II SA/Kr 1073/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Krystyna Daniel Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Gminy Olkusz na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 czerwca 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2017 r. znak [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej Gminy Olkusz kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 23 czerwca 2017 r., znak [...], działając na podstawie art. 17 pkt 6b i art. 24 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017, poz. 1073 ze zm.) oraz art. 106 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz na postanowienie Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2017 r. znak [...] orzekające o odmowie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Mazaniec - Kamyk w Olkuszu - etap B – utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Powyższe postanowienie, które jest przedmiotem skargi, zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Pismem z dnia 19 grudnia 2016 r. Burmistrz Gminy Olkusz, powołując się na art. 17 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 778) w związku z Uchwałą Nr VII/110/2015 Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Mazaniec - Kamyk w Olkuszu oraz w związku z Uchwałą Nr XXIV/344/2016 Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 29 listopada 2016 r. w sprawie zmiany Uchwały Nr VII/110/2015 z dnia 23 czerwca 2015r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Mazaniec-Kamyk w Olkuszu – zwrócił się do Zarządu Województwa Małopolskiego z wnioskiem o uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Mazaniec - Kamyk w Olkuszu - etap B. Do wniosku dołączono projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Mazaniec - Kamyk w Olkuszu - etap B wraz z prognozą oddziaływania na środowisko w wersji elektronicznej. Zarząd Województwa Małopolskiego, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r., znak [...], działając na podstawie art. 106 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.) oraz art. 17 pkt 6 lit. b i art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), orzekł o nieuzgodnieniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Mazaniec-Kamyk w Olkuszu - etap B. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, że przedłożony do uzgodnienia projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Mazaniec-Kamyk w Olkuszu - etap B jest niezgodny z planem województwa. W projekcie planu na obszarze udokumentowanych złóż dopuszcza się możliwość zabudowy, a także zmian w kubaturze istniejących brył (rozbudowy), brak jest również zapisów dotyczących zakazu nowej zabudowy na złożach oraz obowiązku ich ochrony na podstawie przepisów odrębnych. Nie zabezpieczono w pełni możliwości eksploatacji złóż. Obowiązujące ustawodawstwo nakłada na organy administracji publicznej obowiązek ochrony udokumentowanych złóż kopalin oraz uwzględniania przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż. Trwały charakter zabudowy powoduje nieodwracalny ubytek zasobów kopaliny. Takie ustalenia projektu kolidują z ustaleniami PZPWM, są też naruszeniem regulacji prawnych zawartych w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232), który mówi, że w planie miejscowym uwzględnia się obszary występowania złóż kopalin oraz obecne i przyszłe potrzeby eksploatacji tych złóż oraz art. 125 tej samej ustawy, zgodnie z którym złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym ich wykorzystaniu. Zarząd Województwa Małopolskiego zaznaczył, że uzgodnienie przedmiotowego projektu planu będzie możliwe po uwzględnieniu powyższych zastrzeżeń. Pismem z dnia 30 stycznia 2017 r. Burmistrz Gminy Olkusz wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Zarządu Województwa Małopolskiego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 pkt 6b tiret pierwszy ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz.778 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 oraz art. 124 i 107 § 3 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i rzetelnego przeprowadzenia postępowania oraz powołania podstawy prawnej ze wskazaniem nieobowiązujących źródeł publikacji aktów prawnych tj.: ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Burmistrz Gminy Olkusz wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o pozytywne uzgodnienie przedmiotowego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Mazaniec-Kamyk w Olkuszu etap B – ewentualnie: uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 23 czerwca 2017 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Zarządu Województwa Małopolskiego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił stanowiące jego podstawę przepisy prawne i wskazał w szczególności, że w przedmiotowej sprawie w obszarze objętym projektem planu znajduje się udokumentowane złoże piasków podsadzkowych, a zatem konieczne było dokonanie uzgodnienia przez organ planistyczny ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z właściwym rzeczowo i miejscowo organem uzgadniającym. Właściwe rzeczowo w niniejszej sprawie przepisy art. 125 i 126 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016r., poz. 672) zawierają podstawowe zasady ochrony takich elementów środowiska, jak kopaliny. Złoża kopalin, ze względu na swój ograniczony i nieodnawialny charakter, podlegają ochronie, która koncentruje się na kwestii ich racjonalnego i kompleksowego wykorzystania. Na konieczność uwzględnienia w procesie planowania przestrzennego występowania kopalin na terenie objętym postanowieniami planu wskazują postanowienia art. 72 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, zgodnie z którym w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż. W związku z tym, jeżeli na danym terenie występują udokumentowane złoża kopalin, to konieczność zabezpieczenia możliwości ich eksploatacji wynika także z przepisów stanowiących podstawę ochrony środowiska, które nie mogą być pomijane w procesie planowania przestrzennego. Dlatego też, należy stwierdzić, że w przypadku udokumentowanego występowania na konkretnym terenie złóż kopalin władztwo planistyczne gminy zostało bardzo mocno ograniczone, gdyż gmina nie może pominąć w procesie planowania przestrzennego występowania kopalin oraz możliwości ich eksploatacji w przyszłości. Analizując problem ochrony kopalin, należy pamiętać także o tym, że ich występowanie determinuje również działania organów administracji publicznej. Potwierdzeniem takich rozwiązań są postanowienia art. 95 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, zgodnie z którym co do zasady: "W terminie do 2 lat od dnia zatwierdzenia dokumentacji geologicznej przez właściwy organ administracji geologicznej obszar udokumentowanego złoża kopaliny oraz obszar udokumentowanego kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla obowiązkowo wprowadza się do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy". Skoro zatem ustawodawca dostrzega obligatoryjną konieczność uwzględnienia w studium występowania na danym terenie złóż kopalin, to czyni to w celu zagwarantowania umożliwienia ich eksploatacji w przyszłości. Takie działanie będzie zatem zgodne z art. 125. Jeżeli więc na danym terenie w studium już ujawniono występowanie złóż kopalin albo istnieje taki obowiązek z uwagi na udokumentowane ich występowanie, to czyni się to po to, aby nie doszło do ich zmarnowania na skutek zagospodarowania przestrzeni, które uniemożliwi ich eksploatację w przyszłości. Odmienne postępowanie naruszałoby zasady ochrony złóż kopalin wynikające z przepisu art. 125 o.ś. Z wyżej powołanych przepisów ustawowych wynika, że celem prawodawcy było uniemożliwienie zagospodarowania terenu w sposób pozbawiający ochrony istniejącego złoża. Z poddanych do analizy i szczegółowo opisanych w zaskarżonym postanowieniu zapisów projektu planu wynika, że ochrona terenu obejmującego złoża kopalin nie została zagwarantowana. W treści zapisów poddanego uzgodnieniu projektu planu nie wykluczono wariantu, w którym mogłoby dojść do ograniczenia czy nawet uniemożliwienia eksploatacji złoża w przyszłości. Przyznanie bowiem możliwości posadawiania na tym terenie budynków, zdaniem Kolegium stwarza ryzyko istotnego ograniczenia możliwość ich eksploatacji w przyszłości. W ocenie Kolegium, istniały podstawy do nieuzyskania uzgodnienia Zarządu Województwa Małopolskiego względem zaproponowanego przez Gminę projektu planu miejscowego jako niekorespondującego z wyżej przytoczonymi przepisami ustawy. W gestii organów gminy leży sformułowanie odpowiedniej treści projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie ze wskazówkami wynikającymi z zaskarżonego aktu prawnego. Pismem z dnia 2 sierpnia 2017 r. Gmina Olkusz wniosła skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, a to art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Zarządu Województwa Małopolskiego jako postanowienia odpowiadającego prawu, które prawo to narusza, a to art. 17 pkt 6 lit. b tiret pierwsze ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073) w zw. z art. 106 § 4, art. 7 i 77 k.p.a., art. 2 ust. 2 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 486 ze zm.) przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na: a) identyfikacji ustaleń projektowanego planu zagospodarowania przestrzennego Mazaniec - Kamyk w Olkuszu - etap B dotyczących ochrony kopalin w zakresie złoża pisaku z zadaniami samorządu województwa małopolskiego; b) przyjęciu jako kryterium uzgodnienia zgodność projektowanego planu zagospodarowania przestrzennego Mazaniec - Kamyk w Olkuszu - etap B z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że zarzuty skargi sprowadzają się w istocie do identyfikacji zadania samorządu województwa, w granicach którego zarząd województwa dokonuje uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej skarżąca wskazała w szczególności na zadania samorządu województwa wynikające z art. 14 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa. W zaskarżonym postanowieniu, jak i w postanowieniu organu I instancji, nie zostały ujęte żadne zadania, w tym ponadlokalne zadania rządowe lub samorządowe rozumiane jako zadania służące realizacji inwestycji celu publicznego (art. 39 ust. 3 pkt 3, art. 48, art. 53 ust. 4 punkty 10 i 10a ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zdaniem skarżącego, w trybie uzgodnień organ współdziałający powinien zidentyfikować zadania, których realizacja wymaga terenu związanego z procesem inwestycyjnym, tj. terenu na którym powstanie rezultat takiego zadania. Zarząd Województwa nie dokonał tego nawet na wcześniejszym etapie planistycznym, tj. etapie wniosków, poprzedzającym projektowanie planu, gdyż nie określił tych zadań we wniosku z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...], będącym odpowiedzią na zawiadomienie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu. W uzasadnieniu postanowienia organu I i II instancji ogólnie odniesiono się do ochrony kopalin – złóż pisaku podsadzkowego, jednakże nie powiązano tego z żadnym zadaniem własnym województwa małopolskiego lub mu zleconym. Zasady gospodarowania kopalinami zawarte w art. 125 i 126 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska statuują normy abstrakcyjno-celowe, tj. wytyczające podstawowe kierunki w zakresie gospodarki kopalinami i określające wymagania, przy zachowaniu których powinna być ona prowadzona oraz adresowane do wszystkich. Same w sobie nie identyfikują żadnego zadania, i to zadania, które dałoby się przypisać do wykonania województwu małopolskiemu. Zdaniem skarżącej, zaskarżone postanowienie analizuje problem ochrony kopalin, a nie zadań samorządowych, czym wykroczono poza granice uzgodnienia, o których mowa w art. 17 pkt 6 lit. b tiret pierwsze ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca podała również, że – odmiennie aniżeli twierdzi organ uzgadniający – postanowienia planu doprecyzowują studium, w sposób który nie doprowadził do jego zmian lub modyfikacji, albowiem w zasięgu występowania kopalin, nie zostały wyznaczone żadne nowe tereny pod zabudowę w stosunku do istniejącego zagospodarowania, w tym istniejącej zabudowy oraz ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego Uchwałą nr LII/411/98 Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 17 czerwca 1998 r. Gmina Olkusz nie może zlikwidować istniejących terenów budowlanych w obowiązujących mpzp, ze względu na zachowanie ciągłości planistycznej i prawnej ze szczególnym uwzględnieniem roszczeń wynikających z art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na przedmiotowym obszarze obowiązuje również Studium uwarunkowań i kierunków i zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym fragment terenu znajdującego się w granicach udokumentowanego złoża jest oznaczony jako teren istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z usługami oraz tereny rozwoju zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z usługami towarzyszącymi, które to Studium zostało uzgodnione i zaopiniowane pozytywnie przez właściwe organy administracji geologicznej, w tym przez Zarząd Województwa Małopolskiego. Generalnie obszar ujawnionego złoża piasków podsadzkowych, które zgodnie z zapisami zawartymi w planie województwa cyt: "...należy chronić przed formami trwałego zainwestowania przestrzennego, uniemożliwiającymi ich przyszłe wykorzystanie. Przed podejmowaniem wszelkich decyzji dotyczących planowania przestrzennego i zagospodarowania terenu, w tym również przy planowaniu i typowaniu obiektów lub obszarów predestynowanych do ochrony z racji walorów przyrody ożywionej lub krajobrazu należy uwzględnić strategiczne potrzeby kopalinowe województwa..." jest obszarem leśnym i niezabudowanym bez możliwości nowej zabudowy. Teren istniejącej zabudowy mieszkaniowej, znajdujący się w granicach ujawnionego złoża piasków podsadzkowych, stanowi ułamek ww. obszaru, jego obecne, jak i przyszłe zagospodarowanie nie stoi w sprzeczności z kierunkami działań zawartymi w ww. planie województwa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a.") odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonego aktu z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jego wydania. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że zachodzą podstawy do pozbawienia go mocy wiążącej; Sąd uchylił także postanowienie Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2017 r., znak [...] Zarzuty skargi okazały się częściowo zasadne. Zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. b tiret 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm. – dalej u.p.z.p.) wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego występuje o uzgodnienie projektu planu z wojewodą, zarządem województwa i zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych. W myśl art. 24 ust. 1 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2017 r.) organy, o których mowa w art. 11 pkt 6 oraz art. 17 pkt 6, w zakresie swojej właściwości rzeczowej lub miejscowej, opiniują i uzgadniają, na swój koszt, odpowiednio projekt studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei art. 24 ust. 2 u.p.z.p. stanowi, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt studium albo projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy, o których mowa w ust. 1, nie określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić. Dokonując wykładni powołanych przepisów, należy wpierw zwrócić uwagę na to, że rozpoznanie wniosku o uzgodnienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma miejsce w zakresie, jaki wyznaczają przepisy u.p.z.p. i z uwzględnieniem kompetencji przypisanych organowi uzgadniającemu przez przepisy prawa materialnego. Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają bowiem na podstawie i w granicach prawa. Wyłącznie zatem przepisy powszechnie obowiązującego prawa mogą stanowić podstawę odmowy uzgodnienia. Nie uzgadniając projektu planu miejscowego uprawniony organ musi wskazać podstawę prawną dla podjęcia rozstrzygnięcia, którego skutki są daleko idące, bowiem zamykają drogę do uchwalenia planu miejscowego w kształcie przedłożonym do uzgodnienia (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 listopada 2017 r., II SA/Po 723/17, CBOSA). Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia odmownego polega tu nie tylko wskazaniu przyczyny zakwestionowania projektu planu miejscowego, ale także na powiązaniu jej z zakresem uzgodnienia – w niniejszej sprawie z zadaniami samorządu województwa. Innymi słowy, nie wystarcza samo sformułowanie określonego zarzutu wobec projektu planu; konieczne jest nadto wykazanie, że materia, której zarzut dotyczy, mieści się w kompetencjach danego organu współdziałającego i w wyznaczonym normatywnie zakresie dokonywanego przezeń uzgodnienia. W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia ani poprzedzającego je postanowienia Zarządu Województwa Małopolskiego nie spełnia powyższych kryteriów. Wskazano w nich wprawdzie przepisy, z którymi projekt planu – w ocenie organów – pozostaje niezgodny, ale nie powiązano ich z określonymi ustawowo zadaniami samorządu województwa. Skarżąca trafnie to zarzuca. Niemniej jednak na obecnym etapie przedmiotowe uchybienie należy, zdaniem Sądu, kwalifikować jako naruszenie przepisów prawa procesowego; dalej idące twierdzenia skarżącej jawią się jako co najmniej przedwczesne. Skoro organ nie wyjaśnił swojego stanowiska co do odnośnej kwestii, niepodobna dokonać jego kontroli; niepodobna dokonać oceny materialnoprawnej i definitywnie rozstrzygnąć, czy rzeczywiście doszło do ewentualnego wykroczenia poza normatywne granice uzgodnienia. Okoliczności niniejszej sprawy zdają się wskazywać, że suponowane przez skarżącą wykroczenie poza wspomniane granice nie miało miejsca, ale faktyczne i prawne determinanty tej oceny powinny wynikać z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. "Forma procesowa postanowienia jest określona w podstawowym zakresie w art. 124 i przez odesłanie ("odpowiednie") do formy decyzji w art. 126 k.p.a. i te wymagania prawne organ współdziałający powinien zachować, wydając zgodnie z zasadą pisemności akt uzgodnienia" (J. Borkowski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2010 r., OSP z. 11/2011, poz. 106, s. 753). W szczególności powinien wyczerpująco uzasadnić swoje stanowisko, zwłaszcza gdy jest ono negatywne, zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Dotyczy to także tego aspektu sprawy, który został wyeksponowany w skardze (identyfikacja określonego normatywnie zadania samorządu województwa). Niezależnie od powyższego, wypada zwrócić uwagę na wymogi postanowienia uzgodnieniowego wynikające z art. 24 ust. 2 u.p.z.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że: "Z przepisu tego wynika, że organ uzgadniający projekt planu miejscowego musi wskazać warunki, na jakich uzgodnienie musi nastąpić. Nie jest to wprawdzie wprost powiedziane w powołanym przepisie, ale skoro stanowi się w nim, że "Wójt, burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt studium albo projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy, o których mowa w ust. 1, nie określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić", to należy przyjąć, że warunki uzgodnienia muszą być określone. Muszą one przy tym być określone jednoznacznie, tak żeby nie było wątpliwości, co według organu uzgadniającego organy gminy powinny zrobić. Skoro zaś plan miejscowy jest aktem normatywnym, to nie jest wykluczone, że warunki uzgodnienia powinny być sformułowane poprzez wskazanie konkretnych ustaleń planu, które należy dodać, lub konkretnych ustaleń planu, które należy zmienić lub usunąć" (wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r., II OSK 836/17, CBOSA). W szczególności w sprawie, w której zdaniem organu uzgadniającego ochrona udokumentowanego złoża kopaliny jest niedostateczna, wspomniany organ uzgadniający ma obowiązek jednoznacznie wskazać, jakie ustalenia planu powinny być dodane, a jakie ustalenia planu powinny być zmienione lub wręcz usunięte w celu zapewnienia właściwej ochrony złoża (por. powołany wyżej wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r.). Sąd orzekający w niniejszej sprawie, podzielając zreferowane poglądy, stwierdził, że zaskarżone postanowienie ani poprzedzające je postanowienie Zarządu Województwa Małopolskiego, wbrew obowiązkom wynikającym z art. 24 ust. 2 u.p.z.p., nie precyzują warunków, przy spełnieniu których uzgodnienie projektu planu miejscowego będzie mogło nastąpić. Powołany przepis ma materialny charakter, gdyż stanowi podstawę określenia uprawnień organu wykonawczego gminy oraz obowiązków spoczywających na organie uzgadniającym; jego naruszenie jest zatem naruszeniem prawa materialnego (por. powołany wyżej wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r.). Zaznaczyć przy tym trzeba, że w okolicznościach niniejszej sprawy to naruszenie prawa materialnego pojawia się niejako na dalszym planie; odnośna kwestia staje się bowiem aktualna po należytym wykazaniu, że sama odmowa uzgodnienia, w szczególności z uwagi na zakres kompetencji organu współdziałającego, jest dopuszczalna i uzasadniona. W ponownym postępowaniu w sprawie organ obowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną sformułowaną w niniejszym wyroku, a w szczególności – w razie rozstrzygnięcia odmownego – obowiązany będzie sprecyzować warunki, po spełnieniu których uzgodnienie projektu planu miejscowego nastąpi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2017 r., znak [...] Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w oparciu o przepis art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804). Na zasądzoną kwotę składa się uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł.