II SA/Kr 1076/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie NSA Joanna Tuszyńska NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2007 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2004 r. Nr Kol. Odw. [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala Decyzją nr [...] z dnia [...] 2004 r. (znak:[...]) Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 39, art. 42 i art. 44 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym t.j. z 1999 r. Dz. U. nr 15, póz. 139 ze zm.- zwaną dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r.,), w związku z art. 85 ust.1 ustawy z dnia 27.03. 2003 r, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz.717 z późn.zm. -zwana dalej ustawą o planowaniu z 2003 r.) po rozpoznaniu wniosku Z. i J. S., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn : budowa budynku magazynowo -gospodarczego na terenie dziatki nr 242/1 obr.[...], w zbliżeniu na 1,5 m do południowej i zachodniej granicy z dz. 241 i 236/4 wraz z zadaszeniem przed wjazdem" przy ul.[...] w K. Na skutek odwołania A. S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] 2004 roku (znak: Kol. Odw.[...]) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn: budowa budynku magazynowo - gospodarczego na terenie działki 242/1 obr. [...] wraz z zadaszeniem przed wjazdem przy ul. [...] w K., zgodnie z załącznikami Nr 1 i Nr 2 stanowiącymi integralną część decyzji. W uzasadnieniu podniesiono co następuje. 1/ sprawa niniejsza musi być rozpoznana na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., a wynika to z faktu, iż sprawa wszczęta została pod rządem tej ustawy, a zgodnie treścią przepisu przejściowego jakim jest przepis art. 85 § 1 ustawy o planowaniu z 2003 r. - do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe i to w stanie faktycznym gdy na danym terenie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc ustalenie warunków następuje w trybie art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. 2/ wniosek złożony przez inwestora odpowiada wymogom zawartym w art. 41 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym 1994 r. Spełniony został warunek przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, jak też Wojewoda M. w dniu [...] 2004 r., wydał postanowienie stwierdzające zgodność z prawem przedstawionych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, decyzja organu l instancji wypełnia swoim zakresem wszystkie wymagania o których mowa w przepisie art. 42 ust. 1 ustawy, poza oczywiście warunkami wynikającymi z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i "została ona sporządzona przez uprawnionego urbanistę". 3/ nie do zaakceptowania jest jedynie stwierdzenie zawarte w treści decyzji, a dotyczące zbliżenia projektowanej inwestycji na 1,5 m do południowej i zachodniej granicy z działką 241 i 236/4. Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania jest pierwszym etapem procesu inwestycyjnego w którym określa się ogólne kierunki projektowanej inwestycji budowlanej, dalsze ich uszczegółowienie następuje już w oparciu o przepisy prawa budowlanego, 4/ dlatego też mając na uwadze powyższe, Kolegium uchyliło sporną decyzję i orzekło co do istoty w ten sposób, iż ustaliło warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, bez określania miejsca usytuowania inwestycji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył A. S. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie o "uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie przez uchylenie ustalonych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji opisanej w pkt. II orzeczenia Kolegium Odwoławczego" zarzucił, że Kolegium podając, iż na etapie ustalania warunków zabudowy nie należy określać usytuowania budynku, i że to należy do drugiego etapu postępowania jakim jest wydanie pozwolenia na budowę, to jednak "poprzez ustalenie warunków zabudowy terenu zgodnie z załącznikiem nr 1, w którego treści i nazwie inwestycji de facto nastąpiło usytuowanie budynku na działce 242/1 w zbliżeniu 1,5 m do południowej i zachodniej granicy działki nr 241 i 236/4 i może być w przyszłości na etapie wydania pozwolenia na budowę sugerującą kwestią dla usytuowania .... inwestycji, która narusza przepisy prawa budowlanego z dnia 7.07.1994r. i przepisy § 12 pkt.l p.pkt.l i 2 Rozporządzenia z dnia 12.04.2002r. dotyczącego warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i usytuowanie". Podniósł także skarżący, że zabudowa określana jako "budynek gospodarczo-magazynowy" jest rozbudową istniejącej hali produkcyjnej tworzyw sztucznych. Już obecnie istniejąca hala produkcyjna na wysokości ok. 7 m jest szczególnie uciążliwa, a jej rozbudowa wręcz uniemożliwi normalne korzystanie z działki przeznaczonej dla zamieszkania. Uciążliwości te spowodowane są zarówno hałasem, zanieczyszczeniem powietrza jak i zmniejszeniem atrakcyjności miejsca zamieszkania. Budynek nazwany przez inwestora nie jest pomieszczeniem typu magazyn gospodarczy lecz halą produkcyjna. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 póz. 1269 z póź.zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem więc dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W myśl zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 z późn.zm. zwaną dalej w skrócie p.o.p.s.a ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Skargę należy uznać za nieuzasadnioną. Dokonana kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo w takim stopniu aby mogła prowadzić do uwzględnienia skargi. Uchylenie zaskarżonej decyzji może nastąpić w przypadku stwierdzenia (art. 145 § 1 pkt. 1-3 p.o.p.s.a.) a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zacząć należy od stwierdzenia, że trafne jest stanowisko zaskarżonej decyzji, że sprawa niniejsza musi być rozpoznana na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r, oraz, że w sprawie chodzi o sytuację w której następuje ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przy braku planu. Jak można sądzić okoliczności te są niesporne między stronami. Zgodnie z art. 2 ust.2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, (co w sprawie niniejszej nie ma miejsca) określenie przeznaczenia i ustalenie warunków zagospodarowania terenu następuje w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej na podstawie obowiązujących ustaw. Tryb postępowania określony jest w przepisie art. 44 cytowanej ustawy. Jak wynika z akt sprawy tryb ten został zachowany. Zarzuty skargi sprowadzają się do twierdzenia, po pierwsze, że zaskarżona decyzja poprzez ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z załącznikiem nr 1 sankcjonuje de facto lokalizację obiektu w odległości 1,5 m od granicy, co narusza "przepisy prawa budowlanego z dnia 7.07.1994 r. i przepisy § 12 pkt.l p.pkt.l i 2 Rozporządzenia z dnia 12.04.2002r dotyczącego warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i usytuowanie". Po drugie, że zabudowa określana jako "budynek gospodarczo-magazynowy" jest rozbudową istniejącej hali produkcyjnej tworzyw sztucznych i nie jest pomieszczeniem typu magazyn gospodarczy lecz halą produkcyjna. Otóż rzeczywiście można by odnieść wrażenie, że zaskarżona decyzja odwołując się do załącznika nr 1 mogłaby sugerować, że zamierzona inwestycja może być zbliżona do granicy na odległość 1,5 m. Ale tegoż załącznika nie można wykładać w oderwaniu od rozstrzygnięcia decyzji gdzie Kolegium reformując jej treść owo sporne zbliżenie wyeliminowało z rozstrzygnięcia. Zresztą problem ten przestał istnieć bowiem jak wynika z oświadczeń skarżącego i inwestora złożonych na rozprawie przed Sądem w dniu [...] 2007 r., sporny obiekt został już wybudowany w odległości 3,5 m od granicy. Sprawa druga, zaskarżona decyzja ustala warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budynku magazynowo - gospodarczego. W sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu decyzja ma określać rodzaj inwestycji ( art. 42 ust. 1 pkt. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r.), co czyni określając, że inwestycja stanowi budynek magazynowo - gospodarczy. Szczegółowe funkcje obiektu określone są w decyzji o pozwoleniu na budowę, a wykorzystanie obiektu niezgodnie z przeznaczeniem może stać się podstawą wszczęcia postępowania w oparciu o przepisy Prawa Budowlanego. W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, na podstawie art 151 p.o p.s.a należało orzec jak w sentencji.