II SA/Kr 1078/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Wojewoda decyzją z dnia 18 czerwca 2018 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r poz.1332 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. D. od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 15 marca 2018 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi – M. M., pozwolenia na budowę: 1) budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami o następujących parametrach: powierzchnia zabudowy 257,25 m2; powierzchnia użytkowa 221,00 m2; kubatura 1194,50 m3; 2) budynku garażowego z instalacją elektryczną o następujących parametrach: powierzchnia zabudowy 47,15 m2; powierzchnia użytkowa 39,44 m2; kubatura 137,52 m3; 3) przydomowej oczyszczalni ścieków, instalacji gazowej oraz elektrycznej kablowej zalicznikowej, na działce nr [...] położonej w P. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Starosta [...], decyzją nr [...] z dnia 15 marca 2018 r., znak [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budową z dnia 8 lutego 2018 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla M. M. obejmującego budowę: 1) budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami o następujących parametrach: powierzchnia zabudowy 257,25 m2; powierzchnia użytkowa 221,00 m2; kubatura 1194,50 m3; 2) budynku garażowego z instalacją elektryczną o następujących parametrach: powierzchnia zabudowy 47,15 m2; powierzchnia użytkowa 39,44 m2; kubatura 137,52 m3; 3) przydomowej oczyszczalni ścieków, instalacji gazowej oraz elektrycznej kablowej zalicznikowej, na działce nr [...] położonej w P. . W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał w szczególności, że M. M. wystąpiła z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami, budynku garażowego, przydomowej oczyszczalni ścieków, instalacji gazowej oraz elektrycznej kablowej zalicznikowej w miejscowości P. na działce nr [...]. Inwestycja jest położona na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi P. na terenie gminy Kalwaria Zebrzydowska – etap "A" zatwierdzonym uchwalą nr XXIII/288/2017 Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej z dnia 29 czerwca 2017 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 21 lipca 2017 r., poz. 4887 – zlokalizowana jest w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] – "tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej". Projekt budowlany nie narusza ustaleń zawartych w w/w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z wnioskiem zostały doręczone określone przepisami dokumenty. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany wykonany został przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi oraz aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane oraz posiada wymagane opinie, uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Do projektu budowlanego projektant dołączył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją. Podczas prowadzonego postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę stronom postępowania zapewniono możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym oraz dokumentacją przedłożoną przez inwestora i w tym przedmiocie wniesienia ewentualnych uwag i zastrzeżeń. Uwag i zastrzeżeń nie wniesiono. Przedmiotowa inwestycja, zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000, ponieważ nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i znajduje się poza wyznaczonymi obszarami Natura 2000. Odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...] do Wojewody wniósł M. D., wskazując, że działka nr [...] nie ma zapewnionego dojazdu do drogi publicznej. Odwołujący się podniósł również, że został wykonany wjazd z betonowych płyt na działkę [...] przez działki [...] oraz [...] i mostek wjazdowy, co naruszyło własność odwołującego się. Na skutek odwołania Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 18 czerwca 2018 r., którą utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał w szczególności, że organ I instancji poprawnie określił obszar oddziaływania inwestycji jako teren nieruchomości dz. ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...] zlokalizowane w P. . Odnosząc się do zarzutu braku zapewnionego dojazdu do drogi publicznej dla działki inwestycyjnej nr [...], organ odwoławczy przytoczył § 14 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i wyjaśnił, iż działka inwestycyjna nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej powiatowej nr [...] (działka nr [...]) poprzez drogę wewnętrzną – działkę nr [...]. Z treści księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla działki nr [...] wynika, że inwestor – M. M. jest współwłaścicielem ww. nieruchomości oraz, że działka nr [...] jest działką drogową (por. dział I-O, sposób korzystania: DR-drogi). Wobec powyższego, mając na uwadze art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz art. 206 ustawy kodeks cywilny, organ odwoławczy stwierdził się, że działka inwestycyjna nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej, o którym mowa w § 14 ust. 1 warunków technicznych. W odniesieniu do argumentu dotyczącego naruszenia własności odwołującego się poprzez wykonanie przez inwestora wjazdu z betonowych płyt na działkę [...] przez działki [...] oraz [...] i mostek wjazdowy, organ odwoławczy wskazał, że odwołujący się nie jest współwłaścicielem działki drogowej nr [...], a wskazany w odwołaniu mostek wjazdowy nie stanowi przedmiotu inkryminowanej decyzji. Zakres inwestycji objętej skarżoną decyzją Starosty [...] nie obejmuje w ogóle wskazanych w odwołaniu działek nr [...] i [...], zatem ewentualne prace budowlane wykonywane na terenie tych nieruchomości nie są przedmiotem niniejszego postępowania. Wojewoda zwrócił także uwagę na wydane w dniu 15 czerwca 2018 r. postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Następnie Wojewoda, rozważając pozostałe aspekty zaskarżonego rozstrzygnięcia, wskazał, że na terenie objętym inwestycją obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego wsi P. na terenie gminy K. Z. – etap "A" (Uchwała Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej nr XXIII/288/2017 z dnia 29 czerwca 2017 r.). Inwestycja zlokalizowana jest w obrębie jednostki strukturalnej oznaczonej symbolem: [...] – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (§ 5 mpzp). Analiza akt sprawy wykazała, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami mpzp, w tym dotyczącymi: wskaźnika powierzchni zabudowy, który wynosi 14,26% (przy maksymalnej dopuszczalnej wartości 40%); wskaźnika intensywności zabudowy, który wynosi 0,11 (przy maksymalnej dopuszczalnej wartości 0,8); zachowania terenów biologicznie czynnych na poziomie nie mniejszym niż 50% – w rozpatrywanym przypadku jest to 80,41% powierzchni działki budowlanej; wysokości budynku mieszkalnego i garażu, które wynoszą odpowiednio 8,53 m i 5,21 m (przy dopuszczalnych wysokościach na poziomie 10 m i 6 m); liczby miejsc postojowych (zaprojektowano garaż dwustanowiskowy, co jest zgodne z wymaganiami § 4 ust. 5 pkt 5 lit. e); gospodarki ściekowej - § 4 ust. 9 pkt 3 lit. c dopuszcza realizację przydomowych oczyszczalni ścieków. Analizę projektu budowlanego organ odwoławczy przeprowadził w odniesieniu do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Przedmiotem inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku garażowego oraz przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr [...] położonej w P. . Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowalnymi (m.in. z § 12 ust. 1 dotyczącego usytuowanie budynków, § 18 dotyczącego zapewnienia stanowisk postojowych, oraz § 37 warunków technicznych dotyczącego usytuowania przepływowych, szczelnych osadników podziemnych, stanowiących część przydomowej oczyszczalni ścieków). Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Projekt budowlany opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4, tom projektu został trwale zszyty, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W projekcie określona została pierwsza kategoria geotechniczna. Przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Pb. Inwestorzy złożyli wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które nie zostało podważone. Zatem, stwierdzono spełnienie wymogów określonych art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Pb. Pismem z dnia 18 lipca 2018 r. M. D. złożył skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, w sytuacji, gdy nie istniały podstawy do wydania decyzji przedstawionej treści; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez odmowę zawieszenia postępowania, w sytuacji gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy z wniosku M. D. o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną o nr [...] obr. 12, jaka toczy się przed Sądem Rejonowym w W. pod sygn. akt I Ns [...]; 3) naruszenie § 14 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez mylne przyjęcie, że nieruchomość, w odniesieniu do której wydano decyzję o pozwoleniu na budowę posiada dojście i dojazd do drogi publicznej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów, a nadto zaznaczył, że nieruchomość stanowiąca działkę ewidencyjną o nr [...] faktycznie nie ma przeznaczenia drogowego. Skarżący dodał też, że w sprawie podjęto czynności związane z ustaleniem przebiegu granic nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną o nr [...], która to w ocenie inwestora oraz organu II instancji stanowi drogę dojazdową do nieruchomości, na której planowana jest realizacja zamierzenia inwestycyjnego. Czynności te zostały podjęte na podstawie zgłoszenia pracy geodezyjnej w WGKiGN w W. pod nr [...] W konsekwencji uznać należy, że granice nieruchomości, umożliwiającej dostęp do drogi publicznej nieruchomości stanowiącej działkę o nr [...], stały się sporne. W zaistniałej sytuacji nie sposób uznać, czy nieruchomość stanowiąca działkę ewidencyjną o nr [...] położona w P. posiada dostęp do drogi publicznej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów, a także okoliczności niniejszej sprawy wynikające z akt administracyjnych, należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 9 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm. dalej jako "pr.bud.") i przepisami wykonawczymi do ustawy oraz w zgodności z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wsi P. na terenie gminy Kalwaria Zebrzydowska – etap "A" (Uchwała Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej nr XXIII/288/2017 z dnia 29 czerwca 2017 r.), a także przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zaś jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. – uzasadnienie to jest spójne i logiczne; obejmuje ogół relewantnych okoliczności faktycznych i prawnych, a nadto odnosi się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pr.bud. "pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi P. na terenie gminy K. , a także wymogami ochrony środowiska (co zostało szczegółowo wykazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji). Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, w szczególności oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie budzi wątpliwości pozytywna ocena organu co do zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowalnymi. Zaistniały zatem przesłanki uprawniające i zarazem zobowiązujące organ do wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, w pełni prawidłowe – wbrew zarzutom skargi – są poczynione w toku postępowania administracyjnego ustalenia w zakresie posiadania przez działkę inwestycyjną dostępu do drogi publicznej i tym samym zgodności inwestycji z przepisem § 14 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tym kontekście organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że działka inwestycyjna nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej powiatowej nr [...] (działka nr [...]) poprzez drogę wewnętrzną – działkę nr [...]. Do takiej konkluzji prowadzą dane ujawnione w księdze wieczystej nr [...], prowadzonej dla działki nr [...], z których wynika, że inwestor – M. M. jest jej współwłaścicielem i że stanowi ona działkę drogową. Podzielić należy również stanowisko Wojewody – sformułowane w odpowiedzi na zarzut naruszenia własności M. D. tudzież zarzut budowy wjazdu i mostka – że w świetle danych ujawnionych w odnośnej księdze wieczystej skarżący nie jest współwłaścicielem działki drogowej nr [...], a wskazany przez niego mostek wjazdowy czy też inne prace budowalne na działkach nr [...] i [...] nie stanowią przedmiotu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, kwestia ewentualnego nabycia przez skarżącego w drodze zasiedzenia działki nr [...], stanowiąca sprawę cywilną zawisłą przed Sądem Rejonowym w W., nie była zagadnieniem wstępnym w rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Przez zagadnienie wstępne należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniająca się w toku postępowania, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu tego postępowania i ma bezpośredni wpływ na jego wynik. Zakłada się przy tym istnienie ścisłego związku między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu administracyjnym a kwestią będąca przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek, o którym mowa, powinien być realny, faktyczny i bezpośredni (por. M. Romańska, w: H. Knysiak-Molczyk (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2015, s. 627). Kwestia ewentualnego nabycia przez skarżącego w drodze zasiedzenia działki nr [...] nie ma opisanych tu znamion zagadnienia wstępnego – organ był uprawniony i zobowiązany do rozstrzygnięcia sprawy przy uwzględnieniu danych wynikających z księgi wieczystej. Niepodobna też dopatrzyć się zagadnienia wstępnego w suponowanych przez skarżącego czynnościach związanych z ustaleniem przebiegu granic nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną o nr [...]; notabene skarżący nie precyzuje nawet kiedy odnośne czynności miały być podjęte. Jako nieznajdujące oparcia w zebranym materiale dowodowym, co więcej, jako sprzeczne z tymże materiałem należy ocenić twierdzenie skarżącego, jakoby działka ewidencyjna o nr [...] faktycznie nie miała przeznaczenia drogowego. Powyższe rozważania zawierają już odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż odmowa zawieszenia postępowania – z przyczyn wyżej wskazanych (brak zagadnienia wstępnego) – była zasadna. Ustalenia, że działka inwestycyjna posiada dostęp do drogi publicznej, było prawidłowe, wobec czego nie doszło do naruszenia § 14 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skoro organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę tak samo jak wcześniej organ pierwszej instancji, to prawidłowo orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – przepis ten nie został zatem naruszony. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.