II SA/Kr 1078/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 29 czerwca 2023 r. nr WI-I.7840.5.197.2021.BG w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 1078/23 UZASADNIENIE Decyzją nr 1113/6740.1/2021 z dnia 25 sierpnia 2021 r., znak: AU-01-5.6740.1.187.2021.JGA, wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił inwestorowi H. B. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dla zamierzenia budowlanego: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych, wielorodzinnych z częścią usługową, wewnętrzną obsługą komunikacyjną, wraz z parkingami zewnętrznymi, murkami oporowymi, zewnętrzną infrastrukturą techniczną w zakresie budowy: przyłącza kanalizacji sanitarnej z wewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej, przyłącza wodociągowego z wewnętrzną instalacją wodociągową, oraz wewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej, ze zbiornikami retencyjnymi i ogrodami deszczowymi, na działkach nr [...], [...], [...], oraz na działce nr [...], obr. [...], P. przy ul. [...] w K.". Decyzją z dnia 29 czerwca 2023 r., znak: WI-I.7840.5.197.2021.BG, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 poz. 775 ze zm.) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołań: (i) J. C. (właścicielki działek nr [...] i nr [...]), (ii) Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. (właścicielki działki nr [...]) (iii) Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] w K. (właścicielki działki nr [...]), Wojewoda Małopolski uchylił ww. decyzję organu pierwszej instancji w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę ogrodów deszczowych z uwagi na rezygnację inwestora i w tym zakresie orzekł o umorzeniu postępowania przed organem pierwszej instancji, a w pozostałym zakresie utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na wstępie, że na terenie inwestycji obowiązuje plan miejscowy (uchwała nr XIV/109/99 Rady Miasta Krakowa z dnia 31 marca 1999 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Pychowice w Krakowie), w świetle którego działki inwestycyjne północne nr [...] i nr [...] oraz działka nr [...] znajdują się w terenie 02.M4, natomiast działka inwestycyjna południowa nr [...] znajduje się w terenie 01.M3, a jej południowy kraniec o pow. 1,7 mkw. w terenie KT. Zakres opracowania obejmuje całe działki nr [...], nr [...] i nr [...] oraz fragment działki nr [...] – w zakresie budowy przyłącza kanalizacji. Następnie organ odwoławczy przypomniał, że na tym terenie (dz. [...], [...], [...]) inwestor uzyskał od organu pierwszej instancji pozwolenie na budowę z dnia 2 grudnia 2015 r. utrzymane decyzją organu odwoławczego z dnia 24 lutego 2016 r., ale zostało ono uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 493/16), w którym podważono połączenie zamierzonej inwestycji z drogą publiczną (dostęp do drogi publicznej - ul. [...] - planowany był wówczas przez drogę wewnętrzną: ul. [...]) - postępowanie umorzono decyzją organu pierwszej instancji z dnia 27 września 2018 r. Organ odwoławczy podzielił ustalenia w zakresie obszaru oddziaływania obiektu. Projektant objął działki: inwestycyjne [...], [...], [...], w tym działkę [...] ze względu na objęte niniejszym opracowaniem projektowane przyłącze kanalizacji sanitarnej oraz zapewnienie dostępu do drogi publicznej) oraz działki na wschód od inwestycji: [...], [...] i [...] (wszystkie ze względu na zapewnienie dostępu do drogi publicznej) i [...] (ze względu na § 60 WT). Organ pierwszej instancji poszerzył obszar oddziaływania obiektu o działki: [...] (niezabudowana działka na zachód od inwestycji, własność skarżącej SM), [...] (zabudowana działka na zachód od inwestycji), [...] (droga na zachód od inwestycji), [...] i [...] (wąskie niezabudowane działki na północ od inwestycji), [...] i [...] (działki na północ za ww. działkami, własność J. C.). W toku postępowania pierwszoinstancyjnego włączono również działkę [...] (na południe od inwestycji, własność WM) na wniosek WM, która powołała się na fakt, że na działce parkują samochody, co powoduje, że usytuowanie obiektu na działce inwestycyjnej nr [...] sprawi, iż będzie on zlokalizowany od istniejących miejsc postojowych w odległości mniejszej niż wskazana w § 19 WT. Organ odwoławczy stwierdził zgodność projektu z ogólnymi ustaleniami planu miejscowego, ustaleniami dla terenu 02.M4 i 01.M3 oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także wskazał zarzuty odwołań J. C. (1-5), SM (6-17) i WM (18-21): 1. projekt jest niezgodny z mpzp (teren przeznaczony jest pod zabudowę jednorodzinną, a przedmiotem inwestycji jest zabudowa wielorodzinna); 2. adres zamierzenia budowlanego to ul. [...], a obsługa komunikacyjna została zapewniona przez istniejący zjazd z drogi publicznej – ul. [...] – dlaczego wydaje się pozwolenie na budowę przy ul. [...], a nie przy ul. [...]; 3. gospodarka odpadami powinna odbywać się w specjalnie zaprojektowanych pomieszczeniach wewnątrz zaprojektowanych budynków; 4. zaplanowane parkingi nie zachowują odpowiednej odległości od granic działek i budynków; 5. parametry wyrażone w § 39 i 40 WT nie zostały zachowane, bo "brak zapisów w danym temacie w planie zagospodarowania przestrzennego z roku 1999 r. nie zwalnia inwestora do stosowania obowiązującego prawa w dniu dzisiejszym i jego przestrzegania"; 6. projekt jest niekompletny - naruszenie art. 34 ust. 3 Pb w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z 11 września 2020 r.; 7. inwestycja nie jest zgodna z mpzp w zakresie przeznaczenia (teren w mpzp przeznaczony pod zabudowę jednorodzinną); 8. inwestycja nie jest zgodna z § 18 ust. 1 WT (zaprojektowano za mało miejsc postojowych); 9. realizacja przedsięwzięcia narazi nieruchomości położone poniżej projektowanej drogi na zalewanie przez wody opadowe z terenu inwestycji; 10. nie ustalono wszystkich istotnych okoliczności sprawy, niedokładnie zbadano materiał dowodowy, bezzasadnie uwzględniono wyłącznie interesy inwestora; 11. pomimo braku szczegółowych informacji w projekcie organ stwierdził, że przedłożony projekt jest zgodny z mpzp i WT; 12. uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zbyt skrótowe, "nie jest wystarczające do pełnego poznania motywacji, jaką kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję", organ ograniczył się jedynie do przytoczenia w uzasadnieniu decyzji odpowiedzi inwestora, nie przedstawił swojego stanowiska w sprawie; 13. zaniechano umorzenia postępowania administracyjnego w zakresie, w jakim stało się ono bezprzedmiotowe, a w konsekwencji objęto decyzją o pozwoleniu na budowę przyłącza sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, dla której przepisy nie przewidują uzyskania tego rodzaju decyzji administracyjnej; 14. brak opinii właściwego organu przesądzającej o braku konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego w związku z projektowanymi ogrodami deszczowymi; 15. wątpliwa (nieaktualna i niewiarygodna) ekspertyza geologiczna, która bazuje na badaniach przeprowadzonych sondą 22 lipca 2015 r.; 16. inwestor nie wykazał prawa do dysponowania działką nr [...] na cele budowalne; 17. inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej (brak zgody właściciela działki nr [...] na przejazd przez jego działkę, nie ustanowiono też służebności gruntowej na rzecz właścicieli działek inwestycyjnych, dojazd nie stanowi drogi wewnętrznej), a także zlokalizowanie całej obsługi komunikacyjnej po niewydzielonej liniami granicznymi gruntu części działek; 18. uniemożliwienie czynnego udziału w postępowaniu właścicielom lokali wyodrębnionych w nieruchomości przy ul. [...] na prawach strony; organ przyjął, że działka nr [...] stanowi własność WM, podczas gdy stanowi ona nieruchomość wspólną, w której udział przysługuje poszczególnym właścicielom lokalu (współwłasność przymusowa), natomiast WM nie jest właścicielem tej działki; 19. niewywiązanie się z obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, pominięcie dowodów zgłoszonych przez WM oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tzn. organ nie przeprowadził dowodów z dostarczonych przez skarżącą dokumentów; organ ograniczył się w tym zakresie do dowodów zgłoszonych przez inwestora; 20. naruszenie przepisów uchwały nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z 29 sierpnia 2012 r. w sprawie przyjęcia programu parkingowego dla miasta Krakowa; 21. błędne przyjęcie, że od strony północnej działki [...] (własność WM) wzdłuż granicy z działką inwestycyjną [...], miejsca, na których parkują samochody, nie są tożsame z miejscami postojowymi widniejącymi na załączniku graficznym do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 21 kwietnia 1999 r., a wybudowanie budynku B1 spowoduje, że istniejące miejsca postojowe będą znajdowały się w odległości 4 m od projektowanych budynków wielorodzinnych, a zatem niezgodnie z WT. Co do zarzutów nr 1 i nr 7 organ odwoławczy wskazał, że w granicach terenów zabudowy jednorodzinnej M4 (działki inwestycyjne [...] i [...] od strony północnej leżą w terenie 02.M4) dopuszczono lokalizację budynków mieszkalno - usługowych, a takim jest budynek B2 i przytoczył fragment wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 493/16, w którym przyjęto, że plan, także w terenach M4, dopuszcza lokalizację budynków wielorodzinnych, a jedynym kryterium rozróżniającym tereny M4 i M3 pod tym względem jest wskaźnik intensywności zabudowy. Co do zarzutu nr 2 organ odwoławczy wskazał, że rozbieżność nazw ulic (tej wskazanej w nazwie inwestycji i tej, która zapewnia obsługę komunikacyjną) nie ma znaczenia dla sprawy. Z akt sprawy wynika, że budynek zlokalizowany jest przy ul. [...], a dostęp do drogi publicznej ma zapewniony z ul. [...]. Adres administracyjny będzie nadawany przez Wydział Geodezji Miasta K. po uzyskaniu pozwolenia na budowę – adres wskazany w decyzji zatwierdzającej projekt nie jest wiążący. Co do zarzutu nr 3 organ odwoławczy wskazał, że miejscami na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych zgodnie z § 22 ust. 2 WT mogą być wyodrębnione pomieszczenia w budynku, ale też utwardzone place do ustawiania kontenerów - tak jak w przypadku przedmiotowej inwestycji. Organ nie może narzucać inwestorowi rozwiązań, które z jakichkolwiek powodów wydawałyby się lepsze, organ sprawdza tylko zgodność inwestycji z przepisami, a ta jest zgodna, m. in. w zakresie § 22 WT. Co do zarzutów nr 4 i 5 organ odwoławczy wskazał, że nie ma znaczenia fakt, że plan uchwalono w 1999 r., bo ważne jest, że nadal obowiązuje. Miejsca postojowe zlokalizowano w dwóch grupach: 8 stanowisk w odległości 12,35 m od budynku B2 i 8,40 od budynku B1, ponad 7 m od budynków na działkach sąsiednich; 2 stanowiska dla osób niepełnosprawnych zlokalizowane przy budynku B2 (które, zgodnie z § 20 WT, mogą być zbliżone bez żadnych ograniczeń do okien innych budynków). Wszystkie miejsca postojowe zlokalizowane są w odległości min. 3 m od granicy działki (najmniejsza odległość to 3,47 m od strony północnej granicy). Teren biologicznie czynny stanowi ponad 50 % powierzchni działek inwestycyjnych (§ 39 WT). Z kolei miejsce zabaw zlokalizowane jest w południowo-wschodnim narożniku działki w odległości 10,08 m od projektowanego budynku; 10,06 m od budynku na dz. nr [...]; 10,10 m od ul. [...], ponad 10 m od miejsca gromadzenia odpadów stałych; ma zapewnione nasłonecznienie od strony południowej i zachodniej (5,5 h); posiada powierzchnię 27,50 m˛, z czego 10,50 m˛ znajduje się w terenie biologicznie czynnym, co stanowi 38% powierzchni placu zabaw (§ 40 WT). Co do zarzutu nr 6 organ odwoławczy wskazał, że do projektu dołączone wymagane dokumenty (art. 147-157 projektu). Co do zarzutu nr 8 organ odwoławczy wskazał, że § 18 WT w kwestii liczby stanowisk postojowych odsyła do planu miejscowego. Zgodnie z § 5 ust. 4 mpzp wynosi ona 4 miejsca na 10 budynków mieszkalnych (mpzp w żadnym innym miejscu poza wyżej wymienionym nie ustala ilości miejsc postojowych). Wystarczyłoby zatem zaprojektować na 2 planowane budynki tylko 1 miejsce postojowe, natomiast zaprojektowano 10 miejsc postojowych na 2 budynki (w których znajduje się razem 20 lokali mieszkalnych i 1 usługowy), a zatem znacznie więcej niż wymaga mpzp. Także wskazania wyrażone w piśmie Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 28 kwietnia 2021 r. (s. 209 projektu), że inwestor we własnym zakresie, poza pasami drogowymi dróg publicznych winien zapewnić miejsca postojowe dla prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji zgodnie z ustaleniami mpzp, nie ustalają konkretnej ilości miejsc przypadających na 1 mieszkanie. To prawda, że może to nie być to ilość zadowalająca, jednakże organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może podważać planu miejscowego oraz kompetencji projektanta, który – związany powyższymi przepisami – przewidział, stosownie do przeznaczenia i sposobu zabudowy działki, 10 stanowisk postojowych, w tym również dla osób niepełnosprawnych. Co do zarzutu nr 9 organ odwoławczy wskazał, że inwestycja nie obejmuje projektu żadnej drogi oprócz dojazdu do budynków. Ciąg pieszo-jezdny zlokalizowany na wschód od inwestycji został zrealizowany - niniejsze postępowanie go nie obejmuje. W odwołaniu chodzi zapewne o istniejącą na wschód od inwestycji drogę na działce nr [...] i fragmencie działki nr [...] będącej własnością SM oraz na wschodnich fragmentach działek inwestycyjnych (gdzie ustanowiona jest służebność). Należy podkreślić, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu inwestor nie przewiduje tam żadnych prac. Przedmiotowa inwestycja nie ingeruje w stan istniejący i nie koliduje z ustanowionymi służebnościami. Co do zarzutu nr 10 organ odwoławczy wskazał, że oczywistym jest, że realizowanie obiektów budowlanych musi wiązać się z oddziaływaniem na sąsiednie działki i budynki. Aby jednak oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Takiej sprzeczności z prawem organ odwoławczy nie dopatrzył się. Art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb nie może być samodzielną podstawą do negowania poprawności zamierzenia inwestycyjnego na działce sąsiedniej. Co do zarzutu nr 11 organ odwoławczy wskazał, że szczegółowość projektu pozwala na analizę dokumentacji i wykazanie zgodności inwestycji z planem miejscowym i WT. Co do zarzutu nr 12 organ odwoławczy wskazał, że w ramach uzasadnienia w zaskarżonej decyzji pierwszej instancji przytoczono uwagi stron postępowania, a następnie ustosunkowano się do nich. Co do zarzutu nr 13 organ odwoławczy wskazał, że prawo nie przewiduje konieczności wyłączenia z postępowania administracyjnego robót, które mogą (a nie muszą) być objęte innym trybem. Objęcie procedurą pozwolenia na budowę elementów, które mogły być realizowane w trybie zgłoszenia lub w oparciu o art. 29a Pb (tu: przyłącza elektroenergetycznego i gazowego) nie jest sprzeczne z prawem. Co do zarzutu nr 14 organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania odwoławczego inwestor zrezygnował z realizacji ogrodów deszczowych, czego skutkiem jest umorzenie postępowania w tym zakresie. Co do zarzutu nr 15 organ odwoławczy wskazał, że opracowanie geotechniczne określające warunki posadowienia zostało wykonane w styczniu 2021 r. w oparciu o odwierty wykonane w 2015 r. Zgodnie z pismem inwestora z dnia 28 marca 2023 r. - od 2015 r. działki nie zmieniły swego kształtu, poziomu, nie były wykonywane na nich żadne prace oraz nie zostały do dnia dzisiejszego jakkolwiek zagospodarowane, co mogłoby wpłynąć na zmianę warunków geologicznych, które pozostają niezmienne do daty wykonania odwiertów. W świetle § 20 ust. 1 pkt 5 i § 23 pkt 2 i 3 - obowiązującego na dzień składania wniosku o pozwolenie na budowę - rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z 11 września 2020 r., ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej podlega jedynie projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany, do którego wymagane jest załączenie części opisowej zawierającej jedynie opinię geotechniczną. Dokumentacja badań podłoża gruntowego (której elementem są ww. karty dokumentacyjne otworów wiertniczych) może stanowić element opisu projektu technicznego, który nie podlega weryfikacji przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Co do zarzutu nr 16 organ odwoławczy wskazał, że do pisma inwestora z dnia 28 marca 2023 r. załączono oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowalne dotyczące działki nr [...]. Osoba będąca właścicielem tej działki brała udział w postępowaniu (F. B. został na etapie postępowania odwoławczego włączony w krąg stron i nie podważał prawa inwestora do dysponowania terenem na cele budowlane). W toku postępowania nie zaistniały żadne przesłanki, które wskazywać by mogły na nieprawidłowość tego oświadczenia. Inwestor nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane w zakresie działek, przez które zaplanowana została obsługa komunikacyjna przedmiotowej inwestycji (działki nr [...]), gdyż ciąg pieszo-jezdny nie jest objęty opracowaniem, bo został już zrealizowany w oparciu o decyzję PMK z dnia 14 września 2018 r. utrzymaną ostateczną i prawomocną decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 23 stycznia 2019 r. (s. 200 i 204 projektu). Co do zarzutu nr 17 organ odwoławczy wskazał na dojazd przez zrealizowany zjazd publiczny, a następnie przez ciąg pieszo-jezdny o szer. min. 5,5 m zrealizowany na podstawie decyzji PMK z dnia 14 września 2018 r. utrzymanej prawomocną i ostateczną decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 23 stycznia 2019 r. na działkach: nr [...] (własność D. B. włączonej w krąg stron postępowania przez organ odwoławczy) na podstawie służebności ustanowionej dla działek [...] [...], [...] i [...]); nr [...] (użytek dr, własność Gminy Kraków), na podstawie uzgodnienia o możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 28 kwietnia 2021 r.; nr [...] (własność F. B. włączonego w krąg stron postępowania przez organ odwoławczy) na podstawie służebności ustanowionej dla działek [...], [...] i [...]. Dojścia i dojazdy do budynków mają zainstalowane oświetlenie elektryczne. Nie ma też konieczności wydzielania liniami rozgraniczającymi części gruntu, która stanowi dojazd. Nie jest to bowiem droga publiczna, a dojazd na zasadzie służebności. Co do zarzutu nr 18 organ odwoławczy wskazał, że stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę nieruchomości sąsiedniej jest co do zasady wspólnota mieszkaniowa bądź spółdzielnia reprezentowana przez zarząd. Właściciel lokalu z uwagi na brak interesu prawnego w rozumieniu przepisu art. 28 ust. 2 Pb nie będzie posiadał przymiotu strony, nawet w przypadku, gdyby jego mieszkanie było zacieniane przez projektowane budynki, gdyż nowa inwestycja mogłaby wprowadzić ograniczenia jedynie w zabudowie terenu, a nie istniejących mieszkań. WM sprawująca zarząd nad nieruchomością wspólną (w tym gruntem) znajdującą się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji, niewątpliwie posiada przymiot strony w niniejszym postępowaniu, bo realizacja inwestycji może mieć wpływ na ograniczenie w zabudowie nieruchomości wspólnej. Nie sposób jednak wykazać, w jaki sposób realizacja inwestycji mogłaby wpływać na ograniczenie w zabudowie poszczególnych lokali znajdujących się w budynku wielorodzinnym. Co do zarzutu nr 19 organ odwoławczy wskazał, że do wniesionych przez stronę uwag dotyczących miejsc postojowych na działce WM odniósł się organ pierwszej instancji. Ponadto to mapa sytuacyjno-wysokościowa (opracowana w wyniku prac geodezyjnych, których rezultaty zawiera operat techniczny pozytywnie zweryfikowany: protokół weryfikacji z 26 kwietnia 2021 r.), na kopii której sporządzony został p.z.t., stanowi podstawę do orzekania dla organów administracji architektoniczno-budowlanej. Na mapie tej wzdłuż ul. [...] od strony północnej widać pas terenu o szerokości mniejszej niż 1,5 m, brak natomiast jakiegokolwiek oznaczenia, które mogłoby sugerować, że znajdują się tam miejsca postojowe. Co do zarzutu nr 20 organ odwoławczy wskazał, że uchwała nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z 29 sierpnia 2012 r. w sprawie przyjęcia programu parkingowego dla miasta Krakowa nie jest aktem prawa miejscowego, a jedynie dokumentem kierunkowym. Co więcej, zgodnie z pkt 4.3 Wytycznych "na obszarach, dla których obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego zaproponowanych poniżej w tabeli 10 wskaźników miejsc postojowych nie stosuje się". Na koniec organ odwoławczy odniósł się do wniosku WM o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z: (i) oświadczenia SM z dnia 5 sierpnia 2021 r. w którym wskazano, że projektowany budynek B1 znajdzie się w odległości ok. 4 m od istniejącego parkingu, co jest niezgodne z przepisami prawa; (ii) dokumentów zalegających w aktach postępowania administracyjnego zakończonego decyzją PMK z 1999 r. udzielającą pozwolenia na budowę dla budynku WM, w tym mapy sytuacyjno-wysokościowej z 3 kwietnia 1997 r. z zaprojektowanymi miejscami postojowymi na działce [...] (własność WM) wzdłuż granicy z działką inwestycyjną [...]; (iii) zawiadomienia z dnia 1 czerwca 2001 r. o niezgłoszeniu sprzeciwu wobec przystąpienia do użytkowania budynku przy ul. [...] w K.; (iv) oględzin nieruchomości stanowiącej działkę [...] (własność WM) wzdłuż granicy z działką inwestycyjną nr [...]. Z decyzji PMK z 1999 r. wynika, że dotyczy ona budowy osiedla mieszkaniowego na dz. [...] (obecnie [...] – działka WM – patrz podział działek na str. 94 akt sprawy organu I instancji) i [...]. Nie wyszczególniono w jej wyrzeczeniu miejsc postojowych ani terenów utwardzonych, a na załączniku graficznym wrysowane są miejsca postojowe usytuowane po skosie wzdłuż ul. [...], które znajdują się częściowo na działce nr [...] (z analizy porównawczej wynika, że jest to teren obecnej inwestycji), która nie wchodziła w zakres pozwolenia na budowę, a zatem nie mogły być one zrealizowane na podstawie decyzji PMK z 1999 r. Z kolei zawiadomienie o niezgłoszeniu sprzeciwu wobec przystąpienia do użytkowania obiektów (zrealizowanych na podstawie ww. decyzji PMK z 1999 r.) dotyczy budynków, a nie miejsc postojowych i nie stanowi wystarczającego dowodu na to, że wykonane zostały jakiekolwiek miejsca postojowe. Dokumenty te nie stanowią zatem dowodów na to, że wzdłuż granicy działki inwestycyjnej na działce WM znajdują się miejsca postojowe, co mogłoby mieć wpływ na projektowaną lokalizację budynku B1 ze względu zgodność z WT. Z powyższej dokumentacji nie wynika bowiem, że zostało wydane pozwolenie na budowę (lub zgłoszenie) miejsc postojowych. Treść mapy do celów projektowych również potwierdza, że skośne miejsca parkingowe nie zostały zrealizowane. Decydującą jest jednak treść pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki z dnia 20 listopada 2018 r. o sposobie załatwienia skargi (s. 198 a.a.). Dotyczy ona przeprowadzonej na nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...] kontroli, z której wynika, iż "pomiędzy liniami rozgraniczającymi jezdnię, zlokalizowane są miejsca postojowe wyznaczone znakami D-18. Ulica [...] w tym miejscu jest drogą wewnętrzną (znak D-52). Ponadto ustalono, że wymalowanie linii rozgraniczającej pas postojowy zostało zakwalifikowane jako sposób organizacji ruchu na drodze wewnętrznej, a nie jako budowa parkingu. (...) W związku z powyższym odległości zaparkowanych samochodów między linią rozgraniczającą ulicę a granicą działki sąsiedniej nie są określone przez warunki techniczne". Z powyższego wynika, że wzdłuż ul. [...] wymalowano linię, która rozgranicza pas postojowy, a nie linie wyznaczające poszczególne miejsca postojowe zlokalizowane ukośnie (a takie są wrysowane na załączniku graficznym), co potwierdza fakt, iż decyzja PMK z 1999 r. nie stanowi wystarczającego dowodu na to, że istnieją wzdłuż ul. [...] stanowiska postojowe w kształcie zatwierdzonym w decyzji PMK z 1999 r. Po drugie, PINB zakwalifikował wymalowanie linie jako sposób organizacji ruchu na drodze wewnętrznej, a nie parking. Po trzecie, PINB stwierdził, że istniejący pas postojowy nie jest regulowany przez warunki techniczne, gdyż znajduje się w liniach rozgraniczających ulicę. Nielegalnym jest sytuowanie miejsc postojowych (§ 19 ust. 2 WT) w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki (chyba, że dotyczy to sytuowania parkingów między liniami rozgraniczającymi ulicę lub w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową). W przypadku lokalizacji parkingu zgodnie z powyższym przepisem, w sytuacji usytuowania nowego budynku w odległości od granic zgodnej z przepisami (tak jak jest w tym przypadku: 4 m), automatycznie zachowana zostanie zgodność z § 19 ust. 1 WT (7 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym od miejsc postojowych). Należy zatem stwierdzić, że miejsca postojowe na działce [...] (własność WM) winny być zrealizowane zgodnie z przepisami, a zatem zlokalizowane powinny być w odległości min. 3 m od granicy działki (§ 19 ust. 2 WT) i wówczas – biorąc pod uwagę odległość projektowanego budynku od granicy działki (4 m) – zachowana byłaby wskazana w § 19 ust. 1 odległość od okien wynosząca 7 m. Wyjątek od powyższego przepisu stanowią parkingi usytuowane między liniami rozgraniczającymi ulicę (§ 19 ust. 4 WT). Jednakże tak zlokalizowanych miejsc postojowych nie obowiązuje § 19 ust. 1 WT, a zatem projektowany budynek może być sytuowany w zbliżeniu do nich. Projektowany budynek B1 jest zatem zrealizowany zgodnie z warunkami technicznymi. Ponadto działka nr [...], zgodnie z treścią KW, obciążona jest służebnością przechodu i przejazdu pasem szerokości 5 m wzdłuż jej północnej granicy (czyli wzdłuż granicy z działką inwestycyjną [...]), a zatem w tym obszarze nie powinny być zlokalizowane żadne miejsca postojowe, które mogłyby tę służebność ograniczać. W świetle powyższego oględziny uznano za zbędne. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w K. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1a Pb w zw. z § 12 ust. 1 i 2 uchwały nr XIV/109/99 Rady Miasta Krakowa z dnia 31 marca 1999 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Pychowice w Krakowie przez stwierdzenie, że organ pierwszej instancji słusznie przyjął, iż projektowane zamierzenie budowlane spełnia warunki określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy miejscowy plan nie dopuszcza na przedmiotowym terenie projektowania budynków w zabudowie wielorodzinnej; 2) art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb w zw. z § 23 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych przez pominięcie zarzutu skarżącej i stwierdzenie, że dokumentacja badań podłoża gruntowego nie podlega weryfikacji przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, podczas gdy brak aktualności wykonanych odwiertów przesądza o wadliwości przedłożonej dokumentacji projektowej; 3) § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez przyjęcie, że organ pierwszej instancji słusznie stwierdził, iż liczba miejsc postojowych dla przedmiotowej inwestycji jest prawidłowa, podczas gdy pozostaje ona niezgodna z treścią tego przepisu; 4) art. 7 i art. 77 k.p.a. przez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz nierozpatrzenie całości materiału dowodowego w sposób zgodny z zasadą swobodnej oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym na skutek niepochylenia się nad problemami wskazywanymi przez strony postępowania w jego toku; 5) art. 8 i 11 k.p.a. przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy; 6) art. 107 § 3 k.p.a. przez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi podniosła między innymi, że organ odwoławczy pominął ust. 1 w § 18 WT. Skoro bowiem inwestor zamierza wybudować dwa budynki wielorodzinne z lokalem usługowym (co stanowi ponad 20 wyodrębnionych lokali) i przeznaczyć tej inwestycji jedynie 10 miejsc postojowych, to nie sposób uznać tego za urządzenie miejsc postojowych stosownie do przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej. W tym zakresie organ odwoławczy w sposób automatyczny stwierdził zgodność z ogólnymi postanowieniami planu miejscowego uchwalonego prawie 25 lat temu, podczas gdy obecne wyzwania komunikacyjne wymagają rozwiązań dalej idących niż te formułowane na podstawie nieaktualnych standardów z lat 90. ubiegłego wieku. Tymczasem w myśl uchwały nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 roku w sprawie przyjęcia programu parkingowego dla miasta Krakowa, w zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej współczynnik miejsc parkingowych przypadających na jeden lokal mieszkalny powinien wynosić 1,2. W oparciu o te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi, wskazując że: (i) przy wykładni § 12 ust. 1 i 2 planu miejscowego kierował się wskazaniami wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 493/16; (ii) ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej podlega jedynie projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany, do którego wymagane jest załączenie części opisowej zawierającej jedynie opinię geotechniczną, natomiast dokumentacja badań podłoża gruntowego (której elementem są karty dokumentacyjne otworów wiertniczych) może stanowić element opisu projektu technicznego, który nie podlega weryfikacji przez organy administracji architektoniczno-budowlanej; (iii) § 18 WT odsyła do planu miejscowego, a w niniejszej sprawie liczba miejsc postojowych jest znacznie wyższa niż wymaga tego plan miejscowy (§ 5 ust. 4). Postanowieniem z dnia 27 października 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 30 października 2023 r. uczestnik H. B. wniosła o oddalenie skargi, zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa i dopuszczenie dowodu z wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 493/16. W swoim piśmie przedstawiła argumentację zbliżoną do odpowiedzi na skargę, a nadto podniosła, że opinia geotechniczna nie została obwarowana datą ważności, więc nie można gołosłownie twierdzić, że straciła na aktualności, zwłaszcza że stan zagospodarowania nieruchomości inwestycyjnej nie uległ zmianie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492 t.j.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023.1634 t.j., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Skarga jest częściowo uzasadniona. Częściowo uzasadniony okazał się zarzut naruszenia § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez przyjęcie, że organ pierwszej instancji słusznie stwierdził, iż liczba miejsc postojowych dla przedmiotowej inwestycji jest prawidłowa. Zgodnie z § 5 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Pychowice" zatwierdzonego uchwałą Nr XIV/109/99 Rady Miasta Krakowa z dnia 31 marca 1999 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z 27 kwietnia 1999 r., Nr 16, poz. 184) dalej zwanego mpzp, obowiązującego na terenie projektowanej inwestycji: "W terenach zabudowy mieszkalnej, wzdłuż wszystkich ulic lokalnych należy przewidzieć pasy postojowe dla samochodów osobowych w ilości co najmniej 4 miejsca na 10 budynków mieszkalnych zlokalizowanych przy danej ulicy." W § 22 mpzp wyznaczono tereny Tras Komunikacyjnych (KT) z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod lokalizację istniejących i projektowanych ulic wraz z niezbędnymi urządzeniami towarzyszącymi (ciągami komunikacji pieszej i rowerowej, parkingami, pasami postojowymi, zielenią). Na trasy te składają się ulice lokalne (jak np. ul. [...]) oraz ulice dojazdowe. Plan miejscowy posługuje się zatem zupełnie innym nazewnictwem niż np. ustawa o drogach publicznych, zatem trudno wskazać czy drogi lokalne są drogami wewnętrznymi czy gminnymi. Przykładowo wymieniona tam (§ 22 ust. 2 pkt. 1) ulica [...] jest jedną z głównych tras komunikacyjnych tego obszaru i z dużym stopniem prawdopodobieństwa można stwierdzić, że nie jest drogą wewnętrzną. Plan miejscowy "P. " nastręcza wiele trudności interpretacyjnych, albowiem pochodzi z 1999 r. i uchwalony został w stanie prawnym całkowicie odmiennym od obecnego, nie tylko w zakresie dotyczącym planowania przestrzennego, ale również wielu innych przepisów. Niemniej jednak jest obowiązującym aktem prawa miejscowego i musi zostać odpowiednio wyłożony, w zgodzie z aktualnymi podstawowym zasadami wykładni. Nie ulega wątpliwości, że konstytucyjna zasada ochrony prawa własności, w tym prawa do zagospodarowania i zabudowy nieruchomości, powiązana jest z zasadą z art. 35 ust. 4 u.p.b., zgodnie z którą w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Gdyby zatem przepis § 5 ust. 4 mpzp odczytywać jako obowiązek inwestora zapewnienia "wzdłuż wszystkich ulic lokalnych pasów postojowych dla samochodów osobowych w ilości co najmniej 4 miejsca na 10 budynków mieszkalnych zlokalizowanych przy danej ulicy", to okazałoby się, że inwestor każdej inwestycji musiałby spełnić warunki, których ustawa prawo budowlane nie przewiduje, a które choćby ze względów własnościowych często byłyby w ogóle niemożliwe do spełnienia. Nadto przepis ten posługuje się pojęciem "należy przewidzieć" (miejsca postojowe), wiążąc ich liczbę z liczbą budynków przy danej ulicy. Inwestorzy nie są obowiązani "przewidywać" ani miejsc postojowych w pasie drogowym, ani też dostosowywać ich liczbę do ilości budynków które tam istnieją i w przyszłości powstaną. Przepis § 5 ust. 4 mpzp znajduje się w ustaleniach obowiązujących na całym obszarze objętym planem, jednak zdaniem Sądu adresatem tego zapisu nie są inwestorzy poszczególnych projektów budowlanych, ale zarządcy "dróg lokalnych". Ilość miejsc postojowych dla poszczególnych inwestycji, rozumiana jako obowiązek ich zapewnienia przez inwestora, nie została zatem w planie miejscowym "Pychowice" uregulowana. W tej sytuacji, przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Rację ma również organ odwoławczy, że nie ma w tej sprawie również zastosowania uchwała nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z 29 sierpnia 2012 r. w sprawie przyjęcia programu parkingowego dla miasta Krakowa, bo po pierwsze nie jest aktem prawa miejscowego, a jedynie dokumentem kierunkowym; a nadto wskaźniki ilości miejsc postojowych w niej określone nie mają zastosowania na tych obszarach, na których obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Uchwała ta może być jedynie wskazówką interpretacyjną dla zastosowania § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), według którego to przepisu należy dla tej inwestycji ustalić ilość miejsc postojowych. Zgodnie z tym przepisem, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. W niniejszej sprawie zaprojektowano 10 miejsc postojowych na 20 lokali mieszkalnych i 1 lokal usługowy. Organ wskazuje w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że "może to nie być to ilość zadowalająca, jednakże organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może podważać planu miejscowego oraz kompetencji projektanta, który – związany powyższymi przepisami – przewidział, stosownie do przeznaczenia i sposobu zabudowy działki, 10 stanowisk postojowych, w tym również dla osób niepełnosprawnych." Z poglądem tym nie sposób się zgodzić. Miejsca postojowe zaprojektowane w niniejszej sprawie jako naziemne, są częścią projektu zagospodarowania terenu (§ 15 ust. 2 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego) i organ jest obowiązany – w ramach obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2 - we własnym zakresie przeanalizować i ocenić, czy ilość miejsc postojowych dla rozpatrywanej inwestycji została zaprojektowana "stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy". Organ obowiązku tego nie spełnił, wychodząc z błędnego zdaniem Sądu założenia, że ocenia zaprojektowaną ilość miejsc postojowych w kontekście zapisów § 5 ust. 4 mpzp, który to zapis jak już wyżej wskazano, nie jest skierowany do inwestora. Ponadto organ przyjął, że kwestionowanie ilości miejsc postojowych byłoby kwestionowaniem kompetencji projektanta. Pogląd ten nie jest możliwy do zaakceptowania. O ile bowiem ocena czy tym bardziej kontrola rozwiązań projektowych, konstrukcyjnych itp., wymagających szczegółowej wiedzy specjalistycznej rzeczywiście nie należy ani do organów administracji ani do sądu administracyjnego, o tyle projektowana ilość miejsc postojowych z wiedzą specjalistyczną nie ma nic wspólnego. Podążając tym tokiem rozumowania, to również gdyby projektant przewidział jedno miejsce postojowe, organ nie miałby żadnych kompetencji do zakwestionowania tej liczby. Zdaniem Sądu jest wręcz odwrotnie. Jeśli projektant, a w ślad za nim organ, przyjmuje że 10 miejsc postojowych na 20 mieszkań i 1 lokal usługowy, wliczając w to miejsca dla osób niepełnosprawnych (czyli wyłączone ze zwykłego korzystania przez większość właścicieli mieszkań) w obecnych realiach jest wystarczająca, to powinien stanowisko to uzasadnić i poprzeć stosownymi wyliczeniami. A te nie są skomplikowane. Wynika z nich, że co najmniej 10 właścicieli mieszkań nie będzie miało możliwości parkowania na terenie projektowanej inwestycji, przy czym jest wątpliwe, że nie będą oni posiadali samochodów w ogóle, szczególnie w okolicy, gdzie układ komunikacji publicznej nie jest szczególnie rozwinięty i wygodny. Ponownie prowadząc postępowanie organ będzie obowiązany kwestię tę rozważyć i przeanalizować i po tak dokonanej analizie wydać rozstrzygniecie stosowne do ustalonych okoliczności. W tym kontekście uzasadniony jest zatem również zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. Nie jest natomiast uzasadniony zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1a u.p.b. w zw. z § 12 ust. 1 i 2 uchwały nr XIV/109/99 Rady Miasta Krakowa z dnia 31 marca 1999 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Pychowice w Krakowie przez stwierdzenie, że organ pierwszej instancji słusznie przyjął, iż projektowane zamierzenie budowlane spełnia warunki określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy miejscowy plan nie dopuszcza na przedmiotowym terenie projektowania budynków w zabudowie wielorodzinnej. W tej prawie wypowiedział się już WSA w Krakowie w wyroku z dnia 11 sierpnia 2016 r. , sygn. II SA/Kr 493/16 (od którego to wyroku NSA w Warszawie oddalił skargę kasacyjną inwestora wyrokiem z dnia 8 maja 2018 r. sygn. II OSK 63/17). Sprawy te dotyczyły tego samego inwestora co w sprawie niniejszej, tożsamego terenu i inwestycji tj. zezwolenia na budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią usługową. Sąd w wskazał wówczas, a Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowisko to w całości podziela, że: " teren inwestycji znajduje się w obszarze osiedla Pychowice objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym w dniu 31 marca 1999 r. (uchwała nr XIV/109/99 Rady Miasta Krakowa), w terenach oznaczonych symbolami M4 – tereny zabudowy jednorodzinnej oraz M3- tereny zabudowy mieszkalnej. Wedle zapisów planu w terenach M4 dopuszcza się lokalizację budynków mieszkalno – usługowych, a wskaźnik intensywności zabudowy nie może przekraczać 0,4. Dla wyodrębnionego w ramach M4 terenu 02.M4 (część terenu inwestycji) dopuszczono m.in. lokalizację usług tylko w obiektach wbudowanych w budynki mieszkalne. Teren M3 przeznaczony jest zasadniczo pod lokalizację budynków mieszkalnych i mieszkalno – usługowych, z dopuszczeniem m.in. budynków mieszkalno – usługowych, a wskaźnik intensywności zabudowy dla wyodrębnionego terenu 01M3 (część terenu inwestycji) określono w granicach od 0,4 do 0,85. Prawdą jest, że zapisy w/w planu nie są zredagowane czytelnie. Najistotniejsze w sprawie ustalenie, czy w terenie M4 możliwa jest lokalizacja obiektu nazwanego w projekcie jako budynek B2, wymaga wykładni tych przepisów. Dokonując tej wykładni Sąd kierował się dyrektywą wynikającą z konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności, w tym prawa do zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Prawa właścicielskie nie są prawami absolutnymi, ale ich ograniczenie może wynikać tylko z wyraźnej normy prawnej. Jest oczywiste, że zapisy planów zagospodarowania, stanowiące prawo miejscowe, mogą w prawo zabudowy ingerować i kształtować inaczej, niż oczekiwaliby tego właściciele. Takie jednak ograniczenia muszą być klarownie nazwane i nie mogą wynikać z domniemań. W tym kontekście rozważeniu poddano zapisy, które zarówno dla terenów M4 jak i terenów M3, jako dopuszczalną, wskazują lokalizację budynków mieszkalno – usługowych, (choć dla terenów M3 takie budynki wskazano też jako przeznaczenie podstawowe). Założyć należy, że uchwałodawca, w ramach jednego aktu, określonym zwrotom przyporządkowuje taką samą treść, bez względu na to, w którym miejscu uchwały zwrot taki się mieści. Użytemu zatem zarówno w § 12 planu (teren M4), jak i w § 13 (teren M3) określeniu "budynki mieszkalno – usługowe" nie można nadawać różnego znaczenia tylko dlatego, że mieści się ono w odrębnie oznaczonych jednostkach redakcyjnych aktu. Pojęcie to nie zostało w akcie zdefiniowane. Nie wprowadzono też żadnych innych kryteriów dodatkowych, które pozwalałyby na nadanie różnego znaczenia omawianego pojęcia w zależności od podstawowego przeznaczenia danego terenu. W obowiązującym zaś w dacie uchwalania planu rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, pojęcie "budynek mieszkalny" został zdefiniowany jako " budynek wielorodzinny, dom mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania, dom jednorodzinny oraz dom mieszkalny w zabudowie zagrodowej". Także więc i treść tego przepisu ( § 3 pkt 2 rozporządzenia) nie dostarcza argumentu mającego uzasadniać zarzuty skarg w omawianej kwestii. Ostatecznie przyjąć należy, że plan, także w terenach M4, dopuszcza lokalizację budynków wielorodzinnych, a jedynym kryterium rozróżniającym tereny M4 i M3 pod tym względem jest wskaźnik intensywności zabudowy. Dodać też trzeba, że w ramach dopuszczalnego przeznaczenia terenu na lokalizację "budynku mieszkalno – usługowego" dopuszczalne jest także lokalizowanie budynku mieszkalnego, w tym wielomieszkaniowego. Zakres przewidzianego planem dopuszczalnego przeznaczenia znacznie szerzej odbiega od przeznaczenia podstawowego niż tylko zabudowa wielomieszkaniowa. Prawidłowość takiego rozumowania potwierdza treść zapisu odnoszącego się do terenu 02M4, zgodnie z którym "dopuszcza się lokalizację usług jedynie w obiektach wbudowanych w budynki mieszkalne". Skoro w cytowanym zapisie usługi potraktowano jako kategorię dopuszczalną w ramach dopuszczalnej zabudowy mieszkalno – usługowej, to przyjąć należy, że podstawową kategorią dopuszczoną mogą być w istocie budynki wielomieszkaniowe." Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b. w zw. z § 23 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych przez pominięcie zarzutu skarżącej i stwierdzenie, że dokumentacja badań podłoża gruntowego nie podlega weryfikacji przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, podczas gdy brak aktualności wykonanych odwiertów przesądza o wadliwości przedłożonej dokumentacji projektowej. Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.), do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów. Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt. 3 lit. d projekt architektoniczno-budowlany zawiera - w zależności od potrzeb - dokumentację geologiczno-inżynierską lub geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Z przepisem tym koresponduje § 23 ust. 1 pkt. 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1679), zgodnie z którym część opisowa projektu technicznego obejmuje w zależności od potrzeb - geotechniczne warunki i sposób posadowienia obiektu budowlanego, w formie dokumentacji badań podłoża gruntowego i projektu geotechnicznego, oraz sposób zabezpieczenia przed wpływami eksploatacji górniczej oraz dokumentację geologiczno-inżynierską. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 3a u.p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza miedzy innymi, czy do wniosku o pozwolenie na budowę dołączone zostały wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. § 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. poz. 463) stanowi, że geotechniczne warunki posadawiania ustala się w szczególności w oparciu o bieżące wyniki badań geotechnicznych gruntu, analizę danych archiwalnych, w tym analizę i ocenę dokumentacji geotechnicznej, geologiczno-inżynierskiej i hydrogeologicznej, obserwacji geodezyjnych zachowania się obiektów sąsiednich oraz innych danych dotyczących podłoża badanego terenu i jego otoczenia. Z przywołanych powyżej przepisów, jak i orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że wymóg załączenia do projektu budowlanego wyników badań oraz geotechnicznych warunków posadowienia budynku nie ma charakteru bezwzględnego, lecz aktualizuje się tyko "w zależności od potrzeb". Dokumentacja w postaci wyników badań geologiczno-inżynierskich i geotechnicznych warunków posadowienia budynku powinna być opracowana tylko wówczas, gdy uzna to za konieczne projektant konstrukcji obiektu budowlanego, przy braku dostatecznych danych o strukturze gruntu i strumieniach wodnych. Również projektant ocenia czy załączona przez niego do projektu opinia geotechniczna jest wystarczająca i czy nie budzi jego wątpliwości. W niniejszej sprawie opracowanie określające geotechniczne warunki posadowienia projektowanych budynków (k. 66 projektu budowlanego) zostało datowane na styczeń 2021 r., natomiast powstało na podstawie odwiertów wykonanych 2015 r. Niemniej jednak pod opracowaniem tym podpisali się mgr Inż. M. N. oraz mgr Inż. upr. geol. T. N.. Oznacza to zdaniem Sądu, że zarówno sam projektant jak i autorzy kwestionowanego opracowania nie mieli wątpliwości, że nie ma potrzeby aktualizacji tego opracowania. Wobec powyższego zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1923 z późn. zm.).