II SA/Kr 1081/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska NSA Anna Szkodzińska Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2009 r. sprawy ze skargi B. O. i M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala. Wnioskiem z dnia 4.06.2007r. A. S.A. z siedzibą w W. , działający przez pełnomocnika P.Z. , wystąpił do Prezydenta Miasta N. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia p.n. "rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] ", planowanego na działce nr 1 w Obr. [...] przy ul. [...] w N. Prowadzone postępowanie, jako bezprzedmiotowe, zostało umorzone decyzją Prezydenta Miasta N. z dnia [...].10.2007r. znak [...]. W trybie postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. , decyzją z dnia [...].12.2007r. znak [...], uchyliło zaskarżoną decyzję z dnia [...]10.2007r., w szczególności ze względu na naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji. W toku ponownego rozpoznania sprawy Prezydent Miasta N. decyzją z dnia [...] kwietnia 2008r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), w związku z art. 46 ust. 1, art. 46 a ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25 poz. 150) oraz w związku z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem, przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573, z p. zm.), umorzył postępowanie administracyjne prowadzone na wniosek A. S.A. z siedzibą w W. z dnia 4.06.2007r. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia p.n. "rozbudowa stacji bazowej telefonii Komórkowej nr [...]", planowanego na działce nr 1 w obr. [...] przy ul. [...] w N. W toku postępowania organ I instancji ustalił, iż stacja bazowa telefonii komórkowej nr [...] położona jest w obrębie terenu o charakterze produkcyjnym, Przetwórni Owoców i Warzyw "B." Sp. z o.o. w N. Anteny zamontowane są na kominie o wysokości 42,0 m. Rozbudowa polegać będzie na wymianie anten sektorowych i zmianie konfiguracji anten. System antenowy stacji bazowej tworzyć będą: - trzy anteny sektorowe [...] pracujące w paśmie 900/1800/2100 MHz, zawieszone na wysokości 38,3 m n.p.t, skierowane na azymuty: 60°, 180°, 300°; tilt wypadkowy (elektryczny/mechaniczny) - 8°, maksymalna moc nadajnika - 43,0 W, tłumienność torów kablowych- 3,0 dB oraz anteny radiolinii. Maksymalna równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny sektorowej wynosi 2083,5 W. Wskazano, iż zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko - do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko kwalifikują się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: - § 2 ust.1 pkt 7a - nie mniej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, - § 3 ust. 1 pkt 8e - nie mniej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W wyniku dokonanej analizy zgromadzonych materiałów stwierdzono, że przy przyjętych założeniach technologicznych, planowane przedsięwzięcie, ze względu na: - równoważną moc promieniowania izotropowego (EIRP) wyznaczoną dla pojedynczej anteny wynoszącą 2083,5 W, - brak miejsc dostępnych dla ludności w odległości nie większej niż 100,0 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten, - brak miejsc dostępnych dla ludności w odległości nie większej niż 150,0 m i nie mniejszej niż 100,0 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten, nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wskazano, iż ze względu na charakterystykę przedsięwzięcia i jego lokalizację, nie będzie ono znacząco oddziaływać na którykolwiek z obszarów Natura 2000, bowiem najbliżej położony obszar Natura 2000 znajduje się w odległości ok. 4,0 km. Na podstawie dokonanych ustaleń organ I instancji stwierdził, iż w analizowanej sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, tym samym realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tej sytuacji prowadzone na wniosek z dnia 4.06.2007r. postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stało się postępowaniem bezprzedmiotowym. Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. wniosła M.O. , działająca przez pełnomocnika Z.G. . Odwołująca zarzuciła naruszenie art. art. 7, 77, 80, 105 i 107 § 3 K.p.a. oraz art. 11 (poprzez jego "wywołanie"), a także 46, 48 i 49 ust. 1 i ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska - poprzez ich "pominięcie". Przywołując orzecznictwo sądowe odwołująca stanęła na stanowisku, że raport o oddziaływaniu na środowisko i decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia jest wymagany także wówczas, gdy oś główna wiązki promieniowania "nie przecina" bezpośrednio miejsc dostępnych dla ludności. Wystarczy - jak wywodzi odwołująca - że na kierunkach, czyli rzutach osi wiązki promieniowania na terenach - znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Twierdząc, że takie właśnie jest orzecznictwo, odwołująca wskazała, iż Kolegium nie powinno takiego stanowiska "podważać". Odwołująca wywiodła wniosek, że "orzecznictwo" sądowe przyjmuje istnienie miejsc dostępnych dla ludności także na wysokościach 32,8 - 37, 8 m n.p.t." Odwołująca zarzuciła także, że: - organ bezpodstawnie powołuje się na stanowisko Ministra Środowiska, jakoby tego typu przedsięwzięcie nie wymagało decyzji środowiskowej, - niedopuszczalne jest "rozszerzające" interpretowanie art. 105 § 1 k.p.a., ponieważ może on być stosowany tylko wówczas, gdy "brak jest sprawy administracyjnej" (brak przedmiotu, czyli konkretnej sprawy) - powołując się na stanowisko Samorządowych Kolegiów Odwoławczych w P. oraz w L. - ''umorzenie postępowania" nie może zawierać uzasadnienia merytorycznego, a zawarte w zaskarżonej decyzji uzasadnienie jest "niewłaściwe" - decyzja taka nie może być przy tym lakoniczna i całkowicie gołosłowna. Dołączając do odwołania odpowiedni rysunek poglądowy – odwołująca podała jak należy wyznaczać przy pomocy cyrkla miejsca dostępne dla ludności. Odwołująca na koniec wniosła, by inwestor zagwarantował, że inwestycja nie spowodowała żadnych ograniczeń w zakresie wysokości zabudowy na terenach sąsiednich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2008r. znak: [...], wydaną na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz.1071 z późn. zm.), w związku z art. 46 ust. 1, art. 46 a ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25 poz. 150) w związku z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 158 poz.1105), zwanego dalej "rozporządzeniem", utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji przytoczył treść rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji oraz wniesionego odwołania. Po przeanalizowaniu akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ przy równoważnej mocy promieniowanej izotropowe wynoszącej dla pojedynczej anteny 2083,5 w - odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego anteny (wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania) oraz w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m - nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W związku z tym organ uznał, że w myśl § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a) oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e) Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573, ze zmianą wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. - Dz. U. Nr 158 poz. 1105 zwanego dalej "rozporządzeniem" - planowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Uzasadniając swoje rozstrzygniecie organ odwoławczy wyjaśnił, że - niezależnie od teoretycznych i technologicznych wyliczeń dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego (dalej w skrócie "PEM") - zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192 poz. 1883) - użytkownik urządzenia emitującego pole elektromagnetyczne (jeżeli jest ono przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko) obowiązany jest do wykonania pomiarów rzeczywistego poziomu pół elektromagnetycznych w środowisku. Dla już pracującej stacji bazowej nr [...] pomiary takie były przeprowadzane w marcu 2007r. a ich wyniki zostały podane w Raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, sporządzonym w maju 2007r. przez J.K. - biegłego w zakresie sporządzania ocen oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W w/w opracowaniu wskazano, że najbliższe zabudowania mieszkalne są w odległości ok. 50 m od komina ciepłowni (masztu stacji bazowej), bliżej są tylko zabudowania gospodarcze. Podano, że promieniowanie elektromagnetyczne nie występuje poniżej wysokości 28 m n. p. t. Organ odwoławczy w dalszej części uzasadnienia wskazał, iż zgodnie z definicją podaną rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. - "miejsca dostępne dla ludności są to wszelkie miejsca z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest możliwy, zabroniony, utrudniony, lub wymaga posługiwania się sprzętem technicznym". Podano, iż według wyjaśnień z dnia 19.09.2007r. Departamentu Ocen Oddziaływania na Środowisko w Ministerstwie Środowiska do rozporządzenia z dnia 21 sierpnia 2007r. - jeżeli odległość miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania jest większa niż 70 m, przedsięwzięcie nie wymaga powadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do sentencji zarzutów i wywodów odwołującej się w kwestii relacji pomiędzy położeniem miejsc dostępnych dla ludzi a zasięgiem PEM, Kolegium (na podstawie "Raportu", "kwalifikacji przedsięwzięcia" oraz "Uzupełnienia do raportu", w tym kopii mapy ewidencyjnej 1:1000 z wkreślonymi osiami głównych wiązek promieniowania) ustaliło co następuje: 3 anteny [...], emitujące PEM gęstości pola większej od 0,1 W/m2 na odległość 40,7 m od środka elektrycznego anteny, zawieszone zostaną na wysokości 38,3 m n.p.t. tilt (pochylenie wiązki) - 8° , spowoduje, że w odległości 40,7 m od anteny wysokość wiązki PEM będzie wynosić 32,6 m n. p. t. (na wszystkich trzech azymutach), a w odległości 150 m od środka elektrycznego anteny będzie to już tylko ok. 17 m n.p.t. EIRP - czyli równoważna moc promieniowania izotropowego, wynosi dla każdej z anten 2083,5 W. Zgodnie z "kwalifikacją przedsięwzięcia" ustalono, że na każdym azymucie nie występują miejsca dostępne dla ludzi wzdłuż osi głównych wiązek PEM. Na azymucie 60° (przecinającym działki nr 1, 2, 3, 4, 5 ) oraz niezabudowane tereny ulic i PKP - w osi głównej wiązki nie ma żadnej zabudowy. Na azymucie 180° (przecinającym działki nr 6, 7 i 8 oraz tereny kolejowe) znajduje się 1 budynek mieszkalny o wysokości wiązki ok. 18 m n. p. t., wiązka ta znajduje się ok. 12 m nad budynkiem, a więc w przestrzeni niedostępnej dla ludzi. Na azymucie 300° (działki nr 9, 10, 11, 12 i 13 ) oś wiązki przebiega obok budynku mieszkalnego na działce nr 11 ( ok. 55 m od anteny), na wysokości ok. 23 m n. p. t. W odległości od 120 do 150 m od anteny (na azymucie 300°) znajdują parterowe budynki niemieszkalne o wysokości ok. 6 m. Taki budynek znajduje się też w odległości ok. 25 m od komina antenowego a wiązka PEM znajduje się tu na wysokości ok. 29 m nad dachem tego budynku. W ocenie organu II instancji przeprowadzona analiza dowodzi, że na kierunkach osi głównej wiązki promieniowania (60°, 180°, 300°) nie ma miejsc dostępnych dla ludności, a zatem zgodnie z przepisami rozporządzenia w rozpatrywanym przypadku przedsięwzięcia rozbudowy Stacji Bazowej Nr [...] nie jest wymagana decyzja środowiskowa. W dalszej części uzasadnienia Kolegium Odwoławcze odniosło się do zarzutów i wywodów zawartych w odwołaniu. Wskazano, iż teza odwołującej, zgodnie z którą dla potwierdzenia (i "poszukiwania") miejsc dostępnych dla ludności należy zataczać cyrklem jakieś koła, a zasięg promieniowania ma kształt sferyczny nie znajduje odzwierciedlenia w przytoczonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a przede wszystkim pozostaje w sprzeczności z przepisami w/w rozporządzeń. W ocenie organu odwoławczego zarówno te przepisy, jak i uzasadnienia przytoczonych wyroków sądowych, mówią o osi głównej wiązki promieniowania, a nie o przestrzeni. Wiązka taka charakteryzuje się tylko pochyleniem (tilt), które jest zawsze brane pod uwagę w ocenie odległości wiązki od miejsc dostępnych dla ludności. Promieniowanie emitowane przez antenę jest ściśle ukierunkowane w sensie pionowym i jest matematyczną funkcją sferycznego kształtu anteny (paraboloidalnego lub innego). Wiązka promieniowania ma oczywiście przekrój tj. szerokość i wysokość, są one jednak niewielkie, co uwidaczniają szczegóły technologiczne pokazane w "Raporcie". Natomiast oś wiązki jest linią i posiada tylko jeden wymiar, tj. długość, stąd nie jest zrozumiałe, na jakiej podstawie skarżący domaga się by określić "jaką szerokość ma linia". To zaś, że miejsca dostępne dla ludności w rozpatrywanej sprawie są zawsze pod wiązką promieniowania (od kilkunastu do ok. 30 m) i nie przecinają się z osią wiązki - wynika zarówno z odnośnych rozporządzeń, definicji miejsca dostępnego dla ludności oraz dowodów zgromadzonych w sprawie. Stanowisko reprezentowane przez odwołującą się nie wynika w żaden sposób z załączonych do odwołania kopii wyroków WSA, orzeczeń kolegiów odwoławczych, oraz rysunków poglądowych wykonanych przez skarżącego. Następnie organ II instancji nie uznał także, jakoby w rozpatrywanej sprawie, brak było podstaw do zastosowania art. 105 § 1 K.p.a., rzekomo z powodu "braku sprawy administracyjnej" czy też braku przedmiotu sprawy. Zdaniem Kolegium Odwoławczego przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest rozstrzygniecie, czy przedsięwzięcie wymaga, czy też nie wymaga wydania decyzji środowiskowej. Powyższe zostało rozstrzygnięte, bowiem organ uznał, że "nie wymaga", czyli rozstrzygnął sprawę a dopiero w następnej kolejności umorzył postępowanie. Na tle powyższego wywodu nie jest jasny zarzut - jakoby umorzenie postępowania nie mogło zawierać "uzasadnienia merytorycznego". W ocenie organu odwoławczego nie można też uwzględnić żądania, by inwestor "zagwarantował", że decyzja nie wprowadzi żadnych ograniczeń w wysokości zabudowy na otaczającym terenie. Przedsięwzięcie nie jest związane z wyznaczeniem "obszaru ograniczonego użytkowania", zatem tego rodzaju żądanie należy uznać za nieuprawnione. Według organu odwoławczego brak jest podstaw do uwzględniania zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest kompletny a podstawowe, rozstrzygające okoliczności zostały udowodnione. Zaskarżona decyzja - wbrew zarzutowi strony odwołującej- spełnia wymagania przepisu art. 107 § 3 K.p.a., posiada bowiem wyczerpujące uzasadnienie faktyczne, oparte na dowodach, a uzasadnienie prawne podane jest z przytoczeniem przepisów prawa. Odwołująca nie konkretyzuje przy tym, jakie braki w tym zakresie posiada - w jego ocenie - zaskarżona decyzja. Następnie wskazano, iż przeprowadzenie stosownego wywodu na okoliczność braku podstaw do wydania - w rozpatrywanej sprawie - decyzji środowiskowej - nie potwierdza zaistnienia okoliczności, o której stanowi art. 11 ustawy Prawo ochrony środowiska. Ta zaś konstatacja czyni bezprzedmiotowymi zarzuty naruszenia przepisów art. 46, 48, 49 ust. 1 i ust. 5 Prawa ochrony środowiska w zakresie dotyczącym wydania decyzji środowiskowej, bowiem postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zostało zakończone na etapie sporządzania "Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" a wobec wejścia w życie opisanych wyżej zmian rozporządzenia – nie było podstaw do kontynuacji postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko na podstawie art. 46 w/w ustawy. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli B. i M.O. (zwani dalej skarżącymi), podnosząc zarzuty naruszenia: A) przepisów k.p.a., w szczególności: art. 7 (wobec nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy), art.10 (przez uniemożliwienie stronie wypowiedzenie się co do całego zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji), art.77 (poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego), art.80 poprzez uznanie okoliczności sprawy za udowodnione bez wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego), art. 105 (poprzez jego zastosowanie), art. 107 § 3 (poprzez pominięcie uzasadnienia faktycznego decyzji); B) przepisów ustawy prawo ochrony środowiska, w szczególności: art. 11 (poprzez jego wywołanie), art. 46 (poprzez jego pominięcie),art. 48 (poprzez jego pominięcie), art. 49 ust. 1 i ust. 5 (poprzez jego pominięcie), art. 51 pkt 1 ust. 3 (poprzez jego pominięcie); C) przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a w szczególności: § 2 ust. 2(poprzez jego pominięcie), § 3 (poprzez jego niewłaściwą interpretację), § 4 (poprzez nieuwzględnienie), § 5 ust. 1, 2, 3 (poprzez jego pominięcie). Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasadzenie na jej rzecz kosztów procesu. W uzasadnieniu skarżący zarzucają organowi odwoławczemu kompletną nieznajomość tematu, czego dowodem jest absurdalne i niedorzeczne twierdzenie, jakoby wiązka promieniowania pola e-m miała "niewielką" szerokość. Skarżący podnoszą również, że rozporządzenie nie zawiera definicji "miejsc dostępnych dla ludności". W dalszej części skargi wskazano, iż organy orzekające nie ustaliły, czy w rozpatrywanym przypadku nie zachodzą okoliczności, o których mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia. Nie został w szczególności ustalony poziom EIRP przed i po rozbudowie stacji. Nie zbadano także szczegółowych uwarunkowań określonych w § 5 rozporządzenia (w związku z § 3), w celu dokonania właściwej kwalifikacji przedsięwzięcia. Następnie skarżący dowodzą obowiązku ustalenia dla każdej z instalowanych anten "konkretnej" odległości od środka elektrycznego do miejsca dostępnego dla ludności, przytaczając orzeczenia sądów administracyjnych. Podają przy tym przykłady wskazujące, że w określonych sytuacjach, nawet na powierzchni terenu może nastąpić przekroczenie dopuszczalnych wartości gęstości mocy pola e - m (np. w rejonie stadionu przy ul. [...] w M. ). Skarżący wywodzą też, że umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. było w rozpatrywanej sprawie niewłaściwą formą procesową rozstrzygnięcia, ponieważ istnieją podstawy do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty - przeto formułą właściwą powinna być odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Na koniec skarżący podnoszą, że zgodnie z art. 46 ust. 2 Prawa ochrony środowiska pod pojęciem przedsięwzięcia (czy też zamierzenia budowlanego) rozumieć należy każdą inną ingerencję w środowisko. Podano, iż w decyzji środowiskowej organ przeprowadza ocenę oddziaływania na środowisko. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu "nie zbadania" czy rozbudowa nie spowoduje wzrostu emisji o więcej niż 20% tj. nieuwzględnienia ewentualnej konieczności sporządzenia raportu w przypadkach, o których stanowi § 2 ust. 2 rozporządzenia, organ II instancji podał, iż jak wynika z w/w rozporządzenia – obowiązek sporządzenia raportu obejmuje dodatkowo przedsięwzięcia realizowane na terenie obiektu wymienionego w ust. 1, będące przedsięwzięciami wymienionymi w § 3 ust. 1 albo niewymienionymi w ust. 1 lub w § 3 ust. 1 jeżeli ich realizacja spowoduje wzrost emisji o nie mniej niż 20%. Tymczasem przedmiotowe przedsięwzięcie jest wymienione zarówno w § 2 ust. 1 pkt 7 jak i w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia. W ocenie organu odwoławczego nie ma potrzeby by porównywać iloczyny mocy doprowadzonej do anteny i zysku energetycznego anteny (czyli EIRP) dla "programu" stacji przed rozbudową oraz po rozbudowie. Kolegium nie zgodziło się także z zarzutem pominięcia § 5 pkt 1-3 rozporządzenia, który to przepis dotyczy przedsięwzięć, dla których istnieje fakultatywny obowiązek sporządzenia "raportu", bowiem: - "raport" został sporządzony, a nadto została sporządzona dodatkowa "kwalifikacja przedsięwzięcia"; - niniejsze postępowanie nie dotyczy obowiązku sporządzenia "raportu", lecz kwestii, czy dla przedmiotowego przedsięwzięcia obowiązuje wydanie decyzji środowiskowej. Odpowiadając na zarzut, że rozporządzenie nie zawiera definicji "miejsc dostępnych dla ludności" – organ II instancji wyjaśnił, że podana w zaskarżonej decyzji informacja nie dotyczy faktycznie rozporządzenia, lecz zawarta jest w wyjaśnieniu z dnia 19.09.2007r. Dyrektora Departamentu Ocen oddziaływania na środowisko Ministerstwa Środowiska do rozporządzenia, zamieszczonym na strome internetowej resortu. Wskazano, iż Ministerstwo zapowiada natomiast wprowadzenie tej definicji przy okazji nowelizacji ustawy Prawo ochrony środowiska. W związku z ponowionymi przez strony skarżące zarzutami i żądaniami stwierdzenia, że w odległościach wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a i w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia nie ma miejsc dostępnych dla ludzi - Kolegium stwierdziło, że konstatacja taka zawarta jest w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej ([...]) oraz w decyzji Kolegium (str.[...]). Ustalenia te oparte są na materiałach dowodowych zawartych w "Kwalifikacji przedsięwzięcia: wierzytelnej kopii mapy ewidencyjnej i poglądowym rysunku przekroju wiązki promieniowania e-m dla trzech anten sektorowych. Ustalenia te nadto oparte są na prawnej definicji określenia odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, która stanowi, iż tę odległość określa się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania ( z uwzględnieniem pochylenia osi - tiltu), a nie - jak sugerują skarżący "wzdłuż kierunku głównej wiązki". Oś jest pojęciem liniowym, wiązka natomiast jest pojęciem sferycznym, stąd nie uprawnione jest badanie odległości od środka elektrycznego anteny do miejsc (budynków) dostępnych dla ludności, lecz znajdujących się pod osią głównej wiązki promieniowania, lub obok niej. Zaś stan faktyczny promieniowania jest możliwy do ustalenia wyłącznie podczas pracy stacji bazowej. Organ II instancji nie zgodził się ponadto z zarzutem uniemożliwienia wypowiedzenia się co do materiału dowodowego. Akta pierwszej instancji zawierają pismo - zawiadomienie z dnia [...].02.2008r. o zakończeniu postępowania dowodowego. Organ odwoławczy postępowanie dowodowe oparł na aktach pierwszej instancji oraz na dowodach przedstawionych przez strony. Dowody te zostały rozpatrzone w toku postępowania przez organy obu instancji a odpowiednie do nich odniesienie zawarte jest w uzasadnieniu obu zaskarżonych decyzji. Uczestnik postępowania sądowego dopuszczony do udziału w sprawie postanowieniem z dnia [...] 01.2009r., sygn. akt II SA/Kr 1081/08 – Ogólnopolskie Stowarzyszenie "[....]" z siedzibą w R. w skierowanych do Sądu pismach powtórzyło argumentację zawartą w skardze na zaskarżoną decyzję oraz w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. W piśmie wysłanym do Sądu w dniu 13 stycznia 2009r. (data stempla pocztowego na przesyłce) podjęto polemikę ze stanowiskiem organu odwoławczego, zawartym w odpowiedzi na skargę, a ponadto m.in. wskazano, iż nie można pozbawiać obywateli prawa do informacji o charakterze planowanej inwestycji ani o skutkach jej realizacji. Na poparcie powyższej tezy powołano przepisy Konwencji z Aarhus z dnia 25.06.1998r. od dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska(...), a także przepisy Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą (zasada przezorności – art. 174 pkt 2). Zarzucono także brak ustaleń czy w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zdaniem Stowarzyszenia obowiązkiem organu jest ustalenie, czy wokół stacji bazowej telefonii komórkowej występują ograniczenia, co do wysokości inwestycji poza terenem. Następnie uczestnik zarzucił niedostosowanie wniosku przez inwestora do nowelizacji ustawy prawo ochrony środowiska. Organ nie miał racji stwierdzając, iż inwestor spełnił wymagania dostarczając kwalifikację przedsięwzięcia w formie graficznej oraz opisowej i winien był wezwać inwestora o uzupełnienie dokumentacji i dostosowanie wniosku w trybie art. 46a ust. 4 pkt 1 oraz 4 w zw. z art. 49 ust. 3 w zw. z art.51 ust. 8 znowelizowanej ustawy. Ponadto stwierdzono, iż organ zobligowany był do wskazania konkretnej odległości od środka elektrycznego w przestrzeni oddziaływania głównej wiązki promieniowania danej anteny miejsc dostępnych dla ludzi (wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten). W ocenie uczestnika miejsca dostępne dla ludności znajdują się wzdłuż osi głównej promieniowania anteny sektorowej na poziomie terenu. Na potwierdzenie powyższego przytoczono orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz powołano stanowisko eksperta mgr inż. M.K. , wg którego odległość miejsc dostępnych dla ludności na poziomie terenu w rzucie wiązki głównej można obliczyć z wykorzystaniem twierdzenia Pitagorasa. W piśmie z dnia 25.02.2009r. uczestnik postępowania zobligował Sąd do wyczerpującego merytorycznego rozważenia wszystkich podniesionych w skardze zarzutów oraz stanowisk pozostałych stron w wypadku oddalenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), jak też w przypadku naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd - nie związany granicami skargi, zawartymi w niej argumentami i zarzutami - stwierdził, iż organy administracyjne prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego, a zatem brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Podzielić należy pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego , iż parametry planowanej inwestycji powodują, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tej inwestycji nie jest konieczne. Zagadnienie to zostało szczegółowo omówione w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta N. , jak również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Planowana inwestycja polegać ma na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] , na działce ew. nr 1 obręb [...], zlokalizowanej przy ul. [...] w N. Przedsięwzięcie polegać ma w szczególności na wymianie i zmianie konfiguracji trzech anten sektorowych "[...]", zawieszonych [...] na wysokości 38,3 m n.p.t. o maksymalnym zasięgu promieniowania o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m 2 40,7 m od środka elektrycznego anteny. Wypadkowy tilt - 8°. Równoważna moc promieniowana izotropowego dla każdej z anten sektorowych wynosi 2083,5 W. Z wniosku A. SA wynika, że główne osie wiązek promieniowania anten emitujących promieniowanie mogące wpłynąć na kwalifikację przedsięwzięcia, będą charakteryzowane azymutami 60°, 180° i 300°. W trakcie postępowania ustalono, iż na kierunkach osi głównej wiązki promieniowania (60°, 180° i 300°) nie ma miejsc dostępnych dla ludności. Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2008 r. nr 25 poz. 150) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji (tj. w dniu [...] maja 2008r.) wynika, że realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy oraz realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Z art. 51 ust. 1 cyt. ustawy wynika, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art.51 ust.8 Prawa ochrony środowiska, Rada Ministrów wydała w dniu 9 listopada 2004r. rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Podkreślić należy, iż w dacie złożenia wniosku przedmiotowe zamierzenie z mocy § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), było zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest sporządzenie raportu. Jednakże rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r., które zmieniało rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U z 2007 roku, nr 158, poz. 1105) z dniem 31 sierpnia 2007r. nastąpiła nowelizacja przepisów w tym przedmiocie. W myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów, w brzmieniu nadanym w/w nowelizacją obowiązującą od dnia 31 sierpnia 2007r., sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczana dla pojedynczej anteny wynosi (w odniesieniu do planowanej inwestycji): - § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a - nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; - § 3 ust. 1 pkt 8 w/w - nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Jak wskazano wyżej planowana instalacja radiokomunikacyjna emitować będzie pole elektromagnetyczne o częstotliwości 900/1800/2100 MHz, gdzie równoważna moc promieniowana izotropowego dla każdej z anten sektorowych wynosi 2083,5 W, a więc powyżej 2000 W. Należało zatem zbadać, czy w odległościach do 100m lub od 100 m do 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Pojęcie "miejsca dostępne dla ludności" nie zostało ustawowo zdefiniowane. Jednakże nie może budzić wątpliwości, że miejsc dostępnych dla ludności nie można utożsamiać ogólnie z przestrzenią, w której człowiek może potencjalnie się znaleźć. Przyjmując tego rodzaju założenie należałoby uznać, że teoretycznie człowiek może znaleźć się wszędzie, chociażby przez krótką chwilę, jeśli dysponuje (lub mógłby dysponować) potrzebnymi do tego środkami technicznymi. Pojęcie miejsca dostępnego dla ludności należy odnieść do takiego miejsca, które jest osiągalne, łatwe do dotarcia, do dostania się, dostępne dla człowieka. Przez miejsca dostępne dla ludności należy, zdaniem Sądu, rozumieć przestrzeń, w której z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego ludzie mogą realnie (nawet czasowo) przebywać, a więc które w chwili orzekania przez organy administracyjne są osiągalne i łatwo dostępne dla człowieka. Niewątpliwie będzie to poziom terenu, budynki i obiekty budowlane, w których mogą przebywać ludzie (stale lub czasowo) itp. Z poczynionych przez organy administracji publicznej ustaleń wynika, że planowane anteny sektorowe będą umieszczone na wysokości 38,3 m na azymutach 60°, 180° i 300°. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy: • na azymucie 60° brak jest jakichkolwiek zabudowań lub obiektów budowlanych w odległości do 150 m od środka elektrycznego anteny. Zatem miejsca dostępne dla ludzi na tym azymucie znajdują się na poziomie terenu, • na azymucie 180° w odległości do 150 m od środka elektrycznego anteny znajdują się obiekty budowlane o wysokości do 6m i maksymalnie na tym poziomie przyjąć można, że znajduje się miejsce dostępne dla ludzi, • na azymucie 300° w odległości do 150 m od środka elektrycznego anteny znajdują się obiekty budowlane o wysokości do 6m i maksymalnie na tym poziomie przyjąć można, że znajduje się miejsce dostępne dla ludzi. W konsekwencji zbadać należało, czy te miejsca dostępne dla ludzi znajdują się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny. Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573) dokonuje się biorąc pod uwagę parametry: - równoważną moc promieniowania izotropowego wyznaczoną dla pojedynczej anteny; - odległość środka elektrycznego tej anteny wyznaczoną od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anteny. Wyznaczenia tej odległości należy dokonywać uwzględniając zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny i pochylenie tej wiązki, przy czym odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny jest to odcinek prostej, który wyznacza się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny uwzględniając azymut i pochylenie tej osi. Pojęcia "wzdłuż osi głównej" nie można w żadnym razie interpretować rozszerzająco. Jest ono tożsame z pojęciem "w kierunku osi głównej". Osią główną wiązki promieniowania jest linia prosta, a linia ma jeden wymiar "długość". Pojęcie "oś" zgodnie z Małym Słownikiem Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Wydanie XII 1995r. oznacza: wyobrażalną prostą biegnącą przez środek jakiegoś układu elementów przestrzennych, np. oś ziemska – wyobrażalna prosta, przechodząca przez bieguny geograficzne, wokół której ziemia obraca się w ciągu doby. Również w nauce geometrii "oś" rozumiana jest jako prosta względem której np. figura jest do siebie osiowo symetryczna. A "prosta" to linia wyznaczona przez dwa "punkty". Nie można zatem zgodzić się z interpretacją strony skarżącej, że jedna oś (normodawca używa słowa "oś" w liczbie pojedynczej) może doprowadzić do wytyczenia drugiej osi na poziomie gruntu, równoległej do osi głównej wiązki promieniowania, a zatem w rezultacie doprowadzić do wytyczenia "płaszczyzny" ograniczonej tymi osiami (prostymi). Albo też, że pojęcie "wzdłuż osi głównej" prowadzi do wyznaczenie wielu osi, tworzących wiązkę – "przestrzeń", w ramach której dopiero należy badać, czy znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W konsekwencji brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia w obowiązującym materiale normatywnym dla przyjęcia twierdzenia, że "organ winien był ustalić dla każdej z anten, czy w określonej w znowelizowanym rozporządzeniu odległości w przestrzeni oddziaływania wiązki promieniowania danej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludzi." Taka wykładnia obowiązujących przepisów nie znajduje żadnego uzasadnienia, i jest przykładem zupełnej dowolności nie tylko w interpretowaniu przepisów mających zastosowanie w sprawie, ale nawet w ich literalnym, zwykłym odczytaniu. Przyjmując zasadę wykładni – racjonalnego ustawodawcy, który wie jak rozprzestrzenia się w środowisku pole elektromagnetyczne urządzeń bazowych, to niewątpliwie świadomie przyjął on, że nie chodzi tu o wiązkę promieniowania, przestrzeń, czy nawet płaszczyznę, lecz posłużył się właśnie pojęciem osi. Oś jest prostą, czyli linią posiadającą jeden wymiar tj. długość, natomiast płaszczyzna wytyczana w sposób wskazany przez stronę skarżącą ma dwa wymiary tj. długość i szerokość. Ewidentnym jest, że pojęcia "wzdłuż" i "równolegle" nie są pojęciami tożsamymi, dlatego też z pojęcia "wzdłuż osi" nie można wyinterpretować "równolegle do osi", a z jednej osi utworzyć dwie proste, wytyczając między nimi "płaszczyznę" , uznawaną zresztą przez Stowarzyszenie [...] zamiennie z pojęciem "przestrzeń", które nie jest ani pojęciem jednowymiarowym jak oś, ani dwuwymiarowym jak płaszczyzna, lecz wielowymiarowym. Podkreślić należy, iż postanowieniem z [...].02.2008r., nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny umorzył postępowanie w przedmiocie uzgodnienia wymagań higienicznych odnośnie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w N. na działce nr 1 obr. [...] , gdyż w związku z nowelizacją rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. "realizacja stacji bazowej telefonii komórkowej, która zgodnie z brzmieniem nowych przepisów nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie art.46 ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska". W przypadku planowanego do realizacji przedsięwzięcia przy równoważnej mocy promieniowania izotropowego wynoszącego dla pojedynczej anteny 2083,5 W i pochyleniu tej osi (tilt 8°) – w odległości do 150 m od środka elektrycznego anteny (wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania): • na azymucie 60° oś ta znajduje się na wysokości 17 m n.p.t. • na azymucie 180° oś ta znajduje się na wysokości 17 m. n.p.t., gdzie znajdują się obiekty budowlane o wysokości do 6m, • na azymucie 300° oś ta znajduje się na wysokości 17 m. n.p.t., gdzie znajdują się obiekty budowlane o wysokości do 6m. Tym samym w przypadku każdej z planowanych anten nie ma miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi wiązki promieniowania tych anten. Osie promieniowania poszczególnych anten znajdują się więc na wysokości niedostępnej dla ludzi i zwierząt (zob. wyrok WSA w Warszawie z 22.01.2009r., sygn. akt IV SA/Wa 1892/08). W niniejszej sprawie przestrzeń dostępna dla ludności od środka elektrycznego anten wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten znajduje się w odległościach większych niż wymagają tego przepisy rozporządzenia. Wobec faktu, iż inwestycja nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, prowadzenie postępowania w celu jej wydania stało się bezprzedmiotowe. Jak słusznie pisze w uzasadnieniu wyroku z dnia 17.12.2008r., sygn. akt II SA/Gd 594/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (kopia przedstawiona przez Stowarzyszenie "[...]" k. [...] ) "celem rozporządzenia zmieniającego było niewątpliwie zwolnienie niektórych inwestycji spod obowiązku przeprowadzania postępowania środowiskowego. W uzasadnieniu projektu rozporządzenia zmieniającego dostępnym na stronie internetowej www.premier.gov.pl wskazano: "rozporządzenie zakłada rozszerzenie katalogu inwestycji publicznych i prywatnych, które nie będą podlegać obowiązkowi uzyskania tzw. decyzji środowiskowych. Usprawni to proces inwestycyjny, ponieważ usunięte zostaną zbędne bariery administracyjne. Zaproponowane zmiany dotyczą m.in. niektórych instalacji radiokomunikacyjnych (...)". Zatem nie ulega wątpliwości, że w obecnym stanie prawnym niektóre instalacje emitujące pola elektromagnetyczne niewymienione w rozporządzeniu nie wymagają postępowania środowiskowego. (...) Zatem w przedmiotowej sprawie organy prowadzące niniejszą sprawę powinny ustalić czy przedmiotem inwestycji jest przedsięwzięcie wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. po zmianie wprowadzonej rozporządzeniem zmieniającym, czy też nie. Od tego ustalenia bowiem zależał dalszy tok postępowania. Ustalenie, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu wymagałoby dalszego prowadzenia postępowania środowiskowego i w zależnościom jego wyniku rozstrzygnięcia sprawy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, bądź odmową jej wydania. Z kolei ustalenie, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć wymienionych w w/w rozporządzeniu winno skutkować decyzją o umorzeniu postępowania środowiskowego na podstawie art.105 § 1 kpa. Zdaniem Sądu (...) taka sytuacja podpada i kwalifikuje się do uznania bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania z tzw. przyczyn przedmiotowych (w odróżnieniu od tzw. przyczyn podmiotowych). Zdaniem Sądu zmiana przepisów prawnych w taki sposób, że "odpada" tzw. podstawa prawna dla prowadzenia określonego postępowania przez organ administracji uzasadnia jego umorzenie." Podkreślić należy, iż skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela stanowisko wyrażony w przytoczonej tezie WSA w Gdańsku. Przyczyny "bezprzedmiotowości" mogą być podmiotowe lub przedmiotowe. (por. Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz B. Adamiak, J. Borkowski, Wyd. C.H. Beck, W-wa 2004 str. 478). Przesłanka bezprzedmiotowości zachodzi, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź brak jest podstaw do rozpoznania tej sprawy w drodze postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 24.04.2003, w sprawie III SA 2225/01, Biul. Skarb. 2003/6/25; wyrok NSA z dnia 26.09.2001r. w sprawie V SA 381/01, LEX nr 78917). Jedną z form bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego jest brak podstawy prawnej do rozstrzygnięcia danej sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Przypadki braku podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w indywidualnej sprawie będą miały miejsce, gdy: a) obowiązek czy uprawnienie powstaje z mocy samego prawa, a do jego wykonania albo trzeba zastosować przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, albo też egzekucja będzie zbędna; b) prawo nie wymaga określenia albo ustalenia praw lub obowiązków w drodze decyzji; c) brak jest przepisu prawnego powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej (por. powołany powyżej "Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz str. 724). Podkreślić należy, iż w dacie złożenia przedmiotowego wniosku zamierzenie powyższe z mocy § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), było zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest sporządzenie raportu. Jednakże rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U z 2007 roku, nr 158, poz. 1105) z dniem 31 sierpnia 2007r. nastąpiła nowelizacja przepisów w tym przedmiocie. W tych okolicznościach organy administracji publicznej pozbawione są możliwości wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] , gdyż w/w rozporządzenie nie daje im w chwili obecnej ku temu podstawy prawnej. Prawidłowo zatem oceniono, iż w niniejszej sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania zainicjowanego przez A. S.A. z siedzibą w W. , a postępowanie w tym zakresie należy umorzyć. Podkreślić przy tym należy, że okoliczności stanowiące podstawę do umorzenia postępowania mogą pojawić się zarówno przed wszczęciem postępowania, jak i w jego trakcie. Przykładowo zmiana przepisów prawa materialnego w toku postępowania administracyjnego przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji lub między wydaniem decyzji w pierwszej instancji a rozpatrzeniem odwołania, również zobowiązuje organy administracji do uwzględnienia nowego stanu prawnego chyba, że przepisy przejściowe stanowią inaczej. Jeżeli zatem nowe przepisy nie dopuszczają możliwości wydania decyzji w sprawach określonego rodzaju, to organ odwoławczy powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie (vide: wyrok SN z 7 maja 2002 roku, III RN 59/01, OSNP 2003, nr 3, poz. 56). Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę