II SA/Kr 1086/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Małgorzata Łoboz ( spr. ) Protokolant: Specjalista Karina Kasprzycka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi T. D. Spółka Akcyjna z siedzibą w K. na punkt I decyzji Wojewody z dnia [...] stycznia 2019 r. , znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej kwotę 680 zł ( sześćset osiemdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 31 października 2018 r. znak: [...], wydaną na wniosek T. D. SA. z siedzibą w K., Starosta [...] orzekł: w pkt 1 - o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej, położonej w L. , oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] o pow. 0,2470 ha, nr [...] o pow. 0,1732 ha i nr [...] o pow. 0,0947 ha, poprzez zezwolenie T. D. SA. z siedzibą w K. na realizację projektu pod nazwą: "Poprawa bezpieczeństwa zasilania Ż.. Budowa linii napowietrznej dwutorowej 110 kV, wraz z budową GPZ J. oraz rozbudową stacji GPZ [...] i GPZ [...]"; w pkt 2 - że zgodnie z treścią wniosku przewidziano 30 dni na wykonanie opisanej powyżej inwestycji, na przedmiotowej nieruchomości. Z uwagi na wymogi technologii robót budowlano - montażowych prace będą realizowane z przerwami a nie "w łącznym ciągu dni kalendarzowych"; w pkt 3 - o tym, że inwestor powinien wykonać opis nieruchomości przed przystąpieniem do prac oraz inwentaryzację szkód powstałych w wyniku działań prowadzonych na podstawie niniejszego zezwolenia - w formie protokolarnego ich opisu zawierającego dokumentację fotograficzną, dokonanego z udziałem strony postępowania, jak również przedłożyć ją Staroście S. w terminie 1 miesiąca od zakończenia prac na nieruchomości; w pkt 4 - zobowiązano do udostępnienia części nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii linii i urządzeń, o których mowa w pkt 1 sentencji, zaznaczoną kolorem żółtym na załącznikach nr 1 i nr 6.; w pkt 5 – że ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości stanowi podstawę dokonania wpisu w księdze wieczystej. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji uznał, iż w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki do zastosowania regulacji art. 124 ust. 1, 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. M. zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych co do faktu przeprowadzenia przez wnioskodawcę - T. D. Spółka Akcyjna z siedzibą w K. rokowań z właścicielem przedmiotowej nieruchomości, które w istocie nie zostały przeprowadzone. S. M. zarzucił też, że decyzja narusza przepisy prawa materialnego, a to art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez wydanie zezwolenia na korzystanie z nieruchomości odwołującego się, podczas gdy udzielenie zezwolenia nie zostało poprzedzone przeprowadzeniem rokowań o których mowa we wskazanym przepisie. Wojewoda decyzją z dnia 22 stycznia 2019 r. znak: [...]: w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję w części orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0947 ha, położonej w L. stanowiącej własność S. M., poprzez zezwolenie T. D. S.A. na zajęcie części ww. działki pod pas technologiczny napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV, zgodnie z mapami stanowiącymi załącznik nr [...] i nr [...] do zaskarżonej decyzji. Powierzchnia ograniczenia działki nr [...] pod pas technologiczny linii napowietrznej, zarówno na czas prac budowlanych jak i po zakończeniu inwestycji wynosi 0,0025 ha (oznaczona na mapach kolorem żółtym) i w tej części orzekł o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z wyżej opisanej nieruchomości, w pkt 2. uchylił zaskarżoną decyzję w części orzekającej o tym, iż zgodnie z treścią wniosku przewidziano 30 dni na wykonanie inwestycji na przedmiotowej nieruchomości, a z uwagi na wymogi technologii robót budowlano montażowych prace będą realizowane z przerwami a nie "w łącznym ciągu dni kalendarzowych", a także o tym, że inwestor powinien wykonać opis nieruchomości przed przystąpieniem do prac oraz inwentaryzację szkód powstałych w wyniku działań prowadzonych na podstawie niniejszego zezwolenia - w formie protokolarnego ich opisu zawierającego dokumentację fotograficzną, dokonanego z udziałem strony postępowania, jak również przedłożyć ją organowi I instancji w terminie 1 miesiąca od zakończenia prac na nieruchomość, i umorzył w tym zakresie postępowanie pierwszej instancji; w pkt 3. utrzymał w mocy pozostałą część zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda przytoczył będący podstawą rozstrzygnięcia przepis art. 124 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej jako u.g.n.). W związku z tym podkreślił, iż ustawodawca uzależnił możliwość udzielenia przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie, zgody na czasowe zajęcie niezbędnej do tego nieruchomości, od spełnienia dwóch ściśle określonych przesłanek: ewentualne zezwolenie musi być zgodne z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; wystąpienie z wnioskiem o wydanie ww. decyzji musi zostać poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, do wniosku z 18 maja 2018 r. złożonego przez pełnomocnika T. D. S.A. w K., załączono pisma kierowane do właściciela przedmiotowej nieruchomości, S. M., zawierające informacje o inwestycji planowanej na działkach nr [...], nr [...] 1 nr [...], położonych w L. , oraz proponujące określone warunki finansowe za udzielenie zgody na przeprowadzenie przez teren przedmiotowych działek przewodów linii napowietrznej oraz pasa technologicznego (pisma z: 17 maja 2017 r., 31 sierpnia 2017 r., 18 grudnia 2017 r., protokół z negocjacji z 16 maja 2018 r. - k. a. nr [...]). Dodatkowo na etapie postępowania przed organem I instancji w dniu 18 września 2018 r. odbyła się rozprawa administracyjna, na której stawił się pełnomocnik inwestora oraz S. M. - w trakcie której strony nie doszły do porozumienia. Z powyższej dokumentacji wynika, że właściciel przedmiotowej nieruchomości nie wyraził zgody na wykonanie prac na proponowanych przez inwestora warunkach. Dokonując oceny prawidłowości przeprowadzonych w trybie art. 124 ust. 3 u.g.n. rokowań organ miał na względzie orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym podnosi się, że o spełnieniu wymogu rokowań można mówić już wówczas, gdy nastąpi wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich stanowiskach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. Rokowania, o których mowa w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie oznaczają jedynie formalnego prowadzenia rokowań z udziałem obu stron. Zdaniem Wojewody, wnioskodawca dopełnił obowiązku przeprowadzenia rokowań, o którym mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Z kolei celem stwierdzenia realizacji drugiej ze wskazanych na wstępie przesłanek, tj. zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym lub decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, wskazano, iż zamierzona inwestycja na działkach nr [...] o pow. 0,2470 ha, nr [...] o pow. 0,1732 ha i nr [...] o pow. 0,0947 ha, położonych w L. , polegająca na posadowieniu na nieruchomości linii w związku z planowaną realizacją zadania inwestycyjnego pn. "Poprawa bezpieczeństwa zasilania obszaru zasilania obszaru Ż.y. Budowa linii napowietrznej dwutorowej linii 110 kV, wraz z budową GPZ [...] oraz rozbudową stacji GPZ [...] i GPZ [...]" - jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rady Gminy S. dla m. in. wsi L., zgodnie z Uchwałą Rady Gminy S. nr [...] z 28 grudnia 2016 r. Zgodnie z wypisem i wyrysem z ww. planu miejscowego, przedmiotowe działki - w części przeznaczonej na posadowienie linii 110 kV - znajdują się w terenie oznaczonym symbolem 7R1 - teren gruntów rolnych. Zgodnie z pkt 3 ust. 4 pkt 1 ww. planu miejscowego, dotyczącym ustaleń planu w zakresie zaopatrzenia terenów w energię elektryczną, na terenie oznaczonym w planie symbolem "R1" (obejmującym działki nr [...], nr [...] i nr [...]) jego ustalenia jako przeznaczenie dopuszczalne przewidują: obiekty, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, w tym związane z realizacją linii elektroenergetycznej 110 kV oznaczonej na rysunku planu symbolem En 110 kV (napowietrzna) i Ek 110 kV (kablowa). Zgodnie z treścią ww. planu miejscowego, przez działki nr [...] o pow. 0,2470 ha, nr [...] o pow. 0,1732 ha i nr [...] przebiega projektowana dwutorowa napowietrzana linia elektroenergetyczna 110 kV wraz z pasem technologicznym, oznaczona na rysunku planu symbolem En 110 KV. Zgodnie zatem z powyższym przebieg przedmiotowej linii został już ustalony na etapie tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. dla m. in. wsi L., który to został zatwierdzony Uchwałą Rady Gminy S. nr [...] z 28 grudnia 2016 r. W ocenie organu odwoławczego treść art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie pozostawia wątpliwości, iż przeprowadzenie fragmentu linii elektroenergetycznej 110 kV mieści się w pojęciu "realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej". Z kolei art. 6 pkt 2 tej regulacji przesądza o tym, iż: "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń", jest celem publicznym. Z powyższego wynika więc, iż planowana inwestycja stanowi wypełnienie przesłanki zawartej w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tzn. "zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym". Również wymóg zasięgu lokalnego, omawianego zamierzenia jako inwestycji celu publicznego, jest zdaniem organu odwoławczego spełniony, bowiem przy uwzględnieniu zasięgu tej inwestycji, ma ona służyć zaopatrywania ludności w energię na znacznym obszarze. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego, należy przyjąć, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione obie przesłanki wynikające z art. 124 ust. 1 oraz ust. 3 u.g.n. Odnośnie zmiany decyzji w punkcie I, organ wskazał, że ograniczenie w korzystaniu z działki nr [...], wynikające z posadowienia na działce sąsiedniej (nr [...]) przewodów napowietrznej linii nie mogło być przedmiotem decyzji, bowiem element sieci nie powstaje na przedmiotowej nieruchomości. W decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n organ winien określić przebieg inwestycji na danej nieruchomości oraz ograniczenia z tego wynikające. Jeżeli natomiast jakieś ograniczenie wynika z faktu posadowienia elementów infrastruktury na innych nieruchomościach, to możliwe jest co najwyżej poinformowanie o skutkach z tym związanych - zwłaszcza, jeśli wynikają one z innych aktów prawnych. Taka sytuacja występuje w przedmiotowej sprawie, bowiem pas technologiczny i strefa kontrolowana napowietrznej sieci wynikają z zapisów planu miejscowego dla tego terenu, który wprost przewiduje realizację przedmiotowej sieci oraz jej pas technologiczny. Zgodnie z zaświadczeniem Wójta Gminy S. z dnia 4 września 2017 r. (k.a. 11-28) przez część działek nr [...] przebiega projektowana dwutorowa napowietrzna linia elektroenergetyczna 110 kV wraz z pasem technologicznym, oznaczona na rysunku ww. planu miejscowego symbolem En 110 kV, przy czym zgodnie z rysunkiem planu oraz treścią załączników graficznych do decyzji organu I instancji, na działce nr [...] zlokalizowany będzie jedynie pas technologiczny sieci napowietrznej o szerokości 20 m. W tym zatem zakresie ograniczenie sposobu korzystania z działki nr [...] wynika nie z niniejszej decyzji, lecz zapisów planu miejscowego, będącego aktem prawa miejscowego. Mając na uwadze powyższe Wojewoda uchylił decyzję w tym zakresie (pkt I przedmiotowej decyzji) i odmówił ograniczenia sposobu korzystania z ww. działki pod przedmiotową inwestycję. W skardze na punkt I opisanej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, T. D. S.A. w K. zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez uchylenie (w punkcie I) decyzji Starosty [...] z dnia 31 października 2018 r., znak: [...] w części orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0947 ha, położonej w L. , stanowiącej własność S. M. i orzeczenie o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, mimo iż orzeczenie ograniczenia korzystania z przedmiotowej nieruchomości jest niezbędne z uwagi na zajęcie ww. działki pod pas technologiczny linii napowietrznej zarówno na czas prac budowlanych, jak i po zakończeniu inwestycji na powierzchni wynoszącej 0,0025 ha, w celu realizacji przez skarżącego inwestycji celu publicznego. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w punkcie I oraz o zasądzenie od organu II instancji zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącego. W uzasadnieniu skargi podano, że Wojewoda w zaskarżonej decyzji z dnia 22 stycznia 2019 r. uznał, że skoro ograniczenie dla działki nr [...] wynika jedynie z podwieszenia przewodów napowietrznej linii na działce sąsiedniej, to przedmiotem decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie mogło być orzeczenie ograniczenia w tym zakresie, gdyż element sieci nie powstaje na przedmiotowej nieruchomości. Skoro decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. musi jednoznacznie wskazywać nie tylko przebieg inwestycji, ale i zakres uszczuplenia władztwa właściciela, a przez to uszczuplenie należy rozumieć nie tylko ograniczenie związane bezpośrednio z posadowieniem czy podwieszeniem na działce przewodów napowietrznej linii (bądź też innych urządzeń), ale również strefę pasa technologicznego i strefę pasa ochronnego, w którym obowiązują ograniczenia w zakresie zagospodarowania terenu, to odmowa ograniczenia nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w zakresie 0,0025 ha powierzchni, mimo iż znajduje się ona w zakresie pasa technologicznego, była całkowicie bezzasadna. Obszar pasa technologicznego, stosownie do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwalonego Uchwałą Rady Gmina S. nr [...] z 28 grudnia 2016 r.), związany z przebiegiem dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV wyznaczony został na 20 m w zakresie ochrony przed polem elektromagnetycznym, w granicach którego obowiązują zakazy, nakazy i ograniczenia określone w przepisach odrębnych dotyczących lokalizacji sieci energetycznych (§ 4 pkt. 13, § 6 pkt 8 ppkt 5), niezależnie od tego czy na danej działce posadowione i/lub podwieszone są urządzenia przesyłowe. Nie powinno zatem ulegać wątpliwości, iż wynikający z ustanowienia 20 m pasa technologicznego zakres ograniczenia korzystania z przedmiotowej nieruchomości ma istotne znaczenie także z punktu widzenia realizacji inwestycji, wymagającej wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., uwzględniającej wynikające z miejscowego planu ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, powstałe nie tylko z uwagi na posadowienie i/lub podwieszenie na danej nieruchomości urządzeń przesyłowych, ale i w związku z ich posadowieniem i/lub podwieszeniem, nawet jeżeli dana nieruchomość znajdzie się jedynie w obszarze pasa technologicznego bez urządzeń przesyłowych. Mając zatem na uwadze to, iż organy obu instancji potwierdziły, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., nie zachodziły więc jakiekolwiek przeszkody do objęcia decyzją wydaną na ww. podstawie również działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga odnośnie punktu I-go decyzji okazała się być zasadna. Istota sprawy dotyczy rozstrzygnięcia, czy słusznie ograniczono w I instancji prawa właściciela działki nr [...] poprzez określenie posadowienia pasa technologicznego, czy też rację ma Wojewoda odmawiając takiego ograniczenia i wskazując, że skoro na działce nie posadowiono żadnych urządzeń, brak podstaw do takiego ograniczenia, a nadto ograniczenie wynika z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. O ile nie ulega kwestii, że przeprowadzenie linii wysokiego napięcia mieści się w tym przepisie, o tyle powstaje pytanie o pas technologiczny. Rozważając tę kwestię, stwierdzić trzeba, że nie ulega wątpliwości, iż pas technologiczny nie występuje samodzielnie. Zawsze bowiem stanowi element, składową jakiejś budowli czy urządzenia. "Pas technologiczny należy rozumieć jako powierzchnię części nieruchomości niezbędną dla efektywnego wykonywania przez przedsiębiorcę uprawnień w ramach służebności przesyłu w szczególności: eksploatacji, konserwacji, usuwania awarii, remontu, modernizacji, przebudowy, odbudowy lub wymiany urządzeń. W pasie tym nie powinny znajdować się obiekty, które mogą utrudniać bądź uniemożliwiać zarówno działanie linii energetycznej, jak również wpływać na wykonywanie przez przedsiębiorstwo czynności naprawczych" (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 maja 2019 r., LEX nr 2681684). Pas technologiczny jako element niezbędny dla funkcjonowania urządzeń przesyłowych został też przewidziany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wraz z konceptem przebiegu całej linii. Jak to wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 24 września 2019 r., I OSK 180/19, LEX nr 2731512: "Zachodzi konieczność wyznaczania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego strefy ochronnej w pasie przylegającym do linii elektroenergetycznej zarówno w celu ochrony ludzi przed działaniem pola elektrycznego i elektromagnetycznego znajdującego się w bliskości przewodów i urządzeń elektroenergetycznych przed skutkami awarii linii jak również niebezpieczeństwami związanymi z pracą innych urządzeń elektrycznych w tej strefie jak też wyznaczenie pasa technologicznego dla prawidłowej obsługi linii elektroenergetycznej i jej urządzeń. W szczególności pas technologiczny musi zostać wyznaczony w celu bezpiecznego i swobodnego dostępu do modernizowanych czy przebudowywanych urządzeń energetycznych". W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że plan miejscowy określił przebieg napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 KV wraz z pasem technologicznym, dokładnie określając ich przebieg. Jest to istotne, gdyż "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, aby stwarzać podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n., musi nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji, poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty "(tak wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2019 r., LEX nr 27231610. W tymże cytowanym wyroku NSA nie bez powodu wskazał, że plan miejscowy stwarza dopiero podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n. Potrzebne są bowiem ramy prawne, czyli właśnie właściwy zapis MPZP, aby można było zastosować ograniczenie prawa właściciela. Sam plan miejscowy nie wystarczy do wejścia na grunt właściciela i posadowienia słupa, czy też do wejścia i swobodnego dokonywania koniecznych czynności w zakresie nowo budowanej sieci. Decydujące jest tutaj to, że linia ma wyznaczony pas technologiczny na całym przebiegu, a nie to, czy pas technologiczny leży na tej samej działce, co projektowane przewody i słupy. Koniecznym jest zatem ograniczenie prawa własności w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. tak w przestrzeni pod projektowaną linią, jak i w zakresie pasa technologicznego, który, co już wskazano, nie istnieje sam dla siebie, ale służy budowanej linii. Organ, odmawiając uwzględnienia wniosku w odniesieniu do działki nr [...] jest zresztą niekonsekwentny, albowiem w odniesieniu do innych działek, a to [...] uznaje konieczność ograniczenia prawa własności w przestrzeni nie tylko pod linią, ale także w zakresie pasa technologicznego. Jeśli zatem na tych działkach organ dostrzega konieczność ograniczenia prawa własności w przestrzeni pasa technologicznego, to taka konieczność istnieje także na działce nr [...], aby uzyskać swobodny dostęp do przewodów, słupów i urządzeń posadowionych na działkach sąsiednich. Szerokość bowiem pasa technologicznego jest taka sama i nie zmienia się w zależności od tego, czy wraz z linią znajduje się na tej samej działce. W efekcie stwierdzić należy, że całkowita powierzchnia obszaru ograniczenia obejmuje nie tylko zasadniczą strefę pod urządzeniami, ale i strefę pasa technologicznego ( eksploatacyjnego) (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 24 października 2017r. II SA/Rz 742/17, publ. Lex/el.). Kwestia ograniczenia prawa własności także w obszarze pasa technologicznego jawi się jako oczywista również w stanach faktycznych wyroków WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2017r. IV SA/Wa 3181/16 oraz NSA z dnia 7 września 2016r. I OSK 1669/15. Reasumując, skoro organ II instancji orzekł o odmowie ograniczenia prawa własności w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. w odniesieniu do działki nr [...] w zakresie ustalonym przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to naruszył tym samym cytowany przepis. W tych okolicznościach należało uchylić skarżoną decyzję w punkcie I, na zas. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ weźmie pod uwagę powyższe rozważania, orzekając o ograniczeniu prawa własności także w zakresie części działki nr [...], przy założeniu, że warunek rokowań został w sprawie spełniony. O kosztach orzeczono na zas. art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.. Na koszty te składają się wpis w kwocie 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł.