II SA/Kr 1087/00

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 maja 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska ( spr.) AWSA Mariusz Kotulski Protokolant : Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2004r. sprawy ze skargi R. F. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 10 kwietnia 2000r., Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki - skargę oddala - II S A/Kr 1087/00 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 11.10.1999r, wydaną na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane /Dz.U. Nr 89 poz.414 z późn. zm./ oraz art.104 kpa, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta [...], nakazał R. F. rozbiórkę budynku gospodarczego wraz z przyległym do niego od strony zachodniej murem granicznym -wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr 1 obr. [...] przy ul. [...] w T. W uzasadnieniu decyzji podano, że przedmiotowy obiekt - budynek gospodarczy o wymiarach 3,40 x 4,30 oraz pełny mur graniczny o długości 2,10 m, wys. 1,73 m , gr. 27 cm - na przedłużeniu budynku w kierunku zachodnim w granicy z działką sąsiednią, wybudowano w 1999r. Zgodnie z art. 28 prawa budowlanego, do budowy takiego obiektu można przystąpić jedynie na podstawie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę, której inwestor nie posiada. Dlatego też orzeczono jak w sentencji. W odwołaniu od tej decyzji R. F. zarzucił, że z uwagi na stan techniczny obiektu, po uzgodnieniu z właścicielem działki nr 2 dokonał podbicia fundamentów pod murem oraz naprawy murów ogrodzenia i budynku. Nadbudował też fragment muru ponad dachem remontowanego budynku. Prowadzone pracy mają na celu przywrócenie poprzedniego stanu przy równoczesnym podniesieniu walorów estetycznych obiektu. Decyzją z dnia 10 kwietnia 2000r znak : [...], wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 2 w związku z art.104 kpa, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nakazanej rozbiórki muru granicznego i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w części dotyczącej nakazanej rozbiórki muru granicznego decyzja organu I instancji została wydana bez postawy prawnej, gdyż w tej kwestii przepisy nie wymagają ustalania praw i obowiązków w drodze decyzji o pozwoleniu na budowę, ani też nie wymagają zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru takiej budowy. Dlatego też w tej części decyzja organu I instancji została uchylona, a postępowanie przez niego prowadzone - umorzone. W części nakazanej rozbiórki budynku gospodarczego zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Realizacja wymagała pozwolenia na budowę, a zgodnie z art. 48 prawa budowlanego obiekty budowlane wybudowane bez pozwolenia /gdy jest ono wymagane/ podlegają rozbiórce. W odniesieniu do zgłoszonych w odwołaniu zarzutów organ odwoławczy stwierdził, że jak wynika z protokołu oględzin z dnia [...].10.1999r, inwestor sam przyznał, że wybudował nowy budynek w miejscu istniejącego wcześniej budynku gospodarczego o konstrukcji drewniano-murowanej z dachem krytym papą, rozebranego bezpośrednio przed rozpoczęciem nowej budowy. W tym stanie rzeczy nie ma postaw do uznania przesłanek określonych w art.29 ust.2 pkt l za zasadne, ponieważ remonty istniejących obiektów budowlanych zostało tylko częściowo zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zwolnienie to nie dotyczy robót budowlanych, w których nastąpiła zmiana lub wymiana elementów konstrukcyjnych. W przedmiotowej sprawie uległy zmianie elementy konstrukcyjne obiektu, a zatem przedmiotowy obiekt wymagał uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze wniesionej na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, R. F. zarzucił, że decyzja nie powinna być oparta na przepisie art. 48 prawa budowlanego, ponieważ przedmiotowy budynek w 1999r nie był wznoszony - wybudowany, lecz remontowany przy zastosowaniu materiałów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym, lecz w sposób odtwarzający stan pierwotny. Nie wszystkie też elementy konstrukcyjne obiektu zostały wymienione. I tak, fundamenty pod budynkiem i murem nie były rozbierane lecz jedynie wzmocnione przez ich podbicie w miejscach stwarzających zagrożenie bezpieczeństwa. Skarżący podał, że "przedmiotowy budynek poddany został remontowi, który ze względu na zakres /wymianę elementów konstrukcyjnych/ robót nie podlegał zwolnieniu z pozwolenia na budowę /art.29 ust.2 prawa budowlanego/." Zdaniem skarżącego sprawa stanowi inny przypadek niż określony w art. 48 prawa budowlanego i podlega regulacji art. 50 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem winno nastąpić poprzez nałożenie na inwestora obowiązków w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art.134 ustawy/. Zgodnie z treścią art.28 prawa budowlanego z 1994r roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę , z zastrzeżeniem art.29 i art.30. Z treści art. 29 prawa budowlanego, obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. wykonanie robót budowlanych, polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych, z wyjątkiem obiektów zabytkowych, jeżeli nie obejmuje on zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu /art.29 ust.2 pkt l prawa budowlanego/. Oznacza to, że wykonanie robót budowlanych, polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych jeżeli obejmuje on zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Zresztą, nawet gdyby przyjąć, że przedmiotowe prace nie obejmowały zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu /co w niniejszej sprawie nie zachodzi/, stosownie do treści art. 3O ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, i tak wymagały zgłoszenia właściwemu organowi. Zgodnie z treścią art. 48 prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Działania inwestora wyczerpały znamiona tego przepisu, gdyż wzniósł on obiekt budowlany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Dlatego też obowiązkiem organu było orzeczenie o nakazaniu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu. Wobec powyższego, uznając skargę za niezasadną, na podstawie art.151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.