II SA/Kr 1087/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 października 2012 r. o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 marca 2012 r. ([...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: 1. uchylić postanowienie z dnia 11 października 2012 r. o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, 2. przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych skargi, 3. zwrócić uiszczony wpis od zażalenia w kwocie 100 zł. Postanowieniem z dnia 11 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wniesionej przez Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2012 r. [...] Wskazał Sąd, że zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) jeżeli doręczenie nie może nastąpić w sposób właściwy lub zastępczy, pismo, po uprzednim zawiadomieniu adresata, umieszcza się w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy na okres czternastu dni, dokonując jednocześnie zawiadomienia o tym. W razie nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym za datę doręczenia pisma przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie, stanowiące rodzaj fikcji prawnej, stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. Sąd przyjął, że doręczenie nastąpiło w dniu 20 sierpnia 2012 r., bowiem datą pierwszego awiza był dzień 6 sierpnia 2012 r., oraz że w konsekwencji 7 dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 27 sierpnia 2012 r. Wskazał Sąd, że wnioskujący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, a podany fakt przebywania pełnomocnika na urlopie taką okolicznością nie jest. W zażaleniu na powyższe postanowienie strona skarżąca działająca przez pełnomocnika wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o zwrot uiszczonego wpisu w związku z tym, że konieczność wniesienia zażalenia wynikła z nieprawidłowych czynności związanych z doręczaniem pism procesowych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 73 §4 w zw. z §1, 2 i 3 ppsa w zw. z art. 86 §1 ppsa poprzez przyjęcie, że skutek doręczenia nastąpił w dniu 20 sierpnia 2012 r., a nie w dniu 21 sierpnia 2012 r., oraz naruszenie art. 86 §1 ppsa w zw. z art. 87§2 w zw z art. 73 ppsa poprzez przyjęcie, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Podano, że w czasie doręczania pisma wzywającego do usunięcia braków formalnych skargi pełnomocnik skarżącej przebywał na urlopie wypoczynkowym. Po powrocie z urlopu odebrał ze skrzynki pocztowej jedynie powtórne awizo, w którym jako termin odbioru korespondencji wskazano dzień 21 sierpnia 2012 r. W skrzynce nie było natomiast pierwszego zawiadomienia. Pełnomocnik skarżącej uzyskał na poczcie informację, że pismo było tam przechowywane do dnia 21 sierpnia 2012 r. (tak jak w zawiadomieniu powtórnym) i w dniu 22 sierpnia 2012 r. zostało przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (wysyłka zwrotna z dnia 22 sierpnia 2012 r. w aktach sprawy). Z uwagi na powyższe udał się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w celu zapoznania się z treścią pisma, jednak jako termin na zapoznanie się z aktami sprawy wyznaczono mu dzień 27 sierpnia 2012 r. W tym dniu nie było jeszcze w aktach sprawy koperty ze zwrotem pisma. Mając na względzie powyższe, pełnomocnik skarżącej tylko z ostrożności procesowej zawarł w piśmie uzupełniającym braki formalne wniosek o przywrócenie terminu, w którym wskazał na przyczynę brak rzeczywistego odbioru korespondencji sądowej. Nie przypuszczał, że informacje przekazywane pisemnie i ustnie przez pocztę będą błędne, a tym samym, że wniosek o przywrócenie terminu powinien być szerzej uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 195§2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 , poz. 270 ze zm., dalej zwaną "ppsa") "jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo (...)". Tak określona podstawa uchylenia wskazuje, że mogą być nią objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne. W myśl przepisu art. art. 86 § 1 w/w ustawy jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 ppsa). W niniejszej sprawie zażalenie pełnomocnika strony skarżącej jest oczywiście uzasadnione. Wykazano stosownym dokumentem, że pełnomocnik strony skarżącej został wadliwie poinformowany przez pocztę o terminie odbioru przesyłki, a to – w przedstawionych okolicznościach doprowadziło do wadliwego obliczenia terminu do uzupełnienia braków skargi. Skoro poczta informowała, ze przesyłkę można odebrać do 21 sierpnia 2012 r. , pełnomocnik skarżącej miał podstawy do założenia, że to od tej daty winien liczyć termin 7 dniowy do uzupełnienia. Dodatkowo podjął próbę zweryfikowania tego założenia, która jednak okazała się, bez jego winy, nieskuteczna. W tej sytuacji zażalenie należało uznać za oczywiście uzasadnione Wobec powyższego, na podstawie art. 86§1 w zw. z art. 87 §1 w zw., art. 195§2 oraz art. 225 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.