II SA/Kr 109/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty [...], E. K., G. Z. i innych na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 11 października 2012 r.; znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia postanawia odrzucić skargę Starosty [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 11.10.2012 r. (znak: [...]) uchyliło w całości decyzję Starosty [...] z dnia 16.05.2012 r. (znak: [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów wsi L., w gminie L.. Skargę na wskazaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosło szereg osób fizycznych wymienionych w sentencji niniejszego postanowienia oraz organ, który wydał decyzję w I instancji – Starosta [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] żądało odrzucenia skargi Starosty [...], jako wniesionej przez podmiot nieuprawniony do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 1270 ze zm.; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W literaturze wskazuje się, iż postępowanie sadowoadministracyjne nie może zostać uruchomione przez organ administracji publicznej, którego działalność ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem, ani żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tej administracji np. przez organ wyższego stopnia (tak. T. Woś w: M. Romańska, H. Knysiak-Molczyk, T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; LexisNexis 2012 r. teza 2 do art. 50). Uprawnienie bowiem do orzekania w indywidualnej sprawie administracyjnej nie jest tożsame z istnieniem po stronie takiego organu administracji publicznej interesu prawnego, który mógłby być chroniony poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2005 r. (sygn. akt OSK 1017/04; LexPolonica nr 374068), stwierdził, że gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Powierzenie bowiem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego (por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r. I OSK 390/2010; LexPolonica nr 2485487). Nadto należy wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 października 2009 r. K. 32/2008 (OTK ZU 2009/9A póz. 139), uznał za zgodny z art. 165 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - przepis art. 33 § 1 i 2 p.p.s.a. w zakresie, w jakim pozbawia on prawa do udziału na prawach strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym gminę, której wójt (burmistrz, prezydent) wydał decyzję, jako organ pierwszej instancji, a także za zgodny z art. 165 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przepis art. 50 § 1 p.p.s.a. w zakresie, w jakim odmawia jednostce samorządu terytorialnego prawa do wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w sprawach, w których organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję w I instancji. Zauważyć także należy, iż w rozpatrywanej sprawie akcentowana wyżej kwestia jest tym bardziej oczywista jeśli zważyć, że strona skarżąca we wniesionej do sądu skardze, nie wskazuje na naruszenie własnego interesu prawnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał skargę Starosty [...] za niedopuszczalną i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.