II SA/Kr 109/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Paweł Darmoń Protokolant: starszy sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2019 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków - Śródmieście Zachód D. J. sprawy ze skargi Firma A na decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 9 listopada 2018 r. znak: [...] w przedmiocie określenia opłaty stałej za pobór wody powierzchniowej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie- Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Zarządu Zlewni w N. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia 29 sierpnia 2018 r. nr [...] działając na podstawie 271 ust. 7 w związku z art. 271 ust. 3, art. 14 ust. 2 i 6 pkt. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, §15 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne oraz art. 104 K.p.a. określił podmiotowi [...] Sp.z.o.o. w Z. za okres 1 stycznia 2018 r. – 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 2622 zł za pobór wody powierzchniowej z koryta potoku P. w km 0+170 na potrzeby sztucznego śnieżenia stoku narciarskiego. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 28 maja 2018 r. ustalono w formie informacji rocznej [...] Sp.z.p.p. opłatę za pobór wody powierzchniowej. Jednocześnie organ wskazał, że opłatę należy uiścić w czterech kwartalnych ratach. Podmiot [...] Sp. z o.o. korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego z dnia 12 września 2013 r. wydanego przez Marszałka Województwa [...] na pobór wody powierzchniowej z koryta potoku P. w km 0+170 na potrzeby sztucznego śnieżenia stoku narciarskiego, co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 Prawa wodnego obowiązany jest ponosić opłatę za usługi wodne. Przepis art. 271 ust. 6 Prawa wodnego stanowi, że podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę stałą na rachunek bankowy Wód Polskich w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału. Natomiast w myśl art. 271 ust. 7 Prawa wodnego, jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne zaniechał wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 6, właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty stałej w drodze decyzji. W rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka obligująca organ do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018r., która wynosi 2622,00 PLN, za pobór wody powierzchniowej z koryta potoku P. w km 0+170 na potrzeby sztucznego śnieżenia stoku narciarskiego, ponieważ spółka [...] Sp. z o.o. nie wniosła na rachunek bankowy Wód Polskich l raty kwartalnej wymienionej opłaty w terminie do 14 dni od daty otrzymania informacji tj. do dnia 19 czerwca 2018 r. oraz II raty wymienionej opłaty do dnia 31 lipca 2018 r. Określenia wysokości opłaty stałej organ dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 3 Prawa wodnego oraz § 15 pkt. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne. Zgodnie z art. 271 ust. 3 Prawa wodnego wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wróżonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ. Z § 15 rozporządzenia w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne wynika, że za usługi wodne za pobór wód powierzchniowych przewidziano kwotę 250 zł na dobę za 1 m3/s za określony w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalny pobór wódy. Opłata za pobór wody powierzchniowej z koryta potoku P. w km 0+170 na potrzeby sztucznego zaśnieżania, została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty wynoszącej 250,00 złotych na dobę za 1m3/s, czasu wyrażonego w dniach wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 250,00m3/h i wynoszącego po przeliczeniu 0,06944440 m3/s. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła [...] Sp.z.o.o. stwierdzając, że nie pobierano do tej pory wody powierzchniowej z uwagi na nie zakończoną budowę brzegowego ujęcia wody na potoku P. , podobnie jak nie została zakończona budowa stacji narciarskiej, której to ujęcie ma służyć. Zdaniem odwołującej opłaty za usługi wodne uiszcza się za pobór wód powierzchniowych, a jeśli pobór nie występuje to obowiązek opłaty za pobór nie powstaje. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. decyzją z dnia 9 listopada 2018 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że art. 268 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego stanowi, że opłaty za usługi wodne uiszcza się za: pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych. Z zestawienia treści przepisów art. 271 ust. 3 oraz art. 272 ust. 1 Prawa wodnego wynika, że do obliczenia wysokości opłaty stałej używa się ilości wody wyrażonej w m3/s, która może być pobrana, na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, a do obliczenia wysokości opłaty zmiennej potrzebna jest informacja o rzeczywistej ilości pobranej wody. Stąd w sytuacji posiadania przez dany podmiot uprawnienia do poboru wód powierzchniowych w ilości maksymalnej, określonej w pozwoleniu wodnoprawnym, które zostało wydane na wniosek tego podmiotu, Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie nalicza uprawnionemu opłatę stałą właśnie w oparciu o tak określoną, możliwą do pobrania ilość wód powierzchniowych. Organ stwierdził, że działania organu l instancji są zgodne z obowiązującymi uregulowaniami ustawy Prawa wodne w tym zakresie. Ponadto organ podał, że opłata stała za usługi wodne jest ściśle powiązana z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym, co oznacza, że podmiot legitymujący się ważnym pozwoleniem wodnoprawnym obowiązany jest do ponoszenia opłaty stałej za usługi wodne z niego wynikające, w szczególności w omawianym przypadku za pobór wód powierzchniowych potoku P. . Opłata stała stanowi formę rekompensaty za gotowość środowiska do udostępnienia zasobów wody adresatowi pozwolenia w ilości określonej tym pozwoleniem. Oznacza to również, że zasoby w tej ilości są zarezerwowane dla uprawnionego i muszą być uwzględniane przez organy Wód Polskich w toku innych postępowań wodnoprawnych przy określaniu przepływów gwarantowanych, podawanych jako warunek udzielenia kolejnych pozwoleń wodnoprawnych, tak aby pobór ustalony wcześniejszym pozwoleniem był zapewniony (zagwarantowany). Z przepisu art. 271 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne wynika, że wielkości przyjęte w pozwoleniu wodnoprawnym stanowią składową wzoru służącego do wyliczenia opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych. Okoliczność, że adresat pozwolenia do realizacji praw wynikających z pozwolenia wodnoprawnego jeszcze nie przystąpił, nie jest istotna dla obowiązku ponoszenia opłaty stałej przez dany podmiot, który takie pozwolenie uzyskał. Natomiast taka sytuacja ma oczywisty wpływ na obowiązek ponoszenia opłaty zmiennej, który wtedy nie powstaje. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła [...] Spółka z.o.o. z siedzibą w P. zarzucając naruszenie: 1/ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy; 2/ art. 7 a K.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na korzyść skarżącej; 3/ art. 271 ust. 3 Prawa wodnego poprzez jego błędne zastosowanie; 4/ art. 268 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 9 ust. 3, art. 35 ust. 1 i ust. 3 pkt 1, art. 298 pkt 1 i art. 403 ust. 6 pkt 6 Prawa wodnego poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że opłata stała pobierana za usługi wodne jest ściśle powiązana z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym zaś okoliczność, że adresat pozwolenia do realizacji praw wynikających z pozwolenia wodnoprawnego jeszcze nie przystąpił nie jest istotna dla obowiązku ponoszenia opłaty stałej. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w N. . W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalny Zarządu Gospodarki Wodnej w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w przedmiocie ustalenia i nakazania uiszczenia opłaty stałej za pobór wód. W ocenie organu, bez znaczenia jest to, czy strona skarżąca pobierała wody w okresie za który została im ona naliczona opłata, gdyż istotą obowiązku uiszczenia opłaty stałej jest potencjalna możliwość poboru wód w oparciu o pozwolenie wodnoprawne, czym ma świadczyć treść przepisu art. 271 ust 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 ze zm. (dalej; ustawa). W ocenie sądu organ nie był uprawniony do nakazania uiszczenia ustalonej opłaty stałej, bez weryfikacji (choćby w postępowaniu reklamacyjnym czy odwoławczym), wobec zaprzeczenia jakoby fakt poboru wody miał miejsce, czy poboru wody na podstawie pozwolenia wodnoprawnego strona faktycznie dokonuje. Kluczową kwestią jest tu wykładnia przepisu art. 271 ustawy dokonana całościowo a nie fragmentarycznie. W ocenie sądu organy zinterpretowały ust. 3 art. 271 ustawy w oderwaniu od pozostałych jednostek redakcyjnych tego przepisu. Organ wykładając treść ust. 3 art. 271 ustawy wyraźnie wskazał, że "okoliczność, że adresat pozwolenia do realizacji praw wynikających z pozwolenia wodnoprawnego jeszcze nie przystąpił, nie jest istotna dla obowiązku ponoszenia opłaty stałej przez dany podmiot, który takie pozwolenie uzyskał". Zdaniem organu świadczy o tym użyty w art. 271 ust 3 ustawy zwrot "może być pobrana" na podstawie pozwolenia wodnoprawnego (potencjalność). Jak wskazuje organ, jedynie do obliczenia wysokości opłaty zmiennej potrzebna jest informacja o rzeczywistej ilości pobranej wody. Stanowisko to nie jest prawidłowe. Nie można interpretacji przepisów ustaw a więc i zawartych w nich określeń dokonywać w oderwaniu od wykładni językowej i celowościowej danej regulacji rozumianej całościowo. Jak mowa wyżej, organ nie skonfrontował ust 3 art. 271 z innymi jednostkami redakcyjnymi tego przepisu, ale też nie uwzględnił jego faktycznego brzmienia wypaczając tym samym normę, którą należało z niego (przepisu art. 271 ustawy) w zakresie kreowania obowiązku ponoszenia opłaty stałej za pobór z wód wyprowadzić Zgodnie bowiem z art. 271 ust 1 wysokość opłaty stałej za: 1) pobór wód podziemnych, 2) pobór wód powierzchniowych, 3) odprowadzanie do wód: a) wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, b) wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast, 4) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi - ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. Z kolei przepis art. 271 ust 3 stanowi, że wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ. Przepis art. 271 ust. 1 wyraźnie i jednoznacznie wskazuje, że wysokość opłaty stałej za pobór wód (...) ustalają Wody Polskie. Treść tego przepisu jest oczywista, ustanawia on zasadę, że opłata stała może być ustalona tylko i wyłącznie za pobór wody lub jej odprowadzanie, a nie za potencjalną możliwość takiego poboru czy odprowadzania. Nie można z zasady dotyczącej ustalania wysokości świadczenia wywieść zasady jego (świadczenia) wymagalności. Innymi słowy, z zasady ustalania wysokości świadczenia (opłaty) nie można kreować zasady dotyczącej powstania obowiązku uiszczenia tego świadczenia. Zdaniem sądu z przepisów tych nie wynika, że opłatę ustala się za fakt posiadania pozwolenia wodnoprawnego (a do tego sprowadzało by się stanowisko organu – bycie adresatem pozwolenia wodnoprawnego implikuje nałożenie opłaty, niezależnie od tego czy adresat tego pozwolenia faktycznie korzysta z wód tj. dokonuje poboru wody). Z przepisów tych wynika w ocenie sądu, że opłatę ustala się za korzystanie z wód na podstawie pozwolenia wodnoprawnego tj. dopiero korzystanie z wód implikuje obowiązek ponoszenia opłat w tym opłaty stałej, co do wysokości obliczanych na podstawie art. 271 ust 3 ustawy. Fakt, że ustawa wprowadza dwa rodzaje opłat za korzystanie z wód tj. opłaty stałej, wysokość której uzależniona jest od ilości maksymalnego poboru wody określonego w pozwoleniu wodnoprawnym i opłaty zmiennej uzależnionej od faktycznego poboru wód, nie wpływa na ocenę, iż tylko korzystanie z zasobów wodnych a nie możliwość korzystania tj. faktyczny pobór wód uzasadnia nałożenie opłaty za ten fakt. Podmiot, który z pozwolenia wodnoprawnego nie korzysta – nie pobiera wody, nie może być obciążony teoretycznym kosztem tego poboru. Wprowadzenie przez ustawę dwóch składników opłat to zabieg jedynie techniczny – korzystający z wód płaci się za pobór faktyczny (opłata zmienna) i pobór maksymalnie dozwolony (opłata stała) ale przy zachowaniu zasady, że pobór ten następuje. Ma to znaczenie, jeżeli dany podmiot w różnych okresach w różnym stopniu korzysta z wód, ale w ocenie sądu podmiot który z wód nie korzysta nie może uiszczać opłat jedynie za fakt bycia adresatem pozwolenia wodnoprawnego. Pozwolenie to stwarza tylko prawną możliwość korzystania z wód, ale nie skutkuje automatyczną realizacją tej możliwości. Nie może też znaleźć akceptacji sądu stanowisko organu, że ponoszenie opłaty, uzależnia się jedynie od potencjalnej możliwości korzystania z wód także z tej przyczyny, że żadne przepisy przejściowe ustawy, która tą opłatę wprowadza nie stwarzają mechanizmu wcześniejszego informowania posiadaczy pozwoleń wodnoprawnych o wprowadzeniu nowej regulacji dotyczącej opłat za pobór wód i możliwość zrzeczenia się pozwolenia wodnoprawnego, z którym to pozwoleniem wiąże się obowiązek ponoszenia opłaty, czy choćby wprowadzenia okresów przejściowych, w których posiadacze pozwoleń wodnoprawnych mogliby zrzeczenia takiego dokonać. Poza tym, że organ niezgodnie z prawem zobowiązał stronę skarżącą do uiszczenia opłaty stałej, sama wysokość tej opłaty jest w ocenie sądu ustalona wadliwie. Zgodnie bowiem z § 15 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U.2017 poz. 2502), do dnia 31 grudnia 2019 r. jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za pobór wód w formie opłaty stałej za pobór wód podziemnych - 500 zł na dobę za 1 m3/s za określony w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalny pobór wód. Pozwolenie wodnoprawne określiło stronie dopuszczalny pobór wód w trzech wariantach tj. maksymalnym godzinowym, maksymalnym dziennym i maksymalnym rocznym. Należy odpowiedzieć który, wyrażonej w m3/s wskaźnik (godzinny, dzienny czy roczny) powinien być podstawą ustalania opłaty stałej za pobór wód. Do ustalenia opłaty organ przyjął wskaźnik maksymalnego poboru według przelicznika godzinowego, podczas gdy w ocenie sądu powinien być to wskaźnik według przelicznika rocznego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że niezależnie od limitu godzinowego i dobowego skarżąca nie może – w zgodzie z udzielonym pozwoleniem wodnoprawnym – w ciągu roku pobrać więcej wody niż 3000 000 m3. To zatem ta wielkość jest maksymalną ilością wody podziemnej wyrażoną w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego w rozumieniu art. 271 ust. 3 ustawy. Skoro pozwolenie wodnoprawne wprowadza ograniczenie rocznego poboru wody, to spółka zobowiązana jest także do uiszczenia opłaty w granicach tego rocznego limitu. Podkreślenia wymaga, iż organ ustala tą opłatę na okres jednego roku z rozbiciem na 4 kwartały. Maksymalna ilość godzinowa, do której odwołał się organ jest wartością znacznie zawyżoną w stosunku do tej ilości wód jakie strona może rocznie tj. za okres na który zobowiązano stronę do uiszczenia opłaty, na podstawie pozwolenia wodnoprawnego pobrać. Godzinowy wskaźnik maksymalnego poboru wody ma na celu ograniczenie tego poboru w krótkich terminach, aby zapewnić możliwość zrównoważonego w czasie korzystania z wód różnym podmiotom, ale nie określa maksymalnego rocznego poboru wód jakiego posiadacz pozwolenia wodnoprawnego może w tym okresie dokonać. Pobór wód w ilości za którą opłatę stałą określił organ tj. pobór przy uwzględnieniu wskaźnika godzinowego, w okresie rocznym, skutkował by obowiązkiem uiszczenia przez stronę opłaty podwyższonej. Zgodnie bowiem z art. 280 pkt 2 a ustawy, opłatę podwyższoną ponosi się w razie korzystania z usług wodnych polegających na poborze wód podziemnych lub wód powierzchniowych - z przekroczeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym. Z kolei przepis art. 281 ust 1 pkt 2 stanowi, że wysokość opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 280 pkt 1, w przypadku dokonywania poboru wód podziemnych lub wód powierzchniowych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego ustala się w wysokości 500% opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych Tak więc legalnie, bez narażania się na konieczność uiszczania sankcyjnej, poboru wód w okresie jednego roku tj. w okresie na jaki ustala się opłatę stałą, podmiot dysponujący pozwoleniem wodnoprawnym może dokonać w takiej maksymalnej wysokości, jaką określa to pozwolenie na okres roczny. Dalej wskazać należy, iż charakter opłat za usługi wodne, jako danin publicznych nakładanych na niektóre podmioty z mocy prawa, wymaga od organu uwzględnienia tego faktu tj. że opłata za korzystanie z wód ma charakter daniny publicznej co organ powinien uwzględnić przy wykładni przepisów kreujących obowiązek ich uiszczania. Zgodnie doktryną i orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, za daniny publiczne, uważa się świadczenia powszechne, przymusowe, bezzwrotne, ustalane jednostronnie w drodze ustawy i pobierane na rzecz podmiotu prawa publicznego w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, opubl. OTK-A 2010/3/22; L. Garlicki, M. Zubik (red.), Konstytucja Rzeczypospolitej Polskie, Komentarz. Tom II, LEX/el. 2016). Jest to zatem świadczenie zależne nie od woli osoby, lecz od zakresu podmiotowego i przedmiotowego ustawy podatkowej (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt SK 22/03, publ. OTK-A 2004/6/59). Opłaty za usługi wodne, chociaż nie są tak powszechną daniną publiczną jak podatki, to jednak należy zaliczyć je do tej samej grupy ciężarów i świadczeń publicznych stanowiących źródła dochodów państwa. Skoro tak, to nałożenie obowiązku świadczeń tego rodzaju oznacza ingerencję w prawo dysponowania środkami pieniężnymi należącymi do majątku osoby obciążonej tym obowiązkiem. Dlatego przepisy regulujące problematykę danin publicznych i ich stosowanie musi być zgodne z całokształtem obowiązujących norm i zasad konstytucyjnych. Stosowanie przepisów zobowiązujących do uiszczania opłat za usługi wodne nie może prowadzić do naruszenia wartości objętych ochroną konstytucyjną, a w szczególności nie może prowadzić do tego, ażeby opłaty te stały się instrumentem nadmiernego fiskalizmu. Władczość państwa jako źródło obowiązku opłat za usługi wodne oraz minimalny lub żaden wpływ jednostki na treść tego stosunku prawnego wymagają ścisłego, zgodnego z zakładanym celem ustawy, stosowania przepisów określających ten obowiązek (po. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdański a dnia 1 sierpnia 2018 r II SA/Gd 297/18). Wskazać też należy, iż wykładnia przepisów nie usprawiedliwia rozstrzygania przez organy administracji wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść strony, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 7a ust. 1 K.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Zasada ta (in dubio pro libertate) ma na celu ograniczenie ryzyka obciążenia strony skutkami niejasności przepisów. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie stwierdził, że zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 P.p.s.a.