II SA/Kr 1091/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla / spr. / Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda NSA Anna Szkodzińska Protokolant: Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2014 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 maja 2014 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Gminy [...] kwotę 457 / czterysta pięćdziesiąt siedem / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta decyzją z dnia 30 sierpnia 2013 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 73 ust. 2 pkt 2, ust. 4 i 5 ustawy z dnia 13.10.1998 Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872) oraz art. 129 ust. 5, 130, 132 ust. 1a, 2, 3 i 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, po rozpoznaniu wniosku P. B., W. B., B. W., M. H., D. B., C. B., na skutek decyzji Wojewody z dnia 20.02.2013 r. uchylającej decyzję Starosty [...] z dnia 27.06.2012 r. i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia, orzekł: * w pkt l o ustaleniu odszkodowania na rzecz: P. B., W. B., C. B., D. B., M. H. oraz B. W. w wysokości 55 890 zł za nieruchomość oznaczoną jak działka nr [...] o pow. 0,0605 ha, położoną w S., zajętą pod drogę gminną ul. [...], której własność z dniem l stycznia 1999 r. nabyła z mocy prawa Gmina [...], a nabycie to potwierdzone zostało decyzją Wojewody z dnia 9 września 2009 r. (nr [...]); - w pkt 2 o wypłacie odszkodowania w wysokości ustalonej w pkt l decyzji w na rzecz: * P. B. - za udział wynoszący 25/40 części - w kwocie 34 931,25 z! * W. B. - za udział wynoszący 3/40 części - w kwocie 4191,75 zł * C. B. - za udział wynoszący 3/40 części -w kwocie 4191,75 zł * D. B. - za udział wynoszący 3/40 części - w kwocie 4191,75 zł * M. H. - za udział wynoszący 3/40 części - w kwocie 4191,75 zł * B. W. - za udział wynoszący 3/40 części - w kwocie 4191,75 zł Równocześnie orzeczono, że do wypłaty odszkodowania zobowiązany jest Burmistrz Miasta i Gminy [...], działający w imieniu Gminy [...]. Orzeczono też o sposobie zapłaty odszkodowania i skutkach zwłoki lub opóźnienia w zapłacie. Odwołanie od tej decyzji Starosty z dnia 30.08.2013 r. złożyła Gmina [...], zarzucając: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego; Powszechnych Krajowych Zasad Wyceny; - naruszenie przepisów postępowania tj.: art.6, 7, 8, 9, 10, 77 oraz art. 107 K.p.a. W uzasadnieniu odwołania Gmina wskazała, że podstawą dla ustalenia należnego uczestniczkom odszkodowania była opinia mgr J. W. z dnia 16 maja 2013 r. Do tej opinii, w związku z wątpliwościami Skarżącej, biegły złożył dodatkowe wyjaśnienia z dnia 25 czerwca 2013 r. W tym samym czasie wyznaczono Gminie termin do zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie. Pismem z dnia 16 lipca 2013 r. odwołująca się wniosła szereg zastrzeżeń do "uzupełniającej" opinii biegłego. Zarzuciła, m.in. że działka nr [...] położona we W. wbrew twierdzeniu biegłego nie była przedmiotem obrotu, a dodatkowo wraz z działkami nr [...] i [...] w planie miejscowym, przeznaczona jest na inne cele, niż podano w opinii biegłego. Wskazano, że w odpowiedzi na powyższe zastrzeżenia, organ I instancji przeprowadził szereg dalszych czynności, o których zamiarze podjęcia nie zawiadomił jednak Gminy [...], naruszając tym samym zasadę wyrażoną w art. 10 K.p.a, oraz uniemożliwiając Gminie zapoznanie się z uzupełnionym materiałem dowodowym. Nadto, zwrócono uwagę, że uzasadnienie kwestionowanej decyzji nie zawiera stanowiska organu odnośnie do zarzutów podnoszonych przez Gminę w piśmie z dnia 16.07.2013 r. Decyzją z dnia 15.05.2014 r. (znak [...]) Wojewoda utrzymał zaskarżona odwołaniem decyzję w mocy. Wojewoda wskazał, że operatem szacunkowym z dnia 16 maja 2013 r. rzeczoznawca majątkowy J. W., dla potrzeb ustalenia wysokości odszkodowania określił wartość nieruchomości, położonej w S., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0605 ha, która została zajęta pod drogę gminną. Wskazał Wojewoda, iż stosownie do art. 73 ust. 5 ustawy z dnia 13.10.1998 Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872), podstawę do ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość nieruchomości wg stanu z dnia wejścia w życie ustawy (czyli na dzień 29 października 1998 r.), przy czym nie uwzględnia się wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego trwałymi nakładami poczynionymi po utracie przez osobę uprawnioną prawa do władania gruntem. Nadto, stosownie do art. 130 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102. póz. 651) ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości, która podlega swobodnej ocenie przez organ administracji, w trybie art. 80 k.p.a. Organ podkreślił przy tym, iż ocena stanu wycenianej nieruchomości została w tej sprawie związana z właściwą datą. Autor wyceny – J. W., w operacie szacunkowym stwierdził, że stan działki nr [...] na 29 października 1998 r. był tożsamy z jej obecnym stanem tj.: "Szacowana działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 605 m2 położona jest w południowej części S. i stanowi część pasa drogowego drogi gminnej ul S. o bitumicznej nawierzchni. Działka [...] stanowi odcinek zachodniej części pasa drogowego drogi gminnej. Teren równy z niewielkim spadkiem w południową stronę, to wąski prostokątny pas gruntu o długości ok. 132 m zorientowany wzdłuż osi północ - południe. Przez teren działki przebiega wraz z 40 m strefą techniczną magistralna sieć gazowa gazociągu wysokoprężnego 500 mm. Obszar strefy technicznej wyłączony z zabudowy wynosi ok, 220 m2 co stanowi ok. 37% powierzchni działki. Bezpośrednie sąsiedztwo od strony zachodniej stanowią niezabudowane działki przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Od strony wschodniej przylega pas drogowy drogi gminnej ul. S. o bitumicznej nawierzchni." Kwestie wyceny nieruchomości dla potrzeb ustalenia wysokości odszkodowania za nieruchomości przejęte na cele publiczne, reguluje art. 134 u.g.n. W świetle postanowień tego przepisu, jednym z głównych czynników, decydujących o wartości nieruchomości dla celów ustalenia wysokości odszkodowania jest przeznaczenie nieruchomości wynikające z celu wywłaszczenia. W przepisach tych ustawodawca wprowadził do porządku prawnego tzw. zasadę korzyści, wychodząc z założenia, że odszkodowanie nie może pomijać zwiększenia wartości nieruchomości spowodowanego przeznaczeniem na cel publiczny. W myśl art. 134 ust. 4, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość nieruchomości dla celów odszkodowania rzeczoznawca majątkowy powinien określić według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia. W pozostałych przypadkach określenie wartości nieruchomości następuje na podstawie aktualnego sposobu użytkowania (art. 134 ust. 3 ustawy). Tym samym, jeżeli takie zwiększenie rzeczywiście nastąpi, osoba wywłaszczona powinna otrzymać odszkodowanie, którego podstawę stanowić będzie nie wartość nieruchomości zgodna z dotychczasowym sposobem użytkowania (art. 134 ust. 3 ustawy), lecz wartość nieruchomości określona dla alternatywnego sposobu użytkowania, wynikającego z przeznaczenia tej nieruchomości na cel publiczny (art. 134 ust. 4 ustawy). W przedmiotowej sprawie rzeczoznawca majątkowy ustalił, że na datę określenia stanu, teren szacowanej nieruchomości zajęty był w całości pod pas drogowy drogi gminnej i leżał w terenach komunikacji drogi lokalnej KDL. Fakt przeznaczenia wycenianej działki pod drogę na 29 października 1998 r., potwierdza załączony do akt sprawy wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonego uchwałą nr 214 Rady Gminy [...] z 15 marca 1993 r. W związku z tym, że we właściwej dacie wyceniana działka przeznaczona była pod drogę, a co za tym idzie w myśl postanowień art. 134 u.g.n. jej aktualny sposób użytkowania był zgodny z celem wywłaszczenia, analiza zasady korzyści w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Wobec tego rzeczoznawca majątkowy wycenę tych nieruchomości przeprowadził na podstawie regulacji, zawartych w § 36 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109), który stanowi, że w przypadku gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycje drogową, wartość rynkową określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio. Mając na względzie powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że rzeczoznawca majątkowy w podejściu porównawczym z zastosowaniem metody porównywania parami, oszacował wartość działki nr [...] przyjmując do porównań z obszaru obejmującego Gminę [...] i Gminę [...] sześć transakcji nieruchomościami drogowymi, zawartymi w okresie ostatnich dwóch lat poprzedzających datę wyceny, z czego trzy z nich wybrał do bezpośredniego porównania z przedmiotem wyceny. Na podstawie tak dobranego materiału porównawczego, autor operatu ustalając wielkość poprawek w zakresie każdej z przyjętych cech rynkowych, określił wartość działki nr [...]. Ponadto, rzeczoznawca majątkowy uwzględniając fakt, że przez teren działki przebiega magistralna sieć gazowa 0 500 mm wraz z 40 m strefą techniczną zastosował współczynnik korekcyjny K z przedziału [0,9 + 1,1] na poziomie 0,9. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych przez stronę odwołującą się, Wojewoda wskazał, że: Po pierwsze, pełnomocnik reprezentujący Gminę [...] podniósł, że działka nr [...], (transakcja z 7 kwietnia 2011 r., rep. [...]) wchodząca w skład materiału porównawczego, położona we Wrząsowicach nie była przedmiotem obrotu. Niemniej jednak, z akt sprawy wynika, że rzeczoznawca majątkowy J. W. w dniu 8 sierpnia 2013 r. dokonał przed organem I instancji wyjaśnienia w tym zakresie, stwierdzając, że podana transakcja dotyczyła nieruchomości drogowej, oznaczonej jako działka nr [...], położona we W., a nie jak błędnie wskazano w operacie szacunkowym działki nr [...]. Ponadto podkreślił, że co prawda nieruchomość ta spełnia kryterium podobieństwa do nieruchomości wycenianej, jednak ze względu na zawarcie tej transakcji w okresie wcześniejszym niż okres analizy rynku lokalnego, to nie może ona zostać wykorzystana w przedmiotowym operacie szacunkowym i że powyższy błąd nie wpływa jednak na dalszy proces wyceny oraz oszacowaną wartość końcową. Dodano, że w ramach zastosowanej w operacie metody porównywania parami autor opinii nie zakwalifikował tej nieruchomości do porównania z przedmiotem wyceny. Cena transakcyjna tej nieruchomości również nie wpływa na określony przedział cenowy (AC), ponieważ został on określony wyłącznie na podstawie cen transakcyjnych nieruchomości przyjętych do par porównawczych. Odnosząc się do zarzutu, iż biegły w operacie błędnie wskazał, jakoby działki nr [...] i [...] (które, jak podał rzeczoznawca zostały zajęte pod drogi), położone w Rzeszotarach znajdowały się w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, Wojewoda podał, że w toku postępowania pełnomocnik Gminy [...] przedstawił wydruki z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niemniej jednak, dokumenty te: - po pierwsze, "nie przedstawiają znamion stosownie poświadczonych dokumentów urzędowych"; - po drugie, na ich podstawie nie można określić obszaru dla jakiego zostały sporządzone, a dodatkowo z uwagi na ich nieczytelność, niemożliwym jest odniesienie się do postulowanych działek. Stosownej dokumentacji na poparcie przedstawianych zarzutów Gmina nie przedłożyła również przy odwołaniu. Zauważono, że przepisy wykonawcze do ustawy o gospodarce nieruchomościami, zawarte w rozporządzeniu w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, w opisanej w § 36 ust. 4 procedurze nie definiują pojęcia "nieruchomości drogowej". Ustawodawca w tym zakresie posłużył się bowiem szerokim rozumieniem pojęcia tego terminu. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia prawa czynnego udziału w postępowaniu, Wojewoda wskazał, iż ze z akt sprawy wynika, że pełnomocnik Gminy [...] został zawiadomiony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w trybie art. 10 § l kpa (pismo z dnia 27 czerwca 2013 r. - doręczone radcy prawnemu M. S. w dniu 9 lipca 2013 r.). Jak wynika z notatki służbowej, radca prawny zapoznał się z zebranym materiałem dowodowym w dniu 15 lipca 2013 r., zaś w dniu 16 lipca 2013 r. (data stempla pocztowego), a więc jeszcze w terminie 7 dni od dnia doręczenia wyżej wymienionego zawiadomienia, wystosował pismo procesowe, w którym wniósł zarzuty do "uzupełniającej" opinii biegłego. Jak już wyżej wskazano, w dniu 8 sierpnia 2013 r., do Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w K. stawił się rzeczoznawca majątkowy J. W., który udzielił wyjaśnień w postępowaniu dotyczącym ustalenia odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...], obr. [...], a które to wyjaśniania organ I instancji zawarł w zaskarżonej decyzji Starosty z dnia 30 sierpnia 2013 r. (nr [...]). Organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, iż nawet jeśliby uznać, że w/w działanie organu I instancji było pozbawieniem strony możliwości zapoznania się z pełnym materiałem dowodowym zebranym w toku postępowania administracyjnego, to brak jest podstaw do uznania, by mogło to skutkować koniecznością uchylenia wydanej w przedmiotowej sprawie decyzji Starosty. Uchylenie bowiem takiej decyzji powinno nastąpić jedynie w sytuacji gdy strona odwołująca się wykaże, iż uniemożliwienie jej zapoznania się z pełnym materiałem dowodowym (w tym wypadku z treścią protokołu z dnia 8 sierpnia 2013 r.) doprowadziło do tego, iż nie dokonała ona konkretnych czynności procesowych, które mogły mieć istotny wpływ na treść wydawanej decyzji (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 1384/09). Wskazano, iż Starosta co prawda nie zawiadomił stron o pozyskaniu dodatkowego materiału dowodowego (tj. protokołu z czynności administracyjnej z dnia 8 sierpnia 2013 r., w którym rzeczoznawca majątkowy J. W. udzielił dodatkowych wyjaśnień), mimo to w ocenie organu odwoławczego, strona odwołująca się nie wskazała, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie przedstawiła w związku z brakiem powiadomienia jej o pozyskaniu dodatkowego materiału dowodowego w postaci powyższego protokołu. Skargę do WSA w Krakowie na opisaną decyzję Wojewody z dnia 15.05.2014 r. wniosła Gmina [...]. Zarzuciła naruszenie: a) prawa materialnego – art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego, a jego treść musi być udowodniona przez stronę; – par. 36 ust. 4 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, poprzez ustalenie wysokości odszkodowania w oparciu o operat, w którym grupa nieruchomości przyjętych jako reprezentatywne w zakresie działek nr [...] i [...] nie stanowiła podobnych w rozumieniu przepisu art. 4 pkt 16 ugn. b) prawa procesowego – art. 40 par. 2 Kpa, poprzez niezawiadomienie pełnomocnika o podejmowanych czynnościach tj. miejscu i terminie przesłuchania biegłego, a tym samym pozbawienie strony możności obrony praw; – art. 81 w zw. z art. 7 Kpa – poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenie się co do przeprowadzanych dowodów; – art. 7 Kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy – art. 10 Kpa poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenie się, przed wydaniem decyzji, co do zebranych dowodów i materiałów. Skarżąca domagała się uchylenia decyzji Wojewody i Starosty wydanych w sprawie oraz zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 15.05.2014 r. Decyzja ta bowiem narusza przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. 2012 r., poz. 270; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.). Zdaniem sądu, organ odwoławczy nie dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji mogło w sposób istotny wpłynąć na ustalenia w zakresie wysokości odszkodowania, za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] położoną w S.. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 15 K.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Istotą postępowania wywołanego wniesieniem przez stronę odwołania od decyzji organu I instancji, jest powtórne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej przez organ wyższego stopnia. Aby należycie ustalić stan faktyczny sprawy i dokonać prawidłowej jego subsumcji pod odpowiednią normę prawną, konieczne jest właściwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Istotne znaczenie ma zachowanie przez organ administracji zasad zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Ważną rolę odgrywa tu zasada wyrażona w art. 7 Kodeksu. Zgodnie z tym przepisem, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Rozwinięciem powyższej zasady są przepisy określające sposób przeprowadzenia dowodów, zawarte w art. 75-86 K.p.a. Na szczególną uwagę zasługuje art. 77 par. 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena zaś tego, czy dana okoliczność faktyczna została udowodniona, podejmowana jest na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80). W kontrolowanej sprawie zwrócić należy uwagę, iż Gmina [...] do pisma z dnia 16.07.2013 r. (k. 310), będącego ustosunkowaniem się wobec uzupełniającej opinii biegłego dotyczącej wyceny działki nr [...] - załączyła wydruki z części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Gmina kwestionowała przy tym okoliczność dotyczącą ustalonego przez biegłego przeznaczenia działek nr [...] i [...] położonych w R., przyjętych przez rzeczoznawcę do porównań w celu wyliczenia wartości wycenianej nieruchomości. Należy podkreślić, iż przedłożenie przez stronę postępowania określonych dowodów, z których wynikać mają okoliczności w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, nakazywało dowody te skrupulatnie ocenić. Tymczasem, rozważań w powyższym zakresie przedstawionych przez Wojewodę w decyzji z dnia 15.05.2014 r., nie można uznać za prawidłowe. W szczególności, nie było trafne stwierdzenie organu II instancji, iż: "dokumenty te [część graficzna miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego] nie przedstawiają znamion stosownie poświadczonych dokumentów urzędowych oraz że nie można określić obszaru dla jakiego zostały sporządzone, a nadto są nieczytelne – niemożliwym jest odniesienie się do postulowanych działek." Zauważyć należy, iż treść aktu prawa miejscowego, na który powoływała się strona składająca odwołanie, nie wymaga dodatkowego "uwierzytelnia" aby mogła stanowić dowód w sprawie i być oceniona przez orzekający organ. Nadto, w zakresie odnoszącym się do kwestionowanych działek (nr [...] i [...]), wskazane dokumenty zostały należycie przez stronę odwołującą się oznaczone (por. k. 303). Jeżeli natomiast czytelność dokumentu budziła wątpliwości organu odwoławczego, zadaniem tego organu winno być samodzielne pozyskanie treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w czytelnej formie i adekwatnej treści, tak aby zweryfikować zasadność twierdzeń podnoszonych przez stronę. Zaniechanie powyższego świadczy o naruszeniu art. 7 oraz art. 77 par. 1 w zw. z art. 80 K.p.a. Nadto, nie były trafne te twierdzenia organu odwoławczego, w których organ ten wskazuje, iż brak jest podstaw do uznania, że niezawiadomienie strony (Gminy) o pozyskaniu w sprawie dodatkowego materiału dowodowego tj. przesłuchaniu biegłego, nie stanowiło istotnego uchybienia, gdyż strona nie wskazała jakich konkretnie czynności procesowych nie mogła dokonać. Podkreślić bowiem należy, iż w powołanym wyżej piśmie z dnia 16.07.2013 r. Gmina zwracała uwagę na wadliwość doboru nieruchomości przyjętych przez biegłego do porównań. Zarzuty dotyczyły działek nr [...] we W. oraz nr [...] i [...] w R.. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 8.08.2013 r. w organie I instancji stawił się biegły, który udzielił wyjaśnień odnośnie do sporządzonej opinii, a w szczególności w zakresie odnoszącym się do działki nr [...] we W.. Bezsporne jest przy tym, iż o czynności przesłuchania biegłego, nie został zawiadomiony pełnomocnik strony skarżącej. Wskazać należy, iż składając wyjaśnienia, biegły nie ustosunkował się natomiast w ogóle do zarzutów odnoszących się do działek nr [...] i [...] w R. (k. 311). Z powyższego wynika zatem, iż nie można wykluczyć, że udział strony w opisanej czynności postępowania dowodowego doprowadziłby do wyjaśnienia zgłaszanych wcześniej zarzutów i mógł też wpłynąć na odmienne wnioski opinii w zakresie odnoszącym się do wyceny spornej nieruchomości. Brak zaś udziału pełnomocnika strony odwołującej się, jednoznacznie wykluczył powyższą możliwość. Nadto należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 79 K.p.a., strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Par. 2 tego przepisu stanowi, iż strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. Powyższy przepis, gwarantuje stronie możliwość czynnego wpływu na kształtowanie stanu faktycznego sprawy. W kontrolowanym przypadku nie ulega wątpliwości, że brak zawiadomienia pełnomocnika strony skarżącej o czynności dowodowej polegającej na przesłuchaniu biegłego naruszył reguły przeprowadzania postępowania wyjaśniającego. Skoro zatem biegły nie odniósł się do podnoszonych przez skarżącą zarzutów dotyczących działek nr [...] i [...] w R., zaś organ II instancji, co wyżej wskazano niezasadnie uchylił się od oceny tych zarzutów, stwierdzić należy, że złożona w sprawie opinia biegłego nie może być oceniona jako miarodajny dla ustalenia stanu faktycznego dowód w sprawie. Uznać więc należy, iż organ odwoławczy wydając kontrolowaną obecnie decyzję z dnia 15.05.2014 r. naruszył art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 15 K.p.a., poprzez zaniechanie ponownej merytorycznej oceny całego zgromadzonego dotychczas w sprawie materiału dowodowego, nie dostrzegając jednocześnie uchybień organu I instancji w zakresie odnoszącym się do przepisów regulujących postępowanie dowodowe. Wadliwość ta powinna zostać usunięta w toku ponownego prowadzenia postępowania Celowe może być w tym zakresie np. przesłuchanie biegłego (zgodne z regułami procesowymi - art. 79 K.p.a.) i ustalenie dokładnego przeznaczenia działek nr [...] i [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Inaczej mówiąc, ponownie prowadzonym postępowaniu, rzeczą organu odwoławczego winno być dokonanie oceny zarzutów podnoszonych przez skarżącą Gminę w piśmie z dnia 16.07.2013 r. i wpływu tych zarzutów na przyjętą przez biegłego wycenę działki nr [...]. Mając powyższe na uwadze sąd, w oparciu o wskazany na wstępie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody, o czym orzeczono w pkt I sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana (pkt II sentencji). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 par. 2 p.p.s.a. (pkt III sentencji).