II SA/Kr 1095/16

sygn. akt II SA/Kr 1095/16 Kraków, dnia 6 grudnia 2016 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.J. na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 1 września 2016 r., znak [...] w przedmiocie skargi na pismo sporządzone w trybie przepisów działu VIII k.p.a. postanawia: odrzucić zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 4 listopada 2016 r. o odmowie uzupełnienia postanowienia. Postanowieniem z dnia 4 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznał wniosek K.J. i odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 6 października 2016 r. o odrzuceniu skargi. Na postanowienie z dnia 4 listopada 2016 r. K.J. wniósł zażalenie, podnosząc m.in., że postanowienie nie zawiera żadnych pouczeń formalnoprawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016r., poz. 718 – oznaczana dalej jako p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zgodnie z art. 197 § 2 do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Wobec powyższego zażalenie, które jest niedopuszczalne, podlega odrzuceniu (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; 1b) umorzenie postępowania; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną. Jak wyraźnie wynika z art. 194 § 1 pkt 5a p.p.s.a., odrzucenie albo odmowa uzupełnienia orzeczenia jest zaskarżalna zażaleniem jedynie wówczas, kiedy wniosek o uzupełnienie dotyczył wyroku. W sytuacjach, gdy wolą ustawodawcy było dopuszczenie możliwości wniesienia zażalenia zarówno w kwestiach dotyczących wyroków, jak i postanowień, zostało to wskazane wprost, jak np. w art. 194 § 1 pkt 5 p.p.s.a., gdzie posłużono się wyrażeniem "orzeczenie", obejmującym tak wyroki, jak i postanowienia. Zażalenie na postanowienie, odmawiające uzupełnienia postanowienia nie jest więc dopuszczalne. Z tych też przyczyn postanowienie z dnia 4 listopada 2016 r. nie zawierało uzasadnienia, ponieważ – stosownie do art. 163 § 2 p.p.s.a. – postanowienia wydawane na posiedzeniu niejawnym uzasadnia się jedynie wówczas, gdy przysługuje na nie środek zaskarżenia. Ponieważ zażalenie w tym wypadku nie przysługiwało, postanowienie doręczono stronom bez pouczenia o środkach zaskarżenia. Zażalenie skarżącego podlegało zatem odrzuceniu jako niedopuszczalne, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak na wstępie, za podstawę biorąc art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.