II SA/Kr 1097/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rynczak (spr.) Sędziowie: WSA Wojciech Jakimowicz WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2010 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 19 maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Decyzją z dnia [...] .12. 2007r. znak [...] Prezydent Miasta K. , działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 oraz art. 104 k.p.a., odmówił w wyniku wznowienia postępowania, uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2006r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko p.n.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] zlokalizowanej na dachu budynku Szkoły Podstawowej Nr [...] przy ul. [...] w K. " wydaną na wniosek [...] Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. z siedzibą w W. z powodu braku podstaw do jej wznowienia. W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie wznowiono na skutek wniosków W.M. , A.M. , M.M. , K.M. i P.W. , złożonych we wrześniu 2007r. Organ wskazał, że w ramach prowadzonego postępowania wpłynęły uwagi od Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Przeciwdziałania Elektroskażeniom "[...] z siedzibą w R. z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w sprawie oraz o uchylenie decyzji, gdzie podniesiono, iż przedsięwzięcie wywiera negatywny wpływ na zdrowie - na dachu występuje strefa pośrednia. W dalszej części uzasadnienia organ odniósł się do podniesionych przez Stowarzyszenie zarzutów, a tym także do przedłożonych dokumentów - postanowienia Wojewody z dnia [...] czerwca 2007r. zawierającego odmowę pozytywnego uzgodnienia dla podobnej inwestycji przy ul. [...] w K. , a nadto organ opisał szczegółowo uregulowania dotyczące dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów i wyjaśnił w tym kontekście treść decyzji z dnia [...] października 2006r, poprzez omówienie jej zapisów, w tym obowiązków nałożonych na wnioskodawcę. W konkluzji organ l instancji wskazał, że nie dostrzegł w argumentacji Stowarzyszenia podstawy do stwierdzenia naruszenia prawa będącego przesłanką wznowienia postępowania w myśl art.145 §1 k.p.a., które uzasadniałoby prowadzenie postępowania co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy -stosownie do art. 151§ 1 pkt 2 k.p.a. Odnosząc się do żądań osób wnoszących o wznowienie postępowania, organ l instancji wyjaśnił, że przedmiotem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zakończonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest generalna ocena i analiza przedsięwzięcia z punktu widzenia ochrony środowiska., a w postępowaniu tym nie szacuje się strat wartości nieruchomości sąsiednich. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ l instancji przywołał regulację zawartą w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, wyjaśnił, że pośrednio wskazano tam na zakres stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Obszar oddziaływania przedsięwzięcia zakreślał w pierwszym rzędzie zakres przestrzenny analizy interesu prawnego poszczególnych podmiotów, które winny były zostać uznane za stronę postępowania, nie determinując go wszak w sposób zamknięty. Organ wyjaśnił dalej, że jak wynika z art. 46a ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawodawca nie posłużył się w tym przypadku żadnymi kryteriami kwantytatywnymi (ilościowymi) czy kwalitatywnymi (jakościowymi) oddziaływania. Stąd posiadanie przymiotu strony przez właściciela nieruchomości położonej w zasięgu oddziaływania obiektu jest uzależnione od tego, czy projektowany obiekt może oddziaływać ujemnie na jego nieruchomość, co jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego. Ujemne oddziaływanie musi w jakiś sposób ograniczać (oddziaływać) na zakres wykonywania prawa własności. W związku z tym organ l instancji stwierdził, że obszar o gęstości mocy większej od 0,1 W/m2 znajduje się, na wysokości powyżej 16,93 m n.p.t. w odległości do 32,6 m od anten stacji bazowej wyłącznie nad działką szkolną nr [...] obr. [...]. Obszar ten określiły dane projektowanych anten oraz wykonane na ich podstawie obliczenia zawarte w dołączonym do wniosku raporcie. Wobec tego, po zbadaniu podnoszonych we wnioskach o wznowienie kwestii, w relacji z położeniem nieruchomości i z obowiązującymi w dacie wydania decyzji unormowaniami prawnymi, a nadto ustaleniami dołączonego do wniosku raportu - organ l instancji uznał, że brak jest interesu prawnego po stronie W.M. , A.M. , M.M. , K.M. i P.W. w zakończonym postępowaniu decyzją ostateczną Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2006r. Reasumując organ stwierdził, że decyzja środowiskowa nie narusza prawa. Promieniowanie niejonizujące o wartościach ponadnormatywnych znajduje się w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi. Od powyższej decyzji odwołanie złożyło Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "[...]" z siedzibą w R. , podnosząc w szczególności, iż rozstrzygnięcie organu l instancji podjęto z naruszeniem - art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie i brak wszechstronnej oceny okoliczności przedmiotowej sprawy. Odwołujący się przedstawił też własną ocenę i interpretację rozstrzygnięcia, podejmując polemikę i przyjmując istnienie interesu prawnego dla osób sąsiadujących z nieruchomością. Nadto w ocenie odwołującego w trakcie postępowania oparto się o kolejny fałszywy raport dostarczony przez firmę [...], a organ winien dokonać w tym zakresie własnych ustaleń, nie opierając się jedynie o przedstawiony raport. Zarzucono, że przedsięwzięcie jest niedopuszczalne. Decyzją z dnia [...] maja 2009r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że dokonana przez Kolegium analiza materiałów zgromadzonych w aktach sprawy, treść wniosków oraz dokumenty złożone przez wnioskodawców oraz zarzuty zgłoszone przez odwołujące się Stowarzyszenie, w tym także dokumenty złożone po wniesieniu odwołania /uwagi i wnioski do raportu/, prowadzi do przekonania, iż w dacie orzekania przez Prezydenta Miasta K. decyzją z dnia [...] października 2006r, jak również w chwili obecnej wnioskodawcy nie legitymowali się interesem prawnym uprawniającym do udziału w tym postępowaniu w charakterze strony. Analiza materiałów zgromadzonych w postępowaniu, w którym wydana została kwestionowana decyzja prowadzi do stwierdzenia, iż nieruchomości należące do wnioskodawców nie graniczą bezpośrednio z nieruchomością przy ul.[...] w K. , na której planowana była inwestycja, a teren działek należących do P.W. znajduje się poza obszarem oddziaływania inwestycji. Z analizy sporządzonych dla planowanej inwestycji raportów oddziaływania na środowisko (Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wykonany w październiku 2005r., Aneksy do raportu wykonane w marcu i maju 2006r. oraz Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wykonany w listopadzie 2006r, przez mgr inż. K.K. ) wynika, że źródłem oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji jest pole elekromagnetyczne wytwarzane przez anteny nadawcze planowanej do realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej. Autor raportu stwierdził, iż obszar w którym oddziaływanie stacji nadawczo-odbiorczej przekroczy wartość dopuszczalną, wystąpi w miejscach niedostępnych dla ludzi, tj. w zasięgu dla anten rozsiewczych do maksymalnie ok. 32,6m od anten nadawczych, w szczególności w głównych kierunkach ich promieniowania, generalnie od wysokości 16,93 m nad poziomem terenu /dalej: n.p.t./ do wysokości 26,36 m n.p.t. natomiast dla anteny radiolinii do maksymalnie ok. 24,0lm od anteny nadawczej, generalnie od wysokości 20,45 m n.p.t. do wysokości 23,15 m n.p.t. i w zasięgach tych obszarów -ich przestrzeni - obowiązuje pełne ograniczenie przebywania ludzi niezwiązanych z obsługą stacji, przyjmując odpowiednie marginesy bezpieczeństwa. Jednakże jak stwierdzono dalej w raporcie z listopada 2006r. /k.:[...]/ ze względu na sposób zagospodarowania terenu lokalizacji i terenów sąsiednich oraz przeznaczenie tych terenów, realizacja przedsięwzięcia nie narusza interesów osób trzecich i nie zachodzi konieczność ustanawiania odrębną decyzją ograniczeń użytkowania terenów znajdujących się w zasięgu obszarów. Uwzględniając wysokość zawieszenia anten można stwierdzić, że przewyższają one otaczającą zabudowę, dopuszcza się bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu oraz na dachu budynku w strefie pośredniej, w której przebywanie ludzi jest dopuszczalne w ciągu jednej zmiany roboczej. Po montażu anten oraz urządzeń nie wystąpi, jak wskazano w omawianym aneksie, znaczące oddziaływanie obiektu na środowisko. Oddziaływanie przedsięwzięcia zamyka się - jak wynika z materiałów sprawy - w granicach działki nr [...], do której inwestor posiada tytuł prawny. Kolegium na podstawie materiałów mapowych ustaliło, iż oddziaływanie planowanej inwestycji rozkłada się na znacznych wysokościach nad powierzchnią gruntu w słupie przestrzeni znajdujących się nad nieruchomościami wnioskodawców. Teren wokół przedmiotowego przedsięwzięcia stanowi niezagospodarowany teren szkolny i przy obecnym zagospodarowaniu terenu wokół stacji bazowej telefonii komórkowej ponadnormatywne promieniowanie znajduje się w wolnej przestrzeni, niedostępnej dla ludzi. Społeczno - gospodarcze przeznaczenie prawa własności nieruchomości -co do których wnioskodawcom przysługuje prawo własności - kwalifikuje się jako wykorzystywanie tego prawa do celów mieszkaniowych /zabudowy/ oraz celów upraw rolnych. W konsekwencji planowa inwestycja nie koliduje i nie wkracza w sferę uprawnień właścicielskich wnioskodawców, gdyż społeczno - gospodarcze przeznaczenie prawa własności nieruchomości wskazanych przez wnioskodawców nie uzasadnia przyjęcia, iż prawo to jest wykonywane w zakresie większym, co najwyżej kilku metrów nad powierzchnią terenu. W tym zaś zakresie brak jest jakiegokolwiek oddziaływania planowanej inwestycji - w konsekwencji - inwestycja nie wkracza w sferę interesu prawnego Wnioskodawców, a zgłaszane we wnioskach twierdzenia odnośnie obniżenia wartości nieruchomości nie stanowią przesłanki do występowania interesu prawnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył W.M. , wnosząc o jej uchylenie oraz zarzucając iż decyzja ta rażąco narusza prawo, a nadto zagraża życiu i zdrowiu dzieci uczniów Szkoły Podstawowej nr [...]. . W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1-2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo ustroju sądów administracyjnych ( Dz U. nr 153, póz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08. 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego akty nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art., 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art.135p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych, w tym do wydawania decyzji lub innych aktów rozstrzygających sprawę co do istoty, albo kończących formalnie postępowanie administracyjne. Wady postępowania skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Skarga jest uzasadniona, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazanych. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2009r., znak: [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , jak też decyzji organu l instancji - Prezydenta Miasta K. z dnia [...]12.2007r. znak: [...] uznał, że decyzje te naruszają przepisy postępowania art. 151 § 1 pkt.1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego, gdyż naruszenie ich miało wpływ na wynik sprawy . W myśl przepisu art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145 "a". Przepis art. 145 k.p.a. określa przesłanki na podstawie których organ wznawia postępowanie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. We wniosku o wznowienie postępowania złożonym we wrześniu 2007r. wnioskodawcy: W.M. , A.M. , M.M. , K.M. i P.W. , podali, że powinni być stronami postępowania zakończonego decyzją ostateczną wydaną przez Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2006r. znak: [...] , ponieważ nie brali udziału w tym postępowaniu bez własnej winy, a swój interes prawny wywodzą z obniżenia wartości ich nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...].10. 2007r. znak: [...] wznowił postępowanie na podstawie art. 149 k.p.a. i art.150 §1 w zw. z art. 145§1 pkt. 4 k.p.a , w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2006r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko p.n.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] zlokalizowanej na dachu budynku Szkoły Podstawowej Nr [...] przy ul. [...] w K. ", wydaną na wniosek [...] Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. z siedzibą w W. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzja ta zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. W instytucji wznowienia postępowania występuje też wyraźnie aspekt materialnoprawny, mianowicie prawo do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (B.Adamiak, J.Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz wyd. 8 Wydawnictwo C.H.Beck str. 627). Stosownie do przepisu art. 149§ 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Organ wznawia postępowanie gdy strona we wniosku o wznowienie określi ustawową przesłankę wznowienia określoną w przepisie art. 145 § 1 k.p.a.. Postanowienie to wywiera jedynie skutki procesowe i nie przesądza o bycie prawnym decyzji ostatecznej. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do: 1) ustalenia przyczyn wznowienia oraz 2) po dokonaniu ustalenia, że przyczyny wznowienia rzeczywiście istnieją, co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W postępowaniu wznowieniowym organ rozstrzyga istotę sprawy administracyjnej ale tylko w przypadku, gdy postępowanie w którym zapadła decyzja ostateczna było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad wyliczonych taksatywnie w przepisie art.145§ 1 k.p.a. Organy ustaliły na podstawie dokumentów sporządzonych dla planowanego przedsięwzięcia, a to: Raportu oddziaływania na środowisko sporządzonego przez mgr. inż. K.K. z 10.2005r, Aneksów do raportu z marca i maja 2005r oraz raportu z listopada 2006r, że źródłem oddziaływania na środowisko tego przedsięwzięcia jest pole magnetyczne wytwarzane przez anteny nadawcze stacji bazowej telefonii komórkowej i obszar w którym oddziaływanie stacji nadawczo odbiorczej przekroczy wartość dopuszczalną wystąpi w miejscach niedostępnych dla ludzi oraz że oddziaływanie przedsięwzięcia zamyka się w granicach działki nr [...] do której inwestor ma tytuł prawny. Sąd podziela w całości ustalenia i szczegółowo omówione dalsze wywody organu w uzasadnieniach decyzji co do braku oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko i tym samym braku interesu prawnego skarżącego. Zbędnym więc jest ich ponowne powtarzanie. Należy podkreślić, że raport oddziaływania na środowisko wraz z aneksami został opracowany i sporządzony przez osobę posiadającą wiedzę specjalistyczną. Mając powyższe na uwadze, organy ustaliły, że wnioskodawcom, w tym skarżącemu nie przysługiwałby przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...].10.2006r. znak: [...] , gdyż brak było po ich stronie interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Stosownie do tego przepisu stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. O naruszeniu prawa własności decyduje to czy właściciel faktycznie i zgodnie z przepisami prawa może ze swojej nieruchomości korzystać. Żadne prawa rzeczowe skarżącego nie zostały naruszone. W orzecznictwie Naczelnego Sąd Administracyjnego przyjmuje się że "pojęcie interesu prawnego może być rozumiane jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny a nie ewentualny" ( por: wyrok NSA 20.04.1998r IV SA 1106/97 LEX nr43560; podobnie-postanowienie NSA 5.02.1998r. l SA/Po1247/97 LEX 32727). " Interes prawny musi być rozumiany jako obiektywna, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Musi to być interes, który wynika z określonego przepisu prawa odnoszącego wprost do podmiotu zgłaszającego zastrzeżenia i musi dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu" ( wyr. NSA 25.04.2002 IV SA 2238/01, Monitor Prawniczy 2002 nr 12, s. 532). Skoro zatem organy trafnie ustaliły, że skarżący W.M. nie byłby uznany za stronę w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną o środowiskowych uwarunkowaniach, to w takim przypadku należało postępowanie umorzyć jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.) a nie cyt: "odmówić, w wyniku wznowienia postępowania, uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2006r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko p.n.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] zlokalizowanej na dachu budynku Szkoły Podstawowej Nr [...] przy ul. [...] w K. , wydaną na wniosek [...] Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. z siedzibą w W. , z powodu braku podstaw do jej wznowienia". Takim właśnie wyrzeczeniem organy tak naprawdę orzekły co do istoty sprawy uznając, że brak jest merytorycznych przesłanek do wznowienia postępowania na podstawie art. 145§ 1 k.p.a. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie było podstaw do takiego wyrzeczenia i dlatego naruszono cytowane wyżej przepisy. Przepis art. 16 § 1 k.p.a. wyraża zasadę stabilności decyzji administracyjnej. W myśl tego przepisu decyzje od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Trwałość decyzji administracyjnej jest zagwarantowana przez przepis art. 110 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej co do zasady jest związany decyzją administracyjną od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Naruszenie zakazu ponownego procesowania w tej samej sprawie prowadzi do nieważności decyzji w myśl przepisu art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a. Zgodnie z przepisem art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną ostateczną decyzją. Mając powyższe na uwadze, organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art.145§ 1 pkt. 4 k.p.a. przez błędną ich interpretację, w odniesieniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż bezpośrednio zdeterminowało wydanie wadliwych decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego W.M. , że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo, a przedmiotowe przedsięwzięcie zagraża życiu i zdrowiu dzieci szkoły, to zarzuty te w świetle przedstawionego wyżej stanu faktycznego i prawnego sprawy należy uznać za nieuzasadnione skoro negatywne skutki tego przedsięwzięcia zamykają się w granicach dz. nr [....] i występują w przestrzeni niedostępnej dla ludzi, a skarżący nie mógł być stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2006r.znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia. Organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy powinien wziąć pod uwagę naprowadzone wyżej okoliczności sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.145§1 pkt.1 lit. "c" ustawy z dnia sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. 2002r. Nr 153 póz. 1270 ze zm.) w myśl którego Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.