II SA/Kr 1099/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skarg Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. i Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 11 lipca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargi oddala. Wojewoda decyzją z dnia 11 lipca 2016 r. znak [...] na podstawie: - art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2016. 290); - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23 zwanej dalej k.p.a.); po rozpatrzeniu odwołań P. R., Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] oraz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] od decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z 4.12.2015 r. znak: [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia G. W. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego obejmującego Etap I inwestycji pn.: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i instalacjami wewnętrznymi: wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, c.o., gruntowego wymiennika ciepła, oddymiania garażu, wentylacji i klimatyzacji, elektroenergetycznej i teletechnicznej na dziatkach nr [...], [...], [...], [...], przebudowa zjazdu na działce nr [...], [...], budowa drogi wewnętrznej dojść i dojazdów, miejsc postojowych, chodników na dz. nr [...], [...], [...], [...], budowa przyłącza wody, sieci wodociągowej wraz z hydrantem, przyłącza kanalizacji sanitarnej, sieci kanalizacji sanitarnej, przyłącza kanalizacji deszczowej, zewn. Instalacji kanalizacji deszczowej wraz ze zbiornikiem retencyjnym o pój. do 18,8 m3, przyłącza c.o., teletechnicznego, zewnętrznej instalacji elektroenergetycznej i oświetlenia terenu, przebudową instalacji oświetlenia drogi publicznej, przebudową i likwidacją istniejącej infrastruktury kolidującej z przedmiotową inwestycją, zlokalizowanej na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna [...] przy ul. [...] w K. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezydent Miasta K. decyzją z 10.04.2015 r. nr [...] udzielił pozwolenia na budowę I etapu inwestycji obejmującej realizację budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i instalacjami wewnętrznymi oraz infrastrukturą i zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] j. ewid. [...] przy ul. [...] w K.. Wojewoda w wyniku rozpatrzenia odwołań, uchylił zaskarżoną decyzję, uznając, że w postępowaniu winni uczestniczyć właściciele mieszkań, w których projektowana inwestycja wprowadza ograniczenia w nasłonecznieniu pokoi pomimo, że ograniczenia te są dopuszczalne z punktu widzenia przepisów. Organ wskazał ponadto na konieczność wyjaśnienia zasadności udzielonego odstępstwa od przepisów rozporządzenia oraz jakimi przesłankami kierował się organ I instancji, udzielając tej zgody. Ponownie badając sprawę Prezydent Miasta K., obecnie zaskarżoną decyzją Nr [...] z 4.12.2015 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na I Etap inwestycji obejmujący budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i instalacjami wewnętrznymi, przebudowę zjazdu, budowę drogi wewnętrznej dojść i dojazdów, miejsc postojowych, chodników, budowę przyłącza wody, sieci wodociągowej wraz z hydrantem, przyłącza kanalizacji sanitarnej, sieci kanalizacji sanitarnej, przyłącza kanalizacji deszczowej, zewn. instalacji kanalizacji deszczowej wraz ze zbiornikiem retencyjnym o pój. do 18,8 m3, przyłącza c.o., teletechnicznego, zewnętrznej instalacji elektroenergetycznej i oświetlenia terenu, przebudową instalacji oświetlenia drogi publicznej, przebudową i likwidacją istniejącej infrastruktury kolidującej z przedmiotową inwestycją. Inwestycja będzie realizowana na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] j. ewid. [...] przy ul. [...] w K.. Od decyzji tej, w ustawowym terminie, odwołali się P. R., Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] oraz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]. W odwołaniach zakwestionowano zasadność udzielenia zgód na odstępstwo oraz brak udziału w postępowaniu wszystkich członków Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] [...]. Zgłoszono ponadto obawy związane bezpieczeństwem budynku nr [...] podczas prowadzenia robót budowlanych w związku z głębokimi wykopami, możliwością pogorszenia cyrkulacji powietrza w osiedlu przy ul. [...], oraz zbyt małą odległość projektowanego budynku od placu zabaw. W odwołaniach wskazano ponadto na wadliwie ustalone adresy osób, do których skierowana została decyzja. W celu wyjaśnienia zagadnień związanych z poprawnością doręczenia korespondencji do stron postępowania jak i uzyskania stanowiska Prezydenta Miasta K. w kwestii zasadności udzielania pozwolenia na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, organ odwoławczy w trybie art. 136 k.p.a. wystąpił do organu I instancji o uzupełnienie w tym zakresie materiału dowodowego. W ramach postępowania uzupełniającego, projektant złożył dodatkowe wyjaśnienia dotyczące kwestii udzielonego odstępstwa od przepisów techniczno - budowlanych w świetle aktualnego zagospodarowania terenu sąsiedniego. Oceniając zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy oraz uzupełniony o uzyskane wyjaśnienia, uznano, że materiał ten jest wystarczający do udzielenia pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji. Odpowiadając na zgłaszane w odwołaniach zarzuty organ wyjaśnił, że w odniesieniu do zarzutów dotyczących kwestii udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, na wstępie należy wyjaśnić, że regulacja w tym zakresie znajduje się w art. 9 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie organ I instancji, po uzyskaniu upoważnienia właściwego ministra, postanowieniami z 23.09.2013 r. i 31.12.2013 r. udzielił zgody na odstępstwo od § 60 ust. 1 dotyczące wymaganego czasu nasłonecznienie pokoi w budynku mieszanym i § 40 ust. 3 dotyczącego minimalnej odległości placu zabaw od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Analizując zasadności udzielonego odstępstwa od przepisów § 60 ust. 1 rozporządzenia, organ odwoławczy wyjaśnił, że organ brał pod uwagę, nie tylko zasadę równego traktowania stron, ale i zasadę określona w art. 144 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którą właściciel nieruchomości sąsiedniej przy wykonywaniu swego prawa winien powstrzymać się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę. Odstępstwo umożliwiło wprowadzenie ograniczeń w nasłonecznieniu w lokalach oznaczonych jako Ml/1, Ml/2, M2/1, M3/1, M3/2, M3/3, M4/1, M4/2, M4/3 w budynku skarżących. Jak wynika z wykonanego przez projektanta opracowania (wędrówka cienia rzucanego przez projektowany budynek), cień od projektowanego budynku pojawia się na elewacji zachodniej budynku nr [...] b po godzinie 14°°. Natomiast słońce na tej elewacji pojawia się o godzinie 1100. Pozwala to na uznanie, że pomieszczenia mieszkalne, których okna skierowane są na inwestycje mają wymagany w § 60 rozporządzenia czas nasłonecznienia, który wynosi 3 godziny. Tym samym brak jest potrzeby korzystania w ramach tej inwestycji z posiadanego odstępstwa. Za takim rozumowaniem przemawia fakt, że ograniczenie w nasłonecznieniu pokoi poniżej 3 godzin, które dotyczy tylko mieszkań oznaczonych M3/1, M4/1 i M3/2 oraz M4/2, w których nastąpiła zabudowa loggii. Powstałe pomieszczenia zostały włączone do przyległego do niego pokoju. Słońce dociera więc obecnie wcześniej, poprzez okna tego dodatkowego pomieszczenia. W związku z tym w tych mieszkaniach, spełniony jest wymóg minimalnego czasu nasłonecznienia wynoszący 3 godziny. W tej sytuacji należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku brak jest potrzeby "wykorzystania" udzielonego odstępstwa dla tych lokali. Niezależnie od powyższej oceny zasadności udzielenia zgody na odstępstwo, fakt zabudowy loggii w budynku skarżących Nr [...] [...], w lokalach, w których następuje ograniczenie w nasłonecznieniu pokoi poniżej 3 godzin spowodował uznanie, że w przedmiotowej sprawie brak było potrzeby korzystania z udzielonego odstępstwa. Analiza nasłonecznienia wykazała, że spełnione są wymogi § 60 rozporządzenia, w odniesieniu do powstałych w wyniku zabudowy pomieszczeń, które zostało włączone do pokoi w tych lokalach. W odniesieniu do dopuszczonej odstępstwem zmniejszeniem odległości, o której mowa w § 40 ust. 1 rozporządzenia, do 4 m pomiędzy projektowanym budynkiem, a placem zabaw na działce nr [...], należy stwierdzić, że jak wynika z projektu zagospodarowania odległość pomiędzy budynkiem, a pokazaną na mapie piaskownicą, wynosi ponad 10 m. Na mapie do celów projektowych nie pokazano innych urządzeń, które mogłyby świadczyć, że na tej części działki nr [...], w granicy z działka objętą inwestycją, znajduje się urządzony plac zabaw. Niezależnie od powyższego, ponieważ odległość projektowanego budynku od granicy działki wynosi 4 m, to stosując odstępstwo od § 40 ust. 3 rozporządzenia, dopuszczalne jest przyjęcie, że części działki nr [...], zbliżona do projektowanego budynku może być zagospodarowana urządzeniami rekreacji indywidualnej związanej z placem zabaw. Dodatkowo organ wyjaśnił, że przepisy prawa budowlanego zwolniły z obowiązku uzyskania przez właściciela działki, pozwolenia na budowę jak i dokonania głoszenia, zamiaru realizacji na działce, nie będącej miejscem publicznym, obiektów małej architektury, do której należy zaliczyć między innymi place zabaw dla dzieci. W tej sytuacji należy uznać, że zasadne jest uznanie, że w związku z możliwością wykonania placu zabaw bez dodatkowych działań formalnych ze strony planującego je urządzić, celowym jest udzielenie zgody na odstępstwo od § 40 ust. 3 rozporządzenia, w celu możliwości realizacji budynku w sposób zaproponowany przez inwestora, niezależnie od sposobu zagospodarowania działki sąsiedniej przez obiekty małej architektury. W tej sytuacji zarzut dotyczący zbyt małej odległość projektowanego budynku od placu zabaw jest niezasadny. Odpowiadając na zarzut, że nie wszyscy członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] brali udział w postępowaniu, organ mając na uwadze treść art. 28 Prawa budowlanego wskazał, że w postępowaniu występuje jako jego strona wspólnota mieszkaniowa reprezentowana przez zarząd tej wspólnoty. Organ stwierdził, że ten sposób reprezentacji wspólnoty mieszkaniowej, którzy są właścicielami budynku, w sposób prawidłowy i wystarczający zabezpiecza interesy jej członków, którzy nie posiadają indywidualnego interesu prawnego i którzy nie uczestniczą osobiście w postępowaniu, powołując się na art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali. Nadto w wykonanej analizie nasłonecznienia pokazano między innymi również wędrówkę cienia pochodzący od projektowanej inwestycji po elewacji budynku Nr [...] [...], od strony inwestycji i w oparciu o ten dokument ustalono w jakich lokalach, projektowana inwestycja wprowadza ograniczenia w nasłonecznieniu. Organ uznał, zatem właścicieli tych lokali za osoby posiadają indywidualny interes prawny do występowania, obok wspólnoty mieszkaniowej, w postępowaniu administracyjnym jako jego strona. W odpowiedzi na zgłoszone obawy związane bezpieczeństwem budynku nr [...] podczas prowadzenia robót budowlanych w związku z głębokimi wykopami, organ wyjaśnił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej przy orzekaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę niebadają prawidłowości wykonania projektu budowlanego w części obejmującej projekt architektoniczno-budowlany. Nie posiadają również uprawnień do oceny zaproponowanych technologii prowadzenia robót budowlanych czy też przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań projektowych. Zakres kontroli organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został przez ustawodawcę w cyt. art. 35 Prawa budowlanego. Pełną odpowiedzialność za projekt budowlany ponoszą osoby projektujące i sprawdzające. Dodać należy, że dla przedmiotowej inwestycji zostało wykonane opracowanie pt. Opinia Konstrukcyjna dot. Zbliżenia projektowanego budynku do istniejącego budynku mieszkalnego przy ul. [...] [...]. Z opracowania tego wynika, że w obrębie strefy wpływów bezpośrednich wykopów nie występują obiekty kubaturowe. Organ odwoławczy wyjaśnił, że za prowadzenie budowy w sposób zgodny z projektem, pozwoleniem na budowę, przepisami w tym techniczno-budowlanymi oraz przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy odpowiada kierownik budowy i inspektor nadzoru inwestorskiego, natomiast wszelkie nieprawidłowości w ramach prowadzonej budowy należy zgłaszać do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ([...] K.). Ponadto w projekcie budowlanym znajduje się informacja do planu BIOZ (Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia) w oparciu, o którą wykonany będzie plan BIOZ, uwzględniający specyfikę obiektu budowlanego i warunki prowadzenia robót budowlanych. Za wykonanie tego opracowania odpowiada kierownik budowy. Odnosząc się do zgłaszanych w odwołaniu obaw dotyczących pogorszenia cyrkulacji powietrza w osiedlu przy ul. [...], organ podkreślił, że zakres kontroli organu administracji architektoniczno-budowlanej został określony w cytowanym art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Tylko w zakresie tego przepisu organ odwoławczy może wprowadzać działania korygujące w odniesieniu do danej inwestycji. W ustawie Prawo budowlane brak jest regulacji dotyczącej zagadnień związanych z przewietrzaniem miasta. Ochrona w tym zakresie może wynikać z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które mogą wprowadzać ograniczenia w zabudowie terenów znajdujących się w tym obszarze. Na terenie na którym planowana jest inwestycja, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec braku na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwestor uzyskał dla planowanej inwestycji decyzję o warunkach zabudowy z 18.12.2007 r. Nr [...] Decyzja WZ określiła parametry inwestycji, w tym wielkość powierzchni nowej zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość elewacji frontowej, gzymsu lub attyki dla projektowanych budynków. Stanowiła ona promesę umożliwiająca wystąpienie z wnioskiem o pozwolenie na budowę na określoną w tej decyzji inwestycję. Organ przed udzieleniem pozwolenia na budowę miał obowiązek zbadania czy zaproponowana w projekcie budowlanym inwestycja nie narusza wymogów wynikających z ustaleń wydanej decyzji WZ, a w zakresie projektu zagospodarowania działki ocenę zgodności również z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Tak więc zagadnienia związane z przewietrzaniem terenu, wobec braku unormowań w tym zakresie w ustawie prawo budowlane jak i przepisach wykonawczych do tej ustawy, pozostają poza zakresem kontroli w niniejszym postępowaniu. W związku z wadliwie ustalonymi adresami stron postępowania do których skierowana została decyzja, w ramach postępowania uzupełniającego, organ I instancji, po ustaleniu prawidłowych adresów tych osób, skierował do nich decyzję Prezydenta Miasta K. Nr [...] z 4.12.2015 r. znak: [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia G. W. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego obejmującego Etap I inwestycji. Osoby te w ustawmy terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji, nie złożyły odwołania. Organ odwoławczy uznał zatem, że organ I instancji uzupełnił wadliwy sposób doręczenia decyzji. Na terenie na którym planowana jest inwestycja nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym dla inwestycji wydana została decyzja o warunkach zabudowy 18.12.2007 r. nr [...] znak. [...] Kontrola organu administracji architektoniczno-budowlanej, w zakresie określonym w cyt. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego pozwala uznać, że projekt budowlany jest zgodny z wymogami wynikającymi z ww. decyzji o warunkach zabudowy(zwanej dalej WZ). W decyzji WZ wyznaczono linie nowej zabudowy w odległości 8-9 m od zewnętrznej krawędzi ulicy [...]. Linia ta, ze względu na lokalizacją objętego zaskarżona decyzją etapu II, nie dotyczy tego etapu. Decyzją określono również wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki na poziomie 32%, łącznie dla wszystkich obiektów kubaturowych i wskaźnik terenu biologicznie czynnego nie mniej niż – 40 %. Parametry te, jak wynika z projektu budowlanego wynoszą odpowiednio 19,75 % (oba etapy) i 23,51 %. Szerokość elewacji frontowej od strony ulicy [...] ustalona została na poziomie do 36 m - zaprojektowano 14,82 m. Zgodnie z wymogami decyzji WZ wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki winny wynosić do okapu 15 m, a do kalenicy 19 m. Pokazane w projekcie budowlanym wysokości te wynoszą odpowiednio 15 m i 17,30 m. Decyzja WZ ustaliła, że nad budynkiem winien zostać zaprojektowany dach dwuspadowy, symetryczny o kącie nachylenia od 20° do 26°, natomiast kierunek głównej kalenicy w stosunku do frontu działki może być równoległy lub prostopadły. Zaprojektowany nad budynkiem etapu I dach jest dwuspadowy, symetryczny o kącie nachylenia 20° i 26°, a kierunek głównej kalenicy w stosunku do frontu działki - prostopadły. Projekt zagospodarowania działki został wykonany na mapie do celów projektowych przyjętej do zasobu powiatowego w dniu 24.06.2014 r. Zgodnie z zaleceniem zawartym w decyzji WZ inwestor winien zapewnić miejsca postojowe zgodnie z wskaźnikami określonymi w tej decyzji tj. od 0,6 - 0,9 miejsca postojowego/mieszkanie. Zaprojektowano dla tego etapu 24 miejsca postojowego przy 32 mieszkaniach. Daje to wskaźnik wynoszący 0,75 miejsca /mieszkanie. Ta ilość miejsc postojowych spełnia wymogi decyzji WZ. W zakresie zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego, projekt budowlany został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Organ odwoławczy dodał, że inwestor uzyskał niezbędne dla tej inwestycji uzgodnienia, opinie i oświadczenia wynikające z obowiązujących przepisów. Stanowiska tych jednostek zostały uwzględnione przy projektowaniu inwestycji. Ponadto w aktach sprawy znajduje się informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, kopie uprawnień budowlanych osób projektujących i sprawdzających projekt budowlany, a także zaświadczenia o przynależności tych osób do właściwej izby samorządu zawodowego. Dodać należy, że osoby projektujące i sprawdzające posiadają uprawnienia, których zakres pozwala na wykonanie przedmiotowego projektu budowanego. Do projektu budowlanego dołączone zostało opracowanie obrazujące wpływ inwestycji na nasłonecznienie i naturalne oświetlenie dla sąsiedniej zabudowy. Regulacja dotycząca nasłonecznienia pokoi mieszkalnych znajduje się w § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i zgodnie z tym przepisem pokoje mieszkalne mają mieć zapewniony czas nasłonecznienia 3 godziny w dniach równonocy tj. 21 marca i 21 września w godzinach od 8°° do 17°°. W ustępie 2 tego przepisu ustawodawca dopuścił, w mieszkaniu wielopokojowym ograniczenie czasu nasłonecznienia co najmniej do jednego pokoju, przy czym zabudowie śródmiejskiej czas nasłonecznienia może być ograniczony do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie, nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Jak wynika z opracowań dotyczących tego zagadnienia, spełnione są wymogi w tym zakresie i budynki znajdujące się w obszarze oddziaływania inwestycji oraz objęte inwestycją mają zapewniony czas nasłonecznienia określony w tym przepisie. W odniesieniu do naturalnego oświetlenia, regulacja znajduje się w § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak wynika z opracowania, projektowana inwestycja nie wprowadza niedopuszczalnych ograniczeń w naturalnym oświetleniu pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ wyjaśnił, że obszarem oddziaływania objęte zostały, oprócz terenu inwestycji, działki nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Zgodnie z art. 28 ust 2 prawa budowlanego ich właściciele uczestniczyli w postępowaniu administracyjnym. Podkreślił, że przy ustaleniu obszaru oddziaływania winna być uwzględniana funkcja obiektu, jego gabaryty i inne parametry, które mogły wpływać na sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. W trakcie postępowania administracyjnego badana była zgodność zamierzenia z odrębnymi przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, w zakresie spełnienia wymogów dotyczących odległości od granic i sąsiedniej zabudowy, spełnienia wymogów przeciwpożarowych. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższa decyzję wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w K., domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. jako naruszających jej interes prawny. Strona skarżąca podniosła, iż decyzje te naruszają interes skarżącej Spółdzielni, jej członków i mieszkańców niebędących członkami w tym właścicieli wyodrębnionych lokali w budynkach przy ul. [...] nr [...] i [...], którzy wraz ze Spółdzielnią są współużytkownikami wieczystymi nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Budynki te położone są na dużo niższym poziomie (w tzw. niecce) w stosunku do planowanej inwestycji G. W. i pozostałej zabudowy. Z trzech stron otoczone są położonymi na wyższym poziomie budynkami i budowlami powodującymi zakłócanie cyrkulacji powietrza. Realizacja planowanej inwestycji z uwagi na jej usytuowanie i wysokość przyczyni się do pogorszenia przewietrzania położonego poniżej wielobudynkowego osiedla [...] i tym samym zwiększy istniejące już problemy z wentylacją mieszkań, co w konsekwencji może spowodować zagrożenie życia oraz zdrowia mieszkańców. Zgłaszane przez stronę skarżącą uwagi w tym zakresie, zarówno w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy jak i niniejszym postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę nie zostały uwzględnione. W ocenie strony skarżącej ponieważ dla przedmiotowego obszaru nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego organ wydający decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę powinien, dokonać stosownych badań i ustaleń dot. kwestii przewietrzania osiedla sąsiadującego bezpośrednio z planowaną inwestycją budowlaną i jej wpływu na cyrkulację powietrza na sąsiednim obszarze. Decyzja wydana bez zbadania podnoszonych zastrzeżeń narusza zasadę równego traktowania stron stawiając interes prywatnego inwestora ponad słusznymi i życiowymi interesami mieszkańców istniejącego od wielu lat osiedla mieszkaniowego przy ul. [...]. Drugą skargę wniosła Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] [...] w K.. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 138 § 1 pkt l i 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem prawa, a zaakceptowany zaskarżoną decyzją projekt budowlany zawiera nieprawidłowości, które powodują, że decyzja nie może zostać utrzymana; 2) art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne uznanie, za organem I instancji, że wniosek i przedłożona przez inwestora dokumentacja spełnia warunki do wydania pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy planowana inwestycja narusza warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. przede wszystkim wynikające z paragrafów 11 - 14, 18, 40 i 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej określane jako "rozporządzenie"); 3) art. 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 60 rozporządzenia poprzez uznanie, że w przedmiotowym wypadku planowana inwestycja nie będzie naruszała warunków związanych z nasłonecznieniem nieruchomości sąsiednich, w tym nieruchomości Wspólnoty przy ul. [...] [...] i nie było wymagane udzielenie zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w sytuacji gdy realizacja inwestycji w sposób zgodny z przedstawionym i zatwierdzonym przez organy projektem budowlanym w istotnym stopniu ograniczy nasłonecznienie sąsiednich nieruchomości w stopniu przekraczającym minimalne granice wskazane w w/w rozporządzeniu; 4) art. 10 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zawiadomienie stron postępowania i przez to uniemożliwienie im działania w przedmiotowej sprawie. 5) art. 7 i 77 i 80 k.p.a. poprzez brak szczegółowej i wnikliwej oceny przedstawionego projektu budowlanego, niedokonanie niezbędnych sprawdzeń i wyjaśnień pozwalających na ustalenie przy zamierzona inwestycja będzie zgodna z prawem. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W ocenie strony skarżącej realizacja inwestycji zgodnie z zatwierdzonym projektem prowadzi do naruszenia praw właścicieli sąsiedniej nieruchomości, a przez to jest niezgodna z przepisami prawa. W przedmiotowym przypadku - wbrew stanowisku Wojewody i Prezydenta Miasta K. - planowana inwestycja narusza przepisy rozporządzenia, a przez to prawa właścicieli nieruchomości sąsiednich, w tym właścicieli mieszkań położonych w K. w budynku przy ul. [...] [...] Nie ma przy tym znaczenia - wbrew temu co twierdzi Wojewoda - że zabudowanie sąsiednich działek, w tym wybudowanie budynku [...] ograniczyło prawo inwestora do zagospodarowania nieruchomości. Należy bowiem mieć na uwadze, że budowa budynku nr [...] [...] przy ul. [...] w K. została zakończona w 2004 r. Wówczas inwestor występujący w przedmiotowej sprawie z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, nie był właścicielem działek na jakich aktualnie planuje realizować inwestycję. Oznacza to, że dokonując zakupu nieruchomości pod inwestycję, liczył się z ograniczeniami jakie na niej występują, a które mogły mieć wpływ na atrakcyjność, a przez to i cenę działki. Organ powołując się do prawa właściciela do zabudowy, a także na równe traktowanie stron, pomija powyższą okoliczność i w rzeczywistości prowadzi do nierównowagi stron pozwalając jednej z nich na bezpodstawne i bezzasadne ograniczenie praw drugiej. Pozwala na realizację zabudowy nieruchomości kosztem praw sąsiadów. Planowana zabudowa zbliżona do granicy spowoduje bowiem zwiększenie zacienienia, a także ograniczy walory i możliwości zagospodarowania nieruchomości stanowiącej współwłasność członków [...] w K. ponad miarę. Przy czym niewątpliwie realizacja inwestycji zaplanowanej przez inwestora na przedmiotowych działkach byłaby możliwa także po zmianie usytuowania planowanego budynku na nieruchomości, w tym przede wszystkim jego odsunięciu od granicy z działką będącą własnością Wspólnoty K. ul. [...] [...]. Na gruncie niniejszej sprawy nie sposób przyjąć, że orzekające organy administracyjne należycie wywiązały się z obowiązków wynikających z przepisu art. 35 ust 1. Strona skarżąca powołał § 60 rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Mając na uwadze przedstawioną przez inwestora w niniejszej sprawie linijkę słońca, organ II instancji przyjął, że analiza odległości i wysokości budynku nowoprojektowanego - linijka słońca - opracowana przez projektanta wykazała zgodność projektu z warunkami technicznymi rozporządzenia. Loggie istniejące w budynku nr [...] [...] powodują, że słońce "łapane jest wcześniej", co pozwala z kolei na nasłonecznienie w minimalnym, wymaganym przez prawo, zakresie. W tej sytuacji nie było konieczne - w ocenie organu II instancji - występowanie przez inwestora o wyrażenie zgody na odstępstwo, a tym samym nie jest konieczne odnoszenie się merytoryczne i ustalanie, czy istniały szczególnie uzasadnione przyczyny umożliwiające wyrażenie zgody na takie odstępstwo. W ocenie strony skarżącej ustalenie linijki słońca z uwzględnieniem istniejących aktualnie loggie jest nieprawidłowe, gdyż - w przeciwieństwie do planowanego budynku - nie mają one charakteru trwałego. Realizacja zamierzonej inwestycji nie zapewni zachowania minimalnych norm nasłonecznienia mieszkań znajdujących się przy ul. [...] w K.. To z kolei powoduje, że - wbrew ocenie Wojewody - uzyskanie zgody na odstępstwo w przedmiotowym przypadku było konieczne. Konieczna też była w niniejszej sprawie ocena, czy udzielenia zgody na odstępstwo jest uzasadniona. Niewątpliwie bowiem zgody na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych w żadnym razie nie można traktować jako zasady. Zgoda może mieć charakter jedynie wyjątkowy i wynikać z konieczności konkretnego sposobu zabudowy terenu. W przedmiotowym przypadku - co zostało już poniesione powyżej - inwestor ma możliwość realizacji inwestycji o zaplanowanych przez siebie parametrach jednak tak usytuowanej by nie zakłócała korzystania z nieruchomości sąsiedniej. Pomimo zarzutów podnoszonych przez Wspólnotę Mieszkaniową K. [...] jeszcze na etapie rozpoznania sprawy przez organ I instancji, organy administracji nie ustaliły, a inwestor nie wykazał, aby istniały szczególne okoliczności, z powodu których należało udzielić inwestorowi zgody na odstępstwo od konieczności zachowania § 60 rozporządzenia. Strona skarżąca podkreśliła, iż zgoda na odstępstwo od warunków technicznych jest nieusprawiedliwiona. To z kolei powinno doprowadzić organy, należycie oceniające okoliczności faktyczne sprawy i przedstawiony projekt do decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu i odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Podniosła, że przedstawione zostały w postępowaniu dwie ekspertyzy dotyczące linijki słońca. Organ powołując się na to w żaden sposób nie wskazał, na podstawie której z nich czyni swoje ustalenia. Podniosła, iż nie budzi wątpliwości, że sygnalizowany plac zabaw istnieje i stanowi miejsce spędzania wolnego czasu dla licznej grupy dzieci i młodzieży. Jeżeli organy miały jakiekolwiek wątpliwości, co do tej okoliczności, to w toku postępowania uprawnione i zobowiązane były do dokonania stosownych sprawdzeń i wyjaśnień. Zaniechanie w tym zakresie nie może być usprawiedliwione. Zwłaszcza, że organ był zobowiązany do ustalenia, czy planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania. Tymczasem, jak wynika z samego uzasadnienia organu II instancji, zaniechał on sprawdzenia, a tym samym i nie dokonał oceny prawidłowości decyzji organu I instancji w zakresie norm nasłonecznienia placu zabaw, które wskazane zostały w paragrafie 40 rozporządzenia, a które w ocenie strony skarżącej nie są spełnione w przedstawionym przez inwestora projekcie. Organ II instancji w zaskarżonej decyzji nie dokonał też właściwej weryfikacji prawidłowości decyzji pierwszoinstancyjnej w zakresie spełniania warunków dotyczących odpowiedniej liczby miejsc postojowych, dostępu do drogi publicznej, a także w zakresie ochrony środowiska, w związku z koniecznością wycięcia dużej ilości drzew, nie dokonał też w sposób należyty przedstawionego projektu budowlanego w związku z planowanymi głębokimi wykopami. Organ II instancji przyjął w tym zakresie ocenę organu I instancji za własną odwołując się do warunków wskazanych w decyzji o warunkach zabudowy ustalonych dla przedmiotowej inwestycji. Strona skarżąca zwróciła uwagę, że przedłożony w niniejszej sprawie projekt budowlany budynku mieszkalnego wielorodzinnego obejmuje budowę dwukondygnacyjnego garażu podziemnego, wymagającego wykonania wykopów o głębokości dochodzącej do ok. 8m, w bezpośrednim sąsiedztwie budynku ul. [...] [...] Wykopy będą oddziaływać na teren nieruchomości - ul. [...] [...]. Nawet laik wie, że wykonanie głębokich wykopów i konieczność ich pozostawienia przez cały czas budowy dwóch kondygnacji podziemnych spowoduje - długotrwałe obniżenie poziomu wody gruntowej na sąsiednich nieruchomościach, czego dodatkową przyczyną będzie np. wypompowywanie wody z wykopów. Skutkiem powyższego będzie zachwianie stosunków wodnych danego obszaru, długotrwałego obniżenia poziomu wód gruntowych w stosunku do jego naturalnego poziomu. W ocenie strony skarżącej, dla zgodnego z prawem załatwienia sprawy należało także ustalić, czy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę wymagane było uzyskanie pozwoleń, o jakich mowa jest w ustawie prawo wodne (art. 122, art. 123 a, art.124, ustawy prawo wodne). Ani w projekcie budowlanym ani w aktach sprawy nie ma dokumentu potwierdzającego dokonanie zgłoszenia. W decyzji organu II instancji sprawa ta także została pominięta. W projekcie budowlanym na stronie tytułowej i w metrykach części architektonicznej projektu architektoniczno-budowlanego i projektu zagospodarowania terenu zapisano, że projektantami są - mgr inż. architekt W. B. i mgr inż. architekt J. B.. Do projektu budowlanego załączono zaświadczenie wydane przez [...] Okręgową Izbę Architektów, poświadczające, że mgr inż. architekt W. B. posiada kwalifikacje zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie i jest czynnym członkiem MPOIA. Brak jest natomiast stosownego zaświadczenia mgr inż. architekta J. B.. W decyzji ustalającej warunki zabudowy, w załączniki nr [...], w pkt II. la, podane zostały warunki dotyczące linii zabudowy. Wyznaczono obowiązującą linię nowej zabudowy w odległości 8m do 9m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...], jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na dz. nr [...]. W projekcie budowlanym podzielono zamierzenie budowlane na 2 etapy, l etap obejmuje budynek mieszkalny wielorodzinny a 2 etap - przebudowę i rozbudowę istniejącego budynku nr [...] przy ul. [...]. Mając na uwadze dyspozycję przepisu art. 33 ust. 1 ustawy prawo budowlane, przedstawiono projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Wynika z niego, że projekt nie przewiduje zmiany położenia elewacji frontowej budynku nr [...], ani żadnej innej zmiany, która pozwalałaby na uznanie, że w przypadku 2 etapu zamierzenia budowlanego powstanie także "nowa zabudowa" o jakiej mowa jest w załączniku nr l w pkt II 1. Dlatego za nieuprawniony wypada uznać pogląd wyrażony w opisie do projektu zagospodarowania terenu, w pkt 7.2.2, że obowiązująca linia nowej zabudowy dotyczy 2 etapu inwestycji. Nie można uznać za zgodne z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy rozwiązanie projektowe, w którym "obowiązująca linia nowej zabudowy" ma dotyczyć istniejącego budynku nr [...], a nie projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, objętego decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...]. Zgodnie z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy "nową zabudową" jest projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny, dlatego projektowane w projekcie zagospodarowania terenu położenie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym jest niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy. Strona skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 10 k.p.a. Dla przykładu wskazała, że organ konsekwentnie zawiadamia poprzednich, a nie aktualnych właścicieli mieszkania 22 przy ul. [...] [...]. Co powoduje, że osoby zainteresowane (aktualni właściciele mieszkania) nie są o sprawie właściwie zawiadomieni i nie biorą w niej udziału. Organ dowolnie określił grono właścicieli, których zawiadamia indywidualnie. Organ w toku postępowania I instancyjnego stwierdził, że to wyodrębnienie związane jest z ograniczeniem nasłonecznienia mieszkań. Nie zawiadamia indywidualnie tych mieszkańców, których mieszkania - wedle oceny organu - mają zachowane minimalne normy nasłonecznienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wyjaśniając motywy wyroku należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."). W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Zarzuty podniesione w obu skargach jako bezzasadne nie mogły w ocenie Sądu odnieść zamierzonego skutku prawnego. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd, wobec tak sprecyzowanych kryteriów badania legalności, jest decyzja Wojewody, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K., który zatwierdził projekt budowlanego i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego Etap I inwestycji pn.: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i instalacjami wewnętrznymi (..) na dziatkach nr [...], [...], [...], [...], przebudowa zjazdu na działce nr [...], [...], budowa drogi wewnętrznej dojść i dojazdów, miejsc postojowych, chodników na dz. nr [...], [...], [...], [...], budowa przyłącza wody, sieci wodociągowej, sieci kanalizacji sanitarnej (...) zlokalizowanej na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. Dokonując analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów, a także mając na względzie uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji Sąd uznał, że projekt budowlany przedłożony przez inwestora spełnił wszystkie wymogi konieczne do uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazać trzeba, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Stanowi o tym wyraźnie przepis art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), dalej "Pb", zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższego wynika, iż organ nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o ile przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Tym samym ocenie w niniejszej sprawie podlegało, czy zaskarżona decyzja zapadła z zachowaniem art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Wskazać należy, że zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1) oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2). Dostrzec też trzeba, iż z przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlany sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W ocenie Sądu, akta sprawy wskazują na to, że organy orzekające dokonały sprawdzeń, o których mowa w ww. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i słusznie uznały, że w badanej sprawie zostały spełnione wszystkie wymagania umożliwiające wydanie pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że organy wydały prawidłowe decyzje i brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia ich nieważności bądź uchylenia. Odnosząc się zatem do zarzutów skarg w pierwszej kolejności podnieść należy, że Sąd w całości podziela argumentację Wojewody wskazującą na bezzasadność zarzutów skargi SM "[...]" w K., które zostały dokładnie przytoczone w pierwszej części uzasadnienia, wobec tego zbędne jest jej powielanie. Przechodząc zatem do zarzutów skargi Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w K. na wstępie rozważań wskazać należy, że rację ma skarżąca wskazując na jedną z podstawowych zasad procesu inwestycyjno-budowlanego, którą jest zasada wolności budowlanej, o której stanowi art. 4 Pb. Otóż przez pojęcie wolności budowlanej w doktrynie rozumie się istnienie obszaru nieskrępowanych działań łączących się z korzystaniem z prawa własności nieruchomości powiązanych z budową, remontem, utrzymaniem obiektu budowlanego i jego rozbiórką. Zasada wolności zabudowy obejmuje zarówno sprawy samej zabudowy, jak i późniejszego użytkowania obiektu budowlanego. Wolność budowlana polega ponadto na nieutrudnianiu właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownie wybranym przez nich czasie (S. Zwolak, Istota wolności budowlanej, Przegląd Prawa Publicznego 2016, nr [...], s. 13 oraz przywołana tam literatura). Zgodnie z tą ideą prawo zabudowy nieruchomości wynikające z przepisu art. 4 Pb zostało przede wszystkim uzależnione przez ustawodawcę od jego zgodności z przepisami prawa. Z samej istoty procesu inwestycyjno-budowlanego wynika bowiem, że składa się on z wielu następujących po sobie czynności uregulowanych w obowiązującym prawie, których celem pozostaje fachowe ukończenie procesu przy jednoczesnym zagwarantowaniu zarówno ochrony uprawnień właściciela nieruchomości, jak i interesu publicznego, wyrażającego się m.in. w zapewnieniu w równym stopniu prawa zabudowy osobom trzecim. Zachowaniu tych wartości służą poszczególne instytucje prawa budowlanego – z jednej strony traktowane jako ograniczenia wolności zabudowy, z drugiej strony – umożliwiające skuteczną realizację procesu inwestycyjno-budowlanego oraz prawo do zabudowy osób trzecich. W tym sensie w orzecznictwie sądowym zauważono, że zasada równego traktowania stron przemawia przeciwko akceptacji sytuowania obiektu przy granicy działki, zwłaszcza gdy zostanie wykazane, że będzie to miało negatywny wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela nieruchomości sąsiedniej (zob.wyrok NSA w B. z dnia 11 października 2002 r., SA/Bk [...], ONSA 2003, nr [...], poz. 141). Nie mniej zwraca się uwagę także na to, że inwestor, który zabuduje pierwszy swoją działkę, nie ma tylko z tego tytułu dodatkowych, większych uprawnień aniżeli ci, którzy uczynią to później na działkach sąsiednich (wyrok NSA z dnia 15 marca 2006 r., II OSK [...], LEX nr 198327). Stosując zatem tę samą retorykę skarżącej, reprezentującej interesy ogółu właścicieli lokali mieszkalnych w budynku położonym na sąsiedniej działce, podnieść wypada, że musieli się oni liczyć nabywając lokale w bezpośrednim sąsiedztwie niezabudowanej działki z faktem jej zagospodarowania w przyszłości, a zatem i wpływu nowej zabudowy na dotychczasowy sposób korzystania z przysługującego im prawa własności. Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 Pb wskazać należy, że wbrew stanowisku skarżącej organy trafnie uznały, że o naruszeniu w szczególności § 40 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie być nie może. Zauważyć należy, że inwestor właśnie w poszanowaniu praw przysługujących do nieruchomości sąsiedniej i w uwzględnieniu sposobu jej zagospodarowania w pierwszej kolejności, zwrócił się do Ministra Infrastruktury o wyrażenie zgody na odstępstwo od warunków wynikających z § 60 ust.1 powołanego rozporządzenia, w zakresie wymaganego czasu nasłonecznienia pokoi w budynku mieszkalnym oraz § 40 ust.3 w zakresie minimalnej odległości okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi od placu zabaw. Zgodę tę uzyskał, czego wyrazem są stosowne postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 23.09.2013 r. i z dnia 30.12.2013 r. (K: 219 akt org. II instancji). Analiza zaś udzielonego odstępstwa, dokonana w toku postępowania wskazuje, na wnikliwą ocenę tej kwestii przez organy. W toku postępowania odwoławczego organ I instancji złożył dodatkowe wyjaśnienia w kwestii zasadności odstąpienia od § 60 ust.1 rozporządzenia (vide K:193 akt II instancji), z którego wynika, że budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. [...] [...] w znaczny sposób ograniczył, w zakresie nasłonecznienia i przesłaniania, możliwość zabudowy działek objętych kontrolowanym projektem. Z dalszych wyjaśnień wynika także, że inwestor odstąpił od maksymalnych gabarytów zabudowy ustalonych w decyzji WZ, które wyznaczono w decyzji przy uwzględnieniu parametrów średnich w obszarze objętym analizą urbanistyczno – architektoniczną. Dlatego w ocenie organu, z uwagi na zasadę równości, dla umożliwienia inwestorowi zrealizowania jego prawa własności w sposób zbliżony do właścicieli nieruchomości przy ul. [...], którzy wznosząc wcześniej swój budynek ograniczyli możliwość zabudowy nieruchomości sąsiedniej, zasadnym było udzielenie odstępstwa w tym zakresie. Powołanych okoliczności skarżąca zdaje się w skardze w ogóle nie zauważać. Kontestując zaś wyjaśnienia organów i samego inwestora, złożonych także w II instancji (vide: pismo z dnia 1.07.2016 r. wraz załącznikami) strona skarżąca nie przedstawia żadnego przekonywującego argumentu dla wykazania, że w istocie nie zachodził szczególny przypadek, o których mowa jest w art. 9 ust.1 Pb. Za taki nie może być uznany argument o zmianie usytuowania planowanego budynku na nieruchomości względem działki będącej własnością Wspólnoty. W aktach sprawy (K:181 akt II Instancji) zalega kopia wniosku inwestora o udzielenie odstępstwa, z którego wynika, że projektowany budynek został usytuowany niemal dwukrotnie dalej od granicy działki ewidencyjnej w stosunku do zbliżenia budynku istniejącego do w/w granicy, zaś z uwagi na ukształtowanie działki inwestycyjnej, jej część (26% całości) , wykluczona jest spod zabudowy kubaturowej. Także argumentacja organów w kwestii zasadności odstąpienia od § 40 rozporządzenia jest w pełni przekonywująca i podziela ją w całości skład orzekający, mając na uwadze, że sposób zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej w postaci urządzonego placu zabaw dla dzieci (w zbliżeniu do granicy działki sąsiedniej) nie wymagał wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę jaki i zgłoszenia zamiaru jego realizacji. Zatem należy się zgodzić, że ta okoliczność w imię równości praw, nie może w sposób zasadniczy determinować możliwości zabudowy nieruchomości sąsiedniej w sposób wybrany przez inwestora. Odnośnie zarzutu oddziaływania głębokich wykopów na nieruchomość Wspólnoty należy wskazać, że dla przedmiotowej inwestycji zostało sporządzone opracowanie w zakresie zbliżenia projektowanego budynku do istniejącego budynku mieszkalnego przy ul. [...], z którego wynika, że w obrębie strefy wpływów bezpośrednich wykopów nie występują obiekty kubaturowe, zaś kwestia badania stosunków wodnych w związku z robotami budowlanymi leży poza kognicją organów administracyjnych w tym postępowaniu. Nie jest także prawdą, że organ II instancji nie odniósł się do kwestii liczby miejsc postojowych albowiem pkt IV uzasadnienia jeden z akapitów jest tej kwestii poświęcony. Wynika z niego, że przy zachowaniu wymogu decyzji WZ o konieczności zapewnienia od 0,6 – 0,9 miejsca postojowego na mieszkanie, liczba miejsc postojowych w liczbie 24 na 32 zaprojektowane mieszkania jest z tą decyzją zgodna. To, że w ocenie skarżącej nie odpowiada rzeczywistemu zapotrzebowaniu, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Podobnie Sąd ocenia zarzut dotyczący braku stosownych zaświadczeń w stosunku do wymienionego na pierwszej stronie projektu inż. architekta J. B.. Niewątpliwie projekt budowlany budynku wielorodzinnego, z podziemnymi garażami oraz niezbędną infrastrukturą nie należy do prostych, zaś jego autorstwo może być efektem współpracy kilku projektantów. Najistotniejsze jest by jeden z nich był tym głównym projektantem, odpowiedzialnym za przygotowanie i sporządzenie projektu. Na dokumentach projektu figuruje podpis i pieczęć inż.arch. W. B., którego kwalifikacje zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie nie budzą żadnych wątpliwości i wykazane zostały stosownym zaświadczeniem, podobnie jak w przypadku projektanta sprawdzającego w osobie inż. arch. I. P.. Dlatego zarzut braku kompletności projektu pod tym względem Sąd także uznał za nieuzasadniony. Wskazać nadto należy, że prawidłowo organy wywiodły, że linia nowej zabudowy w decyzji WZ, wyznaczona w odległości 8-9 m od zewnętrznej krawędzi ul. [...] nie dotyczy etapu II czyli budowy budynku wielorodzinnego. Ustalona linia zabudowy dotyczy bowiem istniejącego budynku nr [...], którego rozbudowa objęta jest decyzją WZ z dnia 18.12.2007 r. Należy podkreślić, że dla każdego wniosku inwestora ustala się tylko jedną linię zabudowy i to tylko od strony drogi publicznej. Nie ma prawnie uzasadnionych względów do ustalenia kilku linii zabudowy, zwłaszcza w sytuacji inwestycji zmierzającej do zabudowy w głębi działki, podczas gdy od drogi publicznej teren jest już zabudowany. Wreszcie nie może również odnieść zamierzonego skutku prawnego zarzut braku prawidłowego ustalenia stron postępowania i niezawiadomienia wszystkich zainteresowanych podmiotów. Jako przykład skarżąca powołuje brak zawiadomienia aktualnych właścicieli lokalu nr [...]. W tym względzie należy przytoczyć, podzielany także przez skład orzekający, pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowany w wyroku z dnia 25.07.2017 r. w sprawie II OSK [...], w którym Sąd wyjaśnił, że tylko podmiot twierdzący, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu, ponieważ zgodnie z art. 147 zd. 2 k.p.a., wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Skoro inne podmioty nie mogą skutecznie powoływać się na ww. przesłankę wznowieniową, to nie mogą również żądać wyeliminowania decyzji administracyjnej z powodu tego uchybienia, niejako w zastępstwie podmiotów uprawnionych. Tylko od woli strony pominiętej w postępowaniu administracyjnym zależy czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia postępowania, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mogą skutecznie podnieść zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., powołując się na to, że któraś ze stron postępowania nie brała w nim udziału. Z wyżej naprowadzonych powodów Sąd uznał obydwie skargi za bezzasadne, to z kolei musiało skutkować ich oddaleniem, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.