II SA/Kr 110/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Szkoły [...] z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 27 listopada 2015 r. Adm. [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej oddala skargę Prezes Sądu Apelacyjnego w K. decyzją z dnia 27 listopada 2015 r.[...] na podstawie: - art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.); - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.); po rozpoznaniu odwołania stowarzyszenia [...] od decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w K. z dnia 22 października 2015 roku, Prezes Sądu Apelacyjnego w K: utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wnioskiem datowanym na dzień 7 września 2015 roku stowarzyszenie [...] wniosło o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej postępowania toczącego się przed Sądem Okręgowym w K. , opisanym w dołączonym do wniosku artykule prasowym, poprzez podanie: 1) sygnatury akt i najbliższego terminu rozprawy, 2) danych personalnych 7 oskarżonych w sprawie, 3) danych personalnych prokuratora i sędziów oskarżających i osądzających w sprawie wraz ze wskazaniem norm prawnych naruszonych przez oskarżonych, 4) ilości osób poszkodowanych sprawie, 5) ilości tomów akt w sprawie oraz 6) wykazanie, że wobec osób oskarżonych, w tym szczególnie wobec wiceprezydentów K. sąd [...] lub jakikolwiek inny funkcjonariusz publiczny wniósł o zawieszenie sprawowania funkcji publicznych na zasadzie art. 177 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. W odpowiedzi organ I instancji udzielił wnioskodawcy informacji w zakresie pytań nr 1, 3, 4 i 5. Odnośnie pytania nr 6 podał, że nie jest w posiadaniu żądanej informacji. Natomiast odpowiadając na pytanie nr 2 ostatecznie poinformował wnioskodawcę, że sędzia sprawozdawca, w przywołanej we wniosku sprawie, wskazał, iż na rozprawie w dniu 25 września 2015 roku oskarżeni oświadczyli, że nie wyrażają zgody na podanie ich imion i nazwisk do publicznej wiadomości. Decyzją z dnia 22 października 2015 roku organ I instancji - Prezes Sądu Okręgowego w K. odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie danych personalnych oskarżonych w sprawie o sygn. akt [...] toczącej się przed Sądem Okręgowym w K . W uzasadnieniu przywołując ustawę o dostępie do informacji publicznej oraz art. 61 Konstytucji RP organ I instancji zwrócił uwagę, że żądana informacja o danych personalnych osób oskarżonych w sprawie o sygn. [...] jest informacją publiczną, co oznacza, że jest on co do zasady zobowiązany do jej udzielenia. Zaznaczył przy tym, że przeszkodą w udzieleniu informacji publicznej mogą być okoliczności wskazane w art. 1 ust. 2 oraz w art. 5 ust. 2 tej ustawy, który wskazuje, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W ocenie organu I instancji informacje, o których udostępnienie wnosi stowarzyszenie [...] dotyczą sfery życia osobistego przywołanych we wniosku oskarżonych i jako takie nie podlegają udostępnieniu. Zdaniem organu I instancji zastosowania w niniejszej sprawie nie znajdzie przepis art. 5 ust. 2 zd. 2 ustawy, zgodnie z którym ograniczenie prawa do dostępu do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie ma zastosowania w odniesieniu do informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji. Prezes Sądu Okręgowego zauważył, że ujawnianie danych personalnych osób oskarżonych należy rozpatrywać pod kątem zgodności z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych zaznaczając, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej a art. 1 ust. 1 przewiduje, że każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych, przy czym art. 23 wylicza konkretnie oznaczone sytuacje, kiedy dopuszczalne jest przetwarzanie danych osobowych. Organ I instancji podkreślił, że w przepisach, w tym art. 1 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych, został ustanowiony prymat przepisów innych ustaw w zakresie dostępu do informacji publicznej, co oznacza, iż udzielenie informacji publicznej jest możliwe w zakresie, jaki nie jest zakazany innymi przepisami. Według Prezesa Sądu Okręgowego udzielenie wnioskodawcy informacji publicznej w postaci danych personalnych oskarżonych w sprawie o sygn. [...] nie jest sytuacją, którą ustawodawca skatalogował w art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych podnosząc równocześnie, że oskarżeni w sposób wyraźny wskazali, iż nie wyrażają zgody na podanie do publicznej wiadomości ich imion i nazwisk. Nie są również spełnione inne przesłanki określone w art. 23 ust. 1 tej ustawy legalizujące przetwarzanie danych osobowych. Sąd dodał, że także w kontekście zasady domniemania niewinności wyrażonej w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 roku kodeks postępowania karnego ujawnianie informacji o imieniu i nazwisku osoby oskarżonej przed wydaniem prawomocnego wyroku jest niedopuszczalne. Wnioskodawca złożył odwołanie od decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w K. , w którym wniósł o: 1) wydanie zgody na publiczne ujawnienie w internecie oraz ujawnienie przez sąd [...] w systemie informatycznym sądu apelacji [...] na zasadzie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej załączonej karty z wokandy z rozprawy głównej 7 oskarżonych w sprawie o sygn. akt [...] z dnia 15 października 2015 roku wg wszczętego śledztwa w roku 2003 a dotyczącego zdarzeń z lipca 1999 roku, lub w związku z dyskryminacją, 2) w terminie 7 dni usunięcie danych osobowych E.M., z publicznej sieci internet oraz z systemu informatycznego sądu apelacji [...] bowiem nie wyraża ona zgody na podawanie jej imienia i nazwiska do publicznej wiadomości, tak jak 7 oskarżonych z poz. 1, 3) ujawnienie danych personalnych funkcjonariusza publicznego kierującego sprawę o sygn. akt [...] na wokandę bez dowodów: a) dnia 16 czerwca 2015 roku sędzia referent przyznała na piśmie, iż nie wie, gdzie ma się znajdować opinia pismoznawcza M.G.-B. , pomawiającej dnia 4 kwietnia 2011 roku o podrobieniu jej podpisu z dnia 8 marca 2011 roku, b) dnia 3 czerwca 2015 roku z akt sprawy o sygn. akt [...] prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową K. –B. i Wydział II Prokuratury Apelacyjnej w K. (sygn. akt [...] związaną ze sprawą o sygn. akt [...] o nielegalne przejęcia cudzego mienia na podstawie podrobionych dokumentów do sygn. akt [...] - ujawnił się fakt, iż przeciwko E.M. od 1997 roku działa Prokurator Okręgowa z K. E.B. (ur. [...] 1970 roku w S. ), 4) wyłączenie SSR M.S. wobec rażącego naruszenia art. 5 k.k. szczególnie popełnionych od dnia 8 marca 2011 roku czynów bezczynności i zaniechania przy wprowadzaniu w CIKRS deklaratywnych zmian w reprezentacji prywatnej firmy, w tym wprowadzeniu zmian w CIKRS w terminie 7 dni, bowiem istnieje uzasadnione podejrzenie o dyskryminacji podmiotu w związku z posiadanym lokalem w mieniu objętym postępowaniem spod sygn. akt [...] Organ ustosunkowując się do odwołania podzielił ocenę organu I instancji, że uzyskanie żądanej przez niego informacji publicznej dotyczącej danych personalnych oskarżonych w sprawie o sygn. akt [...] toczącej się przed Sądem Okręgowym w K. winno być rozpatrywane w kontekście zapisu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do treści tego przepisu prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Organ odwoławczy stwierdził, że żądana przez wnioskodawcę informacja jest informacją publiczną, gdyż zgodnie z utrwalonym stanowiskiem informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym, o ile odnosi się do faktów i danych (por. wyrok WSA w Warszawie z dn. 4.03.2014 r., II SAB/Wa 684/13, Lex nr 1447662). Prawo do informacji publicznej podlega jednak ograniczeniom ze względu na prywatność osób fizycznych, co zostało określone w przywołanym art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie organu wnioskowanie przez stronę skarżącą wskazania danych personalnych oskarżonych w sprawie o sygn. akt [...] toczącej się przed Sądem Okręgowym w K. jest bezpodstawne. Po pierwsze oskarżeni w toku postępowania prowadzonego przed Sądem Okręgowym w K. sprawie o sygn. akt [...] nie wyrazili zgody na podanie do publicznej wiadomości ich imion i nazwisk. Nie został zatem spełniony wymóg dopuszczalności przetworzenia danych osobowych określony w pkt 1 ust. 1 art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych. Po drugie nie zostały zrealizowane także pozostałe przesłanki umożliwiające udostępnianie informacji publicznej przywołane w pkt 2 - 5 ust. 1 art. 23 tej ustawy. Strona skarżąca nie przywołała skutecznie żadnej z powołanych w tych punktach podstaw pozwalających na dokonanie przetworzenia danych osobowych. Wymaga podkreślenia, że na gruncie niniejszej sprawy ochrona danych osobowych powołanych przez wnioskodawcę oskarżonych, którą zapewnia między innymi art. l ust. l1 ustawy o ochronie danych osobowych koresponduje z zapisem art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W rezultacie dane personalne oskarżonych przywoływanych przez wnioskodawcę nie podlegają ujawnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto organ zauważył iż argumentacja zawarta w odwołaniu wnioskodawcy nie odnosiła się do motywów uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Odwołujący ograniczył się do przedłożenia wniosków, z których wynika, że nie zgadza się z treścią decyzji organu I instancji. Wnioskodawca wnosząc o wydanie zgody na publiczne ujawnienie w internecie oraz w sądowym systemie na zasadzie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej załączonej kopii wokandy z rozprawy oskarżonych w sprawie o sygn. akt [...] powielił jedynie treść skierowanego do Prezesa Sądu Okręgowego wniosku o udzielenie informacji publicznej, który w części dotyczącej danych personalnych oskarżanych został w sposób prawidłowych przez organ I instancji rozpoznany negatywnie, w pozostałym jednak zakresie wnioskujący o dostęp do informacji publicznej uzyskał żądane informacje. Dodatkowe wnioski zawarte w odwołaniu dotyczące usunięcia danych osobowych E.M. z publicznej sieci internet oraz z systemu informatycznego sądu apelacji k.j, ujawnienie danych personalnych funkcjonariusza publicznego kierującego sprawę o sygn. akt [...] na wokandę, czy też wniosek o wyłączenie SSR M.S. - na etapie rozpoznania odwołania od decyzji organu I instancji odmawiającej częściowo udostępnienia informacji publicznej nie mogą odnieść zamierzonego przez wnioskodawcę skutku. Podobnie organ II instancji ocenił zastrzeżenia wnioskodawcy odnoszące się do przywołanych w odwołaniu sędziów. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga strony skarżącej – [...] szkoły na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 27 listopada 2015 r. Strona skarżąca zarzuciła dyskryminowanie członków prywatnej firmy i domagała się: wszczęcia postępowania z art. 21 i 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz obligatoryjnego powiadomienia CBA przez Prezesa Sądu Administracyjnego w K. na okoliczność dyskryminacji i manipulowania dowodami w sprawie, tj. do ścigania przestępstw z kodeksu karnego z art. 234, 235, 236 § 1, 239 § 1 czy 231, włączając dowody z akt sygn. akt II SAB/Kr 170/14. Na uzasadnienie strona skarżąca podniosła, iż dnia 7 września 2015 r. dyskryminowana i pomawiana prywatna firma wniosła zapytanie do Prezesa Sądu Okręgowego w K. o 7 oskarżonych w tym wiceprezydentów K. na podstawie ustawy art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. w związku z prowadzonym statutowo przedmiotem działalności. Jako swoją działalność strona skarżąca podała wypracowywanie standardów i ogólnych zasad monitoringu społecznego w obszarze stosowania prawa. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej zawarty został w 6 zapytaniach dotyczył m.in. podania w pkt 2: "danych personalnych 7 oskarżonych w sprawie korupcyjnej zmowy". Wiceprezes Sądu Okręgowego odmówiła ujawnienia danych personalnych funkcjonariuszy publicznych oskarżonych od roku. Strona skarżąca wniosła odwołanie, żądając zaprzestania dyskryminowania i pomawiania. W odwołaniu zażądała upublicznienia dokumentu wytworzonego przez funkcjonariuszy publicznych Sądu Okręgowego w K. z wokandy z dnia 15 października 2015 r. W ocenie strony skarżącej dowodami na dyskryminację, jest oczekiwanie od 8 marca 2011 r. prywatnej firmy na deklaratoryjny wpis zmian w CIKRS. Potwierdzeniem na okoliczność pomijania przez sąd okręgowy i apelacyjny w K. charakteru deklaratoryjnego zmian wprowadzanych do CIKRS wobec stworzonych w tym celu 19 sygnatur akt przez SSR M.S. za wiedzą i zgodą b. prezes SO K. , SSO B.B. – są niezliczone ilość wniosków, zażaleń, skarg i pism procesowych pozostawianych bez rozpoznania lub oddalanych lub odrzucanych. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego w K. wniósł o jej oddalenie wskazując, że w świetle obowiązującego stanu prawnego oraz powołanych dowodów w pełni usprawiedliwione jest stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów Ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2015.2058.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016.718 dalej powoływana jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie, jest decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Sadu Okręgowego o odmowie udostępnienia informacji publicznej wydana na podstawie przepisu art. 16 u.d.i.p. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane konstytucyjnie jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Informacją publiczną w rozumieniu powyższej ustawy jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji. Informację publiczną stanowi więc treść dokumentów urzędowych, wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Nie budzi także wątpliwości, że żądanie dostępu do informacji publicznej nie oznacza automatycznie, iż adresat wniosku o udostępnienie takowej informacji jest bezwzględnie zobowiązany do jej ujawnienia. W przedmiotowej sprawie skarżący we wniosku wymienił, że chodzi mu o informację z akt karnych sprawy toczącej się do sygn. [...] przed Sądem Okręgowym w K . Bezspornymi więc w niniejszej sprawie są okoliczności, że żądana przez stronę w powyższej formie informacja miała charakter informacji publicznej, a adresat wniosku należał do podmiotów zobowiązanych w rozumieniu u.d.i.p. do jej udostępnienia. Kwestię sporną stanowi natomiast okoliczność, czy słusznie odmówiono skarżącemu udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w zakresie "danych personalnych 7 oskarżonych w sprawie korupcyjnej zmowy", którzy jak wynika z okoliczności sprawy są osobami pełniącymi funkcje publiczne. Na wstępie rozważań należy wskazać, że artykuł 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej określa ograniczenia w dostępie do informacji publicznej. Otóż podstawę do tego ograniczenia stanowią informacje niejawne, inne ustawowo chronione tajemnice, tajemnica przedsiębiorcy i prywatność osoby fizycznej. Ustęp 1 omawianego przepisu w zakresie informacji niejawnych odsyła wprost do przepisów o ochronie informacji niejawnych, a jeżeli chodzi o inne tajemnice do ustaw określających takie tajemnice. Wskazana w ust. 2 tajemnica przedsiębiorcy de facto - jak wskazuje się w orzecznictwie - odnosi się do tajemnicy przedsiębiorstwa wprowadzonej ustawą z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Przesłankę prywatności osoby fizycznej należy natomiast powiązać z konstytucyjnym potwierdzeniem prawa do prywatności uregulowanym w art. 47 Konstytucji RP, który to przepis nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją. Do aktów prawnych ustanawiających ochronę takich dóbr należy przede wszystkim ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, która w art. 1 stanowi, że każdy ma prawo do ochrony danych osobowych. Ogólne materialne przesłanki przetwarzania danych osobowych określa z kolei art. 23 ust. 1 tej ustawy. Przesłanki te mają charakter generalny, odnoszą się do wszelkich form przetwarzania danych, w tym do ich udostępniania. Przepisy ustawy nie regulują przy tym kwestii udostępniania danych osobowych będących informacją publiczną. Pierwszą, najbardziej oczywistą przesłanką uchylającą bezprawność przetwarzania danych jest zgoda osoby, której dane dotyczą, na ich przetwarzanie (art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy). Ma ona jednak zastosowanie tylko wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej będzie dysponował zgodą osoby, której dane dotyczą. Zaznaczenia jednakże wymaga fakt, że na podmiocie zobowiązanym nie ciąży żaden obowiązek prawny uzyskania takiej zgody i jeśli jej nie ma, a nie występują inne przesłanki legalizacji udostępnienia danych, to winien odmówić udostępnienia tych danych ze względu na ich ochronę. Przesłanki określone w art. 23 pkt 2 i 4 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych odsyłają do innych powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie bowiem z pkt 2 omawianego przepisu przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, natomiast stosownie do pkt 4 tego przepisu przetwarzanie danych jest dopuszczalne, gdy jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego. Zacytowane przesłanki "zazębiają się" (por. J. Barta, P. Fijgielski, R. Markiewicz Ochrona danych osobowych. Komentarz. Zakamycze 2004, s. 508). Ustawa o ochronie danych osobowych ma zatem w tym zakresie charakter odsyłający do innych ustaw, które dotyczą przetwarzania danych osobowych, i przyjąć należy, że odsyła również do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pamiętać zatem należy, iż w odniesieniu do osób ubiegających się lub pełniących funkcje publiczne, prawo do ochrony ich prywatności podlega istotnemu ograniczeniu. O ile sfera życia intymnego (w znaczeniu szerszym niż potocznie przyjęte) objęta jest pełną prawną ochroną, o tyle ochrona sfery życia prywatnego podlega pewnym ograniczeniom, uzasadnionym "usprawiedliwionym zainteresowaniem". Jest oczywiste, że osoba pełniąca funkcję publiczną godzić się musi z takim zainteresowaniem opinii publicznej. W kontekście rozważanej sprawy konieczne jest odwołanie się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 marca 2006 r., K 17/05, którego przedmiotem oceny była regulacja art. 5 ust. 2 zdanie 2 u.d.i.p., normująca dostęp do informacji publicznej i jednocześnie ograniczająca prawo do ochrony prywatności osób pełniących funkcje publiczne w zakresie informacji mających związek z pełnieniem tych funkcji. W uzasadnieniu wyroku podniesiono, że "sfera chronionej prywatności pozostaje niejednokrotnie w związku z informacjami odnoszącymi się do działalności organów publicznych. Wyraźną tendencją charakterystyczną dla orzecznictwa i regulacji europejskich jest w tym względzie dążenie do zagwarantowania możliwie szerokiego dostępu do informacji publicznych, ponieważ stanowi on istotną gwarancję transparentności życia publicznego w demokratycznym państwie. Uznaje się w konsekwencji, że prywatność osób pełniących funkcje publiczne, pozostając pod ochroną gwarancji konwencyjnych (zwłaszcza art. 8 europejskiej Konwencji), może podlegać ograniczeniom, które co do zasady znajdować mogą usprawiedliwienie ze względu na wartość, jaką jest jawność i dostępność informacji o funkcjonowaniu instytucji publicznych w państwie demokratycznym Wartość ta związana z transparentnością życia publicznego nie może prowadzić do całkowitego przekreślenia i zanegowania ochrony związanej z życiem prywatnych osób wykonujących funkcje publiczne. Osoby wykonujące takie funkcje z momentem ich podjęcia muszą zaakceptować szerszy zakres ingerencji w sferze ich prywatności niż w wypadku innych osób." Stąd, w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania ograniczenie prawa do informacji publicznej przewidziane w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Bezsporne jest, że strona domagała się ujawnienia danych osobowych oskarżonych, którzy pełnią funkcje publiczne. Z akt sprawy wynika także, że zarzuty im postawione mają związek właśnie z pełnieniem tych funkcji. W tym stanie rzeczy stanowisko organów w zakresie w jakim stwierdziły, że nawet jeżeli wniosek dotyczy osób pełniących funkcje publiczne to prawo do ochrony prywatności tych osób przesądza o niedopuszczalności udostępnienia ich danych osobowych uznać należało za całkowicie błędne. Nie mniej, pomimo błędnego uzasadnienia, decyzja organu II instancji odpowiada prawu z innych przyczyn i z tego powodu nie podlega eliminacji z obrotu prawnego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela bowiem pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 20 listopada 2003 r. (sygn. akt II SAB 372/03), iż za niezasadne należy uznać żądanie udzielenia informacji, którą zainteresowany posiada. Takie żądanie nie zmierza bowiem do uzyskania informacji publicznej, lecz ewentualnie potwierdzenia wiadomości znanych już wnioskującemu, a tym samym wykracza poza przedmiot i cele ochrony przewidzianej ustawą o dostępie do informacji publicznej. Z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy tj. kopii wokandy z rozprawy głównej wyznaczonej w sprawie o sygn. [...] wynika (K:21 akt adm.) wynika, że najpóźniej w dacie złożenia odwołania tj. w dniu 16 listopada 2015 r. strona skarżąca posiadała już wiedzę o danych osobowych oskarżonych w przedmiotowej sprawie. Tę okoliczność potwierdził sam skarżący w uzasadnieniu odwołania. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, odmowa udostępnienia żądanej informacji w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej okazała się uzasadniona. Uwzględniając zatem powyższe orzeczono jak w wyroku biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 151 p.p.s.a.