II SA/Kr 1102/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aldona Gąsecka -Duda Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr) AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2008r . sprawy ze skargi H.D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [ ] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji ; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej H.D. kwotę 757 zł ( siedemset pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania . Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] lutego 2007 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7, art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 kpa, nakazał inwestorowi - H. D. - doprowadzenie budynku [...] "[...]" na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w G. do stanu poprzedniego poprzez rozbiórkę kominka wykonanego w hallu [...]. Organ I instancji podał, że w trakcie oględzin przeprowadzonych [...] stycznia 2007 r. stwierdził, iż w sali projekcyjnej [...] "[...]" przy ul. [...] w G. wykonana została instalacja centralnego ogrzewania zasilana z umieszczonego w hallu [...] kominka z płaszczem wodnym. Instalacja wykonana jest w układzie otwartym z naczyniem przelewowym umieszczonym w sali [...]. Inwestor robót H. D. oświadczyła, że roboty wykonane zostały w listopadzie 2004 r. bez pozwolenia na budowę, bez zgłoszenia zamiaru wykonania tych robót w organie architektoniczne - budowlanym. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane mogą być prowadzone wyłącznie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zawarty w art. 29 ustawy katalog robót zwolnionych z tego obowiązku nie obejmuje wykonania instalacji centralnego ogrzewania, więc winna być ona realizowana na podstawie pozwolenia na budowę. Ponadto wybudowanie kominka w hallu [...] narusza przepis § 132 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, póz. 690 ze zm.), z którego wynika, że kominki opalane drewnem z otwartym paleniskiem lub zamkniętym wkładem kominkowym mogą być instalowane wyłącznie w budynkach jednorodzinnych, mieszkalnych w zabudowie zagrodowej i rekreacji indywidualnej oraz niskich budynkach wielorodzinnych. Instalacja centralnego ogrzewania wymaga źródła ciepła. Brak możliwości wykorzystania kominka jako źródła ciepła powoduje konieczność wykonania zasilania instalacji c.o. z innego źródła. Wiąże się to z koniecznością wykonania kotłowni lub wymiennikowni w przypadku zasilania z sieci ciepłowniczej, co znacznie wykracza poza zakres wykonanych dotychczas robót i winno być poprzedzone opracowaniem projektu budowlanego i uzyskaniem pozwolenia na budowę. Biorąc pod uwagę powyższe organ l instancji stwierdził, za niecelowe wykonanie w chwili obecnej oceny instalacji centralnego ogrzewania, która bez kominka nie będzie funkcjonować, a przyjęcie jednego z rozwiązań dotyczących źródła ciepła pociągnie za sobą konieczność dostosowania i oceny tej instalacji. Roboty budowlane związane z wykonaniem instalacji centralnego ogrzewania zostały zakończone, zatem nie wydano postanowienia o ich wstrzymaniu na podstawie art. 50 Prawa budowlanego. Dlatego też na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, organ l instancji nakazał doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła H. D., która wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca zarzuciła organowi l instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 51 ust. 7 oraz art. 29 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118), poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż do przeprowadzenia remontu instalacji centralnego ogrzewania wymagana jest decyzja o pozwoleniu na budowę. Skarżąca wskazała również na naruszenie przepisów prawa materialnego, a to przepisu § 132 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r.(Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm), poprzez przyjęcie, iż nie zostały zachowane wszystkie warunki wymagane przez ustawę konieczne przy budowie kominka. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z [...] r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego zawarta została jedna z podstawowych zasad prawa budowlanego, a mianowicie, że wszelkie roboty budowlane można rozpocząć wyłącznie na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 3 pkt 12, to decyzja administracyjna, zezwalająca na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 29-30 ustawy i są to jedyne odstępstwa od przedstawionej powyżej reguły. Organ odwoławczy podkreślił, że wyjątki te mają charakter listy zamkniętej i niedopuszczalne jest stosowanie w tym zakresie wykładni rozszerzającej. W zawartym w art. 29 katalogu obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę brak jest wyszczególnienia robót budowlanych polegających na wykonaniu instalacji centralnego ogrzewania. W związku z powyższym przedmiotowe roboty budowlane podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę. Następnie organ II instancji zauważył, że zgodnie z § 132 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie kominki opalane drewnem z otwartym paleniskiem lub zamkniętym wkładem kominkowym mogą być instalowane wyłącznie w budynkach jednorodzinnych, mieszkalnych w zabudowie zagrodowej i rekreacji indywidualnej oraz niskich budynkach wielorodzinnych. Oznacza to jednoznacznie, iż stosowanie kominków jako źródła ciepła w budynkach użyteczności publicznej jest niedopuszczalne. Zatem z uwagi na brak możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem organ l instancji w G. orzekł o rozbiórce przedmiotowego kominka. Przywrócenie bowiem stanu poprzedniego poprzez rozbiórkę kominka wykonanego w hallu [...] ma na celu zlikwidowanie zagrożenia jakie może wynikać z nieprzestrzegania szczególnych przepisów, które winny być spełnione w budynkach użyteczności publicznej. Organ odwoławczy odnosząc się do przedłożonego pisma załączonego do odwołania, którym H. D. zgłosiła zamiar wykonania prac remontowo -instalacyjnych centralnego ogrzewania stwierdził, że zostało ono skierowane do Urzędu Miasta - Miejskiego Zarządu Budynków w G., natomiast jak wynika z przepisów Prawa budowlanego winno być zgłoszone w odpowiednim Starostwie Powiatowym. Następnie organ II instancji podkreślił, że bezspornym jest fakt, iż roboty budowlane polegające na podłączeniu kominka jako źródła ciepła w hallu [...] "[...]" w G. zostały wykonane (zakończone). Zatem właściwym było powołanie w podstawie prawnej przez organ l instancji przepisu art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym przepis ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Powyższe oznacza, że przepis art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (w szczególności pkt 1 tego artykułu, na podstawie którego została wydana zaskarżona decyzja) stosuje się w przypadku robót ukończonych i takich, które zostały wykonane w sposób określony w powyższym artykule, czyli: 1) bez wymaganego prawem pozwolenia bądź zgłoszenia, 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, 3) na podstawie zgłoszenia, z naruszeniem art. 30 ust. 1, 4) w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budową bądź w przepisach. Organ odwoławczy podkreślił, że inwestor H. D. nie posiadała na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych wymaganego prawem pozwolenia na budowę, co jednoznacznie potwierdza, iż wykonane one zostały w sposób określony w art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Mając na uwadze powyższe organ II instancji nie zgodził się z zarzutem skarżącego, iż organ l instancji wydając skarżoną decyzję niewłaściwie zastosował przepisy art. 51 ust. l pkt 1, art. 51 ust. 7 w/w ustawy. Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. znak [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła H. D., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania przed organem l instancji. Skarżąc zarzuciła organom administracji publicznej naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 51 ust. 7 oraz art. 29 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż do przeprowadzenia remontu instalacji centralnego ogrzewania wymagana jest decyzja o pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżącej doszło również do naruszenia § 132 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez przyjęcie, iż nie zostały zachowane wszystkie warunki wymagane przez ustawę konieczne przy budowie kominka. Następnie skarżąca wskazała na naruszenie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez przyjęcie, iż wybudowanie kominka z płaszczem wodnym wykraczało poza remont istniejącego obiektu budowlanego, oraz przepisu art. 29 pkt 2 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że prace remontowo-instalacyjne centralnego ogrzewania, które zostały wykonane w [...] "[...]" wymagały pozwolenia na budowę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, zaś w świetle § 2 tego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki sąd administracyjny ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania orzeczenia podlegającego kontroli. Jak stanowi przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w skrócie ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę zgodnie z przytoczonymi kryteriami uznać należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych przyczyn, niż to podnosi skarżąca. W art. 7 k.p.a. zawarta została zasada prawdy obiektywnej, jako naczelna zasada postępowania. Wynika z niej obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 8 wydanie, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2006. kom. B. Adamiak do art. 7 ustawy). Realizację powyższej zasady zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe , tj. art. 77 kpa i nast. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Czynności podejmowane dla realizacji powyższej normy służą dokładnemu wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji przepisy powyższe zostały naruszone. Jak wynika z ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji, których treść znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji tego organu, w sali projekcyjnej [...] "[...]" w G. została wykonana instalacja centralnego ogrzewania zasilana z umieszczonego w hallu [...] kominka z płaszczem wodnym. Organ odwoławczy, dysponując identycznym materiałem dowodowym jak organ l instancji ustalił, że przedmiotem postępowania są roboty budowlane polegające na wykonaniu instalacji co zasilanego za pomocą kominka z płaszczem wodnym. Z kolei w dalszej części uzasadnienia organ ten ustalił, że roboty budowlane wykonane przez skarżącą polegały na podłączeniu kominka jako źródła ciepła w hallu [...] "[...]". Z informacji udzielonej przez skarżącą do protokołu oględzin przeprowadzonych przez organ w dniu [...].01.2007 r. wynika, że w sali projekcyjnej [...] wykonana została instalacja co z rur miedzianych i 5 szt. grzejników konwektorowych, nadto jeden grzejnik umieszczony jest w hallu [...]. Instalacja zasilana jest z kominka umieszczonego w hallu [...]. Nadto z dołączonych przez skarżącą do odwołania od decyzji organu l instancji kopii dokumentów wynika, że dokonywała ona zgłoszenia prac remontowo-instalacyjnych centralnego ogrzewania. Powyższe ustalenia organów są częściowo ze sobą sprzeczne. Nie wiadomo, czy skarżąca wykonała jedynie roboty polegające na zainstalowaniu grzejników i rur, które zostały podłączone do istniejącego wcześniej kominka, czy też jednocześnie z instalowaniem rur i grzejników wykonany został, czy też przerobiony kominek. Sprzeczność zawiera uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w którym organ twierdzi, że roboty polegały na wykonaniu instalacji co, a następnie, że roboty polegały na podłączeniu kominka jako źródła ciepła. Należy zatem wyjaśnić w sposób nie budzący wątpliwości, jaki był zakres robót wykonanych przez skarżącą w listopadzie 2004 r., zważywszy dodatkowo na fakt, iż "zgłoszenie" dokonane przez skarżącą dotyczyło zamiaru wykonania prac remontowo- instalacyjnych. Wyjaśnienia zatem wymaga, czy istotnie miał miejsce w pewnym zakresie remont instalacji c.o. w rozumieniu przepisów prawa budowlanego tj. art. 3 pkt. 8, czyli w zakresie wymagającym zgłoszenia, czy też wyłącznie wykonywanie prac polegających nie na remoncie lecz na wykonaniu instalacji. W tym celu należy sięgnąć do dostępnych środków dowodowych a także - w razie zaistnienia sytuacji, o której mowa w art. 86 kpa przeprowadzić dowód z przesłuchania skarżącej. Na podstawie wyjaśnień skarżącej złożonych do protokołu oględzin nie da się bowiem ustalić w sposób należyty stanu faktycznego sprawy. Dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny pozwoli na zastosowanie odpowiedniej normy prawa budowlanego. Zasadne jest stwierdzenie organu, że wykonanie instalacji centralnego ogrzewania wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Instalacja centralnego ogrzewania jest bowiem zgodnie z art. 3 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane urządzeniem technicznym zapewniającym możliwość użytkowania budynku zgodnie z jego przeznaczeniem (por. wyrok NSA z 1.08.2003 r., IV SA 2978/01) związanym z obiektem budowlanym i jej wykonanie nie zostało wyłączone spod działania przepisu art. 28 pr. bud. Natomiast roboty polegające na remoncie instalacji centralnego ogrzewania wymagają -zgodnie z przepisem art. 29 ust. 2 pkt. 1 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt. 2 zgłoszenia właściwemu organowi. Słusznie zatem - w przypadku braku takiego pozwolenia lub zgłoszenia, normą znajdującą zastosowanie będzie przepis art. 50 w zw. z art. 51 pr. bud., zaś w przypadku, kiedy roboty zostały już wykonane - sam tylko art. 51 pr. bud. zgodnie z brzmieniem jego ust. 7. Stwierdzić jednak należy, niezależnie od wyniku ustaleń organu, które pozwolą na określenie w sposób prawidłowy zakresu postępowania, że przepis art. 51 pr. bud. nie przewiduje możliwości wydania decyzji tylko w odniesieniu do pewnego fragmentu urządzenia stanowiącego całość techniczno-funkcjonalną. Skoro przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie miała być instalacja centralnego ogrzewania, to nie było prawidłowe w świetle tego przepisu orzekanie wyłącznie tylko o samym urządzeniu zasilającym tę instalację. Centralne ogrzewanie jako urządzenie techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem stanowi pewną całość i ta całość winna stanowić przedmiot postępowania jak i rozstrzygnięcia. Wynika to z treści powołanego przepisu, ale przede wszystkim z założenia, jakim kierował się ustawodawca, przewidując w niektórych przypadkach wykonania robót budowlanych bez pozwolenia lub zgłoszenia możliwość ich legalizacji. Należy mieć na uwadze, że wydanie decyzji o nakazie rozbiórki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 1 pr. bud. poprzedzone musi być postępowaniem wyjaśniającym, którego wynik da odpowiedź na pytanie, czy możliwe jest doprowadzenie wykonanych (bądź prowadzonych) robót do stanu zgodnego z prawem. Taka interpretacja powyższej normy jest zgodna ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13.09.2005 r. OSK 782/04 (lex. nr 194003), zgodnie z którym ;"Wynikający z art. 51 ust. 1 pkt. 1 ustawy-Prawo budowlane nakaz rozbiórki nie ma charakteru bezwzględnego, winien on być orzekany jedynie wówczas, gdy wykluczona jest możliwość doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem". Postępowanie mające na celu potwierdzenie bądź wykluczenie możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem nie jest uzależnione od swobodnego czy wręcz dowolnego uznania organu prowadzącego postępowanie. Przy czym doprowadzenie do tej zgodności będzie dotyczyło całości wykonanych przez skarżącą prac, na wykonanie których potrzebne było uzyskanie pozwolenia na budowę lub dokonanie zgłoszenia. Na podstawie art. 51 ust. 2 można nałożyć obowiązek wykonania czynności faktycznych naprawiających odstępstwa od przepisów technicznych w sposób pozwalający na wydanie decyzji w oparciu o art. 51 ust. 3 pr. bud. Nadmienić wreszcie należy, iż dokonane przez skarżącą "zgłoszenie", o którym mowa w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz w skardze, nie jest oczywiście zgłoszeniem, o którym mowa w przepisach ustawy prawo budowlane. Właściwym do przyjęcia zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 pr. bud. jest organ administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z art. 82 ust. 2 pr. bud.- starosta. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją dotknięte jest ponadto wadą polegającą na naruszeniu art. 10 § 1 kpa. W skierowanym do stron zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia [...].01.2007 r. organ jednocześnie zawarł informację o treści art. 10 § 1 kpa, wyznaczając stronom termin do zapoznania się z całością akt sprawy, oraz złożenia ewentualnych wniosków i wyjaśnień. Taki tok postępowania nie czyni zadość treści powyższego przepisu, a nadto narusza zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu. Sformułowanie art. 10 § 1 kpa wskazuje, że ustawodawca miał na myśli tę fazę postępowania, w której organ zakończył postępowanie dowodowe i zamierza rozstrzygnąć sprawę. Nie można uznać za realizację obowiązku wynikającego z tego przepisu zamieszczenie informacji o jego treści w piśmie zawiadamiającym o wszczęciu postępowania. W rezultacie strona pozbawiona została możliwości czynnego udziału w postępowaniu, który to udział polega nie tylko na możliwości końcowego wypowiedzenia się co do już zgromadzonego materiału dowodowego, ale także na możliwości aktywnego uczestniczenia w toku postępowania, składania wniosków dowodowych, wyjaśnień i przytaczania twierdzeń (por. wyrok WSA w Warszawie z 21.09.2005 r. III SA/Wa 1622/05, lex. Nr 181000). Przy ponownym rozstrzyganiu sprawy robót wykonanych przez skarżącą organy będą miały na względzie konieczność dokonania jednoznacznych ustaleń dotyczących zakresu robot wykonanych przez skarżącą oraz ich prawidłowej kwalifikacji, przy uwzględnieniu przedstawionej interpretacji przepisu art. 51 ust. 1 pr. bud., oraz zapewnienie należytego toku postępowania przy wzięciu pod uwagę przepisów umożliwiających stronom czynny udział w każdej fazie postępowania administracyjnego. Wobec stwierdzenia uchybień polegających na naruszeniu przez organy przepisów postępowania, a to art. 7 i 77 kpa, art. 107 § 3 kpa, oraz 10 § 1 kpa, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, oraz naruszenia prawa materialnego -art. 51 ust. 1 pkt. 1 pr. bud. przez brak wyjaśnienia możliwości doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem, należało na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i lit. c ustawy p.p.s.a. orzec jak w pkt. l sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.