II SA/Kr 1102/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.M. na decyzję Dyrektora Wydziału Planowania Przestrzennego, Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Wojewódzkiego w R. z dnia 17 listopada 1986 r. [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: umorzyć postępowanie Postępowanie wszczęte zostało skargą wniesioną w 1987 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie. Postępowania pozostawało zawieszone do dnia 27 lipca 2012 r., kiedy to zostało podjęte z udziałem następczyni prawnej zmarłego skarżącego S.M. . W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw: z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1269 ze zm.) i ustawy z dnia 30 sierpnia. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1271 ze zm.), sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie "ppsa"). Zgodnie z art. 161 § 1 tej ustawy sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z.M. , pomimo wezwania, nie podtrzymała skargi. Z samej skargi wynika, że nałożony obowiązek już w 1987 r. został co najmniej częściowo wykonany. Po podjęciu postępiania zaś ustalono, że akta administracyjne, po odpowiednim okresie przechowywania, zostały zniszczone. W opisanej sytuacji uznać należało, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości postępowania. W związku z czym należało orzec jak w sentencji postanowienia.