II SA/Kr 1102/16

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Agnieszka Góra po rozpoznaniu w dniu 4 września 2017r na posiedzeniu niejawnym wniosku L. W. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 7 lipca 2016r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem p o s t a n a w i a oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych . W dniu 9 sierpnia 2017r. skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie skargi na decyzję [...]WINB w [...] Skarżący domaga się zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych . W uzasadnieniu swego wniosku podaje, iż nie jest w stanie ponieść wymienionych kosztów bez uszczerbku dla rodziny, ma wraz z małżonką dwoje dzieci w wieku szkolnym na utrzymaniu, małżonka pracuje w firmie strony , skarżący ze względu na liczne kontrole i konieczność zajmowania się sprawami skarg nie jest w stanie spokojnie prowadzić swojej działalności w formie restauracji. Zdaniem orzekającego, wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, iż skarżący prowadzi gospodarstwo domowe z małżonką oraz dwójką dzieci. Rodzina utrzymuje się z dochodów małżonki w kwocie ok. 1000 zł oraz dochodów z własnej działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego. Strona nie określiła wysokości ani przychodów ani dochodów miesięcznych firmy. Z oświadczenia skarżącego znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż skarżący nie posiada na własność żadnych nieruchomości. Nie wykazuje faktu posiadania cennych ruchomości ani oszczędności. Wskazuje jedynie na samochód wart 11 000 zł. Jako koszty miesięczne podaje natomiast czynsz najmu 2600 zł, ratę leasingową 1500 zł. Na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków złożonego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy pełnomocnik skarżącego odpowiedział pismem o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy z powodu urlopu skarżącego. Wniosek ten został rozpoznany negatywnie zarządzeniem z dnia 4 września 2017r. uznano bowiem, iż urlop wypoczynkowy nie stanowi ważnej przyczyny, o której wspomina art. 84 ustawy PPSA, stanowiącej przesłankę do przedłużenia terminu do uzupełnienia braków. Skarżący w wezwaniu z dnia 17.08.2017r. wzywany był o wyjaśnienie do kogo należy dom, w którym zamieszkuje, przedstawienie wykazu nieruchomości , przedstawienie rachunków bankowych własnych oraz osób wspólnie z nim gospodarujących, przedstawienie zeznań podatkowych własnych oraz małżonki, dokumentów poświadczających dochody firmy, potwierdzenie kosztów utrzymania . Jak wspomniano, dokumentów ani oświadczeń nie przedstawiono. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc winien więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. Zgodnie z art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane osobie, która wykaże, iż nie ma jakichkolwiek dochodów do pokrycia kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny. Użyte w art. 246 ustawy sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, iż znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest więc formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Kluczową zaś rolę dla oceny możliwości płatniczych skarżącego ma fakt, iż zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana w dwóch aspektach – z uwzględnieniem z jednej strony wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej strony jej możliwości finansowych. Po analizie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy orzekający uznał, iż skarżący nie wykazał w sposób niewątpliwy, iż nie jest w stanie uiścić wymaganych na obecnym etapie postępowania kosztów sądowych. Dane zwarte w złożonym przez niego oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach nie mają cechy dokładności, o której mowa w art. 252 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a wezwanie do uzupełnienia danych nie zostało wykonane przez skarżącego . Stosownie do treści art. 255 cyt. ustawy – strona obowiązana jest złożyć na wezwanie w zakreślonym terminie dodatkowe oświadczenia lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego, jeżeli jej oświadczenie zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub też gdy budzi wątpliwości. Wezwanie skierowane do skarżącego o uzupełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie dodatkowych dokumentów i oświadczeń oznaczało, iż dane, którymi dysponował orzekający nie wystarczały do wolnej od wątpliwości oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy, a tym samym nie umożliwiły uwzględnienia wniosku. Orzekający nie dysponował danymi dotyczącymi zarówno wszystkich źródeł utrzymania skarżącego, rzeczywistej wysokości uzyskiwanych dochodów, jak również faktycznego majątku. Okoliczności tych skarżący nie wyjaśnił w żaden sposób nie odpowiadając w ogóle na wezwanie Sądu a składając jedynie wniosek o przedłużenie terminu do złożenia tychże dokumentów. A zatem nie wyjaśnił w sposób precyzyjny, oczywisty i wymagany okoliczności , co do których powstały wątpliwości tak aby można było mu przyznać prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. Orzekający zatem nie ma obecnie jakiejkolwiek możliwości stwierdzić, iż faktycznie osiągany dochód rodziny jest niski, pochodzi tylko i wyłącznie z działalności gospodarczej skarżącego, jaka jest jego relacja w stosunku do wydatków i miesięcznych zobowiązań i czy w konsekwencji zasługuje na przychylność wniosek strony o przyznanie prawa pomocy. Nieudzielanie przez skarżącego informacji w tym zakresie spowodowało, iż niewyjaśnione zostały okoliczności dotyczące jego sytuacji majątkowej, które w sposób znaczny mogą wpłynąć na tę ocenę . Skarżący przedstawiając urzędowy formularz wniosku w zasadzie nie określił żadnych danych dotyczących wysokości osiąganego dochodu , przedstawił jedynie koszty miesięczne 2600 czynsz najmu oraz 1500 rata leasingowa, nie potwierdzając jednocześnie ani nawet nie oświadczając jakie są miesięczne dochody rodziny. W świetle powyższego należy stwierdzić, iż skarżący nie wykazał, że faktycznie znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Na marginesie należy zaznaczyć, iż Sąd nie jest zobowiązany do prowadzenia dochodzeń w sytuacji, gdy dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy nie są znane, gdyż uchyla się on od złożenia stosownych dokumentów czy oświadczeń w tym przedmiocie, albo odpowiedzi udziela enigmatycznie i niejasno bądź nie przedstawia żądanych dokumentów – co budzi wątpliwości. Jak już bowiem wskazano, to sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy tym bardziej, iż skarżący działa przez profesjonalnego pełnomocnika, który zdaje sobie sprawę z konieczności kompletności wniosku i właściwego jego uzasadnienia. Liczenie zaś na przedłużenie terminu do uzupełnienia braków złożonego formularza uzasadniając to urlopem wypoczynkowym nie znajduje poparcia z uwagi na brak ważnej ku temu przyczyny. Zgodnie z treścią art. 246 par. 1 pkt 2 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – regulacja w nim zawarta stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w treści art. 199, na mocy której strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przytoczone we wniosku okoliczności winny zatem uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanym przepisie. Przez uszczerbek utrzymania zaś koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w powołanym przepisie, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Zdaniem orzekającego, w przedmiotowej sprawie okoliczności takie, wobec wykazanych powyżej faktów nie zostały wykazane w stopniu uzasadniającym zwolnienie od kosztów sądowych . Orzekający ma bowiem wątpliwości – nie ma realnej wiedzy co do faktycznego stanu majątkowego rodziny skarżącego. Co nie znaczy, iż sytuacja ta faktycznie może być ciężka, trudna i wymagająca pomocy ze strony państwa – to jednak skarżący w sposób wyczerpujący winien to wykazać potwierdzając swe oświadczenia stosownymi dokumentami, do których przedstawienia był wzywany. Trzeba również zaznaczyć, iż każdy obywatel zamierzający wytoczyć sprawę sądową musi się liczyć z koniecznością poniesienia kosztów sądowych. Strona winna poczynić starania celem zabezpieczenia środków finansowych z dochodów uzyskiwanych w dłuższym okresie, niezbędnych do pokrycia choćby części kosztów sądowych. Nie można pominąć także i tego, że wyłożenie kosztów przez stronę skarżącą jest tylko czasowe, bowiem w przypadku uwzględnienia jej skargi, zgodnie z art. 203 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – będzie jej przysługiwało prawo domagania się zwrotu kosztów postępowania. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, iż skarżący działa przez profesjonalnego pełnomocnika, przesłanka ta sama w sobie nie pozbawia go jeszcze prawa pomocy, jednakże jest brana pod uwagę przy ocenie całokształtu przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 § 1, art. 244 § 1, art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1, art. 258 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ).