II SA/Kr 1104/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski / spr. / Sędziowie NSA Anna Szkodzińska NSA Joanna Tuszyńska Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. sprawy ze skargi S.L. na decyzję Kierownika Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [....] w przedmiocie uprawnień wdowy po kombatancie - skargę oddala - Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...], działając na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tj. Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz.950 z późn. zm. - obecnie tj. Dz. U z 2002 r. nr 42 póz. 371 zwaną dalej ustawą o kombatantach) stwierdził, że S. L. spełnia warunki o których mowa w art. 21 ustawy o kombatantach i przyznał jej uprawnienia przysługujące wdowie po kombatancie. Wniosek S. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zmierzający do określenia daty od której przysługują uprawnienia, nie odniósł zamierzonego skutku i Kierownik Urzędu, decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzje z dnia [...] r., podnosząc w uzasadnieniu, że żaden z przepisów ustawy o kombatantach nie daje podstaw organowi do uznaniowego określenia daty od której stronie przysługiwałoby prawo do świadczeń. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła S. L. i wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie, że datą początkową nabycia uprawnień jest data złożenia wniosku w sprawie w [...] r., bądź dzień [...] r., jako pierwszy dzień po utracie mocy obowiązującej przepisu art. 22 ust. 3 ustawy o kombatantach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do przepisu art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 póz. 1269 z póź. zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem więc dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W myśl zaś art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 póz. 1270 z późn. zm. zwaną dalej w skrócie p.o.p.s.a ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku: uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy /art. 145 par. l pkt l lit. "a" ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/, w przypadku rozstrzygnięcia dotkniętego wadą uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego /lit. b//, jak również w przypadku wad postępowania, jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy /lit. "c"/. Skargę należy uznać za nieuzasadnioną. Dokonana w trybie art. l § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 póz. 1269) , kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo. Trafnie zaskarżona decyzja podnosi, że ustawa nie daje podstaw organowi do określenia daty, od której stronie przysługuje prawo do świadczeń. Zasadą jest, że decyzja obowiązuje od chwili jej ostateczności, z woli ustawodawcy może być wprowadzony wyjątek, iż decyzja określa inną datę niż jej ostateczność - jako datę przyznania uprawnienia czy nałożenia obowiązku. Ustawa o kombatantach takiego wyjątku nie wprowadziła, nie ma więc organ prawa do określenia daty nabycia uprawnienia. Można tylko zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 24 ust. l świadczenia pieniężne wypłacane są przez właściwe organy rentowe. W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja naruszały prawo, na podstawie art. 151 p.o.p.s.a należało orzec jak w sentencji.