II SA/Kr 1104/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na postanowienie Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 czerwca 2020 r., [...] postanawia: odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi; odrzucić skargę; zwrócić skarżącemu 100 (sto) złotych uiszczonego wpisu od skargi. T. M. wniósł skargę na postanowienie Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 czerwca 2020r, [...]. W skardze zawarto, krótki i bez szczegółowego uzasadnienia wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, bowiem skarżący przebywał za granicą i nie mógł wrócić do Polski i nie mógł jej wysłać. Jak wynika z pieczęci nadania przesyłki poleconej na kopercie, skargę datowaną na 21 lipca 2020 r nadano w urzędzie pocztowym w S. w dniu 21 sierpnia 2020 r. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone dorosłemu domownikowi – E. M. w dniu 3 lipca 2020 r (k - 93 akt adm.). Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie wniosku o przywrócenie terminu i odrzucenie skargi, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z z 2019 r. póz. póz. 2325 ze zm.) - dalej określanej jako p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. W myśl art. 87 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. We wniosku nie wskazano, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, (ogólnie powołując się na swój pobyt za granicą) jednak przyjęto, że wniosek został wniesiony z zachowaniem siedmiodniowego terminu wynikającego z art. 87 § 1 p.p.s.a., bowiem ta okoliczność nie była kwestionowana przez organ ani pozostałych uczestników. Sąd rozpoznał wniosek o przywrócenie terminu merytorycznie. Strona jednocześnie z wnioskiem dokonała czynności, do której wykonania termin został uchybiony. W ocenie Sądu nie uprawdopodobniono jednak, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. l OZ 91/15 (LEX nr 1643289) wskazał, że przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. Skarżący jedynie ogólnie wskazuje, że: "przebywał za granica i nie mógł wrócić do Polski i nie mógł jej wysłać", jednak tak przedstawione okoliczności nie są wystarczającym powodem, by skutecznie domagać się przywrócenia terminu. Skarżący wyjeżdżając za granicę powinien we właściwy sposób zabezpieczyć swoje interesy i zorganizować odbiór korespondencji pod adresem, pod którym funkcjonuje. Korespondencję odebrała umocowana do odbioru przesyłki E. M. - dorosły domownik w dniu 3 lipca 2020 r. Należy, zatem przyjąć, że skarżący wiedział o skierowanej do niego korespondencji, jednak wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi nie ustanowił pełnomocnika, a wyjechał za granicę. Dodatkowo wniosek o przywrócenie terminu nie jest wiarygodny z tego względu, że granice państw w lipcu i sierpniu 2020 r były otwarte, pomimo trwającej pandemii Covid - 19, urzędy pocztowe cały czas funkcjonowały, w związku z tym skargę można było nadać w terminie. Termin do wniesienia skargi upłynął bezskutecznie w dniu 3 sierpnia 2020 r (2 sierpnia niedziela). Z tych względów należało przyjąć, w świetle okoliczności rozpatrywanej sprawy, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu i oddalić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku na podstawie art. 86 i art. 87 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Zagadnienie terminów do wniesienia skargi do sądu administracyjnego zostało uregulowane w art. 53 ustawy P.p.s.a. Stosownie do § 1 powołanego artykułu skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z dowodu doręczenia, postanowienie organu II instancji prawidłowo doręczono w dniu 3 lipca 2020 r. Termin 30 - dniowy do wniesienia skargi upłynął, zatem w dniu 3 sierpnia 2020 r (2 sierpnia - niedziela). Skarga wniesiona została po terminie, a wniosek o przywrócenie terminu nie zasługiwał na uwzględnienie. Biorąc powyższe pod uwagę należało odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.