II SA/Kr 1106/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: WSA Beata Łomnicka WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi [...] Zakładów Sprzętu Ortopedycznego Sp. z o.o. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 czerwca 2017 r, znak: [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia treści decyzji skargę oddala. W dniu 12 stycznia 2015 r. Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku biurowo- usługowo -produkcyjnego z magazynem i garażem podziemnym oraz naziemnymi miejscami postojowymi wraz z infrastrukturą techniczną i stacją transformatorową oraz z przebudową istniejącego zjazdu na działkach nr [...] obr[...] przy ul. [...] w K.". Pismem z dnia 18 listopada 2016 r. P. M., [...] Sp. z o.o. w K., reprezentujący [...] Zakłady [...] Sp. z o.o. (dalej: wnioskodawca) zwrócił się do Urzędu Miasta K. o wyjaśnienie treści ww. decyzji w przedmiocie ustalonych warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego w zakresie obrysu ścian zewnętrznych nowoprojektowanego budynku przylegającego do granicy działki [...] obr. [...]. Dodatkowo pismem z dnia 12 grudnia 2016 r. wnioskodawca powołując się na Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i nich usytuowanie- paragraf nr [...], dotyczący pomiaru wysokości budynku i nie uwzględnianie w niej wyniesionych ponad płaszczyznę stropodachu pomieszczeń technicznych zwrócił się o akceptację zamieszczonych w załącznikach rozwiązań tj. lokalizacji urządzeń wentylacyjno-klimatyzacyjnych na stropodachu na poziomie 24,83 (wysokość budynku mierzona zgodnie z metodą pomiaru przedstawioną w WZIZT) oraz lokalizacji pomieszczenia technicznego na stropodachu jak w załączonym do pisma załączniku graficznym. Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2017 r. Prezydent Miasta K. wyjaśnił wątpliwości, co do treści decyzji o warunkach zabudowy, między innymi odnośnie możliwości przekroczenia wysokości 25m budynku. Pismem z dnia 1 lutego 2017 r. wnioskodawca ponownie zwrócił się w zakresie pkt II.1a i II. 1.d załącznika nr 1do ww. decyzji, tj.: - czy możliwa jest lokalizacja niezadaszonych urządzeń wentylacyjno - klimatyzacyjnych na stropodachu do wysokości maksymalnie w najwyższym punkcie 26,8m, cofniętych w stosunku do lica elewacji ( 6,0-6,47m). Powierzchnia dachu zajęta przez ww. urządzenia wynosi 4,4%. Urządzenia będą maksymalnie wypłaszczone "bez zadaszeń" i nie będą stanowiły obiektu kubaturowego. - czy możliwe jest cofnięcie elewacji w poziomie parteru oraz ok. 1/3 długości elewacji w poziomie 1 i 2 piętra, przy obowiązującej linii zabudowy. Piętro 3, 4, 5, 6 oraz pozostałe ok. 2/3 długości elewacji w poziomie 1 i 2 piętra będą tworzyć zwartą pierzeję z budynkami sąsiednimi. Po rozpatrzeniu ww. wniosku, Prezydent Miasta K., postanowieniem z dnia 18 maja 2017 r. znak: [...] na podstawie art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.), w punkcie 1. odmówił wyjaśnienia treści decyzji odnośnie możliwości przekroczenia wysokości 25m; w punkcie 2. wyjaśnił treść decyzji odnośnie cofnięcia elewacji w stosunku do linii zabudowy, tj.: wyznaczona obowiązująca linia zabudowy umożliwia cofnięcie części płaszczyzny elewacji (np. parter oraz 1/3 szerokości elewacji w poziomie 1 i 2 piętra) pod warunkiem, że pozostała zasadnicza część elewacji będzie zlokalizowana w wyznaczonej linii (piętra 3, 4, 5, 6 oraz 2/3 elewacji pięter 1 i 2). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podkreślił, że odnośnie przekroczenia wysokości 25m budynku odmówiono wyjaśnienia decyzji, ponieważ zagadnienie to zostało już wyjaśnione w uprzednio wydanym ostatecznym postanowieniu z dnia 9 stycznia 2017 r. o wyjaśnieniu treści decyzji. Odnośnie cofnięcia elewacji wyjaśniono wnioskodawcy przedstawione wątpliwości. Zażalenie na ww. postanowienie w ustawowym terminie złożyła Spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K., reprezentowana przez pełnomocnika, w części obejmującej punkt 1 postanowienia w zakresie odmowy wyjaśnienia przez organ I instancji treści decyzji o warunkach zabudowy. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 113 § 2 k.p.a. polegające na odmowie wyjaśnienia treści decyzji z uwagi na wydanie uprzednio postanowienia z dnia 9 stycznia 2017 r., podczas gdy wniosek z dnia 1 lutego 2017 r. dotyczył wyjaśnienie treści decyzji w zakresie odmiennym od poprzedniego wniosku zakończonego postanowieniem z dnia 9 stycznia 2017 r. W związku z tym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wyjaśnienie treści decyzji w zakresie objętym wnioskiem. W uzasadnieniu umotywowano podniesione zarzuty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 30 czerwca 2017 r. znak: [...] na podstawie art. 113 § 2 oraz 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 1445 k.p.a., utrzymało zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Podkreślił, że organ I instancji postanowieniem z dnia 18 maja 2017 r. w pkt. 2 wyjaśnił swoje rozstrzygnięcie w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 12 stycznia 2015 r. nr [...] r. ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku biurowo - usługowo - produkcyjnego z magazynem i garażem podziemnym oraz naziemnymi miejscami postojowymi wraz z infrastrukturą techniczną i stacją transformatorową oraz z przebudową istniejącego zjazdu na działkach nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K." - w zakresie cofnięcia elewacji w stosunku do linii zabudowy. W odniesieniu do tej części postanowienia nie budzi ono wątpliwości, nie zostało zaskarżone i mieści się w granicach trybu, o którym mowa w art. 113 § 2 k.p.a. Wbrew natomiast zarzutom dotyczących pkt. 1 postanowienia z dnia 18 maja 2017 r. podniesionych w zażaleniu z dnia 5 czerwca 2017 r[...] Zakładów [...], organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu I instancji, że zagadnienie przekroczenia wysokości 25m budynku przez urządzenia techniczne umieszczone na dachu stanowiło już przedmiot wyjaśnienia w postanowieniu z dnia 9 stycznia 2017 r., w którym wskazano, że nie dopuszcza się usytuowania elementów technicznych (np. urządzeń techniczno - wentylacyjnych) ponad ustaloną wysokość 25m. Organ I instancji odmawiając w części wyjaśnienia treści decyzji z dnia 21 stycznia 2015 r. powołał się na powagę rzeczy osądzonej w odniesieniu do zagadnienia, o którego wyjaśnienie ponownie zwraca się wnioskodawca. Bowiem w ocenie organu przedmiot żądania jest taki sam i dotyczy zagadnienia przekroczenia wysokości budynku wynikającej z treści decyzji WZ. Organ odwoławczy podkreślił, że Prezydent Miasta K. w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał również, że przekroczenie wysokości 25 m budynku przez urządzenia techniczne na dachu nie byłoby zgodne z treścią decyzji WZ, nawet jeżeli urządzenia te byłyby odsunięte od elewacji i zajęłyby niewielką powierzchnię dachu. Organ zwrócił uwagę, że urządzenia takie mają dużą kubaturę i tworzą istotnej wielkości płaszczyzny podwyższające budynek (blisko 2m ponad ustalone maksimum). W ostatecznym postanowieniu z dnia 9 stycznia 2017 r. wyjaśniającym treść decyzji odniesiono się zarówno do kwestii lokalizacji urządzenia technicznego na stropodachu oraz do lokalizacji urządzeń wentylacyjno - klimatyzacyjnych. Natomiast wniosek z dnia 1 lutego 2017 r. dotyczył lokalizacji samych urządzeń wentylacyjno - klimatyzacyjnych. Zakładając nawet, że zakres złożonych wniosków różni się (nie są identyczne), to jednak niewątpliwie w odniesieniu do urządzeń wentylacyjno - klimatyzacyjnych usytuowanych na dachu budynku objętego decyzją WZ pozostaje wspólny, a zatem jeżeli tylko tego typu urządzenia stanowią przedmiot nowego wniosku, a poprzednim wnioskiem zostały już objęte, to trafnie wywodzi organ I instancji w przedmiocie powagi rzeczy uprzednio, już rozstrzygniętej innym postanowieniem ostatecznym. W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 113 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy podkreślił, że organy administracji publicznej nie są władne na tym etapie dokonać oceny prawidłowości samych parametrów architektoniczno - urbanistycznych określonych w ostatecznej decyzji administracyjnej. Co więcej, skonkretyzowanie tych elementów nastąpi w toku postępowania o pozwolenie na budowę w ramach sporządzonego prze inwestora projektu budowlanego, który musi być zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i z tego punktu widzenia będzie weryfikowany przez organy administracji architektoniczno - budowlanej. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziły się [...] Zakłady [...] – dalej skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji wydanego z naruszeniem art. 113 § 2 k.p.a. polegającym na odmowie wyjaśnienia treści decyzji z uwagi na wydanie uprzednio postanowienia z dnia 9 stycznia 2017 roku podczas gdy strona w dniu 1 lutego 2017 roku wniosła o wyjaśnienie treści decyzji w zakresie odmiennym od poprzedniego wniosku zakończonego postanowieniem z dnia 9 stycznia 2017 roku i zgodnie z powołanym wyżej przepisem organ był zobowiązany do wyjaśnienia treści decyzji w zakresie objętym wnioskiem. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca podała, że wniosek z dnia 1 lutego 2017 roku na podstawie którego organ wydał zaskarżone postanowienie utrzymane następnie w mocy przez organ II instancji odnosił się do wyjaśnienia treści decyzji o warunkach zabudowy w innym zakresie tj. "czy możliwa jest lokalizacji urządzeń wentylacyjno - klimatyzacyjnych, w zakresie niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania budynku, ponad określoną w powyższej decyzji wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku. Elementy central będą cofnięte w stosunku do lica elewacji (6,0-6,47m), nie będą stanowić kontynuacji jej płaszczyzny i nie zwiększą tym samym jej wysokości ponad ustalony limit. Urządzenia zainstalowane na stropodachu będą max wypłaszczone i nie przewiduje się ich zadaszenia, dzięki temu nie będą stanowiły obiektu kubaturowego. Poziom proj. stropodachu wynosi 24,26 m. Wysokość central ustawionych na nim w najwyższym punkcie nie przekroczy 26,8 m. Powierzchnia dachu zajęta przez ww. urządzenia wynosi tylko 4,4%. Na działce sąsiedniej przy ul. [...] zainstalowane są centrale wentylacyjne na stropodachu. Z uwagi na ich skalę i rozmieszczenie nie są widoczne z poziomu chodnika a znajdują się na poziomie 26,45 m. (poziomy i wysokości zaznaczono na przekroju poprzecznym)." Na tak sformułowany przez skarżącą wniosek o wyjaśnienie treści decyzji organ odmówił udzielenia odpowiedzi powołując się na wydane już wcześniej postanowienie, które w ocenie skarżącej dotyczyło wyjaśnienia innego zagadnienia a mianowicie lokalizacji łącznie urządzeń technicznych i pomieszczenia technicznego. Wniosek z dnia 1 lutego 2017 roku nie dotyczy natomiast lokalizacji pomieszczenia technicznego (kubaturowego) a dotyczy lokalizacji urządzeń technicznych o sprecyzowanych we wniosku parametrach. W ocenie skarżącej odmowa przez organ udzielenia wyjaśnienia treści decyzji jest w tym przypadku nieuzasadniona albowiem wniosek obejmuje inny zakres niż powołany przez organ w poprzednim wniosku i takie działanie organu administracyjnego stanowi naruszenie art. 113 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 z późn.zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) – dalej jako: " p.p.s.a.", stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 18 maja 2017 r. w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji tego organu z dnia 12 stycznia 2015 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego - w zakresie cofnięcia elewacji w stosunku do linii zabudowy oraz odmowie wyjaśnienia treści powyższej decyzji odnośnie możliwości przekroczenia wysokości 25m budynku. Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a."), organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości, co do treści decyzji. W tym miejscu podkreślić należy, że wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji jest konieczne wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotem postanowienia wydanego w trybie art. 113 § 2 k.p.a. jest wyłącznie wyjaśnienie stronom tego, jak organ rozumiał własne rozstrzygnięcie. Wyznaczone przepisem art. 113 § 2 k.p.a. pole działania organu jest więc ograniczone wyłącznie do wyjaśnienia stronie zgłoszonych wątpliwości co do użytych w decyzji wyrażeń, niejasnych sformułowań, wyjaśnień bądź zastosowanych skrótów utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego w takim zakresie, jak w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o charakterze merytorycznym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest już pogląd, że w postępowaniu o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie można zmieniać decyzji ani jej uzupełniać o nowe elementy, co skutkowałoby koniecznością zmodyfikowania dotychczasowej oceny stanu faktycznego lub prawnego. Nie jest również dopuszczalne, aby w tym trybie dokonywać interpretacji przepisów prawa, gdyż wówczas mielibyśmy do czynienia z wykładnią prawa, a nie z wyjaśnieniem treści decyzji. Określony przepisem art. 113 § 2 k.p.a. zakres działania organu jest więc ograniczony wyłącznie do wyjaśniania wątpliwości co do znaczenia zawiłych lub niejednoznacznych sformułowań zawartych w osnowie decyzji i po części w jej uzasadnieniu, ale tylko wówczas gdy jest to konieczne do odkodowania treści jej sentencji (zob. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2003r., sygn. akt I SA 1283/01, wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008r., sygn. akt II FSK 594/07, wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2008r., sygn. akt II GSK 211/08, CBOSA). Mimo, że zasady te dotyczą postępowania administracyjnego, to ze względu na fakt, że kontrola sądowoadministracyjna polega na ocenie legalności stosowania przez organy administracji mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa, zasady te będą miały bezpośrednie przełożenie na zakres czynności i rozumowań, które mogą być udziałem sądu administracyjnego kontrolującego legalność postanowienia wydanego w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Będą one przy tym podlegać modyfikacji ze względu na zakres kontroli sądowoadministracyjnej, która obejmuje zarówno pierwszoinstancyjne, jak i odwoławcze postępowanie administracyjne. Skutkuje to tym, że dokonując kontroli legalności wydanego w trybie art. 113 § 2 k.p.a. postanowienia sąd administracyjny pierwszej instancji jako dowody w sprawie traktować może jedynie treść rozstrzygnięcia decyzji podlegającej wyjaśnieniu oraz jej uzasadnienie, treść postanowienia wydanego w trybie art. 113 § 2 k.p.a. przez organ administracji pierwszej instancji oraz treść postanowienia organu odwoławczego. W rozpoznawanej sprawie skarżąca skorzystała z przysługującego jej prawa do żądania wyjaśnienia treści decyzji, zwracając się do Prezydenta Miasta K. z wnioskami o wyjaśnienie treści decyzji z dnia 12 stycznia 2015 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo- usługowo - produkcyjnego z magazynem i garażem podziemnym oraz naziemnymi miejscami postojowymi wraz z infrastrukturą techniczną i stacją transformatorową oraz z przebudową istniejącego zjazdu na działkach nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. Z przedmiotowych wniosków o wyjaśnienie decyzji o warunkach zabudowy wynika, że skarżąca domagała się wyjaśnienia wątpliwości dotyczących m.in. ustalonych warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego w zakresie obrysu ścian zewnętrznych nowoprojektowanego budynku przylegającego do granicy działki [...] obr. [...] (wniosek z dnia 18 listopada 2016 r.), wyjaśnienia wysokości lokalizacji urządzeń wentylacyjno-klimatyzacyjnych i lokali pomieszczenia technicznego na stropodachach (wniosek z dnia 12 grudnia 2016 r.) oraz o wyjaśnienie treści tej samej decyzji dotyczącej możliwości lokalizacji wysokości urządzeń wentylacyjno-klimatyzacyjnych oraz możliwości cofnięcia elewacji w stosunku do linii zabudowy (wniosek z dnia 1 lutego 2017 r.). Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2017 r. Prezydent Miasta K., wyjaśnił wątpliwości skarżącej, co do treści decyzji o warunkach zabudowy. Wyjaśnił, że projektowany budynek musi być usytuowany zgodnie z istniejącą linią zabudowy. Ściana południowa projektowanego budynku musi przylegać do ściany budynku na dz. [...] aby szerokość elewacji frontowej była zgodna z szerokości istniejącego budynku ul. [...]. Brak jest natomiast w decyzji warunków dotyczących szerokości budynku w granicy z dz. nr [...] i [...]. Co do wysokości ewentualnych elementów technicznych nie dopuszczono ich usytuowania ponad ustaloną wysokość 25m, gdyż podaną w decyzji z dnia 12 stycznia 2015 r. wysokość attyki należy traktować jako wysokość całego budynku łącznie z ewentualnymi urządzeniami technicznymi i pomieszczeniami technicznymi na dachu. W związku z powyższym rozpoznając kolejny wniosek z dnia 1 lutego 2017 r. organ prawidłowo odmówił wyjaśniania treści decyzji odnośnie możliwości przekroczenia wysokości 25 m budynku. W kontrolowanym postępowaniu w ocenie tut. Sądu organy administracji odniosły się do wszystkich zgłoszonych przez skarżącą żądań o wyjaśnienie, nie wykroczyły poza granice postępowania wyjaśniającego i w sposób prawidłowy uzasadniły swoje stanowiska. Za trafne należy uznać stanowisko organów, że zagadnienie przekroczenia wysokości 25m budynku przez urządzenia techniczne umieszczone na dachu – wbrew twierdzeniu skarżącej - zostało już wyjaśnione w postanowieniu z dnia 9 stycznia 2017 r. Wyjaśniono, że nie dopuszcza się usytuowania elementów technicznych (jak np. urządzeń wentylacyjno – klimatyzacyjnych) ponad ustaloną wysokość budynków 25 m. Tym samym nie jest celowe ponowne odniesienie się do kwestii już rozstrzygniętej. Nadto wyjaśniono, że przekroczenie wysokości 25 m budynków przez urządzenia techniczne na dachu nie byłoby zgodne z treścią decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, nawet jeżeli urządzenia te byłyby odsunięte od elewacji i zajęłyby niewielką powierzchnię dachu. W związku z powyższym stwierdzić należy, że organ odniósł się zarówno do kwestii lokalizacji urządzenia technicznego na stropodachu, ale także lokalizacji urządzeń wentylacyjno - klimatyzacyjnych. W zażaleniu na postanowienie organu I instancji oraz w skardze skarżąca zarzuciła naruszenie art. 113 § 2 k.p.a. i nie zgodziła się ze stanowiskiem organów, polegającym na odmowie wyjaśnienia treści decyzji odnośnie możliwości przekroczenia wysokości 25m budynku z uwagi na wyjaśnienie już ww. zagadnienia w postanowieniu z dnia 9 stycznia 2017 r. Wskazała, że we wniosku z dnia 1 lutego 2017 r. wniosła o wyjaśnienie decyzji w zakresie lokalizacji samych urządzeń wentylacyjno – klimatyzacyjnych, a we wniosku z dnia 18 listopada 2016 r. o wyjaśnienie decyzji w zakresie lokalizacji urządzenia technicznego na stropodachu oraz lokalizacji urządzeń wentylacyjno-klimatyzacyjnych (łącznie). Mając powyższe na uwadze Sąd, nie dopatrzył się trafności zarzutów skargi co do naruszenia art. 113 § 2 k.p.a. Zważyć należy, że nawet jeśli zakres złożonych wniosków różni się, to jednak niewątpliwie w odniesieniu do urządzeń wentylacyjno-klimatyzacyjnych usytuowanych na dachu budynku objętego decyzją WZ pozostaje wspólny. W konsekwencji nie jest dopuszczalne ani celowe ponowne odniesienie się do kwestii już rozstrzygniętych. Wobec powyższego Sąd uznał, iż brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organ poczynił w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi dokonania prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenia się co do zasadności orzeczeń pod względem materialno-prawnym. Nie znajdując podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy procesowe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.