II SA/Kr 1107/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: WSA Barbara Pasternak (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2009 r. sprawy ze skargi M.F. i A.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 21 września 2001 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala. Burmistrz decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r. znak: [...], wydaną na podstawie art 104 kpa oraz art. 39 ust. 1 i 2, art. 40 ust. 1, art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) i zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wadowice zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Wadowicach nr XXVIII/229/92 z dnia 30 grudnia 1992r. (Dz. Urzędowy woj. Bielskiego nr 2/93 z dnia 17 lutego 1993r. poz. 13), ustalił na wniosek M.D. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: magazyn materiałów i wyrobów gotowych dobudowany do istniejącego warsztatu szewskiego na działce nr 1 w W. W uzasadnieniu organ wskazał, że planowana inwestycja jest zgodna z w/w miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wadowice, który dopuszcza na terenie, na którym zlokalizowana jest inwestycja (teren oznaczony symbolem [...]), realizację zabudowy usługowej, w tym usług rzemiosła. Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wnieśli M. i A.F. . Zdaniem odwołujących się zaskarżona decyzja naruszała art. 7 i 8 kpa w powiązaniu z przepisami Prawa budowlanego. Odwołujący się podnieśli, że podczas postępowania zgłaszali zastrzeżenia do realizowanej inwestycji, ale nie zostały one uwzględnione, a poprzez wydanie zaskarżonej decyzji faktycznie zmierza się do legalizacji bezprawnie wzniesionej budowli. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] września 2001 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 3 oraz art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wskazało, że działka, na której zlokalizowana ma być inwestycja, położna jest na terenie oznaczonym w planie symbolem [...]. Na terenie tym dopuszcza się lokalizację usług podstawowych związanych z obsługą mieszkańców, m.in. w zakresie rzemiosła. Planowana inwestycja dotyczy budowy magazynu sygn. akt II SA/Kr 1107/09 materiałów i wyrobów gotowych dla istniejącego warsztatu szewskiego. Usługi szewskie są zaś zaliczane do rzemiosła. Skoro zamierzenie było zgodne z ustaleniami miejscowego planu, nie można było odmówić wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli M. i A.F. , zarzucając naruszenie art. 7 i 8 kpa, art. 40 i 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi l instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2006r. sygn. akt II SA/Kr 1343/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza W. z dnia [...] czerwca 2001 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uchylając decyzje organów obu instancji, stwierdził, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania tereny winna wskazywać linie rozgraniczające teren inwestycji, a warunek art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym określony został w decyzji tylko stwierdzeniem, że "przy opracowywaniu projektu budowlanego należy uwzględnić interesy osób trzecich wynikające z art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego", nadto okres ważności decyzji został podany jedynie w uzasadnieniu. Ponadto, co najistotniejsze, decyzja organu l instancji sprowadza się do stwierdzenia, że nieruchomość będąca przedmiotem wniosku położona jest w terenie oznaczonym symbolem [...], który przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności z dopuszczeniem zabudowy usług i rzemiosła. Na tej podstawie organ przyjął, że planowana inwestycja jest zgodna z planem. Podobnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że skoro warsztat szewski jest zaliczany do rzemiosła i stanowi rodzaj usług związany z obsługą mieszkańców, to inwestycja jest zgodna z zapisami planu. Tymczasem, zdaniem Sądu, organ musi dokonać dokładnej analizy i wykładni zapisów planu. Uchylając decyzje Sąd wskazał, że należy, opierając się o analizę całości planu, jego wykładnię językową i funkcjonalną sygn. akt II SA/Kr 1107/09 - dać odpowiedź napytanie, czy inwestycja polegająca na dobudowie magazynu materiałów i wyrobów gotowych do istniejącego warsztatu szewskiego jest usługą podstawową związaną z obsługą mieszkańców w zakresie rzemiosła. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł następca prawny M.D. , K.D. , który zarzucił naruszenie prawa materialnego przez przyjęcie, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2001 r. została wydana bez zachowania wymagań art. 3, 33, 40 - 43, 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit b i c 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uwzględnienie skargi, pomimo nienaruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy zostało naruszone prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o uchylenie wyroku i oddalenie skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że dobudowanie magazynu materiałów i wyrobów gotowych do istniejącego warsztatu szewskiego było zgodne z planem, a decyzja nie zawierała wad wskazywanych przez Sąd l instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2009r. sygn. akt II OSK 493/08 uchylił zaskarżony wyrok, przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądził od M.F. i A.F. solidarnie na rzecz K.D. kwotę 400 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu NSA stwierdził, że skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy, choć częściowo zostały ona wadliwie sformułowane. W ocenie NSA tylko uzasadnienie skargi kasacyjnej pozwoliło Sądowi na rozpoznanie sprawy w odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego w granicach zakreślonych w uzasadnieniu, z którego (na s. [...]) wynika że zarzut w istocie dotyczy uznania przez Sąd l instancji za błędną wykładni postanowień planu zagospodarowania przestrzennego dokonanej przez organy administracji. Pod rządem przepisów nieobowiązującej już ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym kwestia ochrony sygn. akt II SA/Kr 1107/09 osób trzecich (art. 3 pkt 2 tej ustawy) była uważana za dyskusyjną. Kwestię tej ochrony sprowadzano niekiedy właśnie do ochrony w zakresie określonym w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tak zakres wymagań w przedmiocie ochrony praw osób trzecich ujęto w zaskarżonej decyzji), a niekiedy rozszerzano jej zakres w stosunku do powołanego przepisu. Zdaniem NSA z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, jakie prawa skarżących w kategoriach obiektywnych zostały naruszone, bo zaskarżona decyzja ochronę tych interesów nakazuje w zakresie- określonym w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego. NSA podkreślił, iż przyjęcie, że ochrona praw osób trzecich na gruncie prawa o zagospodarowaniu przestrzennym była szersza niż ta wynikająca z przepisów Prawa budowlanego wymagałoby wskazania, o jakie to inne prawa mogłoby chodzić na tym etapie postępowania. Również zarzut Sądu dotyczący braku linii rozgraniczających nie był w ocenie NSA umotywowany w świetle akt sprawy i kompetencji organów architektoniczne - budowlanych. Kolejny zarzut dotyczy wymogu określonego w pkt 7 art. 42 ust. 1 - dotyczącego określenia daty ważności decyzji, był zasadny zdaniem NSA, ale zważywszy, że uzasadnienie stanowi integralną część decyzji, uchybienie to nie mogło być uznane za mające wpływ na wynik sprawy. NSA wskazał, że w zakresie określenia daty ważności decyzji ustawa pozostawia to uznaniu organów administracji, ograniczonemu, jak wskazywano w literaturze, względami na realne możliwości inwestora. Odnośnie zarzutu dotyczącego zagadnień wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dokonanej przez Sąd, NSA odwołał się do definicji zawartej w ustawie z dnia 22 marca 1989r. o rzemiośle (Dz. U. z 2002r., Nr 112, poz. 979 ze zm.) i podkreślił, że nie należy zawężać tego pojęcia . W myśl art. 2 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym od dnia 13 lutego 2002r. (w związku z nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr 129, poz. 1445) "Rzemiosłem jest zawodowe wykonywanie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną, z udziałem kwalifikowanej pracy własnej, w imieniu własnym tej osoby i na jej rachunek, przy zatrudnieniu do 50 pracowników. Zdaniem NSA fakt, że w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej dany podmiot był przedsiębiorcą, nie wykluczał, że w rozumieniu ustawy mógł być uważany za rzemieślnika, ze wszystkimi konsekwencjami wynikającymi z tego faktu. Kategorie przedsiębiorca i rzemieślnik nie były bowiem i nie są wzajemnie się wykluczające. W świetle przytoczonej definicji NSA uznał, że brak było podstaw do zawężania pojęcia rzemiosła przy wykładni postanowień planu odwołujących się do \ sygn. akt II SA/Kr 1107/09 tego właśnie pojęcia, chyba że plan zawierałby odmienną definicję, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. NSA uznał, że przytoczona przez Sąd I instancji definicja słownikowa, pochodząca z 1981 r., nie uwzględniała przekształceń ustrojowych i gospodarczych, zachodzących także w odniesieniu do rzemiosła oraz kierunku zmian w określaniu jego charakteru, wynikającego m.in. z powołanej ustawy nowelizującej z 2001 r. Zdaniem NSA w konsekwencji uznania wskazanych zarzutów za uzasadnione, za zasadne należało uznać także zarzuty procesowe a przede wszystkim zarzut odnoszący się do nieuwzględnienia całokształtu materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, co utrudniało zbadanie, czy w istocie doszło do naruszeń prawa materialnego. Dlatego też NSA uchylił zaskarżony wyrok WSA w Krakowie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Jak wskazano wyżej, w niniejszej sprawie zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, którym uchylony został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a sprawa została przekazana temu Sądowi do ponownego rozpatrzenia. Zatem mamy do czynienia z sytuacją opisaną w art. 185 § 1 ppsa, a w takich przypadkach ma zastosowanie art. 190 ppsa, zgodnie z którym Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. sygn. akt II SA/Kr 1107/09 W przedmiotowej sprawie kontroli ze strony sądu administracyjnego podlega decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wydana na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu został złożony przez M.D. w dniu 28 maja 2001 r., Stosownie do art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym od 15 marca 2001 r., nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie było zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z akt sprawy działka nr 1 w W. j znajduje się na obszarze oznaczonym w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wadowice zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Wadowicach nr XXVIII/229/92 z dnia 30 grudnia 1992r. (Dz. Urzędowy woj. Bielskiego nr 2/93 z dnia 17 lutego 1993r. poz. 13) symbolem [...], na którym dopuszczalna była lokalizacja "usług podstawowych związanych z obsługą mieszkańców w zakresie oświaty, kultury, handlu, zdrowia, rzemiosła, gastronomii i sportu". Organy administracyjne uznały, że inwestycja w postaci magazynu materiałów i wyrobów gotowych dobudowanego do istniejącego warsztatu szewskiego mieści się w zakresie inwestycji dopuszczonych postanowieniami w/w planu miejscowego na terenie objętym wnioskiem. Ponadto w uzasadnieniu swojego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny przesądził o tym, że pojęcie rzemiosła powinno być rozumiane zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 22 marca 1989r. o rzemiośle (Dz. U. z 2002r. Nr 112, poz. 979 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (tj. do dnia 13.02.2002 r.) : "Rzemiosłem jest zawodowe wykonywanie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną lub spółkę cywilną osób fizycznych, z udziałem kwalifikowanej pracy własnej, w imieniu własnym tej osoby i na jej rachunek, przy zatrudnieniu do 15 pracowników najemnych - zwaną dalej rzemieślnikiem. Zdaniem NSA ta ustawowa definicja nie może być zawężana przy wykładni postanowień planu miejscowego, ponieważ plan ten nie zawiera odmiennej definicji pojęcia rzemiosła. W związku z tym Sąd, będąc stosownie do art. 190 ppsa związanym wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, uznał, że przedmiotowa inwestycja mieści się w pojęciu rzemiosła, zatem jest zgodna z postanowieniami w/w planu miejscowego. Przepis art. 2 Ustawy o rzemiośle w ust. 4 sygn. akt II SA/Kr 1107/09 wyłączył z działalności rzemieślniczej działalność handlową, gastronomiczną, transportową, usług hotelarskich, usług świadczonych w wykonywaniu wolnych zawodów, usług leczniczych oraz działalności wytwórczej i usługowej artystów plastyków i fotografików. Z powyższego wynika, że prowadzenie warsztatu szewskiego jest działalnością rzemieślniczą w rozumieniu wynikającym z przytoczonej definicji rzemiosła. W szczególności brak w ustawie o rzemiośle ograniczenia w postaci wymogu wykonywania działalności rzemieślniczej wyłącznie jednoosobowo. Skoro działalność ta wykonywana przy zatrudnieniu do 15 pracowników ( dodatkowo z zastrzeżeniem ust. 5 art. 2 ), jest rzemiosłem, to brak podstaw do uznania, że zamierzenie polegające na dobudowie do istniejącego warsztatu magazynu o powierzchni 48 m2 jest sprzeczne z postanowieniami obowiązującego w dacie wydania decyzji mpzp. Zgodnie więc z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, powołując się na brak zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem. W świetle powyższego nie mogą odnieść skutku zarzuty skarżących dotyczące aktualnego (na datę wydania zaskarżonej decyzji), faktycznego wykorzystywania istniejących pomieszczeń i znajdujących się w nich urządzeń. Jest to bowiem kwestia pozostająca poza zakresem rozstrzygnięcia organów rozpatrujących wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Nieuzasadnione są dlatego również zarzuty skargi, z których wynika, że - zdaniem skarżących - działalnością rzemieślniczą jest tylko działalność usługowa i "niewielka" produkcja. Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna określać: 1) rodzaj inwestycji, 2) warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony, 3) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, 4) warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, 5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, 6) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, 7) okres ważności decyzji. sygn. akt II SA/Kr 1107/09 Sąd dokonał kontroli prawidłowości zaskarżonej decyzji pod kątem wskazanych wyżej wymogów i uznał, że zostały one spełnione. Rodzaj inwestycji został sprecyzowany poprzez przedstawienie charakterystyki inwestycji oraz jej danych technicznych, takich jak powierzchnia zabudowy, powierzchnia użytkowa, kubatura. Rozważania odnośnie zgodności inwestycji z miejscowym planem zostały przedstawione wyżej. W zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów szczególnych, decyzja nakazuje lokalizację obiektu oraz sporządzenie projektu budowlanego zgodnego z obowiązującym w dniu wydania decyzji rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaś projekt zagospodarowania terenu należy uzgodnić z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej przy Starostwie Powiatowym w W. Odnośnie warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji organ określił, że energia elektryczna będzie dostarczana z istniejącej zabudowy, a do działki istnieje dojazd z drogi gminnej. Decyzja wyraźnie nakazuje przy opracowywaniu projektu budowlanego uwzględnienie uzasadnionych interesów osób trzecich wynikających z art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego. Sąd uznał, że stanowi to wystarczające zagwarantowanie ochrony tych interesów na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zaś zarzuty skarżących odnośnie szkodliwości planowanej inwestycji będą rozpatrywane na etapie analizy rozwiązań projektowych przy udzielaniu pozwolenia na budowę. Odnośnie wskazania okresu ważności decyzji w jej uzasadnieniu, stwierdzić należy, że przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie zawierały w tej materii żadnego nakazu, w szczególności nakazu umieszczenia tego rozstrzygnięcia w sentencji decyzji. Określenie więc tego terminu w treści uzasadnienia, a nie w sentencji decyzji stanowi uchybienie, ale nie mające wpływu na wynik sprawy. Istotne jest bowiem, że obowiązku określonego art. 42 ust. 1 pkt. 7 uzp organ nie pominął. Odnośnie kolejnego zarzutu skargi stwierdzić należy, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie określa konkretnej lokalizacji zamierzonej inwestycji, co byłoby sprzeczne z istotą decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustalenie takie jest objęte postępowaniem w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Linie rozgraniczające teren inwestycji mają określać teren realizacji inwestycji, bez wskazania konkretnego jej posadowienia. Skoro : stanowiąca załącznik do decyzji 8 sygn. akt II SA/Kr 1107/09 organu l instancji ( k. [...]: aktualizacja mapy zasadniczej) mapa zawiera oznaczenie określone jako "lokalizacja" a z treści wniosku wynika, że przyszła inwestycja ma stanowić dobudowę do istniejącego i jak wynika z akt sprawy czynnego budynku warsztatowego z zapotrzebowaniem na media tylko w zakresie energii elektrycznej, nadto inwestycja ta posadowiona ma być na działce stanowiącej własność wnioskodawcy, a mapa stanowiąca załącznik, nie zawiera żadnych oznaczeń dotyczących konkretnych parametrów przyszłej inwestycji i jej odległości od granic działki i istniejących zabudowań, to użytego -przez organ określenia "lokalizacja" nie można tłumaczyć w ten sposób, że zaskarżona decyzja ustala konkretne posadowienie przyszłego obiektu, o określonych parametrach. Istotna jest również okoliczność, że wniosek dotyczy inwestycji mającej się zamknąć w granicach działki nr 1 , przedstawionych na w/w/ mapie i w tym zakresie z akt sprawy nie wynikają okoliczności, które miałyby wskazywać na odmienne ustalenia. Wobec powyższego zarzuty podnoszone przez skarżącego w toku postępowania (pismo z dnia 11 czerwca 2001 r.), dotyczące nieprawidłowej odległości od granic działki nie mogły odnieść żadnego skutku, na co prawidłowo wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W kwestii doręczenia skarżącym w/w załącznika stwierdzić należy, że - jak wynika z rozdzielnika - decyzja organu pierwszej instancji doręczona została M. i A.F. , za nieprawidłowym określeniem jako zainteresowanym, co jednak nie miało żadnego negatywnego procesowo skutku dla skarżących, wnoszących w terminie odwołanie . Z zapisu tego wnika również, że załączniki zostały skarżącym doręczone. Faktu tego nie kwestionowano w odwołaniu, lecz dopiero w skardze. Istotnie załącznik, o którym mowa stanowi integralną część decyzji, jednakże nawet, gdyby twierdzenie skarżących o jego niedoręczeniu było zasadne, to uznać należy, że uchybienie to nie miało decydującego wpływu na wynik sprawy i prawa skarżących do kwestionowania ustaleń organu pierwszej instancji nie zostały przez to naruszone. Raz jeszcze podkreślenia wymaga, ze okoliczność ta nie była podnoszona w toku postępowania, administracyjnego. W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja spełnia wymogi określone w przepisach prawa materialnego a przy jej wydaniu nie miało miejsce naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Brak też innych podstaw uwzględnienia skargi, określonych w art. 145 p.p.s.a. Z powyższych względów skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa.