II SA/Kr 1111/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 26 czerwca 2020 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzją organu I Instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz R. W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wójt Gminy Z. decyzją z dnia 5 października 2019 r., Nr [...]: 1) Nakazał posiadaczowi odpadów R. W. usunięcie odpadów z grupy 17 05 04 tj. gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania tj. z działki nr [...] w miejscowości [...], gmina Z. oraz przywrócenie terenu przedmiotowej działki do stanu sprzed składowania odpadów 2) Ustalił, że obowiązek, o którym mowa w sentencji decyzji powinien zostać wykonany poprzez: - przekazanie odpadów podmiotowi posiadającemu zezwolenie zgodnie z ustawą o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r., lub - przekazanie osobie fizycznej lub jednostce organizacyjnej nie będącej przedsiębiorcą zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne nie będące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne oraz dopuszczalnych metod ich odzysku do utwardzania powierzchni w dopuszczalnej maksymalnej ilości do przyjęcia 0,2 Mg/m2 utwardzanej powierzchni. 3) Orzekł, że wykonanie obowiązku, o którym mowa w pkt 1) sentencji decyzji powinno zostać udokumentowane poprzez przedłożenie do Wójta Gminy Z. dokumentów potwierdzających usunięcie odpadów. 4) Ustalił, iż obowiązek, o którym mowa w pkt 1) sentencji decyzji powinien być zrealizowany w terminie do dnia 30 kwietnia 2020 r. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez R. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 czerwca 2020 r., znak [...] uchylił pkt 4 zaskarżonej decyzji i w tym zakresie orzekł, że odpady należy usunąć do dnia 24 lipca 2020 r., a w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 26 ust. 2 i ust. 6 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.jedn.: Dz.U.2020.797), rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. 2020.10) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ II instancji przytoczył treść art. 26 ustawy o odpadach. Przypomniał, że postępowanie w sprawie wydania nakazu usunięcia odpadów składowanych na działce nr [...] w miejscowości [...] - zostało wszczęte z urzędu przez organ zawiadomieniem z dnia 31 maja 2019 r. W toku postępowania, w tym podczas oględzin organ I instancji dokonał następujących ustaleń. Stwierdzono nawiezioną ziemię na części działki nr [...] w miejscowości [...]. Część ziemi była rozplantowana natomiast pozostała część nawiezionej ziemi usypana była w niewielkie kopce. Pismem z dnia 12 sierpnia 2019 r. pełnomocnik właściciela działki nr [...] wyjaśnił, że właściciel przedmiotowej działki nie posiada zezwolenia na wytwarzanie, zbieranie i magazynowanie odpadów oraz że nie prowadzi na tym terenie takiej działalności. Jednocześnie udzielono wyjaśnienia, iż znajdujące się na działce kopce ziemi zostały przywiezione do utwardzenia powierzchni związanej ze stawianiem na działce ogrodzenia. Wyjaśniono, że "Konieczność niwelacji terenu wynika nie tyle z dokumentów co z normalnego korzystania z nieruchomości.'" Zgodnie ze stanowiskiem pełnomocnika na przedmiotowej działce tworzą się w pewnych okresach roku kałuże, a nierówny i nie ogrodzony teren upatrywały sobie osoby trzecie do wyrzucania śmieci. Pełnomocnik stwierdził również, że "Utrzymywanie takiego stanu przez długi czas grozi opadaniem, degradacją i zanieczyszczeniem gruntu oraz kosztami usuwania skutków w przyszłości przy realizacji inwestycji na nieruchomości." Organ I instancji ustalił, że właściciel przedmiotowej działki jest władającym ziemią a odpady znajdujące się na terenie przedmiotowej działki należą do niego. Przepis art. 2 pkt 3 ustawy stanowi, iż przepisów ustawy o odpadach nie stosuje się do niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty. W przedmiotowej sprawie ziemia nie została wykorzystana na terenie, na którym została wydobyta (została przewieziona na inną działkę), a zatem zastosowanie mają przepisy o odpadach. Katalog odpadów będący załącznikiem do rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U.2020.10), klasyfikuje ziemię do odpadów z grupy 17, gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 170503, kod: 170504. Odpadem w rozumieniu przepisu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach jest każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. określa listę rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. z 2016r. poz 93). Załącznik do w/w rozporządzenia stanowi, iż: - gleba i ziemia, w tym kamienie mogą zostać wykorzystane do utwardzania powierzchni po rozkruszeniu odpadów, jeśli jest to konieczne do ich wykorzystania, oraz z zachowaniem przepisów odrębnych, w szczególności przepisów Prawa wodnego i Prawa budowlanego; dopuszczalna maksymalna ilość odpadów do przyjęcia to 0,2 Mg/m2 utwardzanej powierzchni. Przywieziona na działkę nr [...] w miejscowości [...] ziemia została w części rozplantowana, a z pozostałej część ziemi zostały usypane niewielkie nasypy. Utworzenie nasypów, wykracza poza ramy normy prawnej wprowadzonej w/cyt. rozporządzeniem z dnia 10 listopada 2015r. Przepisy tego rozporządzenia nie przewidują bowiem możliwości tworzenia nasypów na działkach. W świetle przedstawionego powyżej stanu prawnego i faktycznego, odpady w postaci ziemi, rozprowadzone na działce i w formie nasypów, podlegają składowaniu. Działka nr [...] w miejscowości [...] nie jest miejscem przeznaczonym do składowania odpadów. Miejscem składowania odpadów może być jedynie - zgodnie z przepisami ustawy o odpadach -składowisko odpadów, którego realizacja (jako budowli) może nastąpić jedynie w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy Prawo budowlane i innych szczególnych przepisów. Ww. działki nie są też miejscem magazynowania odpadów. W świetle przedstawionego stanu prawnego i faktycznego, odpady (ziemia) przywieziona na ww. działkę, znajduje się w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania, ani też do magazynowania. Zatem zaistniały podstawy do nakazania posiadaczom tych odpadów ich usunięcie, zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach. Organ I instancji w decyzji określił również sposób usunięcia odpadów wskazując, iż odpady winny zostać przekazane podmiotowi posiadającemu zezwolenie zgodnie z ustawą o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r.. lub przekazanie osobie fizycznej lub jednostce organizacyjnej nie będącej przedsiębiorcą zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne nie będące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne oraz dopuszczalnych metod ich odzysku do utwardzania powierzchni w dopuszczalnej maksymalnej ilości do przyjęcia 0,2 Mg/m2 utwardzanej powierzchni. W punkcie 4 decyzji organ I instancji ustalił, iż ww. obowiązek usunięcia odpadów R. W. winien zrealizować w terminie do dnia 30 kwietnia 2020 r. Kolegium postanowiło uchylić ten zapis i ustaliło, iż odpady należy usunąć w terminie do 24 lipca 2020 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 26 ustawy o odpadach organ prowadzący postępowanie ma obowiązek ustalenia czy na danej nieruchomości znajdują się odpady oraz czy nieruchomość ta jest miejscem składowania lub magazynowania odpadów. Jeśli ustali, że mamy do czynienia z odpadami, a teren nie jest miejscem składowania lub magazynowania odpadów, to wówczas posiadacz odpadów jest zobowiązany usunąć wszystkie odpady, które znajdują się na nieruchomości. Organ nie ma obowiązku ustalania "stanu poprzedniego", to w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie art. 234 ustawy Prawo wodne (t.jedn.: Dz.U.2020.310) ma wykazać zasadność nakazania właścicielowi danego gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. W przedmiotowej sprawie zbadano, czy zastosowano dopuszczalną przez rozporządzenie metodę odzysku odpadów o kodzie 17 05 04. Wobec ustalenia, że R. W. nie zastosował dopuszczalnej metody odzysku odpadów nie było konieczności określania ich ilości. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. W., zarzucając jej 1/naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, 8 §1 i 138 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art 105 §1 k.p.a., które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, przez nie umorzenie postępowania w sytuacji gdy, postępowanie de facto wszczęte zostało już w kwietniu 2019 r. (a nie pismem z dnia 31.05.2019 r.), tj. pismem z dnia 11.04.2019 r. wzywającym skarżącego do usunięcia odpadów komunalnych a wskazaną podstawą prawną zakreślającą ramy postępowania organu były przepisy porządkowe art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a dopiero w toku postępowania organ znalazł inną podstawę prawną prowadzenia swoich działań, które jednakże stanowią inną sprawę administracyjną a podstawa prawna nie została wskazana w zawiadomieniu organu, 2/ naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 77 §1, 80 i 107 §3 k.p.a., które mogły mieć wpływ na wynik sprawy poprzez nie wyjaśnienie dostatecznie stanu faktycznego w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności: - brak dostatecznych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek dopuszczalnego przepisami odzysku gleby i ziemi przez skarżącego oraz dokonanie ustalenia za organem I instancji, że działania skarżącego nie polegały na utwardzeniu terenu, w sytuacji gdy ustaleniu nie powinno podlegać dokonanie utwardzenia, lecz zamierzenie dokonania utwardzenia i ewentualnie etap tych prac, które uprawnia do magazynowania odpadu o kodzie 17 05 04 w warunkach i ilościach określonych przepisami rozporządzenia Min. Środowiska w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą oddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku z dnia 10 listopada 2015 r. (Dz. U. Z 2016 r. poz. 93) - brak jakichkolwiek ustaleń co do stanu poprzedniego (sprzed 10.04.2019 r. lub 31.05.2019 r.), do jakiego uczestnik ma przywrócić teren oraz stwierdzenie organu, iż kwestia ta nie podlegała ustaleniom w sprawie usunięcia odpadów, w sytuacji gdy w sentencji zaskarżonej decyzji organu I instancji a tym samym treścią nałożonego na skarżącego obowiązku jest "przywrócenie terenu przedmiotowej działki do stanu sprzed składowania odpadów", co oznacza, iż przedmiotowy obowiązek został nałożony bez poczynienia jakichkolwiek ustaleń faktycznych oraz bez oparcia w przepisie prawa, a działanie organu wykraczało poza obowiązujące przepisy prawa, - brak ustaleń w zakresie ilości gleby i ziemi jaką uczestnik ma usunąć z działki i z jakiego jej obszaru (jakiej części działki), a więc określenia dokładnego zakresu obowiązku, mogące prowadzić do nadużyć w zakresie interpretacji spełnienia tego obowiązku na etapie jego wykonania, - brak odniesienia się organu do map sytuacyjno-wysokościowych z lat 2007 i 2019 przedstawionych przez uczestnika lub przeprowadzenia innych dowodów (np. opinii biegłego) celem ustalenia czy teren odpowiada poprzedniemu stanowi, w sytuacji orzeczenie obowiązku przywrócenia stanu sprzed składowania odpadów, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. przez uchylenie i zmianę decyzji tylko w części określającej termin wykonania obowiązku a nje w całości, 3/ naruszenie przepisów postępowania art. 107 § 3 k.p.a w zw. z art. 140 k.p.a. przez brak rozważenia i ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania, / naruszenie art. 26 ust. 1 i 2 oraz 27 ust. 8 ustawy o odpadach (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 701) w zw. z poz. 40 Załącznika - "Listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalne metody ich odzysku, warunki magazynowania niektórych odpadów przeznaczonych do wykorzystania i dopuszczalne ilości, które te podmioty mogą przyjąć i magazynować w ciągu roku, lub sposób określenia tych ilości dla niektórych rodzajów odpadów" do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą oddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku z dnia 10 listopada 2015 r. (Dz. U. Z 2016 r. poz. 93), które miało wpływ na wynik sprawy, przez nałożenie na uczestnika obowiązku usunięcia gleby i ziemi, w sytuacji gdy przytoczone przepisy dopuszczają przyjęcie gleby i ziemi "do utwardzenia terenu" oraz określają warunki ich magazynowania i możliwą ilość do przyjęcia w ciągu roku, a zatem uzależniają korzystanie z dopuszczalnych metod odzysku od celu zamierzenia a nie jego dokonania ani też nie określają terminu w jakim odpady mają zostać poddane odzyskowi. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Z. z dnia 15.10.2019 r., [...] a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 listopada 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Skarga jest uzasadniona. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji nakazującej skarżącemu usunięcie odpadów z działki nr [...] w miejscowości [...]. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 797 z późn. zm.), a w szczególności art. 26, zgodnie z którym posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. (ust. 1) W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania (ust.2). W kontekst materialnoprawny zaskarżonej decyzji wpisują się także przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1923) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. z 2016 r. poz. 93) - zwłaszcza reguła wynikająca z pozycji 40 odnośnej listy, wedle której istnieje możliwość wykorzystania odpadów rodzaju gleba i ziemia, w tym kamienie, kod: 17 05 04, do utwardzania powierzchni po rozkruszeniu odpadów, jeśli jest to konieczne do ich wykorzystania, oraz z zachowaniem przepisów odrębnych, w szczególności przepisów Prawa wodnego i Prawa budowlanego; dopuszczalna maksymalna ilość odpadów do przyjęcia to 0,2 Mg/m2 utwardzanej powierzchni. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy w sposób prawidłowo przyjęły, że ziemia nawieziona na działkę nr [...] [...] jest odpadem w rozumieniu ustawy, i zalicza się on do rodzaju: gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 170503, kod: 17 05 04. Nie budzą również żadnych wątpliwości ustalenia organów co do tego, że przedmiotowa działka nie jest miejscem przeznaczonym do składowania ani magazynowania odpadów. Jak wskazuje w swej decyzji organ I Instancji, dopuszczalność magazynowania odpadów w danym miejscu powinna wynikać z posiadanego zezwolenia na gospodarowanie odpadami, o czym mówi art. 41 ustawy o odpadach, a którego właściciel działki [...] nie posiada. Jednakże zgodnie z art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach, z obowiązku uzyskania odpowiednio zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów zwalnia się osobę fizyczną wykorzystującą odpady na potrzeby własne, zgodnie z art. 27 ust. 8. Z ostatnio wskazanego przepisu wynika, że osoba fizyczna może poddawać odzyskowi tylko takie rodzaje odpadów, za pomocą takich metod odzysku, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 10, i w takich ilościach, które mogą bezpiecznie wykorzystać na potrzeby własne. Z regulacji przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 27 ust. 10 ustawy o odpadach wynika, że istnieje możliwość przyjęcia na działkę osoby fizycznej 200 kg ziemi na każdy metr kwadratowy utwardzanej powierzchni. Zważywszy na stanowisko strony skarżącej w toku postępowania oraz treść skargi, spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy odnośne odpady zostały poddane odzyskowi na potrzeby własne, zgodnie z przywołanym wyżej rozporządzeniem. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO w K. wskazuje – podzielając ustalenia organu I Instancji, że "przywieziona na działkę nr [...] w miejscowości [...] ziemia została w części rozplantowana, a z pozostałej część ziemi zostały usypane niewielkie nasypy. Utworzenie nasypów, wykracza poza ramy normy prawnej wprowadzonej w/cyt. rozporządzeniem z dnia 10 listopada 2015r. Przepisy tego rozporządzenia nie przewidują bowiem możliwości tworzenia nasypów na działkach. (...) W przedmiotowej sprawie zbadano, czy zastosowano dopuszczalną przez rozporządzenie metodę odzysku odpadów o kodzie 17 05 04. Wobec ustalenia, że R. W. nie zastosował dopuszczalnej metody odzysku odpadów nie było konieczności określania ich ilości." Ostatecznie organy przyjęły, że z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, że skarżący dokonał niwelacji działki a nie jej utwardzenia, zatem nie zastosował dopuszczalnej metody odzysku odpadów tj. utwardzenia terenu , zatem nie jest konieczne określanie ich ilości. Dalej wskazać należy, że ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu "wizji" z dnia 27 czerwca 2019 r wynika, że na część przedmiotowej nieruchomości w maju 2019 r. nawieziono ziemię, która została częściowo rozplantowana, a częściowo usypana została w niewielkie kopce. W tym protokole wskazano też, że nie można ustalić ilości nawiezionej ziemi. Załączona do protokołu dokumentacja fotograficzna wskazuje, że jest to czysta ziemia, bez dodatkowych domieszek w postaci gruzu, kamieni czy innych odpadów. Podobnie wynika to ze zdjęć znajdujących się na k. 27-30 sporządzonych w dniu 26 czerwca 2019 r. oraz na k. 12-16 sporządzonych w dniu 28 maja 2019 r. Ze zdjęć tych wynika również, że teren działki zasadniczo jest płaski, równy z przylegająca do niego drogą asfaltową, natomiast "nasypy" o których mówi organ, to ziemia, najwyraźniej świeżo zrzucona z auta ciężarowego stojącego obok (fotografia k. 19 z dnia 30 maja 2019 r.) Skarżący w piśmie z dnia 12 sierpnia oświadczył natomiast, że znajdujące się na działce [...] kopce ziemi zostały przywiezione do utwardzenia powierzchni, co było potrzebne w związku ze stawianiem tymczasowego ogrodzenia by się nie zapadło i nie przewróciło, oraz przy okazji do zniwelowania różnic w poziomie terenu, która występuje na niedużej powierzchni działki, co wynika także z tego, że poprzedni właściciel działki wywoził z niej ziemię. Nadto podniesienie terenu na sąsiedniej działce spowodowało okresowe tworzenie się kałuż na nieruchomości skarżącego. Nieogrodzony i nierówny teren upatrywały sobie osoby trzecie do wyrzucania śmieci. Ostatecznie teren nie został zniwelowany (nie zakończono prac). Do pisma dołączono dwie mapy wysokościowe, z których zdaniem skarżącego ma wynikać, że obecny poziom działki nie odbiega od poziomu z 2007 r. Z oświadczenia tego organ wyciągnął jedynie taki wniosek, że nawieziona ziemia służyła niwelacji działki. W ocenie Sądu, na podstawie zgromadzonego przez organy materiału dowodowego nie można ustalić jaka faktyczna ilość ziemi została nawieziona w celu utwardzenia terenu w związku z budową ogrodzenia i w jakiej części działka została utwardzona; w jakiej części działka została zniwelowana - na jakiej powierzchni i na jaką grubość ziemia została rozplantowana. Można jedynie bezspornie ustalić, że ziemia nawieziona spoza terenu nieruchomości nie była zanieczyszczona np. gruzem, a rzekome "nasypy" to ziemia świeżo zrzucona z auta ciężarowego. Organ nie odniósł się także do przedłożonych przez skarżącego przy tymże piśmie map wysokościowych – ani co do ich przydatności dla potrzeb niniejszego postępowania, ani co do jej braku. Tymczasem w ocenie Sądu w niniejszej sprawie analiza map wysokościowych jest niezbędna, jeśli organ chce wyegzekwować stan "sprzed składowania odpadów". Wszystko to oznacza, że w sprawie niniejszej nie został ustalony rzeczywisty stan faktyczny, a więc dopuszczono się naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważyć także należy, że co prawda rację ma organ, że nie jest obowiązany ustalać "stanu poprzedniego" w taki sposób jak czyni się to w przypadku postępowania prowadzonego w trybie art. 234 ustawy prawo wodne, niemniej nie zwalnia go to z obowiązku ustalenia stanu faktycznego, a to w celu takiego sformułowania nakazu zawartego w decyzji, aby był on jasny dla strony zobowiązanej i dostatecznie precyzyjny. W przypadku zaś konieczności realizacji decyzji w trybie egzekucji administracyjnej, również nie może być wątpliwości co do zakresu egzekucji. Tymczasem pkt. 1 zaskarżonej decyzji, utrzymany w mocy przez organ II instancji, nakazuje usunięcie odpadów z działki nr [...] w miejscowości [...], oraz przywrócenie terenu przedmiotowej działki do stanu sprzed składowania odpadów. Oznacza to, że zasadniczo przymusowa realizacja pkt. 1 decyzji w trybie egzekucji administracyjnej zmuszałaby organ egzekucyjny do dokonywania własnych ustaleń w sprawie – co jest na etapie postępowania egzekucyjnego niedopuszczalne. Skoro bowiem w żadnym miejscu decyzji nie wskazano nawet w przybliżeniu ile i skąd mają zostać usunięte odpady w postaci czystej ziemi oraz jaki był stan "sprzed składowania odpadów", to jak miałby ustalać to organ egzekucyjny, względnie jak miałby się zachować zobowiązany, aby organ administracyjny uznał, że decyzja została dobrowolnie wykonana ? Podkreślana przez Sąd okoliczność, że nawieziona została czysta, niezanieczyszczona ziemia jest o tyle istotne, że ustalenie, czy została już w całości usunięta czy też nie jest o wiele trudniejsze niż w przypadku nawiezienia np. gruzu czy innych podobnych odpadów, które w łatwy sposób odróżniają się od rodzimego podłoża. Wobec powyższego w ponownie prowadzonym postępowaniu organ będzie obowiązany ustalić stan faktyczny sprawy stosując wszelkie dopuszczalne środki dowodowe, w tym w razie potrzeby dopuści dowód z opinii biegłego na okoliczności, których nie uda się ustalić niewątpliwie w inny sposób. Nadto – po ewentualnym niewątpliwym ustaleniu, że ziemia nawieziona na działkę nie została poddana przez skarżącego odzyskowi na potrzeby własne – organ będzie obowiązany tak sformułować rozstrzygnięcie decyzji (nakaz określonego działania), aby nie budził wątpliwości i był jednoznaczny. Wobec powyższego zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c p.p.s.a. Decyzja organu I Instancji została uchylona na zasadzie art. 134 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 797 zł składa się: kwota 300 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1546 z późn. zm.).