II SA/Kr 1115/06

sygn. akt II SA/Kr 1115/06 Kraków, dnia 20 grudnia 2007 roku POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.L. na decyzję Wojewody z dnia w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia: przywrócić skarżącej J.L. termin do wniesienia skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie, wszczętej wskutek skargi J.L. j na decyzję Wojewody ..........z dnia .......2006 roku, znak .........w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia ................ 2007 roku skargę oddalił. Odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 2 października 2007 roku. Dnia ....... października 2007 roku (data stempla pocztowego) J.L. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia ............2007 roku wniosek został oddalony w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, natomiast uwzględniony w części, dotyczącej pełnomocnika, który został ustanowiony w osobie adwokata. J.L. w dniu ............2007 roku udzieliła pełnomocnictwa adw. A.S. Dnia ........ listopada 2007 roku (data stempla pocztowego) wniesiona została skarga kasacyjna wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazano na niezawinioną przez skarżącą niemożliwość dokonania czynności w terminie, nadto podnosząc, że przyczyna uchybienia terminu ustała dopiero w dniu 5 listopada 2007 roku, kiedy pełnomocnik został poinformowany o występowaniu w sprawie w charakterze procesowego reprezentanta skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86. § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 z późniejszymi zmianami, oznaczona dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a., w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Rozważając kwestię braku winy strony, można z uwagi na zbliżoną regulację sięgnąć do dorobku orzecznictwa sądów powszechnych, wypracowanego na gruncie postępowania kasacyjnego w oparciu o przepisy k.p.c. O ile w rozstrzygnięciach sądów cywilnych dominuje pogląd, iż niemożność wniesienia środka odwoławczego w terminie, spowodowana brakiem pełnomocnika z urzędu, stanowi uchybienie niezawinione przez stronę, o tyle brak jednolitości orzecznictwa w przedmiocie określenia momentu ustania przyczyny uchybienia. W tym zakresie wskazuje się bądź datę, w której pełnomocnik dowiedział się o ustanowieniu (postanowienie. Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 1998 r., II UZ 122/98, OSNP 1999, nr 22, póz. 736), bądź też dzień, w którym pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość wniesienia kasacji (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2000 r., l CZP 62/00, OSNC 2001, nr 1, póz. 7). Rozstrzyganie tego teoretycznego zagadnienia nie jest dla niniejszej sprawy istotne, ponieważ skarga kasacyjna wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia została złożona przed upływem siedmiu dni zarówno od dnia dowiedzenia się przez pełnomocnika o wyznaczeniu go do reprezentowania skarżącej, jak i od daty, kiedy skarżąca udzieliła pełnomocnictwa, a zatem od dnia, kiedy wniesienie skargi kasacyjnej stało się- w myśl przepisów p.p.s.a.- faktycznie możliwe. Należy zatem uznać, iż do uchybienia terminu doszło bez winy po stronie skarżącej J.L., co oznacza, iż wniosek o jego przywrócenie winien być uwzględniony jako zasadny. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie, za podstawę przyjmując art. 86 § 1 p.p.s.a.