II SA/Kr 1117/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędzia WSA Piotr Fronc • po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. R. i W. R. na postanowienie Wojewody z dnia [...] lipca 2021 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji . II. zasądza na rzecz skarżących M. R. i W. R. solidarnie od Wojewody kwotę 614 (sześćset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 22 grudnia 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. 2020 poz. 256 ze zm.) odmówił M. i W. R. wydania zaświadczenia o przekształceniu z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako dz. ewid. nr [...], obr[...], jedn. ewid. P., objętej księgą wieczystą nr [...] w prawo własności. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że na wniosek M. i W. R. z dnia 2 kwietnia 2019 r., właścicieli lokalu mieszkalnego nr [...] zlokalizowanego w budynku położonym na tej nieruchomości, wydał już uprzednio postanowienie odmowne, ustalając, że część przedmiotowej działki zajęta jest pod pas drogowy drogi publicznej ul. [...], stanowiącej drogę gminną, co wyłącza ją z obrotu prawnego. Zostało ono utrzymane w mocy przez organ odwoławczy, a następnie uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 5 lutego 2020 r. sygn. II SA/Kr 1500/19, wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji. Zdaniem Sądu, wskazane ustalenie nie miało potwierdzenia w zebranym przez organy materiale dowodowym. WSA w Krakowie wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, celem ustalenia czy część działki nr [...] znajduje się w pasie drogi publicznej stanowiącej ulicę [...], organ winien uzyskać dokumenty źródłowe z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz przeanalizować uchwałę nr [...] Rady Narodowej Miasta K. nr [...] z dnia 28 maja 1986 r., jak również odnieść się do dokumentów przedstawionych prze skarżących. Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (tj. Dz.U.2019.916) z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Skutek przekształcenia może jednakże nastąpić wyłącznie w stosunku do tych nieruchomości, które są zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi lub wielorodzinnymi i na których nie znajdują się poza garażami lub budynkami gospodarczymi inne budynki, obiekty lub urządzenia budowlane, które nie służą do prawidłowego i racjonalnego korzystania z budynków. Organ ustalił, że nieruchomość objęta księgą wieczystą nr [...], oznaczona jako dz. ewid. nr [...], obr. [...], jedn. ewid. P., zabudowana jest budynkiem mieszkalnym nr [...] położonym przy ul. [...]. W toku postępowania uzupełniającego organ uzyskał kopię uchwały Rady Narodowej Miasta K. Nr XX/103/86 z dnia 28 maja 1986 r wraz z załącznikami, z której wynika, że ulica [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich, miała nawierzchnię z tłucznia, długość 0,6 km i powierzchnię 1,9 km2. Pozyskał również dokumentację przekazaną przez Zarząd Dróg Miasta K., tj.: kopię dokumentacji z wiosennego przeglądu ulic z 1990 r., kopię decyzji Prezydenta Miasta K. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Przebudowa ulicy [...] w K. (...) z dnia 5.08.2008 r.", z której wynika, że koncepcje przebudowy dotyczyły także działki nr [...] obr.[...], kopię załącznika graficznego przedstawiającego koncepcję przebudowy ul. [...], kopię protokołu ze spotkania przedstawicieli Rady Dzielnicy XII z pracownikami [...] Zarządu Komunalnego w K. w sprawie przebudowy ul. [...], aktualną książkę drogi ul. [...] wraz z załącznikiem graficznym. Przekazana elektronicznie książka drogi wraz z załącznikiem graficznym zawierającym naniesienie pasa drogowego na kopii mapy zasadniczej potwierdza, że pas drogowy drogi gminnej przebiega przez działkę nr [...] obr.[...]. Organ ocenił, że dokumentacja przedłożona przez skarżących, a to projekt podziału działki nr [...] obr. [...], wykaz zmian gruntowych, decyzja określająca wymiar podatku nie może stanowić podstawy dla stwierdzenia, że działka nr [...] obr. [...] nie jest zajęta pod drogę publiczną. To samo dotyczy podniesionej przez wnioskodawców kwestii braku wzmianki o istniejącej drodze publicznej w decyzji Wojewody z dnia 10 lutego 1999 r., stwierdzającej nabycie z mocy samego prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez PP PKP w W. prawa użytkowania wieczystego m.in. działki nr [...], obr[...], powstałej z podziału działki nr [...], która powstała z połączenia działek nr [...] i nr [...]. Organ podkreślił, że drogi publiczne, stosownie do art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, nie mogą stanowić własności podmiotów innych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. W zażaleniu na to postanowienie M. R. i W. R. zarzucili naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a., art. 1 w zw. z art. 21 ustawy o drogach publicznych, art. 4 i art. 2a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów oraz naruszenie art.153 P.p.s.a. przez niewykonanie wskazówek WSA zawartych w wyroku z dnia 18 marca 2020 r., sygn. II SA/Kr 1500/19. Wojewoda, postanowieniem z dnia 13 lipca 2021 r. znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu stwierdził, że podziela stanowisko organu I instancji, wskazując, że dodatkowo pozyskał z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego materiał źródłowy w postaci mapy topograficznej (1992r. – OPGK P.), na której na działce nr [...] obr[...] zaznaczono drogę dwiema równoległymi liniami ciągłymi – w taki sam sposób jak inne drogi publiczne w sąsiedztwie. Organ wskazał, że nie ulega wątpliwości, że zgodnie z uchwałą Rady Narodowej Miasta K. nr XX/103/86 z dnia 28 maja 1986 r., ulica [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. W załączniku nr 2 do ww. uchwały pod nr [...] figuruje droga o nazwie "[...]" o nawierzchni z tłucznia, długości 0,6 km i powierzchni 1,9 km. Mając powyższe na uwadze Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, iż część działki ewid. nr [...], obr. [...], jedn. ewid. P. m. K., zajęta jest pod pas drogowy drogi publicznej - ul. [...] w K., stanowiącej drogę gminną. Okoliczność ta wyklucza zatem możliwość potwierdzenia faktu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego całej działki nr [...], obr[...], jedn. ewid. P. m. K. - według stanu na 1 stycznia 2019 r. - z uwagi na okoliczność, że drogi publiczne nie mogą być własnością podmiotów innych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, co bezpośrednio wynika z art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Organ odwoławczy stwierdził, iż jakkolwiek treść dokumentów znajdujących sią w aktach sprawy pozostaje ze sobą w pewnej sprzeczności (chociażby pozyskana przez Wojewodę mapa topograficzna oraz załączona do zażalenia mapa ewidencyjna z 10.11.1987 r.), to jednak podkreślić należy, iż w ramach postępowania uproszczonego, jakim jest postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia, organ uprawniony jest co prawda do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie przed wydaniem zaświadczenia, jednakże należy mieć na uwadze, iż co do zasady "Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonanym przez organ administracji publicznej. Nie jest ono aktem stosowania prawa ani oświadczeniem woli - jest oświadczeniem wiedzy; nie rodzi dla adresata żadnych bezpośrednich skutków prawnych, zmienia jedynie jego sytuację faktyczną, gdyż może być np. środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do ukształtowania pozycji adresata. Zaświadczenie nie tworzy, nie uchyla ani nie zmienia istniejących stosunków prawnych" (wyrok WSA w Krakowie z 3 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 88/20). Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli M. R. i W. R., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozstrzygnięcia temu organowi, a także zobowiązania organu do wydania w określonym terminie ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy, tj. wydania zaświadczenia o przekształceniu z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako dz. ewid. nr [...] obr.[...], jedn. ewidencyjna P., objętej księgą wieczystą nr [...] oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 4 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów przez brak wydania zaświadczenia o przekształceniu, pomimo spełnienia przesłanek określonych w ustawie; - art. 1a ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów przez brak zastosowania przepisów ustawy w sytuacji, gdy obiekty lub urządzenia budowlane inne niż wskazane w art. 1 ust. 2. ustawy nie przekraczają 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie; - art. 1 w zw. z art. 2a ustawy o drogach publicznych przez uznanie za drogę publiczną fragmentu działki będącej w użytkowaniu wieczystym osób prywatnych; - art. 7. ust. 3. ustawy o drogach publicznych przez ustalenie przebiegu drogi gminnej ul. [...] przez działkę nr [...] bez uchwały rady gminy; oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na dowodowej a nie swobodnej i wszechstronnej analizie materiału dowodowego przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy poprzez: - uznanie, że z uchwały Rady Narodowej Miasta K. nr [...] z dnia 28 maja 1986 r. wynika, że przez działkę [...] przebiega droga ul. [...], podczas gdy w dacie podjęcia uchwały nie było tam żadnej drogi publicznej a istniało jedynie pastwisko, - uznanie, że z uzyskanej przez organ odwoławczy mapy wynika przebieg drogi publicznej przez działkę nr [...], gdy tymczasem w taki sam sposób oznaczono przejścia nie będące w ogóle drogami, a tym bardziej publicznymi, - całkowicie dowolne ustalenie, że droga publiczna przebiega przez działkę nr [...], podczas gdy ulica [...] kończy się ślepo przy ostatnich usytuowanych przy niej budynkach nr [...], na granicy obrębów nr [...] w [...] - brak wyjaśnienia przyczyn założenia w 2009 r. Nowej Książki Drogi dla ul. [...], - brak wyjaśnienia okoliczności, przyczyn oraz podstawy prawnej dokonania przez organ zmiany lokalizacji i długości ul. [...], która zgodnie z Książką Drogi z 2009 r. ma długość 0,69 km, a zgodnie z uchwałą z 1986 r. – 0,6 km; - art. 81 a § 1 K.p.a. przez rozstrzygnięcie na niekorzyść strony wątpliwości co do stanu faktycznego, których w ocenie organu nie się usunąć w sytuacji, gdy odmowa wydania zaświadczenia o przekształceniu prowadzi do odebrania stronie uprawnienia do wpisu do księgi wieczystej prawa własności nieruchomości na skutek przekształcenia z dnia 1 stycznia 2019 r.; - art. 153 p.p.s.a. poprzez brak wykonania wskazań co do dalszego postepowania zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 5 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1500/19; - art. 217 § 2 k.p.a. w związku z art. 218 § 1 k.p.a. w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów przez nieprawidłową wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, że art. 271 § 2 K.p.a. w związku z art. 218 § 1 k.p.a. uprawniają organ do odstąpienia od rzetelnego wyjaśnienia okoliczności niniejszej sprawy, podczas gdy charakter zaświadczenia o przekształceniu oraz podstawa jego wydania uregulowane są w ustawie o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, która określa termin wydania przedmiotowego zaświadczenia do 12 miesięcy, co wskazuje na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w dużo szerszym zakresie niż przy wydawaniu innych zaświadczeń, dla których termin wydania wynosi zgodnie z art. 217 § 3 K.p.a. 7 dni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów, zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarga podlegała uwzględnieniu, jako że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zapadło z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.) w związku z przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2020 r., poz. 139; dalej także jako: "ustawa przekształceniowa"). Zgodnie z art. 1 ust. 1 - 3 ustawy przekształceniowej, z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe ustawodawca uznał nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami: mieszkalnymi jednorodzinnymi lub mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub zabudowane na cele mieszkaniowe budynkami jedno lub wielorodzinnymi wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków stanowi zaświadczenie potwierdzające przekształcenie, zwane dalej "zaświadczeniem", wydawane przez: 1) starostę wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej - w przypadku gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa; 2) dyrektora oddziału terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa lub dyrektora oddziału regionalnego Agencji Mienia Wojskowego - w przypadku gruntów, w stosunku do których prawo własności Skarbu Państwa wykonują te podmioty; 3) odpowiednio wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zarząd powiatu albo zarząd województwa - w przypadku gruntów stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego; 4) dyrektora Zarządu Zasobów Mieszkaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji - w przypadku gruntów, w stosunku do których prawo własności Skarbu Państwa wykonuje ten podmiot. W przedmiotowej sprawie istotne znaczenie ma ponadto przepis art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Należało bowiem uwzględnić treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 5 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1500/19, wydanego wskutek skargi M. R. i W. R. na postanowienie Wojewody z dnia 4 października 2019 r., znak: [...] W przywołanym wyroku wyrażono następujące stanowisko: "Powodem odmowy wydania skarżącym zaświadczenia o przekształceniu z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr ew. [...] obr.[...], objętej kw nr [...] było ustalenie, że część tej działki zajęta jest pod pas drogowy drogi publicznej ul. [...], stanowiącej drogę gminną, co wyłącza ją z obrotu prawnego. Ustalenie tego faktu nie ma jednak potwierdzenia w zebranym przez organy materiale dowodowym. Organ bezkrytycznie przyjął, w ślad za pismem Zarządu Dróg Miasta K. z dnia 9 maja 2010 r., że działka nr [...] jest zajęta częściowo pod pas drogowy ulicy [...]. Do pisma dołączona została kserokopia nie wiadomo jakiej mapy, bez żadnej metryki, nie poświadczonej za zgodność z oryginałem, na której ręcznie wkreślono czarne pogrubione linie mające stanowić granice pasa drogowego ul. [...]. Tymczasem do zażalenia przedłożono kserokopię mapy z 2000 r., przedstawiającej projekt podziału nieruchomości, z której wynika, że przez działkę [...] nie przebiega ul. [...]. Na mapie zaznaczony został jedynie szlak służebny przebiegający po działce [...]. Organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do tego dowodu, ani też zarzutów podniesionych w zażaleniu, że cała działka nr [...] została oddania w użytkowanie wieczyste PP PKP na mocy decyzji uwłaszczeniowej z dnia 10 lutego 1999 r., że organ I instancji nie zbadał uchwały Rady Narodowej Miasta K. nr [...] z dnia 28 maja 1986 r. dla ustalenia, czy ul. [...] w ogóle przebiega przez działkę nr [...], wreszcie, że ul. [...] jest ulicą ślepą i nie ma połączenia z działką nr [...], gdyż ulicę tę z działką nr [...] dzielą prywatne ogrodzone działki. Zarzut ten potwierdza kopia mapy ewidencyjnej (k.23) z dnia 22.11.2019 r. przedłożona przy skardze. Uznać zatem należy, że postanowienie organu tak II, jak i I instancji podjęte zostało z naruszeniem art.7, 77 i 107 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien uzyskać dokumenty źródłowe z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego celem ustalenia przebiegu ulicy [...] oraz przeanalizować uchwałę nr [...] Rady Narodowej Miasta K. nr [...] z dnia 28 maja 1986 r. dla ustalenia, czy część działki nr [...] znajduje się w pasie tej drogi publicznej. Rzeczą organu będzie także rozważenie całego materiału dowodowego, w tym dokumentów przedłożonych przez skarżących". W kontrolowanym aktualnie postanowieniu, podobnie jak w poprzednio zaskarżonym postanowieniu, podstawę odmowy wydania zaświadczenia stanowi twierdzenie organu, że przez część działki nr [...] przebiega droga publiczna - ul. [...], co stanowi okoliczność uniemożliwiającą – w ocenie organów –wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Stanowisko organów potwierdzać mają, jak wynika z zaskarżonego postanowienia, dokumenty pozyskane w toku postępowania, tj. poświadczona za zgodność z oryginałem kopia uchwały Rady Narodowej Miasta K. nr [...] z dnia 28 maja 1986 r. wraz z załącznikami, a także dokumentacja przekazana przez Zarząd Dróg Miasta K., w tym kopia dokumentacji z wiosennego przeglądu ulic z 1990 r., kopia decyzji Prezydenta Miasta K. o środowiskowych uwarunkowaniach z 5 sierpnia 2008 r. dotycząca przebudowy ulicy [...] obejmująca działkę nr [...], kopia załącznika graficznego przedstawiająca koncepcję przebudowy ulicy [...], kopia protokołu ze spotkania przedstawicieli Rady Dzielnicy XII i pracowników [...] Zarządu Komunalnego w K. w sprawie przebudowy ulicy [...], kopie faktur z wykazem wykonanych prac, aktualna książka drogi ul. [...] z załącznikiem graficznym, a ponadto pozyskana z powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego mapa zasadnicza nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. P., na której Zarząd Dróg Miasta K. dokonał naniesienia granic pasa drogowego drogi publicznej. Dodatkowo organ II instancji pozyskał z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego mapę topograficzną pt. Kartograficzne opracowanie tematyczne i specjalne niestandardowe opracowania topograficzne (Opracowanie kartograficzne: 1992 r. OPGK P., według znaków umownych 1962 r.). Zdaniem Sądu, przywołane dokumenty nie potwierdzają tego, że na działce nr [...] przebiega droga publiczna nazwana jako ul. [...]. W szczególności nie potwierdza tego treść uchwały Rady Narodowej Miasta K. nr [...] z dnia 28 maja 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (Dz.U. Woj. K. . Nr 10, poz. 84), którą organy powinny były - zgodnie z wytycznymi uprzednio orzekającego Sądu - wnikliwie przeanalizować. Uchwała ta ma dla potwierdzenia statusu nieruchomości lub jej części – jako drogi publicznej – kluczowe znaczenie. Przypomnieć należy bowiem, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.1985 r. Nr 14 poz. 60; dalej: u.d.p.) w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały, drogi gminne oraz lokalne miejskie stanowiły kategorię drogi publicznej, to jest drogi zaliczonej na podstawie ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Do dróg gminnych oraz lokalnych miejskich zaliczano, stosownie do art. 7 ust. 1 u.d.p. pozostałe drogi na terenie gmin i miast, stanowiące uzupełniającą sieć służącą miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg zakładowych (ust. 1). Zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich następowało w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej, po zasięgnięciu opinii właściwych rad narodowych stopnia podstawowego (vide: art. 7 ust. 2 u.d.p.). Dodany z dniem 1 stycznia 1999 r. art. 7 ust. 3 u.d.p. z mocy art. 52 pkt 6 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa (Dz.U. 1998 r. nr 106 poz. 668) stanowił, że przebieg dróg gminnych ustala rada gminy. Aktualnie przepis ten stanowi, że ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy. Dodany wówczas art. 2a ust. 1 u.d.p. stanowi z kolei, że drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, zaś ust. 2, że drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Z przywołanych przepisów wynika zatem, że wiążące ustalenie, iż po działce przebiega droga publiczna, wymagało i wymaga obecnie podjęcia stosownego aktu na podstawie przepisów u.d.p. Niewątpliwie zalegająca w aktach sprawy kopia uchwały Rady Narodowej Miasta K. nr [...] z dnia 28 maja 1986 r. wskazuje na istnienie drogi lokalnej miejskiej nazwanej ulicą [...], o nawierzchni z tłucznia, długości 0,6 km i powierzchni 1,9 tys. m2 (vide: wykaz stanowiący załącznik nr [...] do uchwały, lp. 532). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika jednak, by uchwała określała szczegółowo ówczesny przebieg drogi, w szczególności by droga ta przebiegała po działce nr [...] obr. [...]. Przebiegu ulicy [...] w dacie podjęcia ww. uchwały nie wykazują również pozostałe pozyskane przez organ dokumenty, w szczególności dokumenty pozyskane z Zarządu Dróg Miasta K., w tym mapa zasadnicza, na której Zarząd Dróg Miasta K. dokonał naniesienia granic pasa drogowego drogi publicznej ul. [...]. Nie wynika z tego materiału, na jakiej podstawie jednostka miejska zarządzająca drogami dokonała takiego naniesienia. Co więcej, w treści dokumentów zgromadzonych przez organ występują rozbieżności, np. co do długości drogi ul. [...], których organ nie próbował wyjaśniać. Z kopii strony tytułowej książki drogi z 2002 r. wynika długość drogi 0,5065 m, natomiast kopia strony tytułowej książki drogi z 2009 r. wskazuje na długość 0,69 m. W ocenie Sądu przywołane dokumenty dowodzą nie tego, że na działce nr [...] istnieje droga publiczna, lecz co najwyżej tego, że jednostka organizacyjna Gminy Miejskiej K. zarządzająca drogami uznaje przejazd po tej działce za drogę publiczną. Równocześnie w aktach sprawy zalega kserokopia mapy datowanej na 10 listopada 1987 r., projekt podziału nieruchomości składającej się z działki nr [...] obr. [...] z wykazem zmian gruntowych, mapą i decyzją o podziale z dnia z dnia 18 maja 2000 r., nakazy płatnicze oraz odpis księgi wieczystej nr KR [...] Dokumenty te wskazują na to, że na działce nr [...] własności Skarbu Państwa wybudowano budynek wielorodzinny; działka składa się z użytków B i RIVa stanowiących łącznie 0,3869 ha, a nadto jest obciążona służebnością przebiegającą wzdłuż zachodniej granicy. Z kopii decyzji Wojewody z 18 maja 2000 r. oraz z 10 lutego 1999 r. wynika natomiast, że działka nr [...] stanowiąca w całości własność Skarbu Państwa, jako pozostająca w zarządzie państwowej osoby prawnej PP PKP w W., w dniu 5 grudnia 1990 r. stała się z mocy prawa w całości przedmiotem użytkowania wieczystego PP PKP w W.. Dokumenty te, podobnie jak inne dokumenty przedłożone przez skarżących, pomimo wyraźnych wskazań uprzednio orzekającego Sądu, zostały przez organy zbagatelizowane. Organy obu instancji uznały, że nie mogą być one podstawą dla ustalenia istnienia drogi publicznej na części działki nr [...], dążąc – jak się wydaje – do uzasadnienia z góry przyjętej tezy o istnieniu drogi publicznej na działce nr [...]. Powyższe prowadzi, w ocenie Sądu, do wniosku, że organy orzekające w przedmiotowej sprawie ponownie nie przeprowadziły wnikliwego postępowania wyjaśniającego, dokonując jednostronnej i wybiórczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Pomimo dostrzeżenia przez Wojewodę nieścisłości w materiale dowodowym, organ ten nie podjął działań mogących te wątpliwości wyjaśnić, uznając, że na przeszkodzie stoją ograniczone ramy procesowe postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia. Ze stanowiskiem tym zgodzić się nie można, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę ww. wyrok WSA w Krakowie wiążący w przedmiotowej sprawie zarówno organy oraz orzekający Sąd. Wbrew wskazaniom tego Sądu nie przeanalizowano wnikliwie uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta K. nr [...] z dnia 28 maja 1986 r. dla ustalenia, czy część działki nr [...] znajduje się w pasie tej drogi publicznej, nie rozważono też dokumentów przedłożonych przez skarżących. Wszystkie opisane uchybienia świadczą o istotnym naruszeniu przez organy przepisów art. 153 p.p.s.a. oraz art. 218 § 2 w zw. z art. 7 i 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę rzeczą organu będzie rozstrzygnąć sprawę, uwzględniając ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku przyjmując, że ze zgromadzonych dokumentów nie wynika, jakoby przez działkę nr [...] obr. [...] przebiegała droga publiczna. W świetle powyższych okoliczności Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postanowiono w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.