II SA/Kr 1121/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2019 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. i art. 123 k.p.a. w związku z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) oraz z art. 55 ust. 9 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1183), po rozpoznaniu zażalenia S. K. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 20 marca 2019 r. znak [...] [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dwupoziomowym garażem podziemnym, z ukształtowaniem i zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...], [...] obr[...] oraz budowa drogi dojazdowej na działkach nr [...], [...] obr. [...], przy ul. [...] w K." do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy – utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Powyższe postanowienie, które jest przedmiotem skargi, zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent Miasta K., postanowieniem z dnia 20 marca 2019 r., znak [...] [...], działając na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.) w związku z art. 55 ust. 9 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1183 ze zm.) oraz w związku z art. 101, art. 103 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dwupoziomowym garażem podziemnym, z ukształtowaniem i zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...], [...] obr. [...] oraz budowa drogi dojazdowej na działkach nr [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K." – do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że zamierzenie inwestycyjne objęte przedmiotowym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy zlokalizowane jest w granicach Planu Generalnego dla Lotniska [...] zatwierdzonego przez Ministra Infrastruktury (jako ministra właściwego do spraw transportu). Zgodnie z art. 55 ust. 9 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze dla terenów objętych planem generalnym sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym – jest obowiązkowe. Zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zażalenie na powyższe postanowienie Prezydenta Miasta K. złożył S. K., zarzucając temu postanowieniu naruszenie przepisów prawa administracyjnego poprzez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz błędne zastosowanie art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W zażaleniu sformułowany został wniosek o uchylenie wyżej wskazanego postanowienia. Na skutek zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało opisane na wstępie postanowienie, którym utrzymało zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 55 ust. 9 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze dla terenów objętych planem generalnym sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe. Art. 10 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje, że obowiązek przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 8, powstaje po upływie 3 miesięcy od dnia ustanowienia tego obowiązku. W stosunku do gmin objętych planem generalnym taki obowiązek powstał w dniu 26 lutego 2019 r. (tj. 3 miesiące po zatwierdzeniu planu generalnego). Zgodnie z brzmieniem art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli wniosek o ustalenie zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Przepisy przewidują obligatoryjne zawieszanie postępowania w odniesieniu do obszarów, dla których istnieje prawny obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, i mają zastosowanie, jeżeli konkretny przepis obowiązującego prawa stanowi o obowiązku uchwalenia dla konkretnego terenu planu zagospodarowania przestrzennego. Takim przepisem szczególnym jest art. 55 ust. 9 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze, zgodnie z którym, dla terenów objętych planem generalnym sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe, z uwzględnieniem przepisów dotyczących terenów zamkniętych. Jeżeli teren zamknięty objęty planem generalnym utraci status terenu zamkniętego, sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zgodnego z zatwierdzonym z planem generalnym dla tego terenu – jest obowiązkowe. Kluczowe jest zatem ustalenie, czy dla obszaru, na którym ma być realizowana przedmiotowa inwestycja, istnieje obowiązek sporządzenia planu. Kontynuując argumentację, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że dla działek nr [...], [...] obr. [...] oraz działek nr [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., na których ma być realizowana przedmiotowa inwestycja, istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Obszar ten objęty jest bowiem Planem Generalnym Lotniska [...] na lata 2016 – 2036, który został zaopiniowany przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego i uzgodniony z Ministrem Inwestycji i Rozwoju oraz Ministrem Obrony Narodowej, a następnie zatwierdzenia dokonał Minister Infrastruktury, który zatwierdził ostatecznie plan [...] lotniska w dniu 26 listopada 2018 r. Okoliczności zatwierdzenia planu generalnego, jak i granic obszaru Planu Generalnego Lotniska [...] organ II instancji potwierdził jeszcze zwracając się o stosowne informacje do Ministerstwa Infrastruktury Departamentu Lotnictwa, Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, UMK Wydziału Architektury i Urbanistyki oraz Międzynarodowego Portu Lotniczego im. [...] Sp. z o.o. Uzyskane informacje pozwalają na uznanie, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe. Minister Infrastruktury potwierdził fakt zatwierdzenia przedmiotowego Planu, jak i wskazał, że powierzchnie ograniczające dla nowej drogi startowej stanowią jednocześnie granice obszaru Planu. Kolegium pozyskało również od Międzynarodowego Portu Lotniczego im. [...] Sp. z o.o. potwierdzoną za zgodność z oryginałem mapę z przebiegiem powierzchni ograniczających dla nowej drogi startowej, która to mapa, zgodnie z informacją Ministerstwa Infrastruktury, została opublikowana także w Internecie pod określonym adresem. Jak wyjaśniła Spółka, wyłącznie przesłana mapa jest jedynym elementem Planu Generalnego obrazującym obszar, dla którego sporządzenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest obligatoryjne, część tekstowa nie podlega ujawnieniu z uwagi na ochronę informacji, stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, co potwierdziło również Ministerstwo Infrastruktury. Dane dotyczące obszaru powierzchni ograniczających dla nowej drogi startowej – lotnisko [...], wyznaczające granice planu generalnego lotniska [...] na lata 2016-2036, zostały opublikowane również na portalach Miejskiego Systemu Informacji Przestrzennej przez pracowników Wydziału Geodezji UMK, na podstawie powierzchni ograniczających, przekazanych Gminie przez Międzynarodowy Port Lotniczy im. [...] Sp. z o.o., w formacie shapefile (.shp), co pozwoliło na ustalenie ich granic. Powierzchnie ograniczające dla nowej drogi startowej, stanowiące maksymalne granice planu, oznaczone są na planie zgodnie z legendą przedmiotowego Planu liniami w kolorze niebieskim. Jak ustaliło Kolegium na podstawie pozyskanej mapy, która dostępna jest także pod linkiem lotniska [...], jak i warstw MSIP [...], działki nr [...], [...] obr. [...] oraz działki nr [...], [...] obr. [...], przy ul. [...] w K. leżą w obrębie przedmiotowego Planu. Bezsprzecznie zatem wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla obszaru Planu Generalnego Lotniska [...]. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego obowiązek zawieszenia postępowań w C. powstał z upływem 3 miesięcy od momentu zatwierdzenia planu generalnego (co miało miejsce 26 listopada 2018 r.), czyli od 26 lutego 2019 r., a zatem decyzje, które zostały wydane wcześniej, nie podlegały temu trybowi. Pismem z dnia 2 września 2019 r. S. K. złożył skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego i materialnego: 1) art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 55 ust. 9 ustawy Prawo lotnicze, poprzez przyjęcie, że w odniesieniu do terenu, nad którym rozciągają się granice powierzchni ograniczających zabudowę istnieje obowiązek uchwalenia planu miejscowego, 2) art. 55 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze, poprzez uznanie, że granica planu generalnego jest tożsama z zewnętrznymi granicami zasięgu poziomego powierzchni ograniczających zabudowę wokół lotniska, 3) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego przez brak uwzględnienia słusznego interesu strony, 4) art. 7a § 1 z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie niekorzystnej dla strony wykładni przepisu art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 55 ust. 9 ustawy Prawo lotnicze i rozstrzygnięcie pojawiających się w sprawie wątpliwości natury prawnej na niekorzyść strony, 5) art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego przez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie, 6) art. 81a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez rozstrzygnięcie występujących w sprawie wątpliwości na niekorzyść strony, 7) art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania, 8) art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi strona kierowała się przy wydaniu decyzji, 9) art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia i brak odniesienia się w nim do wszystkich zarzutów i wniosków zażalenia. Skarżący wniósł o wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów. Skarżący wskazał w szczególności, że wbrew twierdzeniom organów teren wnioskowanej inwestycji nie jest zlokalizowany w granicach planu generalnego K./B.. Obowiązujące przepisy prawa nie dają podstaw do przyjęcia, że uwidocznione na załączniku graficznym do planu generalnego lotniska [...] linie powierzchni ograniczających stanowią jednocześnie granice planu generalnego lotniska i wszystkie tereny zlokalizowane w obrębie powierzchni ograniczających wymagają uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (nawet jeżeli nie przewiduje się na tym terenie realizacji jakiejkolwiek infrastruktury związanej z funkcjonowaniem lotniska). Przepisy ustawy Prawo lotnicze nie określają wprost, jak należy wyznaczać granice planu generalnego i w jakich granicach przestrzennych powinien się zawierać obszar objęty planem generalnym. Przepisy art. 55 ust. 5 i 6 pkt 1 w/w ustawy wskazują jedynie, że plan generalny jest to "plan rozwoju" lotniska i że obszar objęty planem generalnym powinien być określony w treści tego planu. Żaden przepis ustawy Prawo lotnicze nie wskazuje natomiast na to, że granica planu generalnego ma być tożsama z zewnętrznymi granicami zasięgu poziomego powierzchni ograniczających zabudowę, a nie może ulegać wątpliwości, że granice tych powierzchni są najbardziej oddalonymi od lotniska elementami związanymi z funkcjonowaniem lotniska, a tym samym w każdym przypadku musiałyby one pokrywać się z granicami planu generalnego lotniska. Gdyby taki był zamiar ustawodawcy, to ustawa jednoznacznie by stwierdzała, że zewnętrzna granica zasięgu poziomego powierzchni ograniczających stanowi granicę planu generalnego lotniska, a takiego zapisu w ustawie brakuje. Co więcej, również treść planu generalnego dla lotniska [...] bynajmniej nie precyzuje, że wskazane na załączniku graficznym granice stref ograniczających stanowią jednocześnie granice planu generalnego. Istnieje szereg argumentów przemawiających za uznaniem, że powierzchnie ograniczające nie są tożsame z granicami planu generalnego lotniska w rozumieniu art. 55 ust. 9 ustawy Prawo lotnicze. Powierzchnie te wyznaczają bowiem jedynie pewną przestrzeń, w której będą się poruszać samoloty – w większości przebiegającej kilkadziesiąt lub nawet kilkaset metrów nad poziomem terenu. Przestrzeń ta podlega ścisłej ochronie realizowanej przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Powielanie tej ochrony poprzez rozszerzającą interpretację przepisu art. 55 ust. 9 ustawy Prawo lotnicze wydaje się zatem zupełnie nieuzasadnione i niepotrzebne. Przyjęte przez organy orzekające w tej sprawie stanowisko należy zatem uznać za całkowicie nieracjonalne i zupełnie niecelowe, gdyż prowadzi ono do zupełnie niepotrzebnych i niezrozumiałych ograniczeń w wykonywaniu prawa własności nieruchomości. W przedmiotowej sprawie planowana zabudowa nawet czysto teoretycznie nie mogłaby ingerować w wyznaczone powierzchnie ograniczające. Teren inwestycji jest bowiem usytuowany na wysokości ok. 260 m n.p.m., a powierzchnia ograniczająca nad tym terenem zaczyna się od wysokości 285 m n.p.m. Biorąc pod uwagę charakter planowanej zabudowy brak jest zatem możliwości ingerencji w przedmiotową strefę, co całkowicie podważa zasadność wyłączania możliwości realizacji na tym terenie zabudowy na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Przeciwko uznaniu, że na obszarze objętym powierzchniami ograniczającymi istnieje obowiązek uchwalenia planu miejscowego przemawia również okoliczność, że powierzchnie ograniczające są już kompleksowo chronione przed skutkami realizacji wszelkich inwestycji budowlanych w ramach kompetencji przyznanych Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 7 ustawy Prawo lotnicze, Prezes Urzędu uzgadnia projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, projekty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz opiniuje projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, projekty ramowych studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego związku metropolitarnego oraz plany zagospodarowania przestrzennego województwa, dla terenów, na których znajduje się lotnicze urządzenie naziemne, wyznaczono powierzchnie ograniczające zabudowę lub wydano decyzję o wprowadzeniu zmian w systemie funkcjonalnym pod względem bezpieczeństwa ruchu lotniczego i prawidłowego funkcjonowania lotniczych urządzeń naziemnych. W tym kontekście istotne są również – zdaniem skarżącego – przepisy art. 87 (7) oraz art. 55 ust. 12 ustawy Prawo lotnicze. Skoro zatem ustawa Prawo lotnicze wprowadza szereg mechanizmów zabezpieczających powierzchnie ograniczające przed naruszeniem na skutek realizacji inwestycji w oparciu o decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, to nie sposób za zasadne i celowe uznawać, że ochrona tych powierzchni wymaga uchwalenia planu miejscowego. Plan generalny ma natomiast niewątpliwie zapewnić możliwość spójnej rozbudowy lub przebudowy lotniska na przestrzeni najbliższych kilkunastu – kilkudziesięciu lat, a co za tym idzie powinien się on koncentrować na zabezpieczeniu terenów pod przyszłą realizację obiektów związanych z lotniskiem. Obowiązek sporządzenia planu miejscowego można zatem uznać za uzasadniony wyłącznie w odniesieniu do takich terenów, a nie terenów objętych jedynie granicami powierzchni ograniczających, na których ma być realizowana zabudowa niezwiązana z rozwojem lotniska. Stanowisko przyjęte w kwestionowanym rozstrzygnięciu podważa w istocie spójność uregulowań zawartych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawie Prawo lotnicze. Przyjęcie, że realizacja nowych inwestycji w obrębie powierzchni ograniczających lotniska jest możliwa wyłącznie na podstawie planu miejscowego czyni bowiem zupełnie bezprzedmiotowymi zawarte w tych ustawach mechanizmy zapewniające ochronę powierzchni ograniczających w ramach postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Również z tego względu zaskarżone rozstrzygnięcie należy uznać za wadliwe. W ocenie skarżącego, przyjęta przez organ interpretacja przepisu art. 55 ust. 9 ustawy Prawo lotnicze jest nie do pogodzenia z wynikającymi z Konstytucji zasadami ochrony prawa własności (art. 31 ust. 3. i art. 61 ust. 2 i 3 Konstytucji RP). Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze, a także do naruszenia naczelnych zasad postępowania administracyjnego, gwarantujących stronie odwołującej się działanie przez organ administracyjny na podstawie przepisów prawa, dokładnego wyjaśnienia sprawy, a przede wszystkim statuujących obowiązek wyjaśnienia zasadności przesłanek podjętego rozstrzygnięcia – art. 6, 7, 8, 11 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zakwestionowanego postanowienia. Organ ustosunkował się także do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, a także czy przy jego wydawaniu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ono prawu i nie ma podstaw do pozbawienia go mocy wiążącej. Zgodnie z art. 55 ust. 5 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1580 ze zm., dalej "pr.lot.") zakładający lotnisko użytku publicznego lub, w przypadku istniejących lotnisk użytku publicznego, zarządzający tym lotniskiem opracowuje plan generalny lotniska użytku publicznego stanowiący plan rozwoju tego lotniska, sporządzony na okres nie krótszy niż 20 lat, zwany dalej "planem generalnym". Plan generalny podlega zatwierdzeniu przez ministra właściwego do spraw transportu w zakresie zgodności z polityką transportową kraju (art. 55 ust. 8 pr.lot.). Dla terenów objętych planem generalnym sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym – jest obowiązkowe, z uwzględnieniem przepisów dotyczących terenów zamkniętych. Jeżeli teren zamknięty objęty planem generalnym utraci status terenu zamkniętego, sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym dla tego terenu jest obowiązkowe (art. 55 ust. 9 pr.lot.). Z kolei art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.) stanowi, że jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Przedmiotowe działki (działki nr [...], [...], [...], [...] obr. [...]) – jak wynika za znajdującego się w aktach organu I instancji wydruku oraz powszechnie dostępnych danych, w tym powołanych przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i w odpowiedzi na skargę źródeł internetowych – położone są w terenie objętym Planem Generalnym Lotniska [...] na lata 2016-2036, zatwierdzonym przez Ministra Infrastruktury w dniu 26 listopada 2018 r. W świetle powołanych przepisów Prawa lotniczego oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym okoliczność ta prowadzi do konstatacji, że w odniesieniu do obszaru, którego dotyczy wniosek, istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego – a w konsekwencji zachodziła obligatoryjna przesłanka zawieszenia postępowania administracyjnego. Organy obu instancji prawidłowo tę przesłankę zidentyfikowały i prawidłowo orzekły o zawieszeniu postępowania. Zarzuty skargi – w istocie wszystkie – zasadzają się tudzież są pochodną prezentowanego przez skarżącego twierdzenia, że pojęcie "terenów objętych planem generalnym" należy definiować inaczej niż przez odwołanie się do mapy z powierzchniami ograniczającymi (OLS). Zdaniem Sądu, to twierdzenie skarżącego nie znajduje uzasadnienia, a organy obu instancji trafnie uznały, że wspomniane powierzchnie ograniczające wyznaczają granice planu generalnego. Stanowisko organów w tej mierze jawi się w okolicznościach niniejszej sprawy jako w pełni prawidłowe; znajduje ono dodatkowo potwierdzenie w powszechnie znanych wyjaśnieniach podmiotu zarządzającego lotniskiem oraz organu właściwego do zatwierdzenia planu. Teza, że granice planu generalnego są tożsame z granicami powierzchni ograniczających, jest jednolicie i konsekwentnie prezentowana także orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. "Analizując mapę zatwierdzonego Planu Generalnego (...), należy wskazać, że uwidoczniono na nim m.in.: obszar nowego pasa startowego i powierzchnie ograniczające dla nowej drogi startowej wyznaczone liniowo. Linie te zostały opisane w legendzie planu. W ocenie Sądu zewnętrzne linie powierzchni ograniczających dla nowej drogi startowej należy traktować jako granice obszaru objętego planem. W nich bowiem zamykają się obiekty uwidocznione na mapie" (wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 listopada 2019 r., II SA/Kr 1178/19, CBOSA). Przytoczone wyżej przepisy prawa lotniczego oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiące podstawę zaskarżonego postanowienia, są jednoznaczne i nie budzą, w każdym razie w okolicznościach niniejszej sprawy, istotnych wątpliwości interpretacyjnych. Na takie wątpliwości nie naprowadza zawarta w skardze argumentacja prawna nawiązująca w szczególności do art. 86 ust. 7, art. 87(7) i art. 55 ust. 12 pr.lot. Wszak "wszystkie wskazane regulacje mogą być stosowane do obszarów, na których nie ma zatwierdzonego planu generalnego, jeżeli, ze względu na lokalizację inwestycji, ustalenia planu generalnego mogą mieć znaczenie dla możliwości realizacji konkretnej inwestycji" (por. powołany wyżej WSA w Krakowie z dnia 19 listopada 2019 r.). Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów wskazanych w skardze. Dotyczy to art. 62 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 55 ust. 9 pr.lot., art. 55 ust. 5 i 6 pr.lot., a także przepisów k.p.a. Relewantne dla rozstrzygnięcia okoliczności zostały należycie wyjaśnione; uzasadnienie postanowienia odpowiada wymogom prawa procesowego. W sprawie nie zaistniały wątpliwości, o których mowa w art. 7a k.p.a., ani wątpliwości, o których mowa w art. 81a k.p.a. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.