II SA/Kr 1125/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2013r. na posiedzeniu niejawnym z wniosku J.L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg K.L. i J.L. na decyzję Wojewody [...] w K. z dnia 24 maja 2012r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: wniosek oddalić. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej strony postępowania. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji lub postanowienia jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenia odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy utrata przedmiotu świadczenia nie może być zastąpiona jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Podkreślić trzeba, iż wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo administracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl § 5 cyt. przepisu postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie J.L. działająca przez pełnomocnika M.L. , w skardze na decyzję Wojewody w K. z dnia [...] maja 2012r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, gdyż nie rozstrzyga lub całkowicie pomija kwestie szeroko omówione w skardze. Powołał podstawę prawną z art.61 § 3 p.p.s.a. jednak nie wskazał żadnych przesłanek i faktów dających podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art.61 § 3. Żądanie wstrzymania wykonania decyzji ograniczone jest wyłącznie do jednego zdania: "W ocenie skarżącej została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa." Po pierwsze podnieść należy, iż pełnomocnik skarżącej nie wskazał żadnej z ustawowych przesłanek wskazanych w art. 61 §3 p.p.s.a, jako stanowiących postawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Po drugie skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek strony skarżącej to jest ona obowiązana do wykazania, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niej skutki, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem pełnomocnik skarżącej w żaden sposób nie uzasadnił wniosku. Wnioskodawca ograniczył się bowiem tylko do wyartykułowania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia powołując się na nic nie wnoszące ogólniki. W szczególności wnioskodawca nie wykazał w czym upatruje możliwość np. wyrządzenia znacznej szkody. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia spoczywa na stronie skarżącej. Przepis art. 61 § 3 ww. ustawy zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie nakładając wprawdzie obowiązku ich udowodnienia, jednakże uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych twierdzeniach strony. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 16 kwietnia 2004r., sygn. akt OZ 22/04, z dnia 30 kwietnia 2004r. sygn. akt OZ 30/04, z dnia 22 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 871/04, z dnia 1 czerwca 2004r., sygn. akt OZ 105/04). Z akt administracyjnych wynika, że w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia, że nakaz rozbiórki mógłby spowodować trudne do odwrócenia skutki. Podsumowując pełnomocnik strony skarżącej poza powołaniem jednostki redakcyjnej przepisu nie powołał żadnej z przesłanek ustawowych stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, co więcej w żaden sposób nie uprawdopodobnił zaistnienia tych przesłanek, a samo uzasadnienie wniosku ogranicza się do trzech ogólnych zdań na końcu skargi, które nic nie wnoszą do rozpatrywanej kwestii. Tym samym nie spełnione pozostały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w związku z czym uznając wniosek za nieuzasadniony, orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.