II SA/Kr 1125/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Sędziowie WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Piotr Fronc (spr.) WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. K. -* na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 1 lipca 2025 r. znak: SKO/EA/418/14/2025 w przedmiocie egzekucji administracyjnej w sprawie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania terenu oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 lipca 2025 r. znak: SKO.EA/418/14/2025, Samorządowe Kolegium w Tarnowie utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia 2 czerwca 2025 r. znak: SKO.EA/418/7/2025 oddalające skargę A. K. (dalej: skarżący) w sprawie egzekucji obowiązku nałożonego na właścicieli działek nr [...] i [...] w G. usunięcia materiałów budowlanych i maszyn służących do prowadzenia działalności gospodarczej i przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu jako nieruchomości o charakterze mieszkalno-usługowym. Powyższe postanowienie zapadło w następujących okolicznościach: Decyzją z dnia 31 stycznia 2024 r. Samorządowe Kolegium w Tarnowie orzekło o nakazaniu właścicielom wskazanych powyżej działek usunięcia materiałów budowlanych i maszyn służących do prowadzenia działalności gospodarczej i przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu jako nieruchomości o charakterze mieszkalno-usługowym. Decyzja ta jest prawomocna na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 447/24. W dniu 11 września 2024 r. skarżący złożył skargę w sprawie egzekucji ww. obowiązku. Jego zdaniem wierzyciel nie podejmuje żadnych czynności w celu wyegzekwowania nałożonego obowiązku, co szkodliwie oddziałuje na nieruchomość skarżącego. W dniu 11 marca 2025 r. przeprowadzono oględziny, a postanowieniem z dnia 20 marca 2025 r. umorzono postępowanie egzekucyjne w sprawie wobec stwierdzenia, że obowiązek został wykonany. Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2025 r. Kolegium oddaliło skargę. W odpowiedzi na powyższe postanowienie, skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że działalność nada prowadzona jest na działce nr [...], a materiały sypkie i pylące usunięto tylko z działki nr [...]. Gmina pomija w toku sprawy działkę nr [...], gdzie znajdują się dwa garaże, w których przechowywany jest sprzęt do znakowania dróg i wykonywania robót drogowych. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Zdaniem organu Wójtowi nie można postawić zarzutu bezczynności. W dniu 11 marca 2025 r. organ dokonał oględzin obu działek. Na działkach tych znajduje się wiata na drewno budowlane przeznaczona na budowę domu, zabudowania gospodarcze, sprzęt rolniczy (traktor z naczepką), elementy stalowe (wg oświadczenia właścicieli – złom gospodarczy, zbiornik na paliwo, pustaki przeznaczone na budowę domu. Właściciele oświadczyli, że na działkach nie znajduje się żaden sprzęt przeznaczony do działalności gospodarczej, a znajdujące się na działce pustaki i drewno przeznaczone są na budowę domu jednorodzinnego. Organ nie stwierdził ciężkiego sprzętu budowlanego, ani materiałów związanych z budową dróg, co miało miejsce wcześniej. Organ wyjaśnił, że wynikający z decyzji obowiązek usunięcia materiałów budowlanych i maszyn nie oznacza, że działki mają być puste i w ogóle nie zagospodarowane. Jest oczywiste, że właściciele nieruchomości mogą gromadzić materiał na opał, czy materiały budowlane związane z planowaną budową domu. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy G. uchwalonym w dniu 17 października 2018 r. (uchwała XXXIX/379/18) przedmiotowe działki posiadają przeznaczenie pod zabudowę usługową oraz mieszkaniowo-usługową. W skardze zarzucono naruszenie: 1. art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez: - nierzetelne ustalenie stanu faktycznego sprawy; - pominięcie istotnych dowodów przedstawionych przez skarżącego, w szczególności dokumentacji fotograficznej z lat 2024-2025, - zaniechanie przeprowadzenia oględzin wszystkich działek objętych postępowaniem, zwłaszcza działki nr [...], - brak uwzględnienia faktu, że działalność przemysłowa prowadzona przez Pruchnickich została jedynie przeniesiona na inną część nieruchomości, a nie zaprzestana; 2. art. 80 k.p.a. poprzez: - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, - odrzucenie dokumentacji fotograficznej którą przedłożyłem w sprawie bez wskazania przyczyn jej zdyskredytowania, - uznanie, że działalność gospodarcza ustała, mimo istnienia logicznych i spójnych dowodów przeciwnych; 3. art. 8 k.p.a. poprzez: - prowadzenie postępowania w sposób wybiórczy i pozorny, - zaniechanie kompleksowej oceny sytuacji, - tolerowanie działań mających charakter obejścia przepisów (np. przeniesienie działalności pod zadaszenia w celu jej ukrycia). Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2024.935 t.j. z dnia 2024.06.26 zwanej dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 P.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Zgodnie z art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025, poz. 132 ze zm.) w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Wierzyciel może nie podejmować czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, jeżeli wysokość należności pieniężnej nie przekracza dziesięciokrotności kosztów upomnienia, chyba że okres do upływu terminu przedawnienia należności pieniężnej jest krótszy niż 6 miesięcy. Z kolei § 1a cyt. przepisu stanowi, że na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną był spoczywający na właścicielach działek obowiązek przywrócenia poprzedniego sposobu ich zagospodarowania poprzez usunięcie materiałów i maszyn przeznaczonych do działalności gospodarczej. Obowiązek ten wynikał z prawomocnej decyzji administracyjnej. W opinii skarżącego, obowiązek ten nie został jednak wykonany, a wierzyciel pozostaje bezczynny w zakresie jego egzekucji. Po rozpatrzeniu materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że organ zasadnie oddalił skargę. W wyniku przeprowadzonych oględzin ustalono, że z terenu przedmiotowych działek usunięty został ciężki sprzęt służący do budowy dróg, który wcześniej się na nich znajdował. Owszem, na działkach zmagazynowano pustaki oraz drewno, ale według oświadczenia właścicieli działek materiał ten ma służyć do budowy domu jednorodzinnego. Organ zanalizował powyższy zamiar w kontekście obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i ocenił, że jest on zgodny z planistycznym przeznaczeniem terenu, który dopuszcza zabudowę mieszkaniową i usługową. Nie mniej jednak kluczową kwestią jest zbadanie, czy właściciele działek zrealizowali obowiązek wynikający z decyzji, który określony został jako usunięcie materiałów i maszyn przeznaczonych do działalności gospodarczej. Skoro tak się stało, nie było podstaw, aby żądać do opróżnienia działek z wszelkich innych przedmiotów, czy materiałów, które nie są przeznaczone do powyższego celu. Jak słusznie zauważył organ, fakt, że na przedmiotowych działkach nie można prowadzić określonej działalności gospodarczej, nie oznacza, że nie można użytkować ich zgodnie z planistycznym przeznaczeniem. Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego odnośnie naruszenia przepisów postępowania poprzez nierzetelne ustalenie stanu faktycznego sprawy, czy dowolną ocenę materiału dowodowego. Jak wskazano powyżej, usunięcie sprzętu i materiału, o których była mowa w decyzji zostało stwierdzone w trakcie oględzin. Nie było też żadnych podstaw, aby kwestionować wyjaśnienia właścicieli wizytowanych działek, którzy wskazali, że zgromadzone na nich materiały mają być przeznaczone na budowę domu. W odpowiedzi na dołączony do skargi materiał zdjęciowy, mający udokumentować, że obowiązek usunięcia maszyn nie został wykonany, należy podkreślić, że analiza zasadności skargi dotyczyła stanu faktycznego na dzień jej złożenia oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego, które nastąpiło w dniu 20 marca 2025 r. W tym czasie obowiązek został wykonany, o czym świadczy zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Zdjęcia zrobione w późniejszym okresie nie przekreślają skutecznie prawidłowości wcześniejszych ustaleń. Świadczyć mogą one o tym, że właściciele działek ponownie wprowadzili na ich teren sprzęt budowlany, należy jednak pamiętać, że zgodnie z planistycznym przeznaczeniem terenu, na działkach może być prowadzona działalność usługowa, a nie zostało na ten moment ustalone, czy widoczne na zdjęciach maszyny nie są związane z taką działalnością. W każdym razie ujawniony na fotografiach stan faktyczny z okresu od kwietnia 2025 r. nie przekreśla prawidłowości ustalenia, że w dniu 20 marca 2025 r. obowiązek administracyjny był wykonany, a wierzyciel nie pozostawał w bezczynności. Wobec powyższego oddalono skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.