II SA/Kr 1127/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2017 r. sprawy ze skarg A. W. i M. D.-G. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargi oddala. Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia 15.01.2016 r. znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę na inwestycję pn. Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w części parteru, miejscami postojowymi i częścią gospodarczą w podziemiu z wew. instalacjami; wody, kanalizacji. gazu, c. o., elektryki wraz z wewn. instalacją poza budynkiem: kanalizacji sanitarnej, gazu i Kanalizacji opadowej wraz ze zbiornikiem retencyjnym na działce nr [...] obr. [...], ul [...] w K., budowa przyłącza kanalizacji opadowej na działce nr [...], [...] obr. j. w. , budowa zjazdu z dziatki nr [...] na działkę [...] obr. j. w. Odwołania złożyli M. D.-G., A. W. oraz M. G. zarzucając, że nieprawidłowo określony został krąg osób uczestniczących w postępowaniu, a ponadto projektowany na sąsiedniej działce budynek ograniczy nasłonecznienie i naturalne oświetlenie pomieszczeń w budynku przy ul. [...]. W dalszej korespondencji wskazano również na nieprawidłową ilość miejsc postojowych jak i niezgodne z przepisami usytuowanie budynku w granicy. Wojewoda decyzją z dnia 20.07.2016r. znak: [...], na podstawie art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U.201 6.290) i art. 138 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ wskazał w uzasadnieniu, iż działka nr [...] przy ul. [...] znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Jej właścicielkami są między innymi M. G. i B. D.-G.. Osoby te zmarły. W ramach postępowania odwoławczego nie udało się ustalić ustawowych spadkobierców po zmarłych. Nie ustalono również osób sprawujących zarząd majątkiem masy spadkowej. W tej sytuacji istnieje konieczność ustalenia, w oparciu o art. 30 ust. 5 kpa, kuratora masy spadkowej oraz zapewnienie mu udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym. W odniesieniu do zgłaszanego zarzutu o ograniczeniu nasłonecznienia pokoi w budynku na działce nr [...], podano, iż regulacja w tym zakresie znajduje się w § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak wynika z wykonanej przez projektanta analizy nasłonecznienia, mieszkania w budynku przy ul. [...] są wielopokojowe. Pokoje oznaczone jako M2 (parter) i 04 (piętro) mają po 2 okna. Jedno z okien jest skierowane na południowy-zachód, a drugie na północny-zachód. Okna skierowane na południowy-zachód nie są przesłaniane przez projektowaną inwestycję i tym samym nie wprowadza ona żadnych ograniczeń w nasłonecznieniu tych pokoi. Jak wynika z wyjaśnień projektanta, pokoje te mają wymagany czas nasłonecznienia. Tym samym spełniony jest wymóg wynikający z tego przepisu w odniesieniu do tych 2 mieszkań. Niezależnie jednak od powyższej ocen, jak ustalono w postępowaniu odwoławczym, w oparciu o pismo Urzędu Miasta K. Wydziału Podatków i Opłat z 7.07.2016 r. znak: [...], w budynku przy ul. [...] znajdują się 3 lokale. Ustalenia więc wymaga, które okna przynależą do poszczególnych lokali i czy w odniesieniu do wszystkich tych lokali spełnione są wymogi wynikające z § 13 i 60 ww. rozporządzenia. Odpowiadając na zgłaszane w odwołaniu zastrzeżenia związane z ilością miejsc postojowych wyjaśniono, że decyzja o warunkach zabudowy z 6.08.2013 r. Nr [...] wskazał, że inwestor we własnym zakresie, poza pasami drogowymi winien zrealizować miejsca postojowe dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania inwestycji. W decyzji tej informacyjnie podano treść uchwały z 29.08.2012 Nr [...] Rady Miasta K. dotyczącej "Programu obsługi parkingowej dla miasta K." oraz zalecając uwzględnienie wskazań zawartych w tej uchwale. W projekcie budowlanym ilość miejsc postojowych wynikająca z tej uchwały jest uwzględniona, bowiem zaprojektowano 4 miejsca postojowe dla 3 lokali mieszkalnych na 1 i 2 piętrze. W budynku przewidziano w parterze funkcję usługową, dla której brak w ww. uchwale wymogów w zakresie ilości miejsc parkingowych. Uchwała ta przewiduje jedynie konieczność zapewnienia miejsc postojowych dla funkcji handlowej, uzależniając ich ilość od powierzchni sprzedaży. Jak wynika z projektu budowlanego, planowana inwestycja nie przewiduje w budynku funkcji handlowej. W odniesieniu natomiast do zgłaszanego zarzutu o zlokalizowaniu budynku w granicy z działką nr [...], wyjaśniono, że stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w niniejszej sprawie lokalizacja budynku w granicy z działką nr [...] jest dopuszczona w decyzji o warunkach zabudowy z 6.08.2013 r. Uzyskana przez inwestora zgoda na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, nie dotyczyła możliwości lokalizacji budynku w granicy z działka nr [...], ale możliwości lokalizacji ściany z otworami okiennymi w odległości od granicy niniejszej aniżeli wynika to z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, tj. mniejszej niż 4 m od granicy. Sprawa nie została przez organ I instancji wyjaśniona w stopniu dostatecznym dla potrzeb niniejszego rozstrzygnięcia. Brak jest bowiem prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania. Zakres niezbędnych ustaleń, nie pozwala na przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania uzupełniającego, bez narażenia się na zarzut naruszenie zasady dwuinstancyjności, określonej w § 15 kpa. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tą decyzję wnieśli M. D.-G. i A. W., zarzucając brak w uzasadnieniu decyzji szeregu zarzutów jakie stawiał skarżący jak również inne strony postępowania. Wskazano na naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa Budowlanego związanego z tym, że doszło do naruszenia w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, tylko poprzez podanie zgodności z decyzją o wz. Podkreślono bezrefleksyjne przyjęcie zapisów decyzji o wz oraz skoncentrowanie się na decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Zarzuty podniesione w skardze są niezasadne, stąd skarga została oddalona. Na wstępnie wskazać należy, że zaskarżona decyzja Wojewody ma charakter kasatoryjny, wobec czego w swoim uzasadnieniu powinna zawierać elementy, które dotyczą oceny podstaw do zastosowania art. 138 § 2 kpa poprzez uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy ma w pełni kompetencję i może uchylić zaskarżoną decyzją w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wobec tego wbrew zarzutom skargi, istotą niniejszej sprawy jest zbadanie przez Sąd prawidłowości rozstrzygnięcia kasatoryjnego, a więc spełnienia przesłanek z art. 138 § 2 kpa. Skoro zatem skarżony organ odwoławczy uchylił decyzję I instancji i wskazał podstawy swojego rozstrzygnięcia, to ocenie Sądu podlega decyzja kasacyjna jedynie pod kątem przyjętych przez organ podstaw kasacyjnych. W ocenie Sądu skarżony organ odwoławczy w sposób prawidłowy wykazał spełnienie przesłanek z art. 138 § 2 kpa. Przepis ten wymaga, aby organ odwoławczy wykazał, że w sprawie nie poczyniono wystarczających i wymaganych ustaleń, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W kontrolowanej sprawie istotną okolicznością była kwestia braku prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania co do właścicieli znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji działki nr [...] przy ul. [...] - M. G. i B. D.-G., które zmarły i nie udało się ustalić ustawowych spadkobierców oraz zapewnienie im udziału w całym toczącym się postępowaniu administracyjnym. Brak powyższego doprowadziłoby do naruszenia art. 10 kpa i zasady zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu. Dodatkowo w budynku przy ul. [...] znajdują się 3 lokale i ustalenia wymaga, które okna przynależą do poszczególnych lokali i czy w odniesieniu do wszystkich tych lokali spełnione są wymogi wynikające z § 13 i 60 ww. rozporządzenia. Konieczne są zatem w niniejszej sprawie, opisane przez skarżony organ, ustalenia w powyższym zakresie w celu zapewnienia stronom zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania, w tym zasady czynnego udziału w całym postępowaniu. Wobec tego niezasadny jest zarzut dotyczący koncentrowania rozważań skarżonego organu odwoławczego i uzasadnienia jego decyzji na odniesieniu się do ustaleń i rozważań organu I instancji, bez własnych ocen skarżonego organu, a także braku w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego odniesienia się do szeregu zarzutów składanych w toku postępowania. Jak wyżej wskazano zaskarżona decyzja Wojewody ma charakter kasatoryjny, wobec czego w swoim uzasadnieniu przede wszystkim powinna zawierać i zawiera elementy, które dotyczą oceny podstaw do zastosowania art. 138 § 2 kpa poprzez uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Powyższe przesłanki stanowią istotę sprawy i podlegały ocenie Sądu. Z uwagi na powyższe niezasadne są pozostałe zarzuty odnoszące się do innych kwestii tj. braku zbadania naruszenia innych uzasadnionych interesów osób trzecich w obszarze oddziaływania obiektu oraz zarzutów kierowanych do decyzji o warunkach zabudowy. W tym zakresie prawidłowo wskazał organ odwoławczy, że zarzuty stawiane decyzji WZ są niezasadne, gdyż w niniejszej sprawie kontroli podlega decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a nie ostateczna decyzja o wz, która nie może być wzruszana w tym trybie, ponieważ naruszono by zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddalił skargi.