II SA/Kr 1134/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik - Dobosz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędzia WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 maja 2014 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala. [pic] Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 18, art. 33, art. 34 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej w skrócie u.p.e.a.) i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), uchyliło postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] o uznaniu zarzutów zobowiązanej M. B. w zakresie prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione i umorzyło postępowanie I instancji w całości. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r. M. B. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. o umorzenie postępowania egzekucyjnego wobec tytułów wykonawczych Nr [...],[...],[...],[...] i [...], powołując się na art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. nieistnienie obowiązku. Zobowiązana podniosła, że w dniu [...] grudnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wydał zawiadomienie znak: [...] do firmy "C[...]" o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę. Ponadto wskazała na nieistnienie obowiązku ponoszenia opłat za czyszczenie szamba, objętego tytułami wykonawczymi Nr [...],[...],[...],[...] i [...], gdyż wspólna posesja nr [...] została podłączona do sieci kanalizacyjnej w kwietniu 2005 r. protokołem odbioru technicznego na nazwisko jednego współwłaściciela – T. S. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. przesłał do Burmistrza Miasta i Gminy N. kopię powyższego wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. celem zajęcia stanowiska. Przedmiotowy wniosek został potraktowany przez Burmistrza Miasta i Gminy N. jako zarzuty wniesione przez zobowiązaną M. B. w zakresie prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego. W związku z tym Burmistrz Miasta i Gminy N., działając jako Wierzyciel w toku postępowania egzekucyjnego, wydał w dniu [...] kwietnia 2014 r. postanowienie Nr [...], w którym uznał zarzuty zobowiązanej M. B. w zakresie prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu[...] stycznia 2006 r. wydał decyzję, którą ustalił obowiązek uiszczania przez M. B. opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego i transport nieczystości ciekłych. Decyzja ta była przedłużana sukcesywnie na kolejny okres, a także stała się przedmiotem kontroli Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zarówno organ jak i sąd nie uznały za zasadne podnoszonych zarzutów przez odwołującą się M. B. Również Sąd Apelacyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 26 listopada 2008 r. uznał, że M. B. "była jedyną osobą korzystającą ze zbiornika bezodpływowego. Skoro natomiast tylko ona z niego korzystała, to brak podstaw do uznania, że do jego opróżniania zobowiązana była również druga współwłaścicielka, która miała już w tym okresie dostęp do kanalizacji". Nadto podniósł, że wierzyciel, którym w sprawie egzekwowania opłat ustalonych decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. znak [...] (przedłużaną następnie kolejnymi decyzjami) jest Burmistrz Miasta i Gminy N., dopełnił wszelkich wymagalnych przepisami prawa czynności warunkujących wystąpienie do organu egzekucyjnego z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła M. B., wskazując, iż wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r. (nadanym za pośrednictwem poczty polskiej w dniu [...] marca 2014 r.) zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. o umorzenie postępowania egzekucyjnego wobec tytułów wykonawczych Nr [...],[...],[...] [...] i [...], powołując się na art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. nieistnienie obowiązku. Strona podniosła, że wobec niezajęcia przez Burmistrza Miasta i Gminy N. stanowiska w terminie 14 dni postępowanie winno ulec zawieszeniu. Ponadto podniosła, że nieprawidłowe jest stwierdzenie organu l instancji, że wniosła zarzuty w stosunku do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, bowiem w sprawie brak jest decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę prowadzenia egzekucji administracyjnej. M. B. wskazała również, że w stosunku do decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. znak [...]obecnie jest prowadzone postępowanie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] i umorzyło postępowanie I instancji w całości. Organ II instancji wskazał, że jakkolwiek z akt sprawy nie wynika dokładny termin doręczenia tytułów wykonawczych Nr [...],[...],[...],[...] i [...], to jednak mając na uwadze przepis art. 32 u.p.e.a., mówiący, iż organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, można na podstawie akt sprawy niewątpliwie stwierdzić, iż zobowiązana nie dochowała 7-dniowego terminu do wniesienia zarzutów. Tymczasem Burmistrz Miasta i Gminy N. przy rozpoznaniu sprawy pominął zupełnie, że prawo wniesienia zarzutów może zostać zrealizowane tylko w ściśle określonym terminie. Rozpatrzenie zarzutów może nastąpić tylko wówczas, gdy zostały wniesione w ustawowym terminie i przez osobę do tego uprawnioną. Uchybienie terminu do złożenia zarzutów powoduje bezskuteczność czynności zobowiązanego, a stwierdzenie tej okoliczności oznacza niedopuszczalność, bezprzedmiotowość postępowania w tym zakresie. Zgłoszenie zarzutów po terminie uniemożliwia zatem ich rozpatrzenie, a przez to wydanie postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela czy też w sprawie zgłoszonych zarzutów. Kolegium podkreśliło, że z akt sprawy wynika, iż M. B. wniosła nie zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, których skuteczność i możliwość merytorycznego rozpatrzenia uzależniona jest od dochowania terminu do ich wniesienia, lecz wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego wobec tytułów wykonawczych Nr [...],[...],[...],[...] i [...], powołując się na art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. nieistnienie obowiązku. Umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić na wniosek wierzyciela, z urzędu, a także na skutek inicjatywy zobowiązanego. Wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego może być złożony na każdym etapie postępowania egzekucyjnego. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ustanawia bowiem terminu do wnoszenia żądania wydania postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Złożenie przez zobowiązaną wniosku o umorzenie postępowania powoduje konieczność jego rozstrzygnięcia. O tym czy rozstrzygnięcie to nastąpi w trybie art. 33 w związku z art. 34, czy w trybie art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji decydują stosowne normy prawa materialnego i prawa procesowego wyznaczone treścią konkretnego żądania. W przedmiotowej sprawie strona nie złożyła wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego jako konsekwencji rozpatrzenia zarzutów w trybie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, lecz jako odrębny wniosek podlegający rozpatrzeniu w oparciu o art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co wyraźnie zaznaczyła. Mając powyższe na względzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż brak było podstaw do wydania postanowienia w trybie art. 34 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji o uznaniu zarzutów obowiązanej M. B. w zakresie prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione. Skargę na powyższe postanowienie wniosła do WSA w Krakowie M. B., żądając uchylenia go w części dotyczącej umorzenia. Skarżąca wskazała, że organy obu instancji nie zajęły się kluczowym zagadnieniem, jakim jest zasadność ponoszenia opłat za czyszczenie szamba po przyłączeniu nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. Jej zdaniem, skoro organ II instancji stwierdził, że brak było podstaw do wydania w sprawie postanowienia w trybie art. 34 § 1 i 2 u.p.e.a., jego obowiązkiem było uchylić postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy N. i przekazać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji z urzędu. Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadą postępowania egzekucyjnego jest, w myśl art. 32 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej u.p.e.a.), że " Organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony". Doręczenie tytułu wykonawczego jest bardzo istotne z punktu widzenia ochrony praw podmiotowych podmiotu zobowiązanego, gdyż w tytule wykonawczym zawarte jest m.in. pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni - prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Instytucja zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym jest środkiem prawnym chroniącym zobowiązanego przed nieuzasadnionym, w świetle powszechnie obowiązującego prawa, wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Jest przy tym oczywiste, że uwzględnienie zarzutów przez organ egzekucyjny skutkuje umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z treścią art. 33 u.p.e.a. § 1. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy (.....)". Z instytucją zarzutów ustawodawca powiązał szczególne wymogi proceduralne polegające na tym, że, zgodnie z art. 34 u.p.e.a. " § 1. Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. (.....). § 1a. Jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. § 2. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie. § 3. (uchylony). § 4. Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. § 5. Na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie. Zażalenie na postanowienie w sprawie zarzutów podlega rozpatrzeniu w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odwoławczemu. Jednocześnie, niezależnie od instytucji zarzutów, które przysługują zobowiązanemu w ściśle określonym terminie i na początkowym etapie postępowania egzekucyjnego, co wynika z istoty tej instytucji, ustawodawca przewidział instytucję odrębnego wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z treścią art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji " § 1. Postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. § 2. Postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.(.....) § 3. W przypadkach, o których mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4. § 4. Postanowienie, o którym mowa w § 3, wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu. § 5. Na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego przysługuje zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym". Jest przy tym istotne dla kontrolowanej sprawy, że wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 u.p.e.a. - zobowiązany może złożyć na każdym etapie postepowania egzekucyjnego. W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że skarżąca złożyła do organu egzekucyjnego wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Okoliczność ta wynika zarówno wprost z treści pisma skarżącej adresowanego do organu egzekucyjnego tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., jak i z wypowiedzi pełnomocnika zawodowego skarżącej, zaprotokołowanej w trakcie rozprawy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie, w dniu 14 października 2014 r. Jak wynika z treści art. 59 u.p.e.a., regulującego postępowanie organu egzekucyjnego w przypadku wniesienia wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny rozpatruje ten wniosek samodzielnie bez współdziałania z wierzycielem. W związku z tym organ egzekucyjny, tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. nie posiadając ku temu wyraźnych podstaw prawnych, pismem z dnia [...] marca 2014 r. przesłał do wierzyciela tj. Burmistrza Miasta i Gminy N. kopię wniosku skarżącej z dnia [...] lutego 2014 r. celem zajęcia stanowiska przez wierzyciela. W konsekwencji tego działania, wniosek skarżącej został potraktowany przez wierzyciela tj. Burmistrza Miasta i Gminy N. jako zarzuty wniesione przez zobowiązaną M. B. w zakresie prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny mógł co prawda, w ramach zasady współdziałania organów administracji publicznej zasięgać informacji, rozgraniczając jednak wyraźnie, że nie chodzi w tym przypadku o stanowisko wierzyciela w formie postanowienia. W związku z tym Burmistrz Miasta i Gminy N, działając jako wierzyciel w toku postępowania egzekucyjnego, wydał w dniu 14 kwietnia 2014 r., w trybie art. 34 § 1 i 2 u.p.e.a. zaskarżone postanowienie, w którym uznał zarzuty zobowiązanej M. B. w zakresie prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione. Oceniając stan faktyczny i prawny kontrolowanej sprawy Sąd stwierdza, że w sprawie nie zachodzą podstawy do wydania przez wierzyciela postanowienia w trybie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji o uznaniu zarzutów obowiązanej M. B. w zakresie prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. trafnie zatem ustaliło, mając na uwadze akta sprawy i przepis art. 32 u.p.e.a., - iż zobowiązana M. B. nie dochowała 7-dniowego terminu do wniesienia zarzutów. Burmistrz Miasta i Gminy N. przy rozpoznaniu sprawy pominął zupełnie, że prawo wniesienia zarzutów może zostać zrealizowane tylko w ściśle określonym terminie. Rozpatrzenie zarzutów może nastąpić tylko wówczas, gdy zostały wniesione w ustawowym terminie i przez osobę do tego uprawnioną. Uchybienie terminu do złożenia zarzutów powoduje bezskuteczność czynności zobowiązanego, a stwierdzenie tej okoliczności oznacza niedopuszczalność, bezprzedmiotowość postępowania w tym zakresie. Zgłoszenie zarzutów po terminie uniemożliwia zatem ich rozpatrzenie, a przez to wydanie postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela czy też w sprawie zgłoszonych zarzutów. Działający w kontrolowanej sprawie jako organ I instancji Burmistrz Miasta N. właściwy potencjalnie do wydania kontrolowanego postanowienia, naruszył art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 w zw. z art. 18 u.p.e.a. w sposób mający znaczenie dla kontrolowanej sprawy. W konsekwencji nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego, błędnie zastosował w sprawie tryb art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zarazem art. 77. § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W myśl art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ egzekucyjny wadliwie, bez podstawy prawnej, skierował wniosek skarżącej do wierzyciela w celu uzyskania jego stanowiska w sprawie. Wierzyciel, czyli Burmistrz Miasta N. niezasadnie, bez należytego ustalenia stanu faktycznego i prawnego, przyjął że może działać w sprawie przy zastosowaniu art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ egzekucyjny powinien, zdaniem Sądu, samodzielnie, działając na podstawie art. 59 u.p.e.a., bez zwracania się do wierzyciela o stanowisko w sprawie, rozstrzygnąć wniosek skarżącej o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Artykuł 59 u.p.e.a. nie przewiduje bowiem procedury współdziałania organu egzekucyjnego i wierzyciela dla potrzeb rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, w którym wierzyciel wydaje postanowienie administracyjne. W tej sytuacji SKO w K. prawidłowo uchyliło postanowienie wydane przez wierzyciela tj. Burmistrza Miasta i Gminy N. w trybie art. 34 § 1 i 2 u.p.e.a. i umorzyło postępowanie I instancji, przy czym za pierwszą instancję należy w tym przypadku rozumieć wierzyciela, czyli Burmistrza Miasta i Gminy N. Sąd wyjaśnia w tym miejscu, że umorzone zostało zatem w sprawie przez SKO w K. postępowanie Burmistrza Miasta i Gminy N. prowadzone w sprawie wydania zaskarżonego postanowienia. Kontrolowane przez Sąd rozstrzygnięcie SKO w Krakowie jest zgodne z prawem i oznacza, że wniosek skarżącej powinien być rozpatrzony merytorycznie przez samodzielnie działający w tej sprawie organ egzekucyjny, czyli Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. Mając na uwadze powyższe okoliczności prawne i faktyczne kontrolowanej sprawy -Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.