II SA/Kr 1141/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Protokolant: Anna Fugiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2005 r. nr Kol. Odw. [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Burmistrz Miasta i Gminy S. decyzją z [...] 2005 r., znak: [...] na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 60 ust. l ustawy z 27.03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717) po rozpatrzeniu wniosku z [...] 2004 r. J. L. zam. S. ul. [...] ustalił warunki zabudowy na działkach Nr [...],[...] i [...] w S. dla inwestycji: budynek mieszkalny, jednorodzinny wraz z przyłączami: energetycznym, wodociągowym, kanalizacyjnym, zbiornik na ścieki. Organ I instancji wskazał, że teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarze dla którego nie ma planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z dyspozycją art. 59 ust. l w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - zmiana sposobu zagospodarowania terenu - budowa budynku mieszkalnego z infrastrukturą wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy z jednoczesnym uwzględnieniem art. 61 ust. l ustawy. Organ I instancji wskazał m.in., że przedmiotowa inwestycja spełnia powyższe wymogi: na działkach sąsiednich istnieją budynki mieszkalne dostępne z tej samej drogi publicznej, wnioskowany teren ma dostęp do drogi publicznej - droga powiatowa (działka Nr[...]), istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla planowanej inwestycji, inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o wyłączenia gruntu z produkcji rolnej. W warunkach i szczegółowych wymaganiach organ I instancji ustalił m.in. maksymalny wskaźnik wielkości po w. zabudowy w stosunku do pow. działki - 0,17; maksymalną szerokość elewacji frontowej - 14, 5 m, maksymalną ilość kondygnacji - 2.0. Organ I instancji wskazał, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a projekt uzyskał pozytywne uzgodnienia wynikające z art. 53 ust. 4 pkt. 6 i 9 ustawy. Linie rozgraniczające inwestycji wyznaczono na mapie geodezyjnej w skali 1: 1000, stanowiącej załącznik nr l do decyzji pierwszoinstancyjnej. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że nie uwzględnił wniosku inwestora w punkcie dotyczącym budowy w granicy z działką Nr [...] ponieważ decyzja o warunkach zabudowy nie określa konkretnej lokalizacji, lecz jedynie linie rozgraniczające inwestycji w granicach w których inwestor ma możliwość lokalizować inwestycję. Wskazał, że przy projektowaniu inwestycji należy zachować przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12. 04. 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), co nie wyklucza zabudowy w granicy działki sąsiedniej, a co winno być przedmiotem ustaleń na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zastrzeżeń dotyczących przebiegu granic pomiędzy działkami Nr [...] i Nr [...] a działką wnioskowaną do zabudowy organ I instancji stwierdził, że zgodnie z cyt. ustawą niniejsza decyzja nie rodzi praw do terenu i nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich. Niniejsza decyzja nie określa również szczegółowej lokalizacji przewodów napowietrznych niskiego napięcia w bezpośredniej bliskości granic w/w działek. Odnosząc się do uwag S. i J. O., dotyczących ustanowienia drogi koniecznej organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja nie może naruszać uzasadnionych i prawem chronionych interesów osób trzecich, w szczególności stanowić przeszkody lub ograniczenia w dostępie do drogi publicznej oraz dopływie światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, pozbawiać możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, a także powodować uciążliwości i zakłócenia oraz zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby. Wszelkie działania inwestora zmierzające do ograniczenia możliwości dojazdu do działek sąsiednich winny być przedmiotem postępowania przed właściwym sądem rejonowym z powództwa cywilnego ponieważ organ I instancji nie posiada kompetencji do rozstrzygania spraw z tego zakresu. Od tej decyzji wnieśli odwołanie S. i J. O., podnosząc, że decyzja ta nie określa gabarytów planowanej inwestycji, a wyznaczona w niej szerokość elewacji frontowej (14,5 m) jest nie do przyjęcia przy szerokości działki inwestora, wynoszącej mniej niż 14,5 m. Odwołujący podnieśli, że decyzja narusza ich prawo własności. Nadto podnieśli, że nie wyrażają zgody na wybudowanie przedmiotowego budynku w granicy z ich działką nr [...] jak i na przebieg przewodów zasilających oraz zbiornika na ścieki w bezpośrednim sąsiedztwie granicy z ich działką. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] 2005 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 53 ust. 4 i 5, art. 59 ust. l, art. 60 ust. l i 4, art. 61 ustawy z 27.03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. Nr 80 póz. 717) oraz § 3 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że decyzja organu I instancji jest wadliwa przede wszystkim ze względu na wyznaczenie maksymalnej szerokości frontowej elewacji budynku mieszkalnego planowanej inwestycji na 14,5 m na działce o szer. około 11 m - co wynika z załącznika nr l do decyzji. Oznacza to, że organ I instancji nie wziął pod uwagę czy przedmiotowa inwestycja będzie możliwa do realizacji na wskazanej działce oraz tego czy stosownie do zaleceń zawartych w decyzji będzie możliwe zachowanie (przy braku zgody sąsiadów na budowę w granicy) przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04. 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy podkreślił, że wyznaczając dla nowej zabudowy - zgodnie z § 6 ust. l rozporządzenia Min. Infrastruktury z 26.08. 2003 r. w.-sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - szerokość elewacji frontowej - znajdującej się od frontu działki - powinno się wskazać jako konkretną, ostateczną jej wielkość (a nie maksymalną jak w decyzji I instancji) jaką można zrealizować na wnioskowanym terenie. Nadto organ odwoławczy zarzucił, że w zaskarżonej decyzji nie została też właściwie określona planowana inwestycja, nie podano jej bowiem w sposób jednoznaczny i precyzyjny i w związku z tym nie wiadomo czy wnioskowana inwestycja wskazana jako budynek mieszkalny jest budową czy rozbudową budynku. Wskazane nieścisłości wymagają skorygowania i przeprowadzenia postępowania uzupełniającego w tym zakresie. Organ odwoławczy wskazał również na że przedmiotowe postępowanie jest dotknięte uchybieniami związanymi z naruszeniem dyspozycji z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 106 § 2 i 5 i art. 125 § l k.p.a. Przepis art. 53 ust. 5 cyt. ustawy stanowi wprost, że uzgodnień o których mowa w art. 53 ust. 5 dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Zatem organ I instancji, stosując ów tryb, zobowiązany był do zawiadomienia wszystkich stron o wystąpieniu do innego organu o zajęcie stanowiska (art. 106 § 2 k.p.a.). Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska zobowiązany jest wydać postanowienie, na które stronie służy zażalenie (art. 106 § 5 k.p.a.). Taka regulacja w powiązaniu z art. 125 § l k.p.a. przesądza o tym, że postanowienie wydane w tym przedmiocie powinno być doręczone wszystkim stronom na piśmie. Natomiast w przedmiotowej sprawie organ I instancji występując do innych organów o zajęcie stanowiska nie zawiadomił o tym fakcie wszystkich stron. Z kopii pism i zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że o wystąpieniu o uzgodnienie zawiadomiony był tylko inwestor. Od tej decyzji złożył skargę J. L., zarzucając, że został nią pokrzywdzony oraz podniósł, że w jego ocenie dopełnił wszystkich wymogów prawnych tj. określił lokalizację budynku, wyobrażenie o jego bryle i komunikację. Podniósł że uchylenie decyzji I instancji jest dla niego niezrozumiałe skoro - być może - setki decyzji opracowanych w identycznym trybie i staranności przez UMiG S. jest ważnych. Wniósł o wezwanie na rozprawę organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie z argumentacja przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył co następuje: Stosownie do art. l ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych (art. l i art. 3 p.p.s.a). W ramach swej kognicji sad bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § l p.p.s.a. W wyniku dokonanej przez Sąd oceny należy stwierdzić, że skarga J. L. nie zasługuje na uwzględnienie, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. stwierdza, po dokonaniu analizy postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie, że zapadła w sprawie zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zgodnie z dyspozycją art. 4 ust. 2 pkt. 2 ustawy z 27.03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji (niż określone w określone w pkt l ) ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Instrumentem prawnym ograniczającym dowolne inwestowanie na obszarze nieobjętym planem zagospodarowania przestrzennego, oprócz dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. l rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie średnia szerokość elewacji frontowej planowanego budynku, wyznaczona stosownie do dokonanej w sprawie analizy wynosi 12,5 m, w związku z czym organ wydający decyzję ustalającą warunki dla przedmiotowej zabudowy powinien był stosownie do art. 6 ust. 2 w zw. z § 3. ust. l rozporządzenia ustalić tę szerokość na co najwyżej 11 m. Należy zwrócić uwagę, iż przyjęcie, że to organ ustalający warunki zabudowy, a nie inwestor, ostatecznie decyduje o szerokości elewacji frontowej w ramach zakreślonych wartości granicznych może stanowić istotne utrudnienie dla inwestora, ale jest niezbędne dla zagwarantowania ładu przestrzennego, określonego w a art. 2 pkt. l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społ-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Uzasadnione jest także stwierdzenie organu odwoławczego co do naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 106 § 1, 2 i 5 k.p.a. Analiza materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych wykazała, że organ I instancji dokonując uzgodnień do jakich jest zobowiązany stosownie do art. 53 w zw. z art. 64 ust. l cyt. ustawy, nie zachował trybu z art. 106 k.p.a. zgodnie z dyspozycją z art. 53 ust. 5 ustawy. Stosownie do treści art. 106 § 2 k.p.a organ załatwiający sprawę gdy zwraca się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę, a zajęcie stanowiska następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje stronie zażalenie (art. 106 § 5 k.p.a.). Trzeba wskazać, że takie zawiadomienie organ I instancji skierował tylko do J. L., pominął natomiast inne strony postępowania w tym S. i J. O. i G. K., którym nie zostały również doręczone postanowienia organów uzgadniających. Obowiązek doręczenia w/w postanowień jest niewątpliwy jako, że S. i J. O. oraz G. K. są stronami niniejszego postępowania. Powyższe uchybienie stanowi wystarczającą podstawę uzasadniającą potrzebę uchylenia decyzji organu I instancji (por. wyrok WSA z 21.11.2005 r., sygn. akt IVSA/Wa 1103/05, LEX 198857). Należy się zgodzić z organem odwoławczym, że wykazane nieprawidłowości wymagają skorygowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.