II SA/Kr 1146/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Jan Zimmermann / spr. / Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska AWSA Mariusz Kotulski Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2004r. sprawy ze skargi L.B. na uchwałę Rady Miasta Trzebinia z dnia 21 marca 2003r. Nr VII/ 104/ IV/ 2003 w przedmiocie odrzucenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Trzebinia dla obszaru Śródmieście - Centrum - skargę oddala - II SA/Kr 1146/03 UZASADNIENIE Na podstawie uchwały z dnia 24 kwietnia 1998 r. Nr LXV/II/528/98 przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Trzebinia dla obszaru "Śródmieście - centrum", projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 16 września 2002 r. do 14 października 2002 r. Jeden z zarzutów do powyższego projektu skierowała w dniu [...] października 2002 r. L.B , zam. w K. , przy ul. [...], właścicielka działki nr [...]. Napisała ona, że nie zgadza się na proponowaną zabudowę działki w formie dobudowy do istniejącego budynku na działce nr [...] . Wnosi też o likwidację gazociągu wysokoprężnego na działce nr [...].. Rada Miasta Trzebini uchwałą z dnia 21 marca 2003 r. Nr VII/104/IV/2003 odrzuciła powyższy zarzut. W uzasadnieniu faktycznym tej uchwały napisano, że zgodnie z projektem planu działka nr [...] , położona jest częściowo na terenie mieszkaniowo-usługowym 8MU. W aktualnie obowiązującym planie ogólnym miasta i gminy Trzebinia przedmiotowy teren położony jest na obszarze śródmiejskiej zabudowy jednorodzinnej z możliwością lokalizacji obiektów mieszkalno-usługowych, gdzie z uwagi na skalę opracowania brak wydzielenia dojazdów dla obsługi programu. Zarzut nie został uwzględniony ze względu na przebieg istniejącego gazociągu i strefę normatywna od jego przebiegu. W tych warunkach jedynie dobudowa do istniejącego budynku sąsiada stwarza warunki zabudowy działki. Warunki te mogą być zmienione dopiero po likwidacji gazociągu. Okres ewentualnej jego przebudowy nie jest przedmiotem ustaleń planu. Biorąc pod uwagę istniejące zagospodarowanie terenu uwzględnienie zarzutu byłoby równoznaczne z uniemożliwieniem realizacji na tej działce inwestycji kubaturowej o charakterze mieszkalnym. W uzasadnieniu prawnym napisano, że generalną podstawą prawną rozstrzygnięcia złożonego zarzutu jest przepis art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Sposób rozstrzygnięcia zarzutu znajduje także uzasadnienie w obowiązujących przepisach ustawy o samorządzie gminnym oraz w innych przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wytłumaczono znaczenie tych przepisów w omawianej sprawie. Podkreślono, że plan miejscowy kształtuje wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości" (art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) - może więc wprowadzać ograniczenia w zakresie. Poprzez opis stanu faktycznego i stanu prawnego oraz związków między nimi wykazano, że ograniczenia dla sposobu zagospodarowania działki wynikające z odrzucenia przedmiotowego zarzutu, chociaż naruszają interes prawny właściciela, nie powodują stanu naruszenia prawa, mogą zatem być skutecznie wprowadzone do ustaleń planu. Rada Miasta Trzebini odrzucając zarzut nie działała zatem w sposób dowolny ani nie nadużyła przysługującego jej na mocy przepisu art. 4 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym "władztwa planistycznego". Rozważana była również ewentualność uwzględnienia przedmiotowego zarzutu. Uznano jednak, że skutki tej decyzji wiązałyby się z przekreśleniem celu, dla którego postanowiono o potrzebie sporządzenia planu, w związku z czym zarzutu nie można uwzględnić. Sposobem rozstrzygnięcia Rada nie naruszyła przepisów szczególnych. W dniu [...] maja 2003 r. L.B. zaskarżyła powyższą uchwałę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze tej skarżąca napisała, że nieuwzględnienie jej zarzutu stanowi naruszenie art. 64 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. l i 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP Ponadto uchwała, jej zdaniem, narusza art. 140 w zw. z art. 143 k.c., a także art. l ust. 2 pkt 5 oraz art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nakazanie miejsca ewentualnej zabudowy działki godzi w prawo własności, gdyż oznacza brak możliwości swobodnego dysponowania tym prawem. Dalsza część skargi dotyczy samego projektu planu i zarzuca nieuwzględnienie w nim sposobu likwidacji gazociągu. W odpowiedzi na skargę Miasto Trzebinia wniosło o jej oddalenie. Powtórzono tu argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy najpierw zwrócić uwagę na pewne cechy charakterystyczne tego rodzaju uchwał i na specyfikę ich kontroli przez sąd administracyjny, opierając się o obowiązującą w dacie wydania zaskarżonej uchwały ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), gdyż te przepisy są miarodajne dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Według cyt. ustawy proces planistyczny składał się z kilku etapów i na każdym z nich zainteresowanemu służyły odmienne środki obrony przed tymi regulacjami planu, które godzą w jego uprawnienia lub w jego interesy prawne. W szczególności w pierwszym etapie przygotowania planu dochodziło do wyłożenia jego projektu do publicznego wglądu i do zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Organy gminy miały prawo ich przyjęcia lub odrzucenia, przy czym uchwała rady gminy w sprawie odrzucenia zarzutu powinna była zawierać faktyczne i prawne uzasadnienie. Rada winna w tym uzasadnieniu przedstawić wyniki analizy wniesionego zarzutu i wytłumaczyć przyjęte rozstrzygnięcie przedstawiając sytuację faktyczną wnoszącego zarzut (sytuację jego nieruchomości) a także wyjaśniając przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie, sposób ich interpretacji i ich związek z sytuacją adresata uchwały. Uchwała ta stanowiła wyraz stanowiska organów gminy, które wybrały je w ramach przysługującego im władztwa planistycznego i nie wywierała ona skutków prawnych w obrębie samego planu. Uchwała ta podlegała zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego w specjalnym trybie (art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Skarga ta nie mogła jeszcze dotyczyć samych rozwiązań planistycznych (chodziło tu jeszcze o projekt planu, a nie o gotowy plan), ale jej przedmiotem mogło być ewentualne naruszenie prawa dotyczące odpowiedzi udzielonej na wniesiony wcześniej zarzut. Dopiero w drugim etapie dochodziło do sporządzenia planu i uchwała o planie podlegała i podlega osobnej skardze do sądu administracyjnego, wnoszonej w trybie przepisów ustawy o samorządzie gminnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny jest upoważniony do kontroli zgodności z prawem zaskarżonych do niego aktów (art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i dlatego nie może kontrolować poglądów organów planistycznych, wyrażanych w odpowiedziach na zgłoszone zarzuty. Zgodnie z założeniami opisanymi wyżej, Sąd nie może również na tym etapie badać legalności samego planu. Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutów. Sąd bada natomiast, czy zawiera ona prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, rozpatrujące sytuację faktyczną i prawną podmiotu wnoszącego zarzut i wskazujące na to, że organy planistyczne nie działały dowolnie. Sąd bada również, czy uzasadnienie to operuje prawdziwymi faktami i czy prawidłowo łączy te fakty z obowiązującymi przepisami prawa, a wreszcie kontroluje sam sposób podjęcia uchwały i zachowanie przepisów określających tryb jej podejmowania. W analizowanej tu sprawie, biorąc pod uwagę powyższe założenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. W szczególności uchwała ta zawiera obszerne i wyczerpujące uzasadnienie, z którego wynika, że organy planistyczne wzięły pod uwagę okoliczności podniesione w zarzucie i zbadały indywidualną sytuację wnoszącej zarzut. Wytłumaczono od strony faktycznej i prawnej powody takiego a nie innego, - projektowanego rozwiązania planistycznego, posługując się rzeczowymi argumentami. Wyjaśniono, że fakt przebiegu przez działkę L.B. gazociągu uniemożliwia na razie jej zabudowę w sposób, jakiego życzy sobie właścicielka. Kwestia demontażu gazociągu lub zmiany jego parametrów nie jest natomiast przedmiotem rozwiązań planistycznych. Uzasadnienie prawne zaskarżonej uchwały jest również prawidłowe, powołano tu stosowane przepisy prawne i wytłumaczono ich zastosowanie w sprawie. W opisanej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa i z tego powodu orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271). Od niniejszego wyroku służy skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. Skargę powinien sporządzić adwokat lub radca prawny.