II SA/Kr 1146/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 listopada 2017 r. sprawy ze sprzeciwu T. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 6 lipca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Wojewoda decyzją z dnia 6 lipca 2017 r. (znak: [...]), na podstawie: - art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.) oraz - art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania L. B. , O. B., K. C., M. C., M. D., P. D., K. W., A. K., T. M., D. R., T. B., G. W., A. W. i R. W., od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 8 listopada 2016 r., Nr [...] (znak: [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu "D." Sp. j. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, miejscami postojowymi naziemnymi oraz infrastrukturą techniczną – Etap 4 inwestycji: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego [...] z garażem podziemnym instalacjami wewnętrznymi (enn, wod.-kan., c.o., wentylacją mechaniczną), instalacją wewnętrzną kanalizacji sanitarnej na zewnątrz budynku, drogą wewnętrzną oraz elementami małej architektury (murami oporowymi, schodami terenowymi), na działkach nr [...], [...] obr. [...] przy ul. R. w K.", uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 8 listopada 2016 r., Nr [...] (znak: [...]), Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Etapu 4 inwestycji obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego [...] z garażem podziemnym instalacjami wewnętrznymi, instalacją wewnętrzną kanalizacji sanitarnej na zewnątrz budynku, drogą wewnętrzną oraz elementami małej architektury. Dodano, że inwestycja ma być realizowana na działkach nr [...], [...], obr. [...] przy ul. R. w K.. Od ww. decyzji zostały złożone odwołania, w treści których zarzucono, że mapa, na której został wykonany projekt zagospodarowania działki nie została wykonana w skali 1:500, pomimo, że w metryce rysunku taka skala została podana, brak wyznaczenia miejsc postojowych naziemnych pomimo, że w nazwie inwestycji zostały one wskazane, teren zabawowo-rekreacyjny został zlokalizowany zbyt blisko śmietnika, a przy tym nie wykazano, że będzie on nasłoneczniony co najmniej 4 godziny (§ 40 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), brak podania w nazwie inwestycji zaprojektowanych chodników i dojść do budynku, natomiast w projekcie budowlanym brak części obejmującej wentylację mechaniczną. Ponadto zarzucono, że ten etap inwestycji nie będzie obejmował instalacji kanalizacji sanitarnej na zewnątrz budynku, która pojawia się w nazwie inwestycji, a także brak sprawdzenia części drogowej projektu budowlanego oraz że wykonana analiza nasłonecznienia i przesłaniania zostały opracowane na mapach, niebędących w skali 1:500. Podniesiono również zarzut braku klauzuli ostateczności decyzji o pozwoleniu na budowę Etapu I, II i III i tym samym wyrażono wątpliwość czy infrastruktura objęta tymi pozwoleniami powstanie. Wskazano również, że droga pożarowa nie spełnia wymagań rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, bowiem jest zbliżona do budynku na odległość mniejszą niż 5 m i posiada nieprawidłowe promienie skrętów. Pismem z dnia 16 stycznia 2017 r. inwestor odniósł się do zgłaszanych zarzutów. Dodatkowo uzupełniony został materiał dowodowy o opracowanie konstrukcyjne przedstawiające schematy statyczne murów oporowych, opracowanie uzupełniające dotyczące analizy nasłonecznienia mieszkań zlokalizowanych od strony wschodniej w budynkach nr "a" i "b.:" oraz cienia rzucanego na budynek nr "a." przez projektowany budynek [...]. Zaznaczono, że strony postępowania zostały zapoznane z nowym materiałem dowodowym. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że podjął działania mające na celu ocenę poprawności ustalenia kręgu stron postępowania, w wyniku której to oceny uznano, że organ I instancji w sposób nieprawidłowy ustalił krąg osób, które powinny uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym na prawach strony. Wojewoda podkreślił, przy tym na wstępie, że jak wynikało z zaskarżonej decyzji do obszaru oddziaływania inwestycji zakwalifikowane zostały m.in. działki nr [...] i [...], na których zlokalizowane są budynki nr "a." i "b." przy ul. R. . Dodano, że są to budynki, których właściciele tworzą wspólnotę mieszkaniową, a w związku z tym – zdaniem organu odwoławczego – Wspólnota ta powinna być uznana za stronę postępowania i do niej należało kierować korespondencję, przy czym zaznaczono, że doręczenia te – stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali – powinny być dokonywane reprezentującemu Wspólnotę zarządowi. Podano, że z akt sprawy wynikało, iż organ I instancji nie doręczył korespondencji zarządowi Wspólnoty. Dlatego też, w ocenie organu II instancji, okoliczność ta skutkować musiała uznaniem, że nieprawidłowo został ustalony krąg stron postępowania, co prowadziło zarazem do naruszenia zasad procedury administracyjnej, tj. art. 28 u.p.b. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., dając tym samym podstawę do uchylenia kwestionowanej decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że za niewystarczające należało uznać doręczenie decyzji wyłącznie właścicielom, którzy posiadają indywidualny interes prawny do osobistego uczestniczenia w postępowaniu jako strony. Ponadto Wojewoda ustalił, że w toku postępowania, które na etapie postępowania odwoławczego miało znak: [...] uczestnikiem była Wspólnota Mieszkaniowa [...] w K. reprezentowana przez Zarząd Wspólnoty. Dodano, że z treści decyzji Wojewody z dnia 25 listopada 2016 r. wynikało nadto, że uchwałą nr [...] powołano zarząd tej Wspólnoty w składzie: T. M., L. S. i K. D., przy czym zaznaczono, że T. M. był uczestnikiem tego postępowania, jako właściciel lokalu posiadający indywidualny interes prawny, a nie jako członek zarządu, zaś do pozostałych osób wchodzących w skład zarządu, nie była kierowana korespondencja. Organ odwoławczy podkreślił, że w aktach sprawy brak było dowodu o jakichkolwiek ustaleniach w tym zakresie dokonanych przez organ I instancji. Stąd też wskazano, że przy ponownym badaniu sprawy organ I instancji powinien wyjaśnić czy skład zarządu Wspólnoty nie uległ zmianie. Za celowe zdaniem organu odwoławczego, należałoby również uznać powiadomienie zarządu, że doręczenie korespondencji przez organ, kierowane do Wspólnoty Mieszkaniowej (poprzez członków zarządu) stanie się skuteczne w przypadku odebrania jej przez pierwszego z członków zarządu oraz że od tej daty należy liczyć początek obliczania terminu do ewentualnego wniesienia odwołania. Niezależnie od powyższego, organ odwoławczy zaznaczył, że w dacie wydania decyzji (tj. 8 listopada 2016 r.) organ był w posiadaniu pełnomocnictwa (z dnia 26 października 2016 r.), udzielonego przez jedną ze stron postępowania, a w związku z tym w takiej sytuacji decyzję należało kierować na ręce pełnomocnika. Zdaniem Wojewody, organ I instancji powinien także, zweryfikować krąg stron postępowania w oparciu o wykonane przez projektanta opracowanie pokazujące wędrówkę cienia rzucanego przez projektowany budynek na budynki przy ul R. "a." i "b." oraz ustalić, w których pokojach w tych budynkach następuje ograniczenie w ich nasłonecznieniu. Dodatkowo, podniesiono, że organ I instancji powinien zwrócić uwagę na prawidłowość lokalizacji budynku w stosunku do przebiegu drogi pożarowej realizowanej w etapie I. Ponadto Wojewoda wskazał, że organ I instancji nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do zakresu obowiązkowej kontroli, którą organ powinien przeprowadzić przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i o której mowa w art. 35 ust. 1 u.p.b. W szczególności brak było stanowiska w kwestii zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia 28 września 2010 r., Nr [...] Mając na uwadze powyższe, Wojewoda uznał, że sprawa nie została przez organ I instancji wyjaśniona w stopniu dostatecznym dla potrzeb niniejszego rozstrzygnięcia, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był niewystarczający dla oceny jego poprawności. Dodano przy tym, że brak było możliwości przeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania uzupełniającego, bez narażenia się na zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności, określonej w art. 15 k.p.a. Tym samym, w ocenie organu II instancji, należało uznać, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji do ponownego rozpatrzenia, celem ponownego przeprowadzenia postępowania przez organ I instancji. Skargę na ww. decyzję w części dotyczącej jej uzasadnienia wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący T. M., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w części, to jest w zakresie jej uzasadnienia oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postepowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszystkich okoliczności, jakie organ l instancji powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy; 2. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez nie odniesienie się przez organ II instancji do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu oraz w piśmie z dnia 18 kwietnia 2017 r., a w szczególności do zarzutu: a) braku tożsamości terenu, dla którego została wydana decyzja o warunkach zabudowy i terenu, którego dotyczy decyzja organu l instancji oraz zarzutu niezgodności projektu budowlanego z art. 35 ust. 1 pkt. 1 u.p.b., b) niezgodności projektu zagospodarowania terenu dla etapu IV, który został zatwierdzony zaskarżoną decyzją, z projektem zagospodarowania terenu, dla etapu l, który został zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 23 czerwca 2016 r., c) niezgodności projektu zagospodarowania terenu z § 40 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 – dalej jako: rozporządzenie), d) niezgodności projektu zagospodarowania terenu z § 18 rozporządzenia z uwagi na brak przewidzianych miejsc postojowych dla osób przebywających okresowo na terenie planowanej inwestycji oraz niedostosowanie liczby miejsc postojowych do warunków decyzji o warunkach zabudowy, 3. art 12 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie sprawnego, szybkiego przeprowadzenia ponownego postępowania przez organ l instancji, a tym samym szybkiego zakończenia postępowania administracyjnego z uwagi na brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszystkich okoliczności, jakie organ l instancji powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo rozwinął podniesione zarzuty, przywołując na poparcie swojej argumentacji orzecznictwo sądów administracyjnych oraz stanowisko doktryny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 19 września 2017 r. (data wpływu 20 września 2017 r.) inwestor "D." Sp. j. podał, że pismem z dnia 13 września 2017 r. wycofał swój wniosek z dnia 30 czerwca 2016 r., na podstawie którego prowadzone było przedmiotowe postępowanie administracyjne, wobec czego w jego ocenie całe postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Pismem z dnia 18 października 2017 r. (data wpływu 24 października 2017 r.) Prezydent Miasta K. poinformował, że na skutek wniosku inwestora "D." Sp. j. z dnia 13 września 2017 r., wydał w dniu 29 września 2017 r. decyzję Nr [...], którą umorzył postępowanie znak: [...] w sprawie pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Budowa budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, miejscami postojowymi naziemnymi oraz infrastrukturą techniczną – Etap 4 inwestycji: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego [...] z garażem podziemnym instalacjami wewnętrznymi (enn, wod.-kan., c.o., wentylacją mechaniczną), instalacją wewnętrzną kanalizacji sanitarnej na zewnątrz budynku, drogą wewnętrzną oraz elementami małej architektury (murami oporowymi, schodami terenowymi), na działkach nr [...], [...] obr. [...] przy ul. R. w K.", którą to decyzję wraz z wnioskiem inwestora z dnia 13 września 2017 r. załączył do ww. pisma. Następnie w piśmie z dnia 15 listopada 2017 r. (data wpływu 20 listopada 2017 r.), stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu, działający w imieniu Prezydenta Miasta K., zastępca Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K., poinformował, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 29 września 2017 r., Nr [...] (znak: [...]), którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Budowa budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, miejscami postojowymi naziemnymi oraz infrastrukturą techniczną – Etap 4 inwestycji: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego [...] z garażem podziemnym instalacjami wewnętrznymi (enn, wod.-kan., c.o., wentylacją mechaniczną), instalacją wewnętrzną kanalizacji sanitarnej na zewnątrz budynku, drogą wewnętrzną oraz elementami małej architektury (murami oporowymi, schodami terenowymi), na działkach nr [...], [...] obr. [...] przy ul. R. w K." stała się ostateczna z dniem 10 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wymaga podkreślenia, że z dniem 1 czerwca 2017 r., na podstawie art. 9 pkt 7 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postepowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935 – dalej jako: ustawa nowelizująca), ustawodawca wprowadził do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), w miejsce wnoszonej dotychczas na zasadach ogólnych skargi, nowy środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu od decyzji, który – stosownie do treści art. 64a p.p.s.a. – przysługuje wyłącznie od rozstrzygnięć organu II instancji o charakterze kasatoryjnym, podjętych na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a. Wykładnia a contrario przepisu art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, nakazuje przyjmować, że regulacje dotyczące sprzeciwu od decyzji mają zastosowanie do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. (art. 18 ustawy nowelizującej). Tym samym, podstawowe znaczenie dla ustalenia reżimu prawnego mającego zastosowanie w przedmiotowej sprawie ma określenie daty wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, którą wyznacza wniesienie środka zaskarżenia (sprzeciwu od decyzji lub skargi). Jak wynika z akt administracyjnych zaskarżona decyzja została wydana w dniu 6 lipca 2017 r., a następnie została ona doręczona skarżącemu w dniu 14 lipca 2017 r., który w dniu 10 sierpnia 2017 r. (data stempla pocztowego na kopercie) wniósł za pośrednictwem Wojewody skargę na decyzję Wojewody z dnia 6 lipca 2017 r. (znak: [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Dlatego też należało przyjąć, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte w dniu 10 sierpnia 2017 r. wraz z wniesieniem przez skarżącego T. M. środka zaskarżenia od ww. decyzji. Wobec powyższego, w kontrolowanej sprawie mają zastosowanie przepisy p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r., w następstwie czego Sąd uznał, że od decyzji Wojewody z dnia 6 lipca 2017 r. (znak: [...]), będącej przedmiotem kontroli sądu w rozpoznawanej sprawie przysługiwał sprzeciw, o którym mowa w Dziale III Rozdziale 3a p.p.s.a., a nie jak błędnie pouczył organ odwoławczy – skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Co istotne, sprzeciw ten powinien zostać złożony w terminie czternastu dni od dnia doręczenia stronie decyzji wydanej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64c § 1 p.p.s.a.), a więc – jak zostało to już wyżej zaznaczone – w przedmiotowej sprawie od dnia 14 lipca 2017 r. Tym samym termin do zaskarżenia ww. decyzji Wojewody z dnia 6 lipca 2017 r. upływał w dniu 28 lipca 2017 r. Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarżący wniósł ww. środek zaskarżenia zatytułowany jako "skarga" dopiero w dniu 10 sierpnia 2017 r. (data stempla pocztowego na kopercie), a zatem po upływie czternastodniowego terminu. Wymaga jednak w tym miejscu podkreślenia, że skarżący dochował jednocześnie trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, o którym – podobnie jak w odniesieniu do rodzaju przysługującego mu środka zaskarżenia – został on błędnie pouczony w treści kwestionowanej decyzji. Mając zatem na uwadze powyższe, w odniesieniu do przedmiotu kontrolowanej sprawy, w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2017 r. (sygn. akt II OZ 1326/17, LEX nr 2389736), który Sąd rozpoznający sprawę podziela i uznaje za własny, stosownie do którego skutki prawne błędnego pouczenia o środkach zaskarżenia powinny być jednolite, zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odmienna wykładnia prowadziłaby bowiem do zbędnego formalizmu i przedłużania postępowania, jako że sąd administracyjny w sytuacji złożenia wniosku o przywrócenie terminu z powodu błędnego pouczenia obowiązany jest przywrócić go stronie. Zauważyć należy, że co prawda w treści art. 112 k.p.a. ustawodawca nie wskazał sprzeciwu, jednak zgodnie z treścią art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze. Tym samym należy przyjąć, że skutkiem prawnym ochrony wynikającej z art. 112 k.p.a. w przypadku wniesienia spóźnionego środka zaskarżenia do sądu, który wpłynął z zachowaniem terminu błędnie podanego w pouczeniu, jest obowiązek rozpatrzenia go przez sąd administracyjny bez potrzeby wnoszenia wniosku o przywrócenie terminu. Dlatego też, przychylając się do stanowiska wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym powyżej postanowieniu, Sąd rozpoznający przedmiotową sprawię potraktował złożoną przez T. M. skargę, jako sprzeciw od decyzji Wojewody z dnia 6 lipca 2017 r. (znak: [...]), który pomimo jego wniesienia po upływie czternastodniowego terminu, z uwagi na ochronę wynikającą z treści art. 112 k.p.a., podlegał obowiązkowi jego rozpatrzenia bez konieczności wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Należy przy tym zaznaczyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż zwrot normatywny "stało się bezprzedmiotowe" użyty w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi. Tym samym postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Podkreśla się również, że w powołanym przepisie chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 2798/15, LEX nr 2261496). Wskazuje się przy tym, że umorzenie postępowania administracyjnego oznacza przerwanie i zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego z powodu zaistnienia w jego toku zdarzeń, które uniemożliwiają osiągniecie jego celu albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności staje się zbędne albo nawet niedopuszczalne (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 1186/09, LEX nr 622996). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że przedmiotem kontroli w tej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 6 lipca 2017 r. (znak: [...]), uchylająca decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 8 listopada 2016 r., Nr [...] (znak: [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu "D." Sp. j. pozwolenia na budowę ww. zamierzenia budowlanego oraz przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W sprawie bezspornym jest przy tym, że po przekazaniu akt organowi I instancji inwestor pismem z dnia 13 września 2017 r. (data wpływu do organu – 18 września 2017 r.) cofnął wniosek z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ww. zamierzenia inwestycyjnego. W następstwie powyższego, Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 29 września 2017 r., Nr [...] (znak: [...]) umorzył postępowanie administracyjne w kontrolowanej sprawie. Jak wynika natomiast z akt sądowych (pismo z dnia 15 listopada 2017 r. – data wpływu 20 listopada 2017 r.), decyzja ta (w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego) stała się ostateczna z dniem 10 listopada 2017 r. Tym samym, jak wynika z przywołanych powyżej okoliczności sprawy, po wejściu do obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 29 września 2017 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., dalsze prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zainicjowanej skargą T. M. – w myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – stało się bezprzedmiotowe (zob. podobnie też postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 995/16, LEX nr 2194217). Mając zatem powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.