II SA/Kr 1146/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Beata Łomnicka (spr.) WSA Iwona Niżnik - Dobosz Protokolant: starszy referent sądowy Anna Frasik - Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2019 r. sprawy ze skargi T.D. S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 lipca 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z 24 lipca 2019 r. (nr [...]) po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta K. z 11 czerwca 2019 r., (nr [...]) o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Firma A (...) prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Gminy K., położonego w obrębie [...] jedn. ewid. [...] utworzonego z działek nr [...] o pow. 3 m2 oraz nr [...] o pow. 11 m2 obręb [...] jedn. ewid. [...] objętych księgą wieczystą nr [...] wraz z prawem własności budynku stacji transformatorowej nr [...], znajdującego się na działce nr [...]. W podstawie prawnej decyzji SKO powołało art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U z 2018 r., 2204 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Powyższe rozstrzygnie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia z dnia 11 czerwca 2019 r. (nr [...]) Prezydent Miasta K. orzekł jak wyżej. W uzasadnieniu podniesiono, że przedmiotowe postępowanie uwłaszczeniowe zostało zainicjowane wnioskiem z 21 stycznia 2014r. o wydanie w trybie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami decyzji stwierdzającej nieodpłatne nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. Organ administracyjny ustalił, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa, a później Gminy K. - na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia 11 stycznia 2016 r. (Nr [...]). W podsumowaniu Prezydent Miasta K. stwierdził, że w trakcie prowadzonego postępowania wnioskodawca nie wykazał, iż nieruchomość objęta wnioskiem na dzień 5 grudnia 1990 r. pozostawała w jego zarządzie (użytkowaniu) bądź jego poprzednika prawnego. Na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego organ doszedł do przekonania, że sprawowanie faktycznego zarządu nieruchomością nie jest wystarczające dla udowodnienia okoliczności istnienia prawa zarządu, i nie kreuje tego prawa, bowiem prawo to mogło zostać ustanowione tylko w [...] ściśle określony sposób. Przedłożona zaś decyzja o naliczeniu opłat "za zarząd" nie wskazuje na prawnie usankcjonowane prawo zarządu działkami, nie wymienia działek. Odwołanie od ww. decyzji złożyła Firma A zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art 7, 77, 80 k.p.a. poprzez błędne i niewystarczające ustalenie stanu faktycznego, niewystarczające rozpatrzenie materiału dowodowego i jego niewłaściwą ocenę. Zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 200 u.g.n. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz 4 ust. 3 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło jak w opisanej na wstępie decyzji z 24 lipca 2019 r. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że zgodnie z wymienionym w podstawie materialnoprawnej decyzji przepisem art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej u.g.n.) - o stwierdzenie nabycia z mocy prawa na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali mogą ubiegać się te państwowe i komunalne osoby prawne (...), które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie. Istotnym warunkiem wymaganym do stwierdzenia z mocy prawa, prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali było zatem posiadanie gruntów objętych wnioskiem w tym dniu w zarządzie. W konsekwencji, aby uzyskać w oparciu o przepis art. 200 ust. 1 u.g.n. prawo użytkowania wieczystego koniecznym było wykazanie, że na przedmiotowej nieruchomości ustanowione było prawo zarządu. Istnienie dotychczasowego prawa zarządu stwierdza się na podstawie jednego z dokumentów określonych w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami w ich zarządzie lub użytkowaniu. Zgodnie z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia właściwy organ z urzędu stwierdza dotychczasowe prawo zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. Podstawą do stwierdzenia istnienia dotychczasowego prawa zarządu jest wykazanie się przez wnioskodawcę lub też odszukanie z urzędu przez organ co najmniej jednego z następujących dokumentów: decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd; decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgodą organu; umowy, zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa; odpisu z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości; decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością; decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanych w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości; protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonych przed dniem 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno- zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi. Dalej SKO zaznaczyło, że zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości dowodem potwierdzającym istnienie prawa zarządu państwowej jednostki organizacyjnej mogły być: 1) decyzja o oddaniu w zarząd, 2) zawarta za zezwoleniem tego organu umowa o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, 3) umowa o nabyciu nieruchomości. Ponadto zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem Naczelnego Sadu Administracyjnego istnienia zarządu nie można domniemywać. W konstatacji swoich rozważań organ odwoławczy stwierdził, że ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji dowodowej nie wynika, żeby został wydany dokument ustanawiający bądź poświadczający istnienie prawa zarządu wnioskodawcy (poprzednika prawnego) względem przedmiotowej nieruchomości. Wskazano, że z brzmienia § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia wynika, iż stwierdzenie prawa zarządu (bądź użytkowania) na mocy zeznań świadków lub oświadczeń stron można dokonać jedynie w sytuacji, w której nie zachowały się dokumenty wymienione enumeratywne § 4 ust. powyższego rozporządzenia Rady Ministrów. Skoro, więc rozporządzenie wykonawcze do przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami posługuje się w stosunku do dokumentów pozwalających ustalić występowanie prawo zarządu - zwrotem "nie zachowały się" - tym samym należy przyjąć, iż dokumentacja ta wcześniej musiała istnieć w obrocie prawnym, czego w niniejszej sprawie nie 3 wykazano. Nadto SKO uznało, że oświadczenie dyrektora ds. Inwestycji Spółki z 25 lutego 2014r. dowodzi jedynie, iż Firma A ponosiła opłaty z tytułu zarządu, gdyż dotyczy tylko tej kwestii, a nie ustanowienia zarządu jako takiego. Podkreślono brak wykazania przez wnioskodawcę, iż nieruchomość objęta wnioskiem na dzień 5 grudnia 1990 r. pozostawała w jego zarządzie (użytkowaniu) bądź jego poprzednika prawnego. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu l instancji, iż sprawowanie faktycznego zarządu nieruchomością nie jest wystarczające dla udowodnienia okoliczności istnienia prawa zarządu, i nie kreuje tego prawa, bowiem prawo to mogło zostać ustanowione tylko w ściśle określony sposób. W ocenie SKO, przedłożona w sprawie decyzja o naliczeniu opłat "za zarząd" jednakże nie wskazuje na prawnie usankcjonowane prawo zarządu działkami, nie wymienia działek, nie wskazuje podstaw prawnych przekazania nieruchomości oraz nie dokonuje konkretyzacji nieruchomości. Wnioskodawca mimo wezwania nie wskazał okoliczności wydania decyzji. Na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy przytoczył fragment uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 września 1993 r., sygn. III CZP 81/93, ONSC 1994 r., nr 2, póz. 27) - w którym podniesiono, że nie można zatem zgodzić się z prezentowanym w skardze kasacyjnej stanowiskiem, że skoro została wydana decyzja w przedmiocie opłaty należy domniemywać, że istniała również decyzja o ustanowieniu zarządu. Otóż decyzja o oddaniu nieruchomości w zarząd powinna określać jej położenie, powierzchnię, mieć załączoną mapę sytuacyjną oraz wskazywać sposób i cel korzystania z niej. Nadto wskazano, że Sądy Administracyjne w swoim orzecznictwie powołują się na orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 listopada 1999 r., sygn. U 6/99 i z dnia 9 kwietnia 2002 r., sygn. U 10/00. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanym przypadku decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością nie przywołuje ustanowionego mocą konkretnej decyzji administracyjnej prawo zarządu lub użytkowania. Po raz kolejny podkreślono, że przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty, a w szczególności decyzji o naliczeniu opłaty w żaden sposób nie powołują się, jak również nie nawiązują do jakiejkolwiek innej decyzji o ustanowieniu prawa zarządu i nie mogą przez to stanowić podstawy do stwierdzenia istnienia prawa zarządu. Również treść Księgi wieczystej nie pozwala na udzielenie odpowiedzi co do istnienia prawa zarządu, tak aby z całą stanowczością można byłoby stwierdzić 4 Sygn. akt II SA/Kr 1146/19 zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz przepisach wykonawczych. Na koniec organ II instancji wskazał na bezzasadność podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów. W rozpatrywanym przypadku nie jest zasadny zarzut naruszenia przez organy administracji art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozpatrzenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skargę do WSA w Krakowie na powyższe rozstrzygnięcie wniosła Firma A , reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj: * art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez utrzymanie decyzji organu l instancji w mocy, pomimo że została ona wydana z naruszeniem obowiązku należytego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego niezbędnego dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie; art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że materiał dowodowy w sprawie został zebrany w sposób wyczerpujący, a następnie należycie rozpatrzony, co skutkowało odmową uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o nieuprawnione i przedwczesne przyjęcie, że on jest wystarczający dla stwierdzenia, że według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. nieruchomość nie znajdowała się w zarządzie; * art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z § 4 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu w zw. z art. 7,76 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu l instancji pomimo braku należytego rozpatrzenia dowodu z dokumentu urzędowego w postaci decyzji z dnia 9 grudnia 1988 r., [...], ustalającej opłatę roczną z tytułu zarządu nieruchomością, skutkującego dowolną oceną tego dokumentu urzędowego wyrażającą się w uznaniu, że nie stanowi ona dowodu przysługiwania Zakładowi Energetycznemu "K." w K. prawa zarządu nieruchomością; * art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 200 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu l instancji, w sytuacji, gdy wydane w sprawie rozstrzygnięcie odmawiające stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego było w świetle brzmienia przepisu § 4 ust. 1 pkt. 7 Rozporządzenia z dnia 10 lutego 1998 r. oraz treści decyzji z dnia 9 grudnia 1988 r. 5 Sygn. akt II SA/Kr 1146/19 pozbawione podstaw, a w każdym wypadku przedwczesne. Mając powyższe na uwadze strona skarżąca wniosła o uchylnie zaskarżonej decyzji w całości organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji. W uzasadnieniu skargi rozwinięto wyżej wskazane zarzuty. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., póz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., póz. 1302, dalej "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdza, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. Na wstępie rozważań należy przypomnieć, że warunkiem nabycia z mocy prawa przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki Żywnościowej - Sygn. akt II SA/Kr 1146/19 prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali - jest posiadanie przez te osoby, w dniu 5 grudnia 1990 r., tych nieruchomości w zarządzie. Wymóg ten wynika z art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. 2018 r., póz. 121; dalej "u.g.n."). W art. 206 u.g.n. ustawodawca zawarł dla Rady Ministrów delegację do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad i trybu stwierdzania dotychczasowego prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości. W dniu 10 lutego 1998 r., na podstawie powyższej delegacji zostało wydane przez Radę Ministrów rozporządzenie w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 23, póz. 120) dalej także jako "rozporządzenie RM". Zgodnie z § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia, właściwy organ z urzędu stwierdza dotychczasowe prawo zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. Podstawą do stwierdzenia istnienia dotychczasowego prawa zarządu jest wykazanie tego prawa jednym z dziesięciu dokumentów wymienionych w § 4 ust. 1 rozporządzenia. Jeżeli jednak nie zachowały się dokumenty, o których mowa we wskazanym wyżej przepisie, stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 K.p.a., potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym (§ 4 ust. 3 rozporządzenia). Spór pomiędzy stronami w przedmiotowej sprawie dotyczy oceny, czy dokumentny znajdujące się w aktach sprawy, a to kopia decyzji b. Urzędu Dzielnicowego K. - [...], Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami o ustaleniu opłaty za zarząd gruntem stanowiącym m.in. działkę nr [...] i [...] z dnia 9.12.1988 r. Nr [...] (K: 92-88 akt adm.) oraz oświadczenie Dyrektora ds. inwestycji W. B. (K: 93 akt. adm.) spełniają wymogi § 4 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia RM i w związku z tym pozwalają na stwierdzenie nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego spornych nieruchomości przez Firma A. Oceniając przedłożone przez wnioskodawcę decyzję o ustaleniu opłaty rocznej za zarząd przedmiotowymi działkami należy oprzeć się na poglądzie prawnym wyrażonym przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 listopada 1999 r. sygn. akt U 6/99 (opubl. w OTK 1999 r., nr 7, póz. 159) i w wyroku z dnia 9 kwietnia 2002 r. sygn. akt U 10/00 (opubl. w OTK 2001 r., nr 3, póz. 55), że decyzja o naliczeniu i 7 Sygn. akt II SA/Kr 1146/19 aktualizacji opłat może być uznana za podstawę stwierdzenia istnienia prawa zarządu jedynie wyjątkowo, gdy była wydana w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Inne rozumienie przepisów powołanego rozporządzenia w powyższym zakresie oznaczałaby jego niezgodność z delegacją ustawową zawartą w art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a tym samym z art. 92 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skoro zatem decyzja z dnia 9.12.1988 r. Nr [...] o ustaleniu opłaty za użytkowanie nieruchomością, nie nawiązują do jakiejkolwiek decyzji o ustanowieniu prawa zarządu, to nie może decyzja o naliczeniu (wymierzeniu) opłaty stanowić wystarczającej podstawy do stwierdzenia istnienia prawa zarządu. Brak jest bowiem dowodu, że poprzednik prawny wnioskodawcy legitymował się prawnie usankcjonowanym zarządem spornych nieruchomości, a decyzja w tej sprawie została jedynie zagubiona. Nawet jednak hipotetycznie zakładając, że powyżej wskazana decyzja o nałożeniu opłaty z tytułu zarządu terenu potwierdzają ustanowienie prawa zarządu na rzecz Firma A., to należy zauważyć, że decyzja ta odnosi się do opłat naliczonych w roku 1988. Tymczasem podstawa prawna decyzji, tj. art 200 u.g.n. nakazuje, by prawo zarządu (użytkowania) nieruchomości zostało wykazane na dzień 5 grudnia 1990 r. Analizowana decyzja dodatkowo nie potwierdza okoliczności, że prawo użytkowania, z tytułu którego naliczone zostały opłaty, trwało do 5 grudnia 1990 r. Tylko bowiem wykazanie tej okoliczności jest warunkiem ustanowienia na rzecz strony skarżącej prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] i [...]. Oceniając także oiwacłczerrie, złożone przez wnioskodawcę na podstawie art. 75 § 2 K.p.a., zdaniem Sądu, w trybie § 4 ust. 3 rozporządzenia można dowodzić istnienia prawa zarządu jedynie wtedy, gdy przesądzone zostanie uprzednio, że prawo to było ustanowione, lecz jedynie nie zachowały się dokumenty (wskazane w § 4 ust. 1 pkt 1-10 rozporządzenia) stwierdzające powyższą okoliczność. Zauważyć przy tym trzeba, iż powołane wyżej oświadczenie złożone przez osobę działającą w strukturach strony skarżącej - także nie wskazuje na żaden konkretnie zindywidualizowany dokument, który ustanawiałby na rzecz Firma A (lub jej poprzednika prawnego) prawo zarządu przedmiotowymi działkami. Odnosi się ono tylko i wyłącznie do decyzji z dnia 9.12.1988 r. Nr [...], treść której nie nawiązuje do jakiejkolwiek decyzji o ustanowieniu prawa zarządu, o czym już wyżej była mowa. Samo więc oświadczenie, że prawo zarządu przysługiwało spółce, bez jednoczesnego wskazania konkretnego tytułu nabycia tego prawa, nie mogło jeszcze 8 Sygn. akt II SA/Kr 1146/19 stanowić samoistnej podstawy do potwierdzenia istnienia w dniu 5 grudnia 1990 r. omawianego prawa zarządu. Zasadne więc jest stanowisko orzekających w sprawie organów administracji publicznej, iż prawo tego rodzaju, względem spornych działek, ustanowione nie było. Podkreślić przy tym należy, że istnienia prawa zarządu konkretnej nieruchomości nie można domniemywać. Nadto, o bycie tego prawa nie świadczy ani przeznaczenie gruntu ani też wykorzystywanie nieruchomości pod infrastrukturę energetyczną (stacja trafo), ani też samo faktyczne władanie przez Firma A takim gruntem. Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd miał również na uwadze m.in. rozważania przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 27 lutego 2017 r. (sygn. akt l OPS 2/16), w której m.in. wskazał, że pozostawanie nieruchomości we władaniu przedsiębiorstwa PKP bez udokumentowanego prawa w sposób określony w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, póz. 99) oznacza, że nieruchomość ta należała w dniu 27 maja 1990 r. do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego. W prawdzie przytoczone orzeczenie dotyczy innego podmiotu prawnego, lecz przedstawiona w nich wykładnia przepisów prawa jest aktualna także w niniejszej sprawie. Podnieść nadto należy, że wbrew stanowisku skarżącej organ l instancji - mając na uwadze obowiązek wynikający z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. wskazujący na konieczność podejmowania przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego - przeprowadził bezskuteczną kwerendę akt archiwalnych Urzędu Miasta K., Archiwum Narodowego w K. , Starostwa Powiatowego - celem znalezienia dokumentów potwierdzających prawo zarządu poprzednika prawnego wnioskodawcy do spornych działek. W tym miejscu podkreślić jednak wypada, że na organie nie spoczywa nieograniczony obowiązek poszukiwania dowodów potwierdzających, iż wnioskodawca spełnia przesłanki z art. 200 u.g.n. W rozpoznawanej sprawie organ podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia okoliczności sprawy w sposób wszechstronny, a ze strony wnioskodawcy nie uzyskał takich dokumentów, pomimo wezwania. Natomiast dokumenty, którymi dysponuje strona, nie potwierdzają, że poprzednik prawny wnioskodawcy posiadał w dniu 5.12.1990 r. w zarządzie nieruchomości objęte żądaniem wniosku. 9 Sygn. akt II SA/Kr 1146/19 Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. 10