II SA/Kr 1148/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J.P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J.B. na decyzję Wojewody z dnia 20 lutego 2008 roku Nr: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a odmówić przyznania adwokatowi J.P. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2008 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał uczestnikowi postępowania M.B. prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w K. zarządzeniem Dziekana ORA z dnia [...] sierpnia 2008 roku [...] na pełnomocnika M.B. został wyznaczony adwokat J.P. , wykonujący zawód w Kancelarii Adwokackiej ul. [...], któremu strona w dniu 25 sierpnia 2008 roku udzieliła odpowiedniego pełnomocnictwa. Wyznaczony pełnomocnik sporządził w imieniu uczestnika M.B. wniosek z dnia 28 sierpnia 2008 roku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a następnie skargę kasacyjną z dnia 29 sierpnia 2008 roku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 czerwca 2008 roku. W skardze kasacyjnej pełnomocnik zawarł wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu według norm przepisanych. W dniu 28 maja 2009 roku przed NSA odbyła się rozprawa, w której w charakterze pełnomocnika z urzędu M.B. wziął udział adw. M.S. Podczas rozprawy został złożony do protokołu wniosek o przyznanie należnych kosztów zastępstwa procesowego udzielonego z urzędu dla adwokata J.P. i adwokata M.S. . Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1916/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, natomiast rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu M.B. zostało przekazane do rozpoznania przez sąd I instancji. W piśmie procesowym z dnia 11 września 2009 roku adwokat J.P. wniósł o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, z uwzględnieniem faktu złożenia w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej od uchylonego następnie wyroku WSA w Krakowie oraz faktu złożenia w niniejszej sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zmianami). Stosownie do treści § 20 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Z brzmienia cytowanego unormowania wynika jednoznacznie, że złożenie takiego oświadczenia stanowi niezbędny wymóg warunkujący przyznanie kosztów, o które wnioskował pełnomocnik. Zarówno z treści wniosku pełnomocnika zawartego w skardze kasacyjnej z dnia 29 sierpnia 2008 roku, jak i wniosku z dnia 11 września 2009 roku wynika, że zgłaszając wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokat J.P. nie złożył oświadczenia, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały zapłacone. Należy podnieść, że brak było podstaw do wezwania adwokata do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem dyspozycja tego przepisu odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998 roku sygn. akt II CKN 687/98 niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Oświadczenie, będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona, a zatem zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku – Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124 z późniejszymi zmianami). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).