II SA/Kr 1148/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka- Duda (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant: Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2009 r. sprawy ze skargi J.B. na decyzję Wojewody [ ] z dnia 20 lutego 2008 r. nr [ ] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: umorzyć postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka- Duda (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant: Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2009 r. sprawy ze skargi J.B. na decyzję Wojewody [ ] z dnia 20 lutego 2008 r. nr [ ] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Uzasadnienie. Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek skargi J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 20.02.2008r. znak [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Nr [...] z dnia [...].01.2008r, znak [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M. B. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej na działkach nr "1" i nr "2" obr. [...]. Artykuł 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - dalej w skrócie p.p.s.a.) stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymywanie wykonania aktu lub czynności upada jednak w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W to miejsce obowiązuje regulacja z art.152 p.p.s.a., który stanowi w zdaniu pierwszym, że w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Mając powyższe na uwadze, uwzględniając, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji adresowany do Sądu pierwszej instancji nie został rozpoznany do daty wydania w niniejszej sprawie wyroku z dnia 18.09.2009r., uznając za bezprzedmiotowe orzekanie po tym zdarzeniu w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., umorzono w tym zakresie postępowanie incydentalne, stosując odpowiednio art. 64 § 3 p.p.s.a. oraz art.161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sygn. akt II SA/Kr 1148/09 UZASADNIENIE Decyzją Starosty Nr [...] z dnia [...].09.2007r., znak [...], sprostowaną postanowieniem z dnia 4.10.2007r., znak [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 w związku z art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. Nr 15 z 2006r., poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a., zatwierdzono projekt budowlany i udzielono M. B. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej na działkach nr "1" i nr "2" obr. P.. Na skutek odwołania J. B. powyższa decyzja została uchylona decyzją Wojewody z dnia [...].11.2007r. znak [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 81 ust.1 pkt 2 i art. 82 ust. 3, art. 28, art. 32 ust. 4, art. 33, art. 34 i art. 36 ustawy z dnia 7.07.1994 roku- Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu na nieuwzględnienie przez organ pierwszej instancji w wydanej decyzji warunków wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie ochrony konserwatorskiej oraz poddał krytyce jako przekraczającą ramy sprostowania oczywistych omyłek dokonaną późniejszym postanowieniem zmianę rozstrzygnięcia co do ustaleń związanych z rozbiórką istniejącego na terenie inwestycji obiektu budowlanego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją Starosty Nr [...] z dnia [...].01.2008r., znak [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 w związku z art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 156 z 2006r., poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. , zatwierdzono projekt budowlany i udzielono M. B. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej na działkach nr "1" i nr "2" obr. [...]. Orzekając w ten sposób podano, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "A-I" - Miasto zatwierdzonym uchwałą nr XLIII/332/06 Rady Miasta i Gminy Piwniczna Zdrój z dnia 28.07.2006r. ( Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 12.09.2006r. Nr 557, poz.3532 ). Położona jest ona na obszarze oznaczonym symbolem [...], tj. w terenach zabudowy mieszkalno-usługowej, w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej. Wszelka działalność inwestycyjna prowadzona na tym obszarze wymaga uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Przedłożony projekt budowlany uzyskał pozytywną opinię Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K. Delegatura w N.. Został on wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia oraz spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wskazano też na wykonanie zaleceń wynikających z decyzji kasacyjnej organu drugiej instancji. Od powyższej decyzji odwołania wniósł w terminie J. B., który domagał się jej uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Skarżący podnosił, że zadaniem organów jest łagodzenie stosunków między sąsiadami, czego nie da się zauważyć w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja zwiększy immisje z nieruchomości sąsiedniej albowiem taras widokowy w granicy działek stanowi zagrożenie nagłym spływem wód opadowych oraz naruszy prywatność skarżącego. Zarzucając nadto naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazywał, że w przypadku spornej inwestycji lokalizowanej w granicy nie chodzi o zwartą zabudowę pierzei ulic, ponieważ w miejscu gdzie stoi budynek inwestora nie przebiega żadna ulica. Możliwa jest natomiast zabudowa szeregowa lub bliźniacza, czego przykładem są budynki inwestora i skarżącego. Kwestionowana decyzja układ ten narusza. Projektowana rozbudowa istniejącego budynku na całą szerokość działki oznacza całkowitą zmianę istniejącego zagospodarowania terenu, która dodatkowo utrudni dojazd na tyły posesji w wypadku pożaru. Po rozpoznaniu odwołania J. B., decyzją Wojewody z dnia 20.02.2008r. znak [...], na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 i art. 30 ust. 2 i ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (jedn. tekst: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z p. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego nawiązano do dotychczasowego przebiegu postępowania oraz wniesionego odwołania. Wskazano, że kwestionowana decyzja organu pierwszej instancji została wydania w oparciu o ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Piwniczna Zdrój, Jednostka Strukturalna "A-I" – Miasto, zatwierdzonego uchwałą nr XLIII/332/06 Rady Miasta i Gminy Piwniczna Zdrój z dnia 28.07.2006r. ( Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 12.09.2006r. Nr 557, poz.3532 ). Dla terenu, na którym znajdują się działki nr "1" i nr "2" plan miejscowy ustala funkcję "[...]" - tereny zabudowy mieszkalno-usługowej. Zgodnie z treścią ustaleń tekstowych dla tego terenu - "utrzymuje się istniejącą na tych terenach zabudowę, z dopuszczeniem jej remontów, przebudowy i rozbudowy oraz realizację zabudowy nowej wolnostojącej, z dopuszczeniem jej sytuowania w granicach działek lub w odległości mniejszej niż 3,0 m od granicy działki na warunkach określonych w przepisach szczególnych". Zaskarżoną decyzją Starosta zatwierdził projekt budowlany rozbudowy istniejącego w drugiej linii zabudowy pierzei Rynku, na działkach nr "1" i nr "2", trójkondygnacyjnego budynku mieszkalnego (wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej), polegającej na dobudowie do istniejącego, opisanego wyżej budynku mieszkalnego jednokondygnacyjnej części mieszkalnej (w poziomie istniejącej suteryny), ze stropodachem użytkowym ( taras). Przybudówka ta została usytuowana w granicy z działką nr "3" (od strony zachodniej) oraz w odległości 1,5 m od granicy działki nr "4" (wschód). Takie usytuowanie projektowanej rozbudowy nie narusza ustaleń planu miejscowego, który jednoznacznie dopuszcza dla tego terenu lokalizację nowych inwestycji w granicy z działkami sąsiednimi lub w zbliżeniu do tych granic na warunkach określonych w przepisach szczególnych. Kwestie technicznych warunków lokalizacji inwestycji w odniesieniu do granic działki regulowane są w przepisach szczególnych rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W § 12 ust. 3 rozporządzenia ustalono, że sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, ( dotyczy ściany bez otworów okiennych lub drzwiowych) dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki. Zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt przewiduje w granicy z działką nr "3" budową ściany bez jakichkolwiek otworów, co w kontekście powyższego spełnia tak ustalenia prawa miejscowego, jak i powołanych warunków technicznych. Akcentowane w odwołaniu negatywne dla relacji sąsiedzkich aspekty wynikające z takiego usytuowania projektowanej inwestycji nie podlegają ocenie w trybie przepisów ustawy Prawo budowlane. Jest oczywistym, ze w zabudowie zwartej, a taka istnieje w rejonie lokalizacji projektowanego obiektu, nie ma możliwości zapewnienia pełnej izolacji poszczególnych posesji od sąsiadów. Skoro projektowany obiekt nie spowoduje jakichkolwiek ograniczeń w swobodnym dysponowaniu sąsiednimi posesjami w granicach określonych przepisami prawa miejscowego i przepisami ustawy Prawo budowlane organy administracji architektoniczno-budowlanej są zobowiązane do pozytywnego dla inwestora rozpatrzenia jego wniosku. Podnoszony w odwołaniu zarzut o spodziewanym zagrożeniu nagłym spływem wód opadowych z topniejącego śniegu na posesję skarżącego nie jest uzasadniony, albowiem zatwierdzone rozwiązania projektowe przewidują obudowę tarasu ścianami pełnymi gr. 25 cm na wysokość 110 cm (balustrada), pozostawiając dla spływu wód opadowych krawędź tarasu opadającą na działkę własną inwestora. Rozwiązanie takie w pełni zabezpiecza posesję skarżącego przed skutkami, o których pisze. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia 20.02.2008r. znak [...], J. B. domagał się uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, jako wydanych z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Podnosząc w uzasadnieniu zarzut naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skarżący cytował zapis zawarty w jego Części II, w Rozdziale 1, str. 4. Prezentując odmienną od przyjętej przy wydaniu obu decyzji wykładnię postanowień planu akcentował, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie jest dopuszczalna zabudowa w granicach działek, albowiem przedmiotowa inwestycja nie jest nową, wolnostojącą zabudową w pierzei ulicy, zaś planowana rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego na działce sąsiada może nastąpić jedynie pod warunkiem spełnienia wymogów określonych w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Warunki te nie zostały zaś spełnione. Skarżący podkreślał, że nie zgadza się na zmianę istniejącej od dawana formy zabudowy bliźniaczej na zabudowę zwartą, która dotyczy jedynie pierzei ulic i placów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wskazywał dodatkowo, że skarżący powołuje się w skardze na ustalenia ogólne planu zawarte w Części II Rozdziału 1 planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla Miasta i Gminy Piwniczna-Zdrój, w której zostały ustalone ogólnie obowiązujące warunki zabudowy, jak również dopuszczone od nich odstępstwa. Przy określaniu warunków zabudowy dla poszczególnych terenów w pierwszej kolejności obowiązują ustalenia szczegółowe dla terenu oznaczonego danym symbolem. Skoro zatem plan, w odniesieniu do działek położonych w terenach oznaczonych symbolem [...], jednoznacznie dopuszcza lokalizację nowych inwestycji w granicy z działkami sąsiednimi lub w zbliżeniu do tych działek na warunkach określonych w przepisach szczególnych, to planowana zabudowa jako zgodna z § 12 ust. 3 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. nie narusza ustaleń planu miejscowego. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24.06.2008r. sygn. akt II SA/Kr 344/08, uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana oraz zasądzono od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 500 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania. Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowił art. 145 §1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a., art. 152 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a. W uzasadnieniu tego wyroku zwrócono uwagę na błędne powołanie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 30 ust. 2 i ust. 6 Prawa budowlanego, na pominięcie w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji art. 35 ust. 1 tej ustawy, jak również brak w obu aktach szczegółowych rozważań dotyczących materii regulowanej tym ostatnim przepisem. W czynionych dalej rozważaniach zmierzających do ustalenia zgodności przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego z uchwałą Nr XLIII/332/06 Rady Miasta i Gminy Piwniczna – Zdrój z dnia 28.07.2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Piwniczna - Zdrój, Jednostka strukturalna "A.I" - Miasto ( Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2006 r. Nr 557, poz. 3532) uwzględniono treść § 1, zasady wprowadzone w pkt 9 Części II. Rozdział 1 w powiązaniu z regulacjami zawartymi w Rozdziale 2 tej części wywodząc, że skoro przedmiotowa inwestycja nie dotyczy zwartej zabudowy pierzei ulicy oraz zabudowy szeregowej i bliźniaczej, nie dotyczy budynku gospodarczego, ani garażu, to zgodnie z zapisami planu budynek mieszkalny wtedy może być usytuowany w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki, jak też w granicy działki, jeżeli szerokość frontu działki będzie mniejsza niż 18 m, a lokalizacja taka będzie zgodna z przepisami szczególnymi. Wskazano następnie na treść pkt 13 Rozdziału 1 Części II, nakazującego uznanie ustaleń z Rozdziału 2 Części II. za uzupełnienie ustaleń zawartych w Rozdziale 1, poddano analizie zapisy pkt 2 Rozdziału 2 dla symbolu [...] przyjmując, że łączne odczytanie zapisów zawartych w ustaleniach ogólnych i szczegółowych dla terenu oznaczonego tym symbolem prowadzi do wniosku, iż na tym terenie, o ile szerokość frontu działki będzie mniejsza niż 18 m, możliwe jest sytuowanie budynku mieszkalnego w granicach działki lub w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki, jeżeli spełnione będą warunki określone w przepisach szczególnych. Zacytowano następnie § 12 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz wskazano, że w sprawie niniejszej organ nie wypowiedział się co do możliwości zachowania odległości 3 m lub 4 m od granicy z uwagi na rozmiary działki. Jak wyjaśniono, ponieważ ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odsyłają do przepisów szczególnych, zastosowanie znajdzie §12 ust. 4 rozporządzenia. W tym kontekście wskazałno, że na projekcie zagospodarowania terenu podano, że ściana budynku nr [...] znajdującego się na działce nr "4" od strony granicy inwestora jest ścianą oddzielania pożarowego, z czego wynika, że nie ma ona otworów okiennych lub drzwiowych. Na projekcie zagospodarowania nie podano jednakże w jakiej odległości od granicy usytuowany jest ten budynek, stąd też nie można określić, czy usytuowanie budynku inwestora od granicy jest w takiej samej odległości, czyli nie można ocenić czy jest prawidłowe. Z całą pewnością natomiast zlokalizowanie budynku w granicy z działką nr "3" narusza analizowany przepis. Dostrzegając wyżej opisane nieprawidłowości projektu budowlanego organ winien w myśl art. 35 ust. 3 Praw budowlanego wezwać do ich usunięcie pod rygorem odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego. Nieuczynienie zadość temu wymaganiu powoduje zaś, że zaskarżona i poprzedzająca ja decyzja organu pierwszej instancji narusza art. 35 Prawa budowlanego. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez inwestora M. B., który wnosił o jego uchylenie oraz oddalenie skargi , ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, przy zasądzeniu w obu wypadkach zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego z urzędu, według norm przepisanych. Podstawę skargi kasacyjnej stanowił zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Piwniczna - Zdrój, jednostka strukturalna "A.I" – MIASTO, zatwierdzonego uchwałą Nr XLIII/332/06 Rady Miasta i Gminy Piwniczna - Zdrój z dnia 28.07.2006r. - zwłaszcza przepisów § 4 ust. 9 i 13 oraz Rozdziału 2 Części II (podrozdział II.) tej uchwały, poprzez przyjęcie, że regulacje planu dotyczące poszczególnych obszarów wyodrębnionych odnośnymi symbolami nie mogą statuować bardziej liberalnych zasad lokalizacji zabudowy względem granic działek niż przepisy ogólne planu dopuszczające określone zasady tej lokalizacji na całym obszarze objętym planem, oraz poprzez przyjęcie, że zawarte w przedmiotowym planie miejscowym odwołanie do przepisów szczególnych regulujących kwestię lokalizacji inwestycji względem granic działek stanowi pozbawione prawnego znaczenia odwołanie do ogólnych regulacji w tym zakresie, podczas gdy w rzeczywistości odwołanie to nawiązuje do przepisów odnoszących się do planów zagospodarowania przestrzennego w zakresie, w jakim plany te mogą ustanawiać zasady lokalizacji inwestycji względem granic działek. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zaprezentował odmienną od przyjętej w kwestionowanym wyroku wykładnię przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28.05.2009r. sygn. akt II OSK 1916/08 uchylono zaskarżony wyrok z dnia 24.06.2008r. sygn. akt II SA/Kr 344/08 i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W uzasadnieniu powyższego uznano, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, a zarzut błędnej interpretacji powołanych w niej przepisów prawa materialnego jest trafny. Wyjaśniono w tym zakresie, że : " Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przybierają formę częściowo ogólną - jak zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, zabytków budowy systemów komunikacji, infrastruktury technicznej, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Natomiast w części szczegółowej przybierają formę konkretną ustalając bezpośrednio w terenie granice obszarów i linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu. W niektórych przypadkach ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą zawierać przepisy techniczno - budowlane, komplementarne w stosunku do przepisów zawartych w rozporządzeniach wykonawczych do Prawa budowlanego. Ponieważ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, oznacza między innymi to, że do wykładni planu należy stosować metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych, co powoduje, że zapisy szczegółowe obowiązującego planu, mają znaczenie pierwszorzędne i to one winny decydować o wykładni i kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie zastosowanie miała Uchwała nr XLIII/332/06 Rady Miasta i Gminy Piwniczna - Zdrój z dnia 28 lipca 2006 r. w sprawie: uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Piwniczna - Zdrój, Jednostka strukturalna "A.I" - Miasto opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego dnia 12 września 2006 r. ( Dz. U. z 2006 r. nr 557 poz. 3532). W ogólnych warunkach realizacji zabudowy i zagospodarowania w obrębie ustalonych planem obszarów zainwestowania, a konkretnie w pkt 13, plan stanowi, że "szczegółowe przeznaczenie i preferowany sposób zainwestowania zawarty jest w Rozdziale 2 - Struktura przestrzenna i szczegółowe warunki zagospodarowania poszczególnych terenów położonych w obrębie obszarów zainwestowania, które stanowią uzupełnienie podanych w niniejszym rozdziale obowiązujących ustaleń dla poszczególnych wyodrębnionych odnośnymi symbolami terenów". Wreszcie uzupełnienie co do form budownictwa zawiera pkt 15, który dopuszcza między innymi rozbudowę budynków - czyli formę przewidzianą w kontrolowanym rozstrzygnięciu. Z treści zapisów Rozdziału 2 Planu zawierającego szczegółowe warunki wynika, że na terenach zabudowy mieszkalno - usługowej, w tym na przedmiotowym oznaczonym symbolem [...] "utrzymuje się istniejącą na tych terenach zabudowę, z dopuszczeniem jej remontów, przebudowy i rozbudowy oraz realizację zabudowy nowej wolnostojącej, z dopuszczeniem jej sytuowania w granicach działek lub w odległości mniejszej niż 3,0 m od granicy działki na warunkach określonych w przepisach szczególnych". Z kolei przepisy szczególne czyli rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2002 nr 75 poz. 690 ze zm.) w brzmieniu na dzień wydania decyzji w § 12 ust. 3 pkt 1 pozwalają na sytuowanie budynku w granicy działki jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. " W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano też na powinność zachowania przy ponownym rozpoznaniu sprawy wymogów z art. 134 p.p.s.a. oraz orzeczenia o kosztach wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu ustanowionego dla wnoszącego skargę kasacyjną uczestnika M. B.. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy strony podtrzymały stanowiska wyrażone w toku postępowania sądowoadministracyjnego, które skarżący sprecyzował dodatkowo w piśmie z dnia 7.09.2009r., zaś uczestnik M. B. w piśmie z dnia 11.09.2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25.07.2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 p.p.s.a. odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Z uwagi na zasadę z art. 190 p.p.s.a. winno ono uwzględniać wiążący charakter wykładni prawa dokonanej w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28.05.2009r. sygn. akt II OSK 1916/08 , która przy braku zmian w stanie faktycznym i prawnym pozostaje nadal aktualna. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego w nich materiału i przebiegu postępowania należy uznać, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty Nr [...] z dnia [...].01.2008r., znak [...], nie zawierają wad uzasadniających ich eliminację z obrotu prawnego. Poza wskazaniem na niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i warunkami technicznymi dotyczącymi sytuowania budynku na działce budowlanej w określonej odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, a także kwestią zagrożenia nagłym spływem wód opadowych, czy też naruszeniem prywatności z uwagi na usytuowanie tarasu sąsiada w granicy działek, skarżący w toku postępowania administracyjnego nie powoływał innych zarzutów – w szczególności, nawiązujących do przesłanek z art. 156 §1k.p.a. lub 145 §1 k.p.a. i art. 145 "a" k.p.a., albo też stanowiących podstawę do uchylenia decyzji z uwagi na nieobjęte tymi przepisami wady materialnoprawne, czy proceduralne. Wystąpienia takich uchybień nie dostrzega się także w ramach wykraczające poza granice skargi kontroli postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, przy czym powyższe, jako nie dotyczące kwestii spornych pozostaje poza szerszymi rozważaniami. W tym zakresie można jedynie wskazać, że popełnione przez organ pierwszej instancji pierwotnie uchybienia zostały prawidłowo dostrzeżone przez organ odwoławczy i wykazane w decyzji kasacyjnej Wojewody [...] z dnia 12.11.2007r., znak [...], oraz wyeliminowane przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, z zachowaniem wymogów wynikających z art. 10 §1 k.p.a. Uwzględniając treść art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz 107 §1 i 3 k.p.a., zwraca uwagę, że obie wydane następnie w toku instancji decyzje nie zawierają obszernego uzasadnienia faktycznego i prawnego, ograniczając szersze rozważania do kwestii zachowania wymogów miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego, czy budzącej zastrzeżenia w odwołaniu możliwości zalewania wodami opadowymi działki skarżącego i naruszenia jego prawa do prywatności. Zważyć należy jednak, że organ pierwszej instancji nawiązał w osnowie decyzji do właściwych przepisów stosowanych w sprawie i choć pominął wskazanie na treść art. 35 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 156 z 2006r., poz. 1118 z późn. zm. – dalej w skrócie Pb ), z jej uzasadnienia wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że wydając rozstrzygnięcie także te regulacje miał na uwadze. O powyższym świadczy wskazanie na zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - w tym pozytywną opinię Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K. Delegatura w N., na wykonanie projektu budowlanego przez osoby posiadające wymagane uprawnienia oraz spełnienie przez ten projekt wymogów określonych w art. 34 ust. 2 i 3 Pb, a także na złożenie przez inwestora oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Takie istotne dla wydanego rozstrzygnięcia ustalenia nie budzą zastrzeżeń co do ich prawidłowości, albowiem znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych, który wskazuje też na uzyskanie niezbędnych opinii i uzgodnień. W zaskarżonej decyzji powołano błędnie w podstawie rozstrzygnięcia przypisy art. 30 ust. 2 i 6 pkt 2 Pb, które jako odnoszące się do instytucji zgłoszenia nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Skoro jednak organ odwoławczy zaakceptował w pełni i bez zastrzeżeń zawierającą właściwe wskazania decyzję organu pierwszej instancji, którą utrzymał w mocy, powyższy błąd nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zważyć należy także, że w zaskarżonej decyzji wyczerpującą i trafnie odniesiono się do zarzutów odwołania, w tym poszerzając analizę zgodności lokalizacji inwestycji z przepisami o § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W rozpoznawanej skardze J. B. podnosi li tylko zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Pb, wskazując na niezgodność przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz regulacją zawartą w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budząca kontrowersja kwestia została poddana niemal kompletnej ocenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28.05.2009r. sygn. akt II OSK 1916/08 , w którym dokonano obszernej wykładni istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy postanowień uchwały Nr XLIII/332/06 Rady Miasta i Gminy Piwniczna - Zdrój z dnia 28.07.2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Piwniczna - Zdrój, Jednostka strukturalna "A.I" - Miasto ( Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2006 r. Nr 557, poz. 3532). Uznając tę wykładnię za własną oraz odstępując od czynienia analogicznych do cytowanych uprzednio wywodów, należy uznać, że o zgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem przesądza w istocie treść zapisów Części II., Rozdziału 2 pkt II. b ( str. 15800) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z których wynika między innymi, że na terenach zabudowy mieszkalno - usługowej, w tym na przedmiotowym oznaczonym symbolem [...] " Utrzymuje się istniejącą na tych terenach zabudowę, z dopuszczeniem jej remontów, przebudowy i rozbudowy oraz realizację zabudowy nowej wolnostojącej, z dopuszczeniem jej sytuowania w granicach działek lub w odległości mniejszej niż 3,0 m od granicy działki na warunkach określonych w przepisach szczególnych". W tym zakresie należy mieć też na względzie, że zgodnie z wiążącą ocena prawną te przepisy szczególne, czyli rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu na dzień wydania decyzji w § 12 ust. 3 pkt 1, pozwalają na sytuowanie budynku w granicy działki jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W świetle powyższego, dodatkowego rozważania wymaga jedynie, czy treść cytowanego wyżej zapisu pozwala na realizację rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego poprzez usytuowanie dobudowywanej części w granicach działek lub w odległości mniejszej niż 3,0 m od granicy działki. Mając na uwadze obowiązujące przy interpretacji aktów normatywnych metody wykładni oraz dyrektywy dotyczące ich wyników, należy stwierdzić, że zarówno względy językowo-logiczne, jak i celowościowe oraz systemowe prowadzą do tych samych rezultatów oraz nakazują uznać przedmiotowe zamierzenie za zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. I tak, struktura gramatyczne analizowanej regulacji (będącej jednym zdaniem, przy której nie używa się myślników, czy średników, uwzględniając dalej rozmieszczenie występujących w niej znaków interpunkcyjnych w postaci przecinków oraz spójników) prowadzi do wniosku, że w przepis pozwala na sytuowanie w granicach działek lub w odległości mniejszej niż 3,0 m od granicy działki zarówno zabudowy nowej wolnostojącej, jak i już istniejącej, co do której dopuszcza remonty, przybudowę i rozbudowę. W sensie logicznym , część wstępna analizowanego zdania deklaruje utrzymanie wszelkiej istniejących już zabudowy. Dalsza część dopuszcza remonty, przebudowę i rozbudowę istniejącej zabudowy oraz realizację zabudowy nowej wolnostojącej. Część kolejna odnosi się do obu łączonych spójnikiem oraz typów inwestowania, przy których tak w ramach rozbudowy zabudowy istniejącej, jaki i realizacji zabudowy nowej wolnostojącej, dopuszcza się jej sytuowanie w granicach działek lub w odległości mniejszej niż 3,0 m od granicy działki. Prowadzona dalej wykładnia językowo-logiczna wymaga uwzględnia określenia znaczenia pojęć : remontu, przebudowy, rozbudowy. Mając na uwadze bezpośrednie związki natury prawnej pomiędzy poszczególnymi etapami procesu inwestycyjnego, przy braku definicji legalnych powyższych terminów o charakterze techniczno-budowlanym w miejscowym planie lub przepisach ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. ), określając znaczenie tych pojęć należy uwzględnić przepisy ustawy z dnia 7.07.1994r. – Prawo budowlane ( w brzmieniu tekstu jednolitego z daty uchwalania przedmiotowego planu miejscowego - Dz. U. z 2003 Nr 207, poz. 2016 z późn. zm., oraz jego stosowania w niniejszej sprawie - tekst jednolity Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz.1118 z późn. zm. ). W tym zakresie, treść i wzajemne relacje definicji zawartych w art. 3 tej ustawy wskazują, że przez rozbudowę należy rozumieć roboty budowlane, w następstwie których ulegają zmianie takie parametry obiektu budowlanego jak : kubatura, powierzchnia zabudowy, długość, szerokość i także wysokość, jednakże bez zmiany charakterystycznych dla jakościowo różnej nadbudowy obiektu budowlanego. Remonty i przebudowa nie prowadzą natomiast do zmiany parametrów obiektu budowlanego, takich jak : kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji, a zatem nie rodzą problemu usytuowania obiektu w relacji do granic działek sąsiednich. Powyższe naprowadza zatem, że analizowana regulacja planu pozwala na rozbudowę istniejącej zabudowy oraz realizację nowej zabudowy wolnostojącej z dopuszczeniem jej sytuowanie w granicach działek i w odległości mniejszej niż 3,0 m od granicy działki w obu tych wypadkach. Ze względów funkcjonalnych, czy systemowych, uwzględniając w szczególności obowiązujące przy planowaniu przestrzennym zasady zrównoważonego rozwoju, zachowania ładu przestrzennego i interesu publicznego, czy też w aspekcie ogólnym postanowienia przedmiotowego planu miejscowego wskazujące na maksymalne wykorzystanie pod zabudowę terenu w obrębie centrum miasta – brak argumentów uzasadniających ograniczenie dopuszczalności sytuowania w granicach działek lub w odległości mniejszej niż 3,0 m od granicy działki tylko nowej zabudowy wolnostojącej. Takiego uzasadnienia nie stwarza także zasada ochrony prawa własności, które może podlegać ograniczeniom wynikającym z miejscowego planu. Za taką właśnie interpretacją co do prawa własności przemawia zaś zasada równego traktowania podmiotów znajdujących się w podobnej sytuacji. Mając powyższe na uwadze, uznając skargę za bezzasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. Wynik i przebieg postępowania sadowoadministracyjnego nie uzasadnia zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu jego kosztów ( art. 200 p.p.s.a. i art. 208 p.p.s.a ), a także orzeczenia w trybie art. 152 p.p.s.a. Orzeczenie o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu ustanowionego dla uczestnika M. B. nastąpi na posiedzeniu niejawnym.