II SA/Kr 1152/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Barbara Pasternak Protokolant: Joanna Obrał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Wojewody z dnia 15 marca 2001 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Pismem z dnia 11.12.2000r. B. i J. T. wnieśli o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę oraz zatwierdzenie projektu budowlanego w przedmiocie dobudowy wiaty garażowej do istniejącego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr 1 położonej w [...]. oraz przebudowy dachu na istniejącym budynku mieszkalnym. Starosta decyzją z dnia [...].01.2000r. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na dobudowę: wiaty garażowej do istniejącego budynku mieszkalnego oraz przebudowę dachu na istniejącym budynku mieszkalnym, na działce nr 1 położonej w [...], gmina [...]. Jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia powołano art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7.07.1994r. prawo budowlane (t.j. Dz. U. nr 106, poz. 1126 z 2000r.). W uzasadnieniu wskazano, iż wchodzący w skład zatwierdzonego projektu budowlanego - wiaty garażowej dobudowanej do budynku mieszkalnego na działce nr 1 w [...] - projekt zagospodarowania działki jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonego Uchwałą Nr XX/166/92 Rady Gminy Tymbark z dnia 11.08.1992r. (Dz. Urz. Woj. Nowosądeckiego Nr 22 z 11 września 1992 r. poz. 277, z późn. zmianami). Stwierdzono także, iż projekt ten jest zgodny z wymogami ochrony środowiska, z wymaganiami ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 10.07.2000r. oraz z przepisami techniczno-budowlanymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (jednolity tekst: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140). Organ I instancji ustalił, iż w sprawie zostały spełnione wymagania określone w art. 34 ust. 1,2,3, art. 35 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 1 i ust. 4 prawa budowlanego. Wskazano, że inwestor dysponuje nieruchomością na cele budowlane i uzyskał wymagane przepisami szczególnymi uzgodnienia, pozwolenia i opinie innych organów. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. T. Zaskarżonej decyzji zarzucono m.in. to że stanowisko organu I instancji odnośnie działki nr 1 jest błędne. Wskazano, iż działka nr 1 została podzielona postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...].03.1999r., sygn. akt I Ns [...] na dwie działki – 2 i 3. Odwołujący podniósł, iż w związku z w/w podziałem B. i J. T. nie posiadają prawa do dysponowania działką nr 1 na cele budowlane, bowiem mają prawo do dysponowania tylko i wyłącznie działką nr 2, która przylega do dz. nr 3 (stanowiącej własność odwołującego), a ponadto przy wznoszeniu budynku muszą zachować prawem przewidziane odległości od dz. nr 3. Wojewoda decyzją z dnia 15.03.2001r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną nie znajdując podstaw do jej uchylenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji. Stwierdzono m.in., iż odległość projektowanej wiaty garażowej od granic działki, na której jest usytuowana, znacznie przekracza odległości wymagane przepisem § 12 ust.4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (jednolity tekst: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140). Organ odwoławczy podniósł, iż przedłożone przy odwołaniu postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...].03.1999r., sygn. akt [...] o rozgraniczeniu nieruchomości działki nr 2 i działki nr 3, powstałych w wyniku uwidocznionego tym postanowieniem podziału dz. nr 1 położnej w [...] - nie jest prawomocne (tak stwierdził Sąd [...].03.2001r.). Powyższe, w ocenie organu II instancji, wskazuje iż przedmiotowe orzeczenie nie mogło być brane pod uwagę w postępowaniu przed organem zarówno I jak i II instancji. Zdaniem organu odwoławczego inwestorzy prawidłowo wykazali prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie z wymogami art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego (z odpisu KW nr [...] wynika, iż właścicielami działki nr 1 są inwestorzy). Wyjaśniono także, iż do działki budowlanej oraz do budynku i urządzeń z nim związanych zapewnione jest dojście i dojazd od drogi publicznej, zgodnie z wymogami § 14 ust. 1 w/w rozporządzenia. M. T. (zwany dalej skarżącym) złożył za pośrednictwem Wojewody w dniu 12.04.2001r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na w/w decyzję organu odwoławczego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. W treści skargi podniesiono, iż organ odwoławczy nie wziął pod uwagę przedłożonego przy odwołaniu postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...].03.1999r., sygn. akt [...] o rozgraniczeniu nieruchomości działki nr 2 i działki nr 3, powstałych w wyniku uwidocznionego tym postanowieniem podziału dz. nr 1 położnej w [...]. Skarżący wskazał, iż w aktach sprawy brak jest stwierdzenia przez Sąd, iż w/w postanowienie nie jest prawomocne. Skarżący przedłożył w/w postanowienie z potwierdzeniem jego prawomocności. Zdaniem skarżącego, z powyższego wynika, iż inwestorzy nie spełnili wymogów przepisu 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego. Skarżący podniósł również, iż sam wypis w hipotece został wzruszony i nie mógł stanowić podstawy do wydania pozwolenia na budowę. W piśmie z dnia 18.06.2001r. udzielono odpowiedzi na w/w skargę i wniesiono o jej oddalenie. Organ odwoławczy potrzymał swoje stanowisko oraz argumentacje zastosowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stwierdzono bowiem, iż projektowana inwestycja zlokalizowana jest na działce stanowiącej własność inwestorów i usytuowana jest w przewidzianej przepisami prawa odległości od granic sąsiednich nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art. 3 w/w ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W oparciu o art. 134 p.o.p.s.a Sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. W ocenie Sądu skarga zasługuje na oddalenie. Organy administracji architektoniczno - budowlanej przeprowadziły kontrolowane postępowanie zgodnie z przepisami k.p.a., a następnie prawidłowo zastosowały przepisy ustawy - Prawo budowlane oraz aktu wykonawczego - rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd nie dopatrzył się z urzędu żadnych uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, względnie - stwierdzeniem jej nieważności. Jednocześnie stwierdzić należy, iż zarzuty, podniesione w skardze, okazały się nieuzasadnione i nie znajdujące potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę jest wydawane inwestorowi po spełnieniu warunków określonych w przepisach art. 32 i 34 w/w ustawy. Dotyczą one głównie złożenia przez inwestora stosownego wniosku i dokumentów. Określone przepisami art. 35 Prawa budowlanego obowiązki ma również organ, analizujący dokumentację przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z akt sprawy zarówno inwestorzy jak i organ prawidłowo wywiązali się z ciążących na nich obowiązków, co zostało wykazane w uzasadnieniach decyzji. Organom administracyjnym można jedynie wytknąć pominięcie w podstawie prawnej swoich rozstrzygnięć przepisu art. 35 Prawa budowlanego. Wskazane uchybienie nie jest naruszeniem przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem jak wynika z uzasadnień w/w decyzji, zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy sprawdził zgodność projektu z określonymi w przepisie art. 35 Prawa budowlanego wymaganiami. Zarzuty skargi sprowadzały się przede wszystkim do wykazania, iż inwestorzy nie spełnili wymogów zawartych w przepisie art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego. Treść art. 32 ust. 4 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji była następująca : Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, 2) wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z definicją ustawową zawartą w przepisie art. 3 pkt 11, ilekroć w ustawie jest mowa o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - należy przez to rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane musi przysługiwać inwestorowi najpóźniej w chwili składania wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, co wynikało z przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 i art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia [...].01.2001 r.). W aktach sprawy administracyjnej znajduje się odpis z księgi wieczystej KW nr [...] z dnia [...].10.2000r., z którego wynika, iż właścicielami działki nr 1 w [...], w chwili składania wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestorzy - B. i J. T. na prawach wspólności ustawowej na podstawie umowy o dożywocie i darowizny z daty 5.01.1999r., Rep. A. nr [...]. Sąd dokonując analizy znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, poprzez porównanie w/w odpisu z księgi wieczystej z prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...].03.1999r., sygn. akt [...] w przedmiocie podziału działki nr 1 i przebiegu granicy pomiędzy powstałymi po podziale tej nieruchomości działkami nr 2 i nr 3, oraz mapą dla celów projektowych, na której uwidoczniono plan zagospodarowania działki, objętej wnioskiem inwestorów, stwierdził, iż projektowana inwestycja zlokalizowana została na działce nr 2, stanowiącej własność inwestorów. Należy przy tym wskazać, iż postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...].03.1999r., sygn. akt [...] w przedmiocie podziału działki nr 1 stało się prawomocne z dniem 28.03.2000r., zatem organ odwoławczy nie miał racji podnosząc, iż nie mogło być ono brane pod uwagę w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Jednakże, zdaniem Sądu uchybienie to nie mogło prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Nie budzi bowiem żadnych wątpliwości Sądu, a przyznał to także skarżący na rozprawie, że działka nr 2 (powstała po podziale działki nr 1) zarówno w momencie składania wniosku przez B. T. i T. T., wydawania decyzji przez organy I i II instancji, aż do chwili obecnej stanowi ich własność. A na tej to właśnie działce planowana jest przedmiotowa inwestycja. Granice działek 2 i 3 są jasne, bezsporne i przyjęte prawomocnym orzeczeniem sądowym. Tymczasem, jak wynika ze stanowiska skarżącego zawartego w skardze i potwierdzonego na rozprawie, dąży on do tego aby przy okazji postępowania o pozwolenie na budowę uregulować stan prawny poprzez wytyczenie i ustabilizowanie granic między działkami powstałymi w wyniku podziału. Jego zamiary i zarzuty nie odnoszą się więc do samej inwestycji (jej zgodności z prawem, uciążliwości dla jego nieruchomości itp.), lecz do innych działań, które powinny jego zdaniem mieć miejsce i które w ten sposób chce wymóc na inwestorach. Ponadto należy podnieść, iż przedmiotowa inwestycja zaprojektowana została zgodnie z przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (jednolity tekst: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140) z zachowaniem prawem przewidzianych odległości od granic działki nr 2 (w tym od granicy powstałej z działką nr 3 – do której odległość ta wynosi ok.25 m). W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późn. zmianami).