II SA/Kr 1154/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aldona Gąsecka –Duda (spr) Sędziowie WSA Ewa Rynczak WSA Jacek Bursa Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2011 r. sprawy ze skargi W. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 31 maja 2011r., nr [...] w przedmiocie odmowy naliczenia kary za usunięcie drzew I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji , II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego W. H. kwotę 200 zł. ( dwieście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz Miasta i Gminy W. decyzją z dnia [...] marca 2009 r., znak [...], na podstawie 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, póz. 880 z późn. zm.) oraz art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie naliczenia administracyjnej kary za wycinkę bez zezwolenia czterech sztuk drzew gatunku sosna z terenu działki nr 1, obr. [...] będącej współwłasnością W.H. , Z.H.W. i W.J. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 26 sierpnia 2008 r. do Urzędu Miasta i Gminy W. wpłynęło pismo W.H. dotyczące wycinki drzew gatunku sosna, w ilości cztery sztuki, wiosną 2007 r. Przeprowadzona wizja terenowa oraz inne dowody nie pozwalają jednak stwierdzić jednoznacznie kiedy i przez kogo zostały usunięte drzewa, oraz jaki był ich wiek . Postępowanie w sprawie należało zatem umorzyć , zgodnie z dyspozycją art. 105 § 1 k.p.a. Na skutek odwołania wniesionego w terminie przez W.H. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., znak [...], na podstawie art. 84, 85, 86, 87, 88 i 89 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. 2004r. Nr 92, poz. 880 z późn. zm.) oraz art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Nawiązując do treści kwestionowanej decyzji, odwołania, zgromadzonych materiałów oraz 88 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody podało, że z samych akt sprawy w sposób niezbity oraz jednoznaczny wynika ( oświadczenie Z.H.-W. z 18 września 2008 r., oświadczenie W.J. z 18 września 2009 r., wniosek W.H. z 26 sierpnia 2008 r. ), że na wiosnę 2007 r. zostały wykopane 4 sztuki drzew sosna czarna (Pinus Nigra). Z.H.-W. w swoim oświadczeniu precyzuje wręcz, że miało to miejsce "w marcu 2007 roku". Co więcej, w protokole z wizji przeprowadzonej 23 września 2008 r. na nieruchomości stanowiącej działkę nr 1 obr. [...], pada nazwisko A.K. , który usunął przedmiotowe sosny na zlecenie Z.H.-W. . Żadna ze stron w żadnym z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie kwestionuje twierdzenia skarżącego W.H. , że przedmiotowe drzewa zostały usunięte na zlecenie Z.H.-W. . Dodatkowo Z.H.-W. do protokołu oświadczyła, że przedmiotowe "drzewa były zasuszone", co jak można rozumieć, miało stanowić w ocenie strony dodatkowy argument za wycinką mniejszych sosen, a którego to argumentu Samorządowe Kolegium Odwoławcze jednakże nie podziela. Wymienienie w ustawie wprost drzew obumarłych lub nie rokujących szans na przeżycie (art. 86 ust. 1 pkt 9 ustawy), jako nie objętych obowiązkiem ponoszenia opłat w związku z usunięciem obok drzew, których usunięcie nie wymaga zezwolenia przesądza bowiem jednoznacznie, iż usuwanie drzew obumarłych lub nierokujących szans na przeżycie wymaga zezwolenia. W świetle powyższego bezzasadna jest argumentacja organu pierwszej instancji uzasadniająca decyzję o umorzeniu postępowania, która mija się z faktami wynikającymi z materiału dostępnego w aktach sprawy. Z kolei taka postawa organu pierwszej instancji narusza zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej wyrażoną wart. 8k.p.a. Fakt, że nie istnieją ani kłody, ani też pnie po usuniętych sosnach nie stanowi przeszkody do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Zgodnie bowiem z wyraźną dyspozycją ustawodawcy, zawartą w art. 89 ust. 2 i 3 ustawy, dane do wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej ustała się na podstawie informacji zebranych w toku postępowania administracyjnego, powiększając karę stosownie do tych przepisów. Bez znaczenia prawnego pozostaje fakt, że W.H. miał skierować do Urzędu pismo zawiadamiające o wycince drzew dopiero po upływie 18 miesięcy, a nie w czasie, gdy prace te były wykonywane. Zgodnie bowiem z art.87 ust 2 ustawy, nie można wydać decyzji w sprawie ustalenia •wysokości opłaty, jeżeli od końca roku, w którym usunięto drzewa lub krzewy, upłynęło 5 lat — zatem do upływu niniejszego terminu przedawnienia karania deliktu administracyjnego jakim jest wycinka drzew bez stosownego zezwolenia, wydanie stosownej decyzji przez organ jest jak uzasadnione. Co więcej, w przypadku wystąpienia przesłanek do wymierzania administracyjnej kary pieniężnej - tak jak w przedmiotowej sprawie, wydanie przez organ decyzji staje się obligatoryjne. Wynika to bowiem wprost z dyspozycji zawartej w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy, który sanowi, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną m.in. za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia. Uznając w świetle tych okoliczności odwołanie za uzasadnione, nie podzielając jednak wskazań na stronniczość pracowników Urzędu Miasta i Gminy W. , uchylając zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w związku tym, iż fakt usunięcia 4 Sosen czarnych (Pinus Nigra) na wiosnę 2007 r., na zlecenie Z.H.-W. został ustalony w sposób nie budzący wątpliwości w toku dotychczasowego postępowania, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji powinien przede wszystkim ustalić datę nasadzenia przedmiotowych 4 drzew . Z akt sprawy wynika bowiem, że przedmiotowe sosny zostały nasadzone w tym samym czasie co świerki nadal rosnące na nieruchomości -tak konsekwentnie twierdzi skarżący W.H. choć nie podaje żadnej daty. Organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę tej istotnej informacji, co niewątpliwie stanowi uchybienie. Zgodnie z art. 7 k.p.a. organ winien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w przypadku problemów z uzyskaniem tej informacji od stron postępowania jest możliwe ustalenie istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy daty w inny sposób, np. zwrócenie się do innych świadków, czy też sąsiadów. W przypadku ustalenia zaś tego faktu, zarówno biegły będzie w stanie ocenić wiek usuniętych drzew, jak i sam organ może precyzyjnie wyliczyć stosowną administracyjną karę pieniężną. Wyliczenie kary powinno zaś nastąpić w sposób zgodny z przepisami, przejrzysty dla strony i dający możliwość zweryfikowania prawidłowość obliczenia jej wymiaru, Następnie, decyzją z dnia [...] września 2010 r., znak [...], Burmistrz Miasta i Gminy W. działając na podstawie 88 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 83 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 151, póz.1220 z późn. zm.), a także art. 104 k.p.a. odmówił naliczenia administracyjnej kary za usunięcie bez zezwolenia czterech sztuk drzew gatunku sosna czarna z terenu działki nr 1 obr. [...], będącej współwłasnością W.H. , Z.H.-W. i W.J. z uwagi na fakt, iż przeprowadzone postępowanie nie dostarczyło podstaw do jej naliczenia. Powyższa decyzja - która nie została podpisane przez organ administracji publicznej i doręczona w takiej postaci W.H. , Z.H.-W. oraz W.J. , po wniesieniu przez W.H. odwołania zawierającego między innymi taki zarzut, została uchylona za zgodą wszystkich stron decyzją Burmistrza Miasta i Gminy W. decyzją z dnia [...] września 2010 r., znak [...], na podstawie art. 132 § 1 i 2 k.p.a. Rozpoznając sprawę ponownie Burmistrz Miasta i Gminy W. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...], na podstawie 88 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 83 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jednol. Dz. U. z 2009 r. Nr 151, póz. 1220 z późn. zm.), a także art. 104 k.p.a. odmówił naliczenia administracyjnej kary za usunięcie bez zezwolenia czterech sztuk drzew gatunku sosna czarna z terenu działki nr 1 obr. [...], będącej współwłasnością W.H. , Z.H.-W. i W.J. z uwagi na fakt, iż przeprowadzone postępowanie nie dostarczyło podstaw do jej naliczenia. Orzekając w ten sposób podał, że w dniu 26 sierpnia 2008 r. W.H. złożył pisemne zawiadomienie o wycięciu na nieruchomości, której jest współwłaścicielem, wiosną 2007 r. 4 drzew gatunku sosna bez wymaganego zezwolenia W niniejszej sprawie wszczęto i przeprowadzono postępowanie, w wyniku którego ustalono, że wycięcia drzew dokonano na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów nr 1 obr. – W. , stanowiącej współwłasność W.H. , Z.H.-W. oraz W.J. Były to drzewa gatunku sosna ( Pinus Nigra), które zostały dwukrotnie nasadzone jako uzupełnienie luk między rosnącymi świerkami. Drzewa były małe , a ich wiek nie przekraczał 5 lat. Takie ustalenia zostały poczynione w oparciu o zebrany materiał dowodowy, a w szczególności zeznania świadków W.H. , Z.H.-W. , wizję terenową, opinię biegłego dendrologa J.B. , oświadczenia złożone przez Z.H.-W. , W.J. . I.S. i B.S. . W złożonych oświadczeniach stwierdzono, że wycięte drzewa były młode, nieduże i nie miały więcej niż 5 lat. Na wizji w dniu 23 września 2008 r. stawili się współwłaściciele działki oraz W.W. - mąż Z.H.W,. W sporządzonym wówczas protokole Z.H.-W. potwierdziła wiek przedmiotowych drzew, który nie przekraczał 5 lat. Podczas wizji nie stwierdzono pniaków po ściętych drzewach, drewna, ani gałęzi. Wiek drzew potwierdzili również W.J. oraz W.W. . W.H. utrzymywał, że przedmiotowe sosny sadzone były w takim samym okresie czasu jak rosnące na działce świerki. Ponadto, w wykonanej na podstawie zdjęć dostarczonych przez W.H. opinii dendrologicznej biegły dendrolog J.B. stwierdził, że materiał fotograficzny jest zbyt ubogi i na jego podstawie nie można w sposób jednoznaczny ustalić gatunku, wysokości, ilości przyrostów rocznych oraz pierśnicy drzew, a nie mając tych informacji nawet w sposób przybliżony nie można określić ich wieku. Wobec powyższego umorzono przedmiotowe postępowanie. W związku z uchyleniem tej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., znak [...], uwzględniając zalecenia w niej zawarte zwarte, ponownie dokonano analizy zebranego materiału dowodowego oraz przeprowadzono wizję terenową z udziałem dendrologa T.C. , a także przesłuchano świadków: A.K. , D.K. , K.S. , J.N. , S.H. oraz ponownie Z.H.-W. i W.H. . Zebrany w sprawie materiał nie pozwolił na jednoznaczne ustalenie, że wiek wyciętych drzew przekraczał 5 lat. W szczególności, przeprowadzone wizje terenowe nie pozwoliły na jednoznaczne ustalenie wieku wyciętych drzew, wobec braku pniaków, zaś w opinii dendrologicznej biegły stwierdził, iż materiał fotograficzny, na podstawie którego opinia została wykonana jest zbyt ubogi i nie można w sposób jednoznaczny ustalić gatunku, wysokości, ilości przyrostów rocznych oraz pierśnicy drzew. Nie mając tych informacji nawet w sposób przybliżony nie można określić ich wieku. Wizja w terenie przeprowadzona z udziałem specjalisty dendrologa T.C. nie pozwoliła na stwierdzenie, że wiek usuniętych sosen przekraczał 5 lat. Ponadto, przesłuchani w sprawie świadkowie zeznali: - W.H. stwierdził, że drzewa zostały nasadzone około 15 lat temu, - Z.H.-W. twierdziła, że drzewa były sadzone nie wcześniej niż w 2003 r. Stosownie do zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego przesłuchano także w dniu 23 listopada 2009 r. świadka A.K. sąsiada posesji, wskazanego przez W.H. , który stwierdził, że "drzewa były mniejsze od rosnących obecnie na działce Państwa W. ". Nie potrafił także określić wieku usuwanych drzew i wbrew informacji udzielonej przez W.H. podczas wizji terenowej w dniu 23 września 2008 r. podał, że nie usuwał przedmiotowych drzew, nie był obecny przy ich wycince . Zeznał natomiast, że pomagał usunąć korzenie przechodzące na jego działkę. Niezależnie od powyższego, podczas wizji w dniu 25 sierpnia 2009 r. T.C. stwierdził, że wiek świerków rosnących na tej samej nieruchomości wynosi około 10-15 lat. Powyższe ustalono wobec twierdzeń W.H. , iż wiek usuniętych drzew był taki, jak przedmiotowych świerków. Również na wizji w dniu 25 sierpnia 2009 r. W.H. twierdził, że były to drzewa nasadzane 15 lat temu, w tym samym momencie co świerki pospolite znajdujące się obecnie na działce. Faktu nasadzenia usuniętych drzew w tym samym czasie, w którym posadzono przedmiotowe świerki nie potwierdzają jednak zeznania żadnego ze świadków, za wyjątkiem W.H. , jak również jego syna S.H. , który stwierdził, że drzewa miały więcej niż 5 lat. Uwzględniono również pismo Z.HW. z dnia 19 sierpnia 2009 r. , do którego załączono oświadczenie osób , że wiek drzew nie przekraczał 5 lat. W dniu 22 kwietnia 2010 r. przesłuchano świadków: D.K. , K.S. i J.N. . Wyżej wskazani zeznali, że wiek drzew nie przekraczał 5 lat, drzewka były małe, pożółkłe i krzywe, suche i opadające. Świadkowie nie potrafili określić kto i kiedy usunął przedmiotowe drzewa. Przesłuchano także w dniu 5 marca 2010 r. Z.H.-W. oraz W.H. który wskazał dodatkowo jako świadka S.H. . W.H. zeznał że usunięcia drzew dokonała Z.W. wraz z mężem W.W. , A.K. usunął koparką dwa pniaki z korzeniami z terenu swojej posesji, natomiast kolejne dwa, wjeżdżając przed posesję. A.K. nie usuwał drzew. W odniesieniu do wieku drzew zeznał, że trudno jest mu określić kiedy zostały one , podając że było to na początku lat dziewięćdziesiątych przełom lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. S.H. zeznał, że Z.W. była obecna podczas wycinki drzew, a W.W. usunął drzewo 5 część drugiego, A.K. prowadził prace koparką ze strony swojej działki usunął pień drzewa, natomiast później sprzed posesji usunął kolejne 2 sosny przy użyciu koparki. K. usunął koparką 3 drzewa obalając je, S.H. nie wie na czyje zlecenie działał A.K. W sprawie wieku drzew oświadczył, że wszystko było sadzone razem, drzewa miały więcej niż 5 lat. Zeznania te były odmienne od zeznań pozostałych świadków. Odnosząc się do kwestii terminu usunięcia drzew ustalono, że wykopanie drzew nastąpiło w marcu 2007 r. Ustalenia te poczyniono w oparciu o pismo W.H. z dnia 26 sierpnia 2008 r. i oświadczenia Z.H.-W,. dotyczące wycinki drzew z dnia 18 września 2008 r Ustalenia sprawcy usunięcia przedmiotowych drzew dokonano na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym również oświadczenia Z.H.-W. z dnia 18 września 2008 r. w którym zaznaczyła, że "wykopane zostały 4 sosny czarne". Podczas przesłuchania Z.H.-W. zeznała, że usunęła je ona wraz z mężem W.W. , natomiast przy usunięciu korzeni pomagał A.K. . Na tę okoliczność przesłuchany został również S.H. , który zeznał, że Z.H. była obecna podczas wycinki drzew, zaś usunięcia jednego drzewa i części drugiego dokonał W.W. . A.K. prowadził prace koparką ze strony swojej działki, usunął pień drzewa, natomiast później przed posesją usunął kolejne 2 sosny przy użyciu koparki. A.K. usunął 3 sztuki drzew poprzez ich obalenie. S.H. nie wie na czyje zlecenie działał A.K. . W.H. zeznał, że usunięcia drzew dokonała Z.W. z mężem W.W. , A.K. koparką usunął dwa pniaki z korzeniami z terenu swojej posesji, natomiast kolejne dwa wjeżdżając przed posesję. A.K. nie usuwał drzew. Burmistrz Miasta i Gminy W. wyjaśnił, że rozbieżności w zeznaniach świadków nie pozwalają na naliczenie kary administracyjnej. Z przeprowadzonego postępowania wynika że wycięte drzewa nie osiągnęły wieku 5 lat, a w związku z tym zgoda na usunięcie drzew nie była konieczna. Rozbieżność zeznań świadków dotyczy również kwestii ustalenia sprawcy wycięcia drzew. Jednakże Z.H.-W. z oświadczyła, że ona dokonała usunięcia drzew. Opinia dendrologiczna nie pozwoliła na jednoznaczne ustalenie wieku, natomiast fakt że drzewa są starsze potwierdzony został tylko przez W.H. i jego syna S.H. . W tym stanie rzeczy na podstawie zeznań świadków, zgromadzonych dokumentów i oświadczeń, jak również po 3-krotnym przeprowadzeniu wizji w terenie stwierdzono jednoznacznie, że usunięcia drzew dokonano w marcu 2007 r. w ilości 4 sztuki i były to drzewa gatunku sosna czarna. Sosny czarne były uzupełnieniem luki między rosnącymi świerkami, nasadzano je dwukrotnie. Drzewa te były zasuszone. W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego dokonano oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności zeznań Z.H.-W. , W.J. , D.K. , K.S. , J.N. informacji zebranych podczas przesłuchania świadka A.K. , W.H. , S.H. oraz opinii biegłego dendrologa, a także przeprowadzonych wizji ' lokalnych. Projekt decyzji przekazano stronom postępowania. W związku z zastrzeżeniami W.H. zdecydowano o przesłuchaniu w charakterze świadka L.B.-H. , której zeznania nie wniosły jednakże nic do sprawy. Wyżej wymieniona podała, że nie widziała kto usunął drzewa, nie wie kto mógł widzieć ich wycinkę, nie wie kiedy doszło do ich usunięcia, jak również kiedy zostały nasadzone przedmiotowe drzewa, nie wie co stało się z drewnem po usuniętych drzewach. Zeznania złożone w toku postępowania przez Z.H.-W. , W.J. oraz załączone oświadczenia są sprzeczne z zeznaniami złożonym przez W.H. i S.H. , a przeprowadzone w terenie wizje - w tym z udziałem specjalisty dendrologa, oraz opinia sporządzona przez biegłego dendrologa nie pozwoliły na ustalenie wieku usuniętych drzew. Tym samym przeprowadzone postępowanie administracyjne nie doprowadziło do ustalenia, że wiek przedmiotowych drzew wynosił ponad 5 lat. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 83 ust. 6 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody, przepisów ust.1 i 2 w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 lipca 2010 r. nie stosuje się do drzew lub krzewów, których wiek nie przekracza 5 lat. Obecnie, tj. od dnia 20 lipca 2010 r. wiek ten nie przekracza 10 lat, stosownie do zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 21 maja 2010 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r., Nr 119, póz. 804). Biorąc powyższe pod uwagę, zebrany materiał dowodowy nie daje dostatecznej podstawy do naliczenia kary administracyjnej, a to z uwagi na rozbieżności w zeznaniach świadków, brak możliwości jednoznacznego ustalenia wieku wyciętych drzew zarówno w drodze wizji terenowej, jak i opinii dendrologicznej oraz duży upływ czasu, co w konsekwencji nie pozwala na poczynienie kategorycznych ustaleń. Odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta Gminy W. z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...] złożył, wniósł terminu W.H. , który zarzucał, że postępowanie wyjaśniające organ pierwszej instancji przeprowadził wadliwie, z naruszeniem obowiązujących w tym zakresie przepisów ustawy o ochronie przyrody oraz zasad wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, w sposób stronniczy, nie prowadzący do ustalenia prawdy obiektywnej. Skarżący podawał liczne argumenty mające podważać ustalenia organu pierwszej instancji, w tym kwestionował prawidłowość sporządzonej w sprawie opinii dendrologicznej , ustalenia z wizji w terenie, zaś świadkom zeznającym w sprawie zarzucił, że zostali zmanipulowani . Podniósł nadto, że przy ocenie sprawy organ pierwszej instancji pominął ustalenia dendrologa T.C. oraz zeznania świadka A.K. . Po rozpoznaniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2011 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie 89 ust. 1, 2 i 3 w związku z art. 83 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jednol. Dz.U. z 2009 r. Nr 151, póz. 1220 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania, powołało treść art. 83 ust. 1 pkt 1 art. 88 ust. 1 pkt 2 art. 89 ust. 1-3 ustawy o ochronie przyrody oraz nawiązało do wydanej uprzednio decyzji [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. Kontrolując wykonanie tam zawartych wskazówek podało, że Burmistrz Miasta i Gminy W. przeprowadził uzupełniające postępowanie wyjaśniające , tj. wizję lokalną z dnia 25 sierpnia 2009 r. oraz przesłuchał w charakterze świadków: A.K. , W.H. , Z.H.-W. , S.H. , J.N. , D.K. , K.S. , L.B.-H. . Ustalenia powyższe stanowiły podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. W oparciu o powyższe materiały Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za bezsporne, że przedmiotowe 4 sztuki drzew z gatunku sosna czarna zostały usunięte wiosną 2007 r. Uznało za niekwestionowane również to, że drzewa zostały usunięte na zlecenie współwłaścicielki nieruchomości w 1/3 części Z.H.-W. , bez uzyskania zgody od pozostałych współwłaścicieli tej nieruchomości. Za kwestię sporną uznało zaś wiek usuniętych drzew, podając, że postępowanie dotyczyło w szczególności tego, czy wiek ten przekraczał 5 lat. Podkreśliło przy tym, że wobec zmiany stanu prawnego od dnia 20 lipca 2010 r. należy aktualnie dokonywać oceny, czy wiek drzew przekraczał 10 lat. Zgodnie bowiem z obecnym brzmieniem art. 83 ust. 6 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody, zezwolenie na usunięcie drzew lub krzewów nie jest wymagane, jeśli wiek drzew nie przekracza 10 lat. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ze wskazanych wyżej protokołów z wizji w terenie nie można w sposób nie budzący wątpliwości i jednoznaczny stwierdzić istotnej dla rozstrzygnięcia kwestii wieku usuniętych drzew. Drzewa te zostały usunięte w całości, tj. zarówno kłody oraz wykarczowano pnie. Z przesłuchań świadków, wynika : (1) A.K. , że usunięte drzewa były wielkościowe mniejsze aniżeli obecnie rosnące na działce nr 1; (2) W.H. wynika, że usunięte drzewa były nasadzone na początku lat 90-tych bądź na przełomie lat 80- tych i 90.- tych; (3) Z.H.-W. , że drzewa miały nie więcej niż 5 lat; (4) S.H. , że usunięte drzewa miały więcej niż 5 lat; (5) J.N. , że wiek drzew wynosił około 5 lat; (6) D.K. , że drzewa były małe ( nie podała orientacyjnie ich wieku); (7) K.S. , że drzewa były małe i prawdopodobnie nie miały więcej, niż 5 lat; (8) L.B.-H. , że nie zna ani wieku usuniętych drzew, ani okresu, kiedy je nasadzono. * Obecny na wizji w terenie w dniu 25 sierpnia 2009 r. dendrolog T.C. ustalił, że wiek drzew z gatunku świerk pospolity na działce nr 1 obr. [...] wynosi około 10-15 lat. Natomiast ze sporządzonej w sprawie opinii z dnia 20 lutego 2009 r. przez J.B., rzeczoznawcę w specjalności pielęgnacji terenów zieleni wynika, iż dostarczony materiał fotograficzny jest tak skąpy, że na jego podstawie nie można w sposób jednoznaczny określić gatunku, wysokości, ilości przyrostów rocznych oraz pierśnicy drzew, a nie mając tych informacji nie można nawet w przybliżony sposób określić ich wieku. W oparciu o powyższy materiał dowodowy Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że nie ulega wątpliwości, iż kwestia dokładnego określenia wieku drzew nie została jednoznacznie ustalona. Wieku usuniętych drzew nie określiły dokładnie ani strony postępowania, ani przesłuchani w charakterze świadków. Co więcej, wieku drzew nie potrafili dokładnie określić również wezwani w sprawie dendrolog i rzeczoznawca w specjalności pielęgnacji terenów zieleni. Tymczasem kwestia ta przesądza o dopuszczalności wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia. Wprawdzie art. 89 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody przewiduje sytuację, kiedy ustalenie obwodu, a nawet gatunku zniszczonego lub usuniętego bez zezwolenia drzewa jest niemożliwe z powodu wykarczowania pnia i braku kłody, wskazując, iż wówczas dane do wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej ustala się na podstawie informacji zebranych w toku postępowania administracyjnego, powiększając karę o 50 %, jednakże taka regulacja może mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdy usunięte drzewa z uwagi na ich wiek w ogóle podlegają karze administracyjnej za ich usunięcie, a zatem gdy z zasady kwalifikują się do wymierzenia takiej kary, a jedynie ze względu na brak kłody i pnia z powodu wykarczowania nie jest możliwie poczynienie dokładnych ustaleń dotyczących obwodu usuniętych drzew. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do kategorycznego stwierdzenia, że usunięte z terenu działki nr 1 drzewa miały wiek przekraczający lat 5, co tym bardziej pozwala na stwierdzenie, że ich wiek nie przekraczał lat 10 - jak tego wymaga obecnie obowiązujący art. 83 ust. 6 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody. Dokonując oceny zebranego materiału dowodowego sprawy uwzględniono w szczególności to, że nawet rzeczoznawcy w zakresie dendrologii i ochrony terenów zieleni nie byli w stanie jednoznacznie określić wieku usuniętych drzew, zaś spośród wszystkich osób zeznających w sprawie wyłącznie dwie z nich stwierdziły, ze wiek drzew przekraczał lat 5, a nawet 10 lat. Wszyscy pozostali świadkowie oświadczyli albo, że drzewa były małe - nie określając ich wieku nawet w przybliżeniu, pozostali zaś, że wiek drzew nie przekraczał 5 lat. Wymierzenie kary administracyjnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia jest regulacją wyjątkową, stąd zastosowanie tego typu sankcji jest możliwie wyłącznie w sytuacji, gdy ustalenia w sprawie pozwalają na bezsporne, nie budzące wątpliwości stwierdzenie, że spełnione zostały wszystkie przesłanki do wymierzenia takiej kary. W sytuacji natomiast, gdy wątpliwości budzi podstawowa przesłanka pozwalająca na wymierzenie kary, tj. wiek drzew, brak jest podstaw do nałożenia kary administracyjnej. Postępowanie wyjaśniające w sprawie zostało przeprowadzone przy wykorzystaniu wszelkich środków dowodowych (tj. przesłuchania stron i świadków, wizje w terenie, opinia rzeczoznawcy, wizja w terenie dendrologa), materiał dowodowy został zatem zebrany w sposób wyczerpujący. Z tych przyczyn brak jest również podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2011 r., znak [...], W.H. kwestionował prawidłowość tego aktu , jak również utrzymanej nim w mocy decyzji organu pierwszej instancji, które wydano z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej. Zarzucał niewykonanie zaleceń wynikających poprzedniej decyzji kasacyjnej organu odwoławczego. Wskazywał, że rozstrzygając sprawę aktualnie organy obu instancji pominęły zasadniczy materiał w postaci dostarczonych przez niego zdjęć, których uwzględnienie wskazuje na prawdziwość twierdzeń skarżącego oraz na niewiarogodność zeznań świadków zgłoszonych przez Z.H.-W. , tj. J.N. , D.K. i K.S. . Wyjaśniał, że dendrolog T.C. jedynie na oko określił wiek rosnących nadal świerków sadzonych razem z wyciętymi sosnami na 10-15 lat. Skarżący podawał wówczas, że drzewa te mają co najmniej 15 lat, zaś powyższe znalazłoby potwierdzenie w sytuacji przeprowadzenia przez dendrologa bardziej szczegółowego badania. Skarżący kwestionował nadto jako błędne stosowanie aktualnie obowiązującej regulacji, która nie wymaga uzyskania pozwolenia na usunięcie drzew, których wiek nie przekracza 10 lat, podnosząc, że ta zmiana nie może obowiązywać "wstecz". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje . Zgodnie z treścią art. 1 § 1 - 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, póz. 1269 z późn. zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym wnioskami i zarzutami skargi ( art. 134 §1 p.p.s.a. ), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy ( art. 135 p.p.s.a. ) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala , co wynika z art. 151 p.p.s.a. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania skargę należy uznać za zasadną, zaś podnoszonych w niej zarzuty za trafne. Stosownie do art. 7 k.p.a - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i -mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocenę tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, (zob. między innymi: A. Wróbel-komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego [w:[ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005 wyd. II.; C. Martysz- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom l i II, Zakamycze, 2005; J. Borkowski: Glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., l SA 1270/93, OSP 1994/7-8/131). Kontrolowane postępowanie administracyjne zostało wszczęte na skutek pism W.H. z dnia 26 sierpnia 2008 r., w którym informował on Burmistrza Miasta i Gminy W. o usunięciu przez Z.H.-W. wiosną 2007r. , bez zezwolenia, czterech kilkuletnich i znacznej wielkości drzew (sosen ) z działki położonej w W. przy ul. [...], będącej jego współwłasnością, jak również żądał ukarania winnej. W sprawie dwukrotnie wyczerpano tok instancji, przy czym decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]czerwca 2009 r., znak [...] była decyzją kasacyjną, wydaną na podstawie art. 138 §2 k.p.a., która obligowała organ pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia sprawy. Dokonywana obecnie ocena jej legalności wskazuje na prawidłowość wydanego wówczas rozstrzygnięcia, w którym zawarto co do zasady właściwe rozważania w zakresie podstawy faktycznej i prawnej, a wytknięte uchybienia były tego rodzaju, że uzasadniały przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części. W decyzji kasacyjnej z dnia [...] czerwca 2009 r., znak [...], organ drugiej instancji wskazał trafnie na fakty dotyczące usunięcia drzew, które można by uznać za udowodnione na podstawie oświadczeń stron, ale jedynie w przypadku spełnienia dalszych wymogów przewidzianych w art. 75 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi bowiem, że - " Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, organ administracji publicznej odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Przepis art. 83 § 3 stosuje się odpowiednio." Organ drugiej instancji podał także prawidłowo okoliczności, które należało wyjaśnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w dalej idącym postępowaniu przy wykorzystaniu wszelkich środków dowodowych, zgodnie z dyspozycją art. 75 § 2 k.p.a. Rozstrzygając sprawę ponownie Burmistrz Miasta i Gminy W. dnia 8 września 2010 r. wydał orzeczenie niepodpisane, a więc niespełniające koniecznych wymogów decyzji administracyjnej , które wyeliminował z obrotu prawnego decyzją z dnia [...] września 2010 r., znak [...] . W to miejsce .organ pierwszej instancji wydał następnie decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...], którą na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 83 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jednol. Dz. U. z 2009 r. Nr 151, póz.1220 z późn. zm.), a także art. 104 k.p.a. odmówił naliczenia administracyjnej kary za usunięcie bez zezwolenia czterech sztuk drzew gatunku sosna czarna z terenu działki nr 1 obr. [...], będącej współwłasnością W.H. , Z.H.-W. i W.J. , uznając, że przeprowadzone postępowanie nie dostarczyło podstaw do jej naliczenia. Analogiczne stanowisko zaprezentowało tym razem również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wydając decyzję z dnia [...] maja 2011 r., znak [...]. Obie te decyzje nie mogą jednak pozostać w obrocie prawnym, jako wydane przedwcześnie, z naruszeniem licznych przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności, kwestią niewątpliwie wymagającą ustalenia w sprawie niniejszej jest wiek czterech sosen usuniętych z działki nr 1 obr. [...]w marcu 2007r. Na tę okoliczność w decyzjach organów obu instancji powołano liczne dowody. Większość z nich przeprowadzono jednak jak dotąd błędnie, z różnych zresztą przyczyn. Nadto przy wydaniu decyzji pominięto część zgromadzonego materiału, a ten który uwzględniono nie został poddano właściwej ocenie. W tym zakresie należy zauważyć, że w sprawie wskazuje się na przeprowadzenie dowodu z dwóch opinii biegłych z zakresu dendrologii. Artykuł 84 § 1 - 2 stanowi, że gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii; biegły podlega wyłączeniu na zasadach i w trybie określonym w art. 24; poza tym do biegłych stosuje się przepisy dotyczące przesłuchania świadków. W kontrolowanych aktach administracyjnych brak materiałów dotyczących biegłych. Nie ma w aktach nie tylko żadnych danych pozwalających na stwierdzenie, czy po stronie biegłych nie zachodziły podstawy do ich wyłączenia, ale przede wszystkim dokumentów pozwalających na ustalenie, że posiadali oni wiadomości specjalne z zakresu dendrologii, poparte wykształceniem, dodatkowymi kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym. Co do J.B. widomo tylko tyle, że wyżej wymieniony prowadzi Przedsiębiorstwo Wielobranżowe " [...]" T.Z. , zaś posługuje się pieczątką, z której wynika, iż jest rzeczoznawcą SITO-NOT w specjalności urządzania i pielęgnacji terenów zieleni. Wartość formalna, a także merytoryczna przedstawionej przez niego opinii z dnia 20 lutego 2009r. nie została poddana ocenie w żadnej z kontrolowanych decyzji. Wydanych po ponownym rozpatrzeniu sprawy. Nadto, skoro za istotny dla jej rozstrzygnięcia był uznawany potencjalnie wiek świerków rosnących nadal na działce nr 1 obr. [...] , widocznych także na fotografiach przedłożonych przez W.H. , nie są znane przyczyny, dla których organ pierwszej instancji przy wątpliwościach biegłego odstąpił od przeprowadzenia oględzin nieruchomości z jego udziałem oraz stron . Nie można bowiem wykluczyć, że udział stron w czynności oględzin z udziałem biegłego pozwoliłby na precyzyjniejsze ustalenie gatunku i wieku świerków rosnących na działce nr działce nr 1 obr. [...], które w myśl twierdzeń W.H. sadzone były w tym samym czasie, co usunięte bez zezwolenia sosny, zaś biegły porównując fotografię ze stanem na gruncie byłby w stanie wydać rzeczową opinię. Odnośnie biegłego T.C. , określonego w protokole czynności jako specjalista dendrolog, to brak w aktach administracyjnych jakichkolwiek dokumentów, czy innych bliższych informacji o posiadaniu przez niego odpowiednich kwalifikacji. W decyzjach organów obu instancji brak też oceny formalnej oraz merytorycznej tego dowodu. Nadto, z niewiadomych przyczyn w czynności oględzin drzew na działce nr 1 obr. [...], w dniu 25 sierpnia 2009r. nie uczestniczyły strony, lecz wyłącznie pracowni [...] A.K. i biegły, pomimo , że w tej samej dacie, w ramach rozprawy się odbyły się odrębne oględziny już bez bez uczestnictwa biegłego, w których brali udział trzej pracownicy WOŚiRW UMiG W. ; strony oraz osoby trzecie. O czynności z udziałem biegłego strony nie były też uprzednio zawiadamiane. Taki sposób przeprowadzenia dowodu z oględzin i ustnej opinii biegłego pozostaje w sprzeczności z art. 10 § 1 k.p.a., który stanowi między innymi, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania. Narusza także regulację z art. 79 § 1 - 2 k.p.a., który przewiduje, że strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem, ma ona prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie można wykluczyć, że udział stron w czynności oględzin z udziałem biegłego pozwoliłby na precyzyjniejsze ustalenie wieku świerków rosnących na działce nr działce nr 1 obr. [...], które w myśl twierdzeń W.H. sadzone były w tym samym czasie, co sosny usunięte bez zezwolenia. Powyższe jest tym bardziej istotne , że wiek świerków został wskazany przez biegłego na ok. 10 - 15 lat, zaś W.H. twierdził, ostatecznie, że mają one 15 lat. Kolejne uchybienia zasadniczej natury, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy wynikają z faktu, że w sprawie niniejszej organy obu instancji przeprowadziły ocenę dowodów z zeznań świadków i stron, która narusza wymogi z art. 80 k.p.a. Zeznań tych bowiem nie rozważono jako wiarogodnych pod katem takich cech, jak między innymi: możliwość czynienia własnych spostrzeżeń w istotnym okresie czasu, logika, stanowczość, konsekwencja , wewnętrzna spójność, potwierdzalności w innych zgromadzonych dowodach. W sprawie niniejszej przy ocenie dowodów zastosowano błędnie kryterium ilościowe, które nie powinno mieć znaczenia. Wymieniono bowiem osoby składające określone zeznania, a potem w konkluzji uznano za nieudowodnione fakty stwierdzane przez mniejszość. Taka błędna praktyka budzi zastrzeżenia tym bardziej, że zeznań większości nie poddano analizie i ocenie na tle tego, co wynika ze zgromadzonych w sprawie fotografii, w tym przedłożonych przez W.H. (k. [...]akt organu pierwszej instancji) w celu udowodnienia wieku usuniętych sosen na podstawie ich wyglądu, nadto przy porównaniu stanu faktycznego do nadal istniejących świerków. Te istotne dowody, a w szczególności fotografie przedłożone przez W.H. nie zostały zresztą poddane analizie ani odrębnie , ani w całokształcie zgromadzonych materiałów, stąd nie są nawet znane powody, dla których w piśmie z dnia 2 października* 2008r. Z.H.-W. podała, że " Zdjęcia nie oddają stanu faktycznego przedmiotowej posesji ". Zważyć należy dalej, że poza jakimikolwiek ustaleniami pozostał materiał dowody, mający pochodzić z 2004r., na który powołuje się Z.H.-W. w piśmie z dnia 18 września 2008r. Z niewyjaśnionych powodów współwłaścicielom nieruchomości stanowiącej działkę nr 1 obr. [...] organy obu instancji raz przyznają status stron, innym razem świadków ( tak w treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2011 r., znak [...] oraz np. w pierwszej instancji wezwanie W.H. do osobistego stawiennictwa oraz złożenia zeznań w charakterze świadka z daty 15 lutego 2010r., w sytuacji gdy jako stronie doręcza się mu wszelkie decyzje ). Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja nie odpowiadają również wymogom z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zakresie wyjaśnienie podstawy prawnej, tj. co do przyczyn stosowania w sprawie nowych przepisów dotyczących wymierzania kar za usunięcie drzew innych niż uwzględniane w poprzednich decyzjach. W tym celu należało powołać treść istotnych przepisów ustawy z dnia 21 maja 2010 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U Nr 119, póz. 804) , a także wyjaśnić stronom kwestie intertemporalne. Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej w wykonywaniu ich obowiązków orzeczniczych, przy czym wskazane wyżej uchybienia przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. " c " p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego, do której nawiązują zarzuty skarg. Taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. W sprawie niniejszej z uprzednio wskazanych przyczyn taka kontrola jest niemożliwa, a wypowiadanie wiążących ocen z zakresu prawa materialnego przedwczesne ( por. wyrok NSA z 10.02.1981r. , SA 910/80, ONSA 1981, nr 1 , póz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str. 1451.14). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt l. w sentencji wyroku, zaś rzeczą organów przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcie po eliminacja wytkniętych uchybień . O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono jak w pkt II. sentencji wyroku , biorąc za podstawę treść art. 200 p.p.s.a. oraz 205 §1 p.p.s.a