II SA/Kr 1155/00

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 października 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie: NSA Andrzej Niecikowski ( spr.) SO-del. Renata Detka Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2004r. sprawy ze skargi M. W., T. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 12 kwietnia 2000r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki - skargę oddala - Decyzją z dnia [...].10.1999r., (znak: [...]) Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego w M., działając na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr 89 poz.414 z późn zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr.207 poz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) nakazał M. i T. W. wykonanie rozbiórki wybudowanego ogrodzenia o długości około 16,00 mb na posesji przy ul. [...] w M., "wykonanego z naruszeniem art. 30 ust. l pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane". Ponadto nakazano prowadzenie robót rozbiórkowych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 14.08.1998 r. w sprawie sposobów bezpiecznego użytkowania oraz warunków usuwania wyrobów zawierających azbest. Na skutek odwołania M. i T. W., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 12.04.2000 r., (znak: [...]) działając na podstawie art. 138 § l pkt. 2 w związku z art. 104 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł na podstawie art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 2 w związku z art. 83 ust. 1 i art. 48 Prawa Budowlanego z 1994 r., o nakazaniu M. i T. W. rozbiórkę ogrodzenia wykonanego z płyt falistych azbestowo-cementowych o długości około 16 m.b., znajdującego się na posesji przy ul. [...] w M. W uzasadnieniu podniesiono co następuje: 1/ organ I instancji ustalił, że przedmiotowe ogrodzenie z płyt azbestowo-cementowych znajduje się na posesji M. i T. W. Długość ogrodzenia około 16,0 m. wysokość około 2,5m. Odległość ogrodzenia od ogrodzenia sąsiedniej posesji ([...]) wynosi około 15,8m. Ogrodzenie to zostało wykonane na przełomie lipca i sierpnia 1998 r. W świetle powyższego uznano, że budowa przedmiotowego ogrodzenia wymagała zgłoszenia właściwemu organowi czego inwestor nie dopełnił. 2/ organ I instancji zebrał materiał dowodowy w sposób wyczerpujący, dokonał natomiast niewłaściwego sformułowania orzeczenia zaskarżonej decyzji. Mając to na uwadze organ odwoławczy obowiązany był do merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy - co czyni decyzja organu odwoławczego. Art. 48 Prawa Budowlanego z 1994 r., zezwala organowi nakazanie tylko rozbiórki, przeto skoro przepis ten nie przewiduje wydania innych nakazów - umieszczenie ich w decyzji organu I instancji narusza ten przepis i zostało skorygowane orzeczeniem reformatoryjnym organu II instancji. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli M. i T. W., i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucili, podobnie jak w odwołaniu, że skoro prawo budowlane zezwala na budowę ogrodzeń o wysokości do 2,20 m bez pozwolenia na budowę, a nawet zgłoszenia, to skoro wybudowane przez nich ogrodzenie przekraczało 2,20 m -zobowiązują się obniżyć jego wysokość do 2,20 m. jak również do wykonania 25 % powierzchni ażurowej. Zresztą § 42 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r., nie wymaga ażurowego ogrodzenia w każdym przypadku. Decyzja nakazują rozbiórkę całego ogrodzenia narusza art. 48 Prawa Budowlanego z 1994 r., bowiem skoro przyczyną jej wydania jest tylko przekroczenie wysokości zaledwie o ok. 30 cm - uzasadniona była co najwyżej decyzja nakazująca rozbiórkę "tej nadwyżki" a nie całego ogrodzenia. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł ojej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skargę należy uznać za nieuzasadnioną. Dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269), kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo w takim stopniu aby mogła prowadzić do uwzględnienia skargi. Uchylenie zaskarżonej decyzji może nastąpić w przypadku stwierdzenia (art. 145 § 1 pkt. 1-3 p.o.p.s.a.) a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga, czy przedmiotowy obiekt jest ogrodzeniem, tak jak jest on określany przez orzekające w sprawie organy, czy też innego rodzaju obiektem. Z całego zebranego w sprawie materiału wynika, że obiekt będący przedmiotem sprawy -miał spełniać (bo już został rozebrany - zob. protokół rozprawy z dnia [...].07.2004 r.) funkcje ekranu akustycznego, co zostało przez skarżących przyznane na rozprawie w dniu 27.10.2004 r. Tego rodzaju inwestycja jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt. 1 lit. b i okt. 3 Prawa Budowlanego z 1994 r. i ma do niej zastosowanie art. 48 Prawa Budowlanego z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Jedynym skutkiem dla takiej sytuacji, przewidzianym przez ustawodawcę w dniu orzekania przez organy, jest nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego. Ustawodawca w tym miejscu nie pozostawił organom administracyjnym, żadnych możliwości uznaniowych. Jeżeli więc zostanie stwierdzona budowa bez pozwolenia lub bez właściwego zgłoszenia - jedyną konsekwencją takiego stwierdzenia musi być wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę. Rygoryzm art. 48 Prawa Budowlanego z 1994 r., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, był dwukrotnie badany przez Trybunał Konstytucyjny pod względem jego zgodności z Konstytucja RP. Dwukrotnie też Trybunał Konstytucyjny, stwierdził, że przepis ten zgodny jest z Konstytucją ( zob. wyrok z dnia 12.01.1999 r. P 2/98 - Dz.U. nr 3 poz. 30 oraz z dnia 26.03.2002 r. Sk 2/01 - Dz.U. nr 37 poz. 353). W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo w stopniu nakazującym ich uchylenie, na podstawie art. 151 ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270), należało orzec jak w sentencji.