II SA/Kr 1155/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie : WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant : Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi S. O. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 11 lipca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 8 czerwca 2017 r., na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 157, art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U z 2016 r., poz. 23), art. 53 ust. 1 i ust. 7, art. 54, art. 56 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 778) po rozpatrzeniu wniosku M. G., B. M., S. O., S. Ś., J. A. D., J. S., T. S., M. Ś. i J. W. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. z 20 sierpnia 2015 r. znak: [...] orzekającej na wniosek Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy ośrodka radiokomunikacyjnego "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną - wieżą radiokomunikacyjną strunobetonową na działkach nr [...] w J. gmina B.. W uzasadnieniu organ podał, że decyzją z 20 sierpnia 2015 r. znak: [...] Burmistrz B. ustalił lokalizację opisanej wyżej inwestycji celu publicznego. Decyzja została upubliczniona na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w B. w dniach od 25 sierpnia 2015 r. do 9 września 2015 r. Decyzja stała się ostateczna w dniu 2 października 2015 r. tj. w dniu wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które umorzyło postępowanie odwoławcze wywołane wniesieniem odwołania przez J. S. - sołtysa wsi J.. W dniu 6 kwietnia 2017 r. złożony został wniosek o stwierdzenie nieważności. We wniosku o stwierdzenie nieważności podniesiono, że Burmistrz B. nie poinformował właściwie i skutecznie wszystkich mieszkańców J. i wszystkich mieszkańców P. U. o toczącym się postępowaniu w sprawie wydania decyzji, nie została przeprowadzona ocena oddziaływania ośrodka radiokomunikacyjnego na środowisko, nie powołano biegłego z zakresu urbanistyki, architektury, aby wypowiedział się na temat wpływu wybudowania wieży radiokomunikacyjnej będącej przedmiotem wniosku na okoliczny krajobraz. Kolegium ustaliło, że właścicielami nieruchomości położonych w sąsiedztwie inwestycji są: M. G. - działki nr [...], [...], [...], B. M. - działka nr [...], S. O. - działka nr [...], S. Ś. - działka nr [...], M. P. S. - działka nr [...], M. T. - działka nr [...], A. K. - działka nr [...], S. O. - działka nr [...], J. A. D. - działka nr [...], J. S., A. S. -działka nr [...], T. S. - działki nr [...], J. G. - działki nr [...], Powiat B. - działka nr [...], Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w R. - działka nr [...], Gmina B. - działka nr [...]. Spośród osób składających w niniejszej sprawie wniosek o stwierdzenie nieważności właścicielami nieruchomości położonych w sąsiedztwie są: M. G., B. M., S. O., S. Ś., J. A. D., J. S., T. S.. Z uwagi na złożone przez M. Ś. i J. W. uzupełnienia wniosku o stwierdzenie nieważności Samorządowe Kolegium Odwoławcze doszło do przekonania, że również te osoby powinny być stronami postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności. W rezultacie powyższych ustaleń Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozdzieliło sprawę rozpatrując odrębnie wniosek złożony przez wymienione na wstępie osoby oraz odrębnie wniosek złożony przez pozostałych wnioskodawców. W dalszej części uzasadnienia kolegium dokonało analizy decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dochodząc do wniosku, że przedmiotowa decyzja nie narusza rażąco prawa. Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyły następujące osoby: J. W., M. G., T. S., B. M., J. A. D., S. Ś., S. O. i M. Ś.. We wnioskach tych podniesiono, że realizacja inwestycji spowoduje znaczne ograniczenie wartości sąsiednich nieruchomości, znajdujących się w zasięgu oddziaływania inwestycji. Inwestycja emitować będzie promieniowanie o znacznej mocy, negatywnie wpłynie na krajobraz oraz sposób zagospodarowania. W toku prowadzone postępowania jego strony nie były informowane o jego przebiegu, nie dokonano uzgodnienia decyzji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz pominięto strony postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 11 lipca 2017 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 w związku z art. 157, art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 53 ust. 1 i ust. 7, art. 54, art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że istniały podstawy do przeprowadzenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, bowiem planowana budowa ośrodka radiokomunikacyjnego mieści się w katalogu inwestycji realizujących cel publiczny. Zgodnie z art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. Decyzja Burmistrza B. została upubliczniona na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w B. w dniach od 25 sierpnia 2015 r. do 9 września 2015 r. Stosownie do poglądów wyrażonych w orzecznictwie, po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia tej decyzji rozpoczął bieg 12- to miesięczny okres. Termin ten upłynął w dniu 23 września 2016 r. Wniosek o stwierdzenie nieważności został sporządzony w dniu 19 marca 2017 r. a więc kilka miesięcy po tym, jak upłynął termin w ciągu którego możliwe było ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji. Przepis art. 53 ust. 7 ustawy wyłącza stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących terminu, po upływie którego nie można stwierdzić nieważności decyzji. Nie było również możliwe zastosowanie art. 158 § 2 K.p.a. w związku z art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności, a jedynie w takim przypadku byłoby możliwe orzeczenie, że upływ 12-miesięcznego terminu wyklucza możliwość stwierdzenia nieważności i prawidłowym jest orzeczenie, że decyzja wydana została w naruszeniem prawa. Organ odwołał się do brzmienia art. 50 ust. 1, art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 6 pkt 1, art. 4 pkt 18 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015r, poz. 1774 z późn. zm.), art. 2 pkt 8 ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r., poz. 243). Przedmiotem inwestycji jest budowa ośrodka radiokomunikacyjnego [...] wraz z niezbędną infrastrukturą (wieża radiokomunikacyjna strunobetonowa lub kratowa wysokości ok. 40 m, kontener betonowy o wymiarach ok. 3m x 6m o wys. ok. 2.8 m, niezależnie stojący agregat prądotwórczy w obudowie szczelnej dla pracy w warunkach braku zasilania z sieci energetycznej, teren o powierzchni 400-500 m2 ogrodzony i utwardzony kostką betonową). Do obiektu zostanie wykonana utwardzona droga dojazdowa o szer. 3 m. Obiekt O. B. jest obiektem bezobsługowym, obecność ludzi będzie mała miejsce tylko okresowo przy wykonywaniu ewentualnych napraw i konserwacji obiektu. We wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazano, że: przewidywany pobór energii elektrycznej to ok. 55 000kWh/rok, moc przyłączeniowa 10 kW; anteny radiokomunikacyjne zainstalowane na wieży antenowej będą źródłem emisji pól elektromagnetycznych do środowiska; anteny będą emitowały pola elektromagnetyczne z zakresu częstotliwości 118-144 MHz i 225-400 MHz; maksymalna równoważna moc promieniowania izotropowe (EIRP) wyznaczona dla pojedynczej anteny wyniesie ok. 278 W; przewiduje się, że maksymalny zasięg obszaru o natężeniu pól elektrycznych o wartości większej lub równej 7 V/m w płaszczyźnie poziomej wyniesie nie więcej niż 6 metrów. Organ podniósł, że osie główne promieniowania anten zainstalowanych na wieży antenowej znajdują się na dużej wysokości (min. 25 m n.p.m.), nie są pochylone w kierunku powierzchni terenu, nie zbliżają się również do miejsc dostępnych dla ludności. W związku z powyższym, zachowane zostaną standardy jakości środowiska dotyczące ochrony przed polami elektromagnetycznymi zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192 poz. 1883). W związku z tym, że dotrzymane zostaną standardy jakości środowiska, nie zachodzi konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1232, ze zm.). Ponadto, zgodnie z art. 122a ustawy Prawo ochrony środowiska bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji "[...]" zostaną wykonane - przez akredytowane laboratorium w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1645, ze zm.) - pomiary poziomów pól ellektromagnetycznych w środowisku. Wyniki pomiarów, o których mowa powyżej zostaną przekazane wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu. Dodatkowo, w myśl art. 152 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska instalacja, jako wytwarzająca pola elektromagnetyczne zostanie zgłoszona organowi ochrony środowiska, a informacje zawarte w zgłoszeniu zgodnie z art. 152 ust. 7a ww. ustawy zostaną przedłożone państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Planowane przedsięwzięcie "[...]" nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397, ze zm.). W niniejszej sprawie anteny będą emitowały pola elektromagnetyczne z zakresu częstotliwości 118-144 MHz i 225-400 MHz, ale maksymalna równoważna moc promieniowania izotropowe (EIRP) wyznaczona dla pojedynczej anteny wyniesie ok. 278 W, podczas gdy z rozporządzenia wynika, że dopiero jak moc promieniowania izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2 000 W można mówić o inwestycji mogącej zawsze znacząco oddziaływa na środowisko. Inwestycja nie należy również do przedsięwzięć mogących zawsze potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia. W tym wypadku nie jest spełniona przesłanka dotycząca oddziaływania promieniowania na miejsca dostępne dla ludności. Z przepisu tego wynika, że inwestycja jest zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko już wówczas, gdy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W niniejszej sprawie maksymalny zasięg obszaru o natężeniu pól elektrycznych o wartości większej lub równej 7 V/m w płaszczyźnie poziomej wyniesie nie więcej niż 6 metrów, przy czym oddziaływanie dotyczy obszarów niedostępnych dla ludności. Osie główne promieniowania anten zainstalowanych na wieży antenowej znajdują się na dużej wysokości (min. 25 m n.p.m.), nie są pochylone w kierunku powierzchni terenu, nie zbliżają się również do miejsc dostępnych dla ludności. Zatem co prawda inwestycja będzie oddziaływać, ale oddziaływanie to dotyczyć będzie miejsc niedostępnych dla ludności. Maksymalny zasięg oddziaływania wyniesie 6 metrów, przy czym osie główne promieniowania anten zainstalowanych na wieży antenowej znajdują się na dużej wysokości (min. 25 m n.p.m.), a więc w terenach niedostępnych dla ludności. Dalej organ wyjaśnił, że doręczenia w niniejszym postępowaniu następowały w trybie art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ zawiadomił inwestora oraz ówczesnych właścicieli działek na piśmie, a pozostałe strony zawiadamiane były przez obwieszczenia. Obwieszczenia były upubliczniane na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w B. oraz na stronach internetowych Urzędu Miejskiego w B.. Decyzja została upubliczniona na tej tablicy w dniach od 25 sierpnia 2015 r. do 9 września 2015 r. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało upublicznione na tablicy w dniach od 9 lipca 2015 r. do 24 lipca 2015 r. Taki sposób zawiadamiania stron postępowania pozostaje w zgodzie z powołanym przepisem. W sprawie mającej za przedmiot ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mają, co do zasady, zastosowania przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.). Burmistrz B. nie mógł naruszyć tych przepisów, skoro nie były one w niniejszym postępowaniu stosowane. Zaskarżona decyzja spełnia wymogi określone w art. 54 ustawy. Organ podkreślił, że jak stanowi art. 56 ustawy nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na koniec kolegium podało, że we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy słusznie zarzucono, że decyzja Burmistrza B. wydana została bez jej uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. W treści projektu decyzji znajduje się zapis, że z uwagi na położenie terenu inwestycji w Obszarze Chronionego Krajobrazu [...] inwestycja podlegać powinna uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. W przesłanych aktach sprawy brak jest informacji, że Burmistrz B. występował o takie uzgodnienie i brak jest również uzgodnienia. Tego rodzaju uchybienie, w ocenie kolegium, traktowane jednak powinno być jako dające postawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a.) nie zaś jako podstawa do stwierdzenia nieważności. S. O., M. G., S. Ś., J. W., M. Ś., J. D., T. S. i B. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego domagając się stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. z 20 sierpnia 2015 r. z uwagi na rażące naruszenie prawa. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że organ bezpodstawnie wydał zaskarżoną decyzję bez uwzględnienia wszystkich stron postępowania, pomijając grupę 351 wnioskodawców reprezentowanych przez M. D.. Wnieśli o dołączenie do stron postępowania wszystkich osób, składających wniosek pierwotnie, albowiem zasięg oddziaływania inwestycji nie ogranicza się do działek bezpośrednio sąsiadujących, ale zasięg oddziaływania wynosi kilkadziesiąt - kilkaset kilometrów. Skarżący nie zgodzili się ze stanowiskiem kolegium, że stronami postępowania mogą być wyłącznie właściciele nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie inwestycji. Podnieśli, że wieża rażąco narusza ład przestrzenny w tym miejscu i niszczy Obszar Chroniony Krajobrazu [...]. Działki nr [...], na których przewiduje się lokalizację Ośrodka Radiokomunikacyjnego B., znajdują się w sąsiedztwie punktów widokowych Gospodarstw Agroturystycznych w [...]. Plan zagospodarowania przestrzennego Gminy D. zakazuje lokalizacji masztów telekomunikacyjnych wzdłuż tras widokowych oraz w rejonach punktów widokowych w Gminie D.. Wójt Gminy D. nie został poinformowany o postępowaniu, lokalizacji i Decyzji UUCP, a kolegium w żaden sposób nie odniosło się to tego faktu. Burmistrz B. nie poinformował również najbliższych sąsiadów, właścicieli działek przyległych do w/w działek nr [...], usytuowanych w Gminie D., w miejscowości P. U.. Bezpośrednio przy w/w działkach przebiega granica między Gminą B. i Gminą D. oraz między miejscowościami J. i P. U. . Zdaniem skarżących, zasięg oddziaływania wynosi kilkadziesiąt, a nawet kilkaset kilometrów "poprzez promieniowanie elektromagnetyczne, co nie zostało doprecyzowane w Decyzji ULICP, ani w postępowaniu Burmistrza B.". Doszło również do rażącego naruszenia ładu przestrzennego w miejscowości J., P. U. i okolicznych miejscowości oraz rażące naruszenie krajobrazu przyrodniczego. Wieża niszczy środowisko naturalne i niszczy Obszar Chroniony Krajobrazu [...]. Zasięg oddziaływania inwestycji ma charakter transgraniczny.W ocenie skarżących celowe było powołanie biegłego z zakresu urbanistyki, architektury, aby wypowiedział się na temat wpływu wybudowania wieży radiokomunikacyjnej na okoliczny krajobraz, a następnie na jego walory architektoniczne. Powtórzyli zarzut, że wbrew obowiązkowi nie została przeprowadzona ocena oddziaływania ośrodka radiokomunikacyjnego na środowisko. Decyzja Burmistrza B. wydana została także bez jej uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska.. Budowa wieży radiokomunikacyjnej w zamierzonym miejscu narusza istotnie interesy prawne i faktyczne wszystkich mieszkańców J. i P. U. . Nastąpi spadek wartości działek w tej okolicy, wstrzymanie budownictwa mieszkaniowego oraz nieodwracalna degradacja krajobrazu przyrodniczego Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] Konkludowali, że kwestionowana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana z rażącym naruszeniem prawa i zignorowaniem obowiązujących przepisów mających znaczenie dla końcowych rozstrzygnięć, w szczególności: art. 7, art. 11, art. 12 § 1,2 i art. 80 K.p.a., art. 28 K.p.a., art. 3 ust. 1 pkt 11 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko art. 77 § 1 i 2 oraz art. 154 § 1 K.p.a. z uwzględnieniem art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 28 i art. 61 § 4 K.p.a., art. 46 pkt 1, 3 i 10 ustawy Prawo ochrony środowiska, art. 66 i art. 67 oraz art. 51 i art. 62 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, art. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 68 i art. 74 Konstytucji RP. Burmistrz B. nie wziął również pod uwagę Rezolucji Parlamentu Europejskiego z 2 kwietnia 2009 r. o stosowaniu Zasady Ostrożności i Przezorności przy projektowaniu, funkcjonowaniu i lokalizacji masztów telefonicznych oraz art. 6 pkt 2 Dyrektywy Rady UE nr 85/337/EWG z 3 marca 1997 roku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Prawomocnym postanowieniem z dnia 9 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę wniesioną przez: M. G., S. Ś., J. W., J. D., T. S. i B. M.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga na decyzję SKO w T. z 11 lipca 2017 r. , którą Kolegium utrzymano w mocy decyzję własną z 8 czerwca 2017 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. z 20 sierpnia 2015 r. znak: [...] orzekającej na wniosek Polskiej Agencji [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy ośrodka radiokomunikacyjnego "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną - wieżą radiokomunikacyjną strunobetonową na działkach nr [...] w J. gmina B.. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że zaskarżona decyzja w przedmiocie stwierdzenia nieważności została wydana w szczególnym trybie postępowania. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., co oznacza że nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z 28 maja 1985 r. sygn. I SA 89/95, publ. ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). W postępowaniu nieważnościowym organ orzeka wyłącznie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie, uwzględniony zostaje stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy ocenić czy Kolegium prawidłowo uznało, że decyzja Burmistrza B. z 20 sierpnia 2015 r. dotycząca lokalizacji inwestycji celu publicznego na terenie miejscowości J. położonej w gminie gminy B. na działkach ewid. Nr [...] , polegająca na budowie ww. ośrodka radiokomunikacyjnego "[...]" wraz infrastrukturą techniczną – wieżą radiokomunikacyjną - dotknięta jest kwalifikowaną wadą rażącego naruszenia prawa, do którego doszło przy jej wydaniu oraz czy prawidłowo Kolegium zastosowało w okolicznościach tej sprawy przepis art. 53 ust. 7 u.p.z.p., ograniczając się jedynie do stwierdzenia wydania wskazanej decyzji z naruszeniem prawa wobec upływu 12 miesięcy od dnia jej doręczenia. Zgodnie treścią art. 53 ust. 7 ustawy z 27. 03. O planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. 2016.778 ze zm., dalej w skrócie u.p.z.p.) nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. W ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie w rozpoznawanej sprawie prawidłowo SKO w T. zastosowało regulację wynikającą z art. 53 ust. 7 u.p.z.p.. Jak bowiem wynika z przedłożonych akt sprawy ww. decyzja lokalizacyjna została upubliczniona przez Burmistrza B. na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w B. w dniach od 25 sierpnia 2015 r. do 9 września 2015 r. , a zatem należy przyjąć, że po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia tej decyzji rozpoczął bieg 12- to miesięczny okres. W konsekwencji termin wyznaczony w art. 53 ust. 7 u.p.z.p.. upłynął w dniu 23 września 2016 r. Trzeba zauważyć, że również wniosek o stwierdzenie nieważności został złożony przez M. D., M. G., S. O., M. Ś., J. D., S. Ś., J. S., T. S., B. M., J. W., A. D. i M. D. w dniu 6 kwietnia 2017 r. – co w sprawie jest niesporne – a więc już po upływie terminu , w którym możliwe byłoby ewentualne stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej. Podkreślić trzeba, że norma z art. 53 ust. 7 ustawy wyłącza stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących terminu, po upływie którego nie można stwierdzić nieważności decyzji. Nadto trzeba wskazać, że SKO w T. rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności prowadziło również postępowanie celem ustalenia czy w sprawie możliwe jest stwierdzenie, że decyzja lokalizacyjna z 20 sierpnia 2015 r została wydana z naruszeniem prawa tj. czy można zastosować normę z art. 158 § 2 k.p.a. zgodnie z którą jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. W tym miejscu należy wskazać, że Sąd w składzie rozstrzygającym podziela stanowisko organu, że przedmiotowa inwestycja zachowuje standardy jakości środowiska dotyczące ochrony przed polami elektromagnetycznymi zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192 poz. 1883), gdyż anteny radiokomunikacyjne zamontowane na wieży antenowej emitują pola elektromagnetyczne do środowiska, o zakresie częstotliwości wynoszącym 118-144 MHz i 225-400 MHz, maksymalnej równoważnej mocy promieniowania izotropowo (EIRP) wyznaczonej dla pojedynczej anteny wynoszącej ok. 278 W, przy czym przewidywany maksymalny zasięg obszaru o natężeniu pól elektrycznych o wartości większej lub równej 7 V/m w płaszczyźnie poziomej wyniesie nie więcej niż 6 metrów. Nadto wskazano, iż główne osie promieniowania anten zainstalowanych na wieży antenowej znajdują się na dużej wysokości (min. 25 m n.p.m.), nie są pochylone w kierunku powierzchni terenu, a zatem nie zbliżają się również do miejsc dostępnych dla ludności. Nie zachodzi zatem konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232, ze zm.). Stwierdzając iż decyzja z 20 sierpnia 2015 r. nie narusza prawa w sposób uzasadniający stwierdzenia je nieważności wyłącza zatem również zastosowanie cyt. Wyżej art. 158 § 2 k.p.a. Na koniec trzeba zauważyć, że stwierdzenie wadliwości decyzji ostatecznej może mieć miejsce w postępowaniu administracyjnym dwóch sytuacjach tj. poprzez stwierdzenie nieważności takiej decyzji (art. 156 i następne .k.p.a.) lub stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa w związku z wadą uzasadniającą stwierdzenie nieważności (art. 158 § 2 k.p.a.) albo do też do jej uchylenia w procedurze wznowieniowej (art. 145 i następne .k.p.a.), względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa w związku z wadą uzasadniającą wznowienie postępowania (art. 151 § 2 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że w sprawie o ustalenie lokalizacji przedmiotowego ośrodka radiokomunikacyjnego "[...]" stanowiącego inwestycję celu publicznego doszło bez uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska wymaganego z godnie z treścią art. 53 us. 4 pkt. 8 u.p.z.p. ze względy na położenie terenu inwestycji w Obszarze Chronionego Krajobrazu. Tym niemniej zarzut skargi wskazujący na to uchybienie w kontekście zaskarżonej decyzji nie może być uwzględniony gdyż stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu stanowi przesłankę wznowieniową , a nieważnościową. W konsekwencji zarzut ten , jak również zarzut z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. gdy strona nie bez własnej winy nie brała udziału w postępowania mogą być skutecznie podniesione w postępowaniu o wznowienie postępowania. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, w tym zarzutu, że przedmiotowa inwestycja niszczy walory krajobrazu i środowisko naturalne powodując jego degradację, narusza interesy prawne i faktyczne wszystkich mieszkańców J. i P. U. , narusza przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska , przepisów art. 66 i art. 67 oraz art. 51 i art. 62 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, art. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 68 i art. 74 Konstytucji RP oraz Rezolucji Parlamentu Europejskiego z 2 kwietnia 2009 r. o stosowaniu Zasady Ostrożności i Przezorności przy projektowaniu, funkcjonowaniu i lokalizacji masztów telefonicznych i art. 6 pkt 2 Dyrektywy Rady UE nr 85/337/EWG z 3 marca 1997 r. należy wskazać, iż nie są one zasadne. Reasumując przeprowadzona kontrola legalności skarżonej decyzji w przedmiocie stwierdzenia, że decyzja Burmistrza B. z 20 sierpnia 2015 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana z naruszeniem prawa i odstąpienia od stwierdzenia jej nieważności z uwagi na upływ 12 miesięcy od dnia jej doręczenia nie wykazała aby podjęta decyzja naruszała przepisy prawa materialnego oraz procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji