II SA/Kr 1157/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 7 maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Prezydent Miasta K. decyzją z [...] grudnia 2011 r., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, póz. 1589), ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi na działce nr [...] obr. [...], z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i nr [...] obr.[...], drogą dojazdową na działce nr [...] obr. [...] z włączeniem od ul. [...] na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. ". Organ wskazał, że załączniki: Nr 1- warunki zabudowy i " zagospodarowania terenu, Nr 2 - część graficzna warunków zabudowy, Nr 3 - część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, Nr 4.- część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej stanowią integralną część decyzji. W uzasadnieniu organ podał, że wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji wpłynął 2 czerwca 2005 r. i był kilkakrotnie modyfikowany przez inwestora. Organ w toku 'postępowania uzyskał opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z 6 marca 2009r. oraz z 3 lipca 2009 r. zakresie obsługi komunikacyjnej, opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska z 27 lutego 2007 r. w zakresie ochrony środowiska, opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska z 13 marca 2007 r. w zakresie obsługi komunikacyjnej, opinię Biura Planowania Przestrzennego z 20 lipca 2005 r. oraz z 15 lutego 2007 r. w odniesieniu do terenów znajdujących się na obszarze objętym sporządzanym miejscowym planem zagospodarowania. Ponadto z uwagi na niezajęcie stanowiska przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. w terminie 21 dni od przesłania projektu decyzji, zgodnie z treścią art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust 1a uznano, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił projekt decyzji pozytywnie. Organ ustalił również, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto organ wskazał, że uchybienia wskazane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w decyzji uchylającej poprzednio wydaną w sprawie decyzję organu l instancji, zostały usunięte. W szczególności podał, że uzupełniono analizę urbanistyczno-architektoniczną, a także inwestor przedłożył kopie warunków i informacji technicznych wydanych przez dysponentów mediów potwierdzając możliwość realizacji elementów uzbrojenia terenu wystarczających dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego Odwołanie od przedmiotowej decyzji wnieśli H.K., A.K., H.S. , , A.R. , R.K. S.K. , R.B. i, A.B. . E.W.-R. , A.R. , przy czym E.W.-R. , A.R. a wnieśli również osobne odwołanie. H.K., A.K. , H.S. , A.R., R.K. , S.K. , R.B. , E.W. – R. , A.R. sprzeciwili się realizacji budowy dwóch budynków wielorodzinnych na terenie [...] Parku Krajobrazowego, wskazując, że tradycyjną formą zabudowy na tym terenie są domki jednorodzinne z ogródkami rekreacyjnymi. Planowana inwestycja zakłóci walory architektoniczne oraz charakter dzielnicy, która straci swoją funkcję wypoczynkową. Nowa zabudowa będzie generować hałas oraz powodować zacienienie budynków sąsiednich, należących do odwołujących się. Strony wskazały na zawyżenie wskaźnika powierzchni nowej zabudowy do wielkości 27 %. Przy ul. [...] zlokalizowany jest tylko jeden budynek wielorodzinny - na działce nr [...] i kilkanaście domów jednorodzinnych, a więc zabudowa wielorodzinna nie stanowi w najbliższym otoczeniu większości. Ponadto budynek wielorodzinny na działce nr [...] szpeci walory otaczającej architektury. Odwołujący się podali, że wprawdzie przy ul. [...] znajdują się również domy o zabudowie bliźniaczej i szeregowej, lecz wszystkie te budynki posiadają ogródki rekreacyjne o wysokich walorach estetycznych. Z kolei szerokość elewacji frontowych budynków wielorodzinnych na działkach nr [...] i [...] należy traktować na zasadzie wyjątku, a nie jako uzasadnienie dla powstania nowej inwestycji na działce [...]. Wskazano również, że budynek wielorodzinny zlokalizowany na działce nr [...] nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działki [...], bo bezpośrednio z tą działką graniczą działki, na których zlokalizowane są domy jednorodzinne w zabudowie szeregowej, indywidualne w swej estetyce oraz dom jednorodzinny. Ze względu na powyższe, domy jednorodzinne jako dominujące w obszarze analizy, winny stanowić podstawę do kształtowania gabarytów nowej zabudowy. Dalej odwołujący zarzucili, że wysokość nowej zabudowy będzie znacznie przewyższać należące do nich budynki, co również zaburzy architekturę dzielnicy willowej. Powołali się także na założenia uchwały Rady Miasta K. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i przedstawione tam cele opracowywanego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru. E.W.-R. i A.R. dodatkowo wyrazili swoje zaniepokojenie z powodu planowanej realizacji inwestycji. Wskazali na walory jakimi obecnie charakteryzuje się [...], a to krajobrazowe, rekreacyjne, wypoczynkowe, determinowane sąsiadującym z tym terenem [...]. Sprzeciwili się nawiązaniu w warunkach zabudowy planowanego zamierzenia inwestycyjnego do istniejącej zabudowy na działkach [...] i [...] które to budynki stanowią wyjątek od występującej ogólnie w terenie zabudowy jednorodzinnej. Podali, że z racji najbliższego sąsiedztwa w stosunku do objętego zaskarżoną decyzją zamierzenia inwestycyjnego, są najbardziej zagrożeni negatywnymi skutkami kontynuacji tego typu zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] maja 2012 r., znak: [...] , na podstawie art. 59 ust. 1, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1, art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 § 2 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ l instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie bezpodstawnie odstąpiono od wyznaczenia linii zabudowy. Rezygnację z wyznaczenia tego parametru uzasadniono faktem, że działka nr [...] nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie z działką drogową nr [...] - al. [...], a realizacja zabudowy na wnioskowanej działce, ze względu na to oddalenie od al. [...], nie będzie miała żadnego wpływu na przebieg istniejącej linii zabudowy. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że określenie linii nowej zabudowy jest jednym z koniecznych elementów warunków zabudowy i wraz z innymi wymaganiami wynikającymi z rozporządzenia powinno gwarantować kontynuację parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przepisy ustawy i rozporządzenia nie przewidują możliwości odstąpienia od ustalenia obowiązującej linii nowej zabudowy. Odnosząc się natomiast do pozostałych parametrów ustalonych w zaskarżonej decyzji, Kolegium wskazało, że po uchyleniu przez niego poprzednio wydanej w sprawie decyzji organu l instancji analizator dokonał uzupełnienia sporządzonej analizy i uzasadnił sposób wyznaczenia parametrów. W szczególności wskazał, że na przyjęcie wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie 27 % pozwala mu ustalony średni wskaźnik zabudowy w najbliższym otoczeniu - na poziomie 31 %, który znacznie przewyższa średni wskaźnik z całego obszaru analizy, na poziomie 18 %, oraz fakt dużego zróżnicowania w terenie w tym przedmiocie. Wyjaśnił też, że występują działki o stosunkowo niskiej intensywności zabudowy - na poziomie kilkunastu procent, poprzez działki z zabudową wielorodzinną o wskaźnikach wyraźnie przekraczających 20 %, aż pod działki z zabudową szeregową, o bardzo wysokich wskaźnikach, co zobrazowane zostało tabelą. Uzasadnienie takie znalazło następnie wyraz w sporządzonych przez niego wynikach analizy, stanowiących załącznik do decyzji. Podobnie szeroko uzasadniono sposób ustalenia szerokości elewacji frontowej, przybliżając sposób ukształtowania tego parametru w istniejącej zabudowie. Zwrócono uwagę, że istniejąca zabudowa charakteryzuje się dużym zróżnicowaniem w zakresie tego parametru, jednocześnie dominuje zabudowa posiadająca stosunkowo długie elewacje. Odniesiono się również do geometrii budynków szeregowych i bliźniaczych, a także do budynków wielorodzinnych, do których nawiązuje nowa zabudowa, z podaniem konkretnych parametrów. Szeroko uzasadniono również sposób ustalenia wysokości elewacji frontowej, zwracając uwagę na parametry zabudowy sąsiedniej, do której nawiązuje zabudowa, stosując zasadę kontynuacji tego parametru w stosunku do działek sąsiednich. Kolegium konkludowało, że nie znalazło podstaw do kwestionowania przyjętego w decyzji uzasadnienia w tym zakresie. Jednocześnie organ II instancji stwierdził, że ustalenie wskaźnika udziału powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 50% nie zostało uzasadnione w decyzji, ani w wynikach analizy, a ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Takie wyznaczenie ww. parametru, nie poparte żadnymi ustaleniami faktycznymi, pozostaje dowolne i naruszę zasadę wyrażoną w art. 7 i 77 kpa. Kolegium wyraziło również wątpliwości, czy projektowane lub istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Miarodajny dla ustalenia tego wymogu przepis art. 2 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który z dniem 17 lipca 2010 r. zyskał nowe brzmienie, tj. do "uzbrojenie terenu" zostały zaliczone drogi. Oznacza, to w ocenie organu II instancji, że zgodnie z wymogiem ujętym w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy dla ustalenia warunków zabudowy koniecznym jest stwierdzenie, iż istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, w tym droga jest wystarczająca dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Z zaskarżonej decyzji wynika, że warunki w zakresie komunikacji zostały transponowane do decyzji z opinii Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. , wydanej 6 marca 2009 r. i 3 lipca 2009 r. opartych na przepisach ustawy obowiązujących przed datą 17. 07. 2010 r. Z uwagi na wyżej opisaną zmianę ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowisko organu opiniodawczego winno zostać uaktualnione. Kolegium wskazało również, że projekt decyzji nie został podpisany, co uniemożliwia identyfikację osoby sporządzającej ten dokument. Wreszcie organ II instancji nadmienił, że kwestia zacienienia będzie rozpatrywana na etapie uzyskiwania przez inwestora pozwolenia na budowę. A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. domagając się uchylenia decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 138 § 2 kpa, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, pomimo braku przesłanek do zastosowania tego przepisu; - art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieprawidłową wy kład nie; - art. 7 i 77 kpa poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego sprawy; - art. 10 kpa poprzez rezygnację z realizacji w prowadzonym postępowaniu odwoławczym z zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym; - art. 8 kpa poprzez rezygnację z realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że Kolegium przeprowadziło błędną wykładnię art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 ww. rozporządzenia przyjmując, że ustalenie linii zabudowy jest obligatoryjnym elementem każdej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Dla poparcia swojej argumentacji odwołała się do orzecznictwa sądów, w szczególności wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16. 03. 2012 r, sygn. II OSK 2559/10 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11. 05. 2011 r., sygn. IV SA/Wa 62/11. Organ II instancji winien rozważyć możliwość rezygnacji z wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy w oparciu o szczególne elementy stanu faktycznego, które za takim rozwiązaniem mogłyby przemawiać. Organ l instancji okoliczności te umotywował w uzasadnieniu decyzji ustalającej warunki zabudowy. Ponieważ przesłanki przemawiające za rezygnacją z ustalenia obowiązującej linii zabudowy wynikały z analizy urbanistyczno - architektonicznej, to brak rozważenia powyższego, stanowi naruszenie art. 7 i 77 kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wskazał, że waga i charakter uchybień w decyzji wydanej przez organ l instancji są tego rodzaju, że nie można było ich usunąć w trybie art. 136 kpa Z uwagi na fakt oparcia się przez organ w całości na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu wyjaśniającym nie doszło do naruszenia art, 10 § 1 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. póz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. W wyniku dokonanej kontroli należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie należy zauważyć, że organy administracji publicznej obowiązane są zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 kpa podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Oznacza to, że trafność rozstrzygnięcia w każdej indywidualnej sprawie wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia argumentów, które stanowiłyby podstawę do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Wydając decyzję organy są zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 kpa, a następnie do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 kpa. A to z kolei zapewnia realizację zasady wyjaśniania zasadności przesłanek wyrażoną w art. 11 kpa. Podstawą materialno-prawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji są przepisy ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, póz. 717 ze zm.), zwanej dalej w skrócie u.p.z.p., w tym art. 6 ust. 1 i art. 61 ust 1. Stosownie do zasady wyrażonej w art. 6 ust. 2 pkt. 1 ww. ustawy każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego lub osób trzecich. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobu zagospodarowania i warunków zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu dla innych inwestycji (niż określone w pkt 1) ustala się w drodze decyzji o warunkach zagospodarowania. Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 cyt. u. p. z p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach od 1 do 5 ww. przepisu tj.: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu z uwzględnieniem ust. , jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sposób ustalania warunków wskazanych w art. 61 ust. pkt 1 ustawy został sprecyzowany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, póz. 1588), zwanym dalej w skrócie rozporządzeniem. Oznacza to, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest podstawowym aktem prawnym kształtującym zagospodarowanie przestrzenne, umożliwia się - na zasadzie wyjątku - realizację inwestycji, ale na warunkach określonych przez organy administracji publicznej, przy czym warunki te określa się w sposób wymagany przez prawo. Podkreślenia wymaga wskazanie, że ustawodawca nie ogranicza możliwości zagospodarowania i zabudowy nieruchomości w sytuacji braku planu miejscowego, jednakże w sytuacji jago braku wymaga - celem zachowania ładu przestrzennego - przestrzegania ww. przepisów. Ustalenie warunków zabudowy zgodnie z przepisami u.p.z.p. wymaga zawsze przeprowadzenia starannej i wnikliwej analizy funkcji i cech zabudowy w obszarze analizowanym - wyznaczonym wokół działki budowlanej - celem ustalenia warunków zabudowy w sposób określony w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., uszczegółowiony w rozporządzeniu z 26. 08. 2003 r., którego § 1 wymaga ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących ustalenia: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki i geometrii dachu. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy zakończonej wydaniem decyzji poddanej sądowej kontroli wydanej w oparciu o art. 138 § 2 kpa trzeba się zgodzić ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , który uznał, że organ l instancji nie uczynił zadość ww. wymaganiom prawa i nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w sposób wystarczający dla prawidłowego ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi na działce nr [...] obr. [...], z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i nr [...] obr. [...] , drogą dojazdową na działce nr [...] obr. [...] , z włączeniem od ul. [...] na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. W związku z tym przede wszystkim trzeba wskazać, że ani analiza urbanistyczno -architektoniczna - sporządzona przez inż. aren. R.M. nr uprawnień [...] , uzupełniona aneksem z 30 czerwca 2011 r. ani wydana w oparciu o nią decyzja organu l instancji nie zostały sporządzone prawidłowo. W szczególności dotyczy to rezygnacji z ustalenia obowiązującej linii nowej zabudowy. Stosownie bowiem do § 4 ww. rozporządzenia wyznaczenie linii obowiązującej zabudowy jest obligatoryjne. Natomiast jak wskazano w załączniku nr 3 do decyzji l instancji zawierającym wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej organ poprzestał na niewystarczającym stwierdzeniu, iż "realizacja zabudowy na wnioskowanej działce (dz. nr [...] , ze względu na oddalenie od al. [...] nie będzie miała żadnego wpływu na przebieg istniejącej linii zabudowy (nie spowoduje zmiany)". Wobec braku ustalenia wymaganego § 4 rozporządzenia, który nie dopuszcza rezygnacji z ustalenia ww. parametru, dopuszcza natomiast w ust. 4 "inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy o której mowa w §3 ust. 1" należy w pełni podzielić pogląd organu odwoławczego, iż decyzja l instancji nie spełnia wymogów prawa. Trzeba przy tym podkreślić, ze ustalenie obowiązującej linii zabudowy ma szczególnie istotne znaczenie dla zachowania ładu przestrzennego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. - przez co zgodnie z definicją z art. 2 pkt 1 ustawy należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze , środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Nadto w ocenie Sądu organ l instancji nie ustalił prawidłowo wskaźnika szerokości elewacji dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Należy bowiem zauważyć, że wyznaczając ten parametr w oparciu o § 6 rozporządzenia (załącznik nr 1 -warunki zabudowy, stanowiącym immanentny element decyzji) organ l instancji ustalił szerokość elewacji frontowej: " 30 m ( łącznie dla całości zabudowy). Powyższy parametr odnoszący się "do całości zabudowy" nie odpowiada zatem wnioskowi inwestora, w którym mowa o 2 budynkach wielorodzinnych. Mając na uwadze wymóg zgodności projektu budowlanego przedmiotowego przedsięwzięcia z ustalonymi w warunkach zabudowy parametrami trzeba wskazać, że w oparciu o ww. ustalenie nie można wskazać jaka szerokość elewacji powinien mieć każdy z dwóch budynków, których dotyczy decyzja pierwszoinstancyjna. Należy się w całości podzielić pogląd organu odwoławczego, który wskazuje na konieczność zaktualizowania opinii Zarządu Infrastruktury Komunikacji i Transportu w K. w zakresie wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 3 p.p.s.a., ponieważ przedłożone do akt administracyjnych uzgodnienia ( z 6. 03. 2009 r. i z 6. 09. 2010 r.) nie obejmują infrastruktury w zakresie dróg. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ l instancji będzie miał na uwadze zmianę wprowadzoną art. 70 ust. 2b ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ( Dz. U. nr 106 póz. 675) zmieniającą definicje zawartą w 2 pkt 13 u.p.z.p. natomiast jak ww. zgodnie z art. 61 .ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku spełnienia warunku polegającego na tym, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, przy czym zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 13 ww. ustawy przez "uzbrojenie terenu" należy rozumieć również i drogi. W ocenie Sądu nie zasługuje na podzielenie stanowisko organu odwoławczego, wskazującego na nieprawidłowe ustalenie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, gdyż na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie ma wymogu ustalania tego wskaźnika. Podsumowując należy uznać kasacyjną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K. za odpowiadającą wymogom art. 138 § 2 kpa, zgodnie z którymi organ odwoławczy może uchylić decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie. W niniejszej sprawie organ l instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględni ww. okoliczności oraz uczyni zadość przepisom postępowania nakazującym podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa) oraz uwzględni wskazania zawarte w art. 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa." Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.