II SA/Kr 1158/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Kierownika Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. skargę oddala; II. zasądza od Skarbu Państwa-Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz radcy prawnego P. Z. kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy),w tym podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia 6.08.2010 r. Nr [.....] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 98, późn. 1071 ze zm.) oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity: Dz. U. z 2002r. Nr 42, póz. 371 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 18.06.2010 r. Nr [.....] o odmowie wznowienia postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że decyzją z dnia 22.02.1994r. odmówił Z.P. przyznania uprawnień kombatanckich, a po wznowieniu postępowania, decyzją z dnia 03.11.2005r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia 03.01.2006r., Kierownik Urzędu odmówił uchylenia decyzji własnej o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. Wyrokiem z dnia 22.01.2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Kierownika Urzędu z dnia 03.01.2006r. Decyzją z dnia 18.07.2007r. Kierownik Urzędu uchylił decyzję własną z dnia 03.11.2005r., a następnie umorzył postępowanie w sprawie. Na powyższe rozstrzygnięcia Z.P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 30 stycznia 2008r. oddalił skargę. Pismem z dnia [.....] .04.2010r., doprecyzowanym pismem z dnia [.....] .05.2010 r. Z.P. złożył do Urzędu wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich w trybie art. 145 § 1 kpa. Decyzją z dnia 18.06.2010r. Kierownik Urzędu odmówił wznowienia postępowania administracyjnego. Z.P. w ustawowym terminie wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, z którego treści wynika, że nie zgadza się z wydaną decyzją wnosząc o jej zmianę. Organ, rozpatrując przedmiotowy wniosek, stwierdził, że jest on oczywiście bezzasadny. Podniósł, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnych. Stosownie do art. 16 § 1 kpa decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Przepisy dotyczące instytucji regulujących tryby nadzwyczajne mają charakter szczególnych i zupełnych regulacji prawnych, które w drodze wyjątku i w ściśle określonych przypadkach pozwalają na wzruszenie decyzji ostatecznej nawet kosztem jej trwałości. Jednym ze sposobów prowadzących do wzruszenia decyzji ostatecznych jest instytucja wznowienia postępowania służąca eliminowaniu z obrotu prawnego decyzji w przypadku ujawnienia się pewnych, określonych przepisami prawa okoliczności. Przepis art. 145 § 1 kpa enumeratywnie określa podstawy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawach zakończonych decyzją ostateczną. Zgodnie z art. 145 § 1 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji, 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Kierownik Urzędu po zapoznaniu się z treścią złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdził, iż wnioskodawca w dalszym ciągu nie wskazał żadnej z przesłanek skutkujących wznowieniem postępowania na podstawie art. 145 § 1 kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję skarżący zarzucił , podobnie jak we wniosku o ponowne rozpoznanie, że decyzja ta jest dla niego krzywdząca. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Uwzględniając powyższe Sąd uznał skargę za niezasadną. Sąd nie stwierdził bowiem naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych prawidłowo stwierdził w zaskarżonej decyzji, iż skarżący nie podał żadnej przyczyny uzasadniającej wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji o odmowie przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich. Podstawa taka nie tylko nie została wskazana we wniosku o wznowienie postępowania, ale też nie została podana ani we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, ani w skardze do WSA, ani nawet na rozprawie, pomimo reprezentowania skarżącego przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Analiza wymienionych wniosków i skargi nie pozwala na znalezienie żadnych okoliczności, które wskazywać by mogły na istnienie którejś z przesłanek koniecznych do wznowienia postępowania, wymienionych w art.145 § 1 kpa. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) w związku z § 14 ust.2 pkt 1c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.02.163.1349 z późn.zm.).