II SA/Kr 1159/18

Dnia 17 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 17 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, J. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 czerwca 2018 r. (znak: [...]) w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej, którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia 29 marca 2018 r., wydaną na podstawie art. 143, art. 144, art. 145, art. 146 i art. 148 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 121 z późn. zm. – dalej jako: u.g.n.). W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Z. z dnia 29 marca 2018 r., podnosząc że ich wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki poprzez konieczność uiszczenia przez skarżącego bardzo wysokiej opłaty adiacenckiej, co tym samym spowodowałoby znaczne uszczuplenie majątku skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia został określony przez ustawodawcę w sposób wyczerpujący i alternatywny. Oznacza to, że Sąd będzie uprawniony do udzielenia stronie ochrony tymczasowej dopiero wówczas, gdy uprawdopodobni ona chociaż jedną ze wskazanych w ww. przepisie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, z tym zastrzeżeniem, że akt ten nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Istotą udzielanej na tym etapie postępowania sądowego ochrony tymczasowej, jest bowiem zapobieżenie wyrządzeniu stronie skarżącej znacznej szkody (majątkowej bądź niemajątkowej) lub zapobieżenie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które mogą powstać poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji, zanim zostanie ona poddana kontroli sądu administracyjnego pod względem jej legalności. Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż przedmiotem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mogą – jak zostało to zasygnalizowane powyżej – być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Tym samym wykonaniu mogą podlegać jedynie takie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Wymaga jednak w tym miejscu podkreślenia, że stosownie do treści art. 9 u.g.n., w sprawach, o których mowa w przepisach działu III (obejmujący przepisy od art. 92 do art. 148b), z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się przy tym, iż w sytuacji, gdy organ administracyjny nie wykonał obowiązku nałożonego przez art. 9 u.g.n., to w przypadku skierowania do Sądu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji niedopuszczalna jest odmowa jego uwzględnienia. W takim bowiem przypadku podkreśla się, że nawet gdy wniosek ten sformułowany został w sposób lakoniczny, to z uwagi na okoliczność, iż organ, pomimo zobowiązania zawartego w art. 9 u.g.n., nie wstrzymał wykonania decyzji, w sprawie znajdzie zastosowanie do zaskarżonej decyzji art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt I OZ 601/18, LEX nr 2536674 wraz z powołanym tam orzecznictwem). Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, analiza okoliczności przedmiotowej sprawy, prowadzi do konstatacji, iż rozpoznawany wniosek J. N. zasługuje na uwzględnienie. Wskazać bowiem należy, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Z. stanowiły art. 143, art. 144, art. 145, art. 146 i art. 148 u.g.n., które to przepisy mieszczą się w dziale III ww. ustawy i nie są zarazem przepisami stanowiącymi wyjątek, w myśl art. 9 u.g.n. Oznacza to zatem, że organ – w celu ochrony tymczasowej na podstawie art. 9 u.g.n. – powinien był z urzędu wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, czego jednak nie uczynił. Dlatego też w ocenie Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, należało wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wymaga również podkreślenia, że skarżący wniósł wprawdzie o wstrzymanie wykonania decyzji organu I i II instancji, niemniej jednak w zakresie ochrony tymczasowej skarżącego wystarczające jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy nieostateczną decyzję Wójta Gminy Z. z dnia 29 marca 2018 r. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt II OZ 641/18, LEX nr 2516847 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 1468/13, LEX nr 1349082). Wobec powyższego za celowe uznać należało wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada zasadności skargi, a w związku z tym podnoszone przez skarżącego zarzuty zawarte w treści skargi, będą podlegały ocenie Sądu dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji – jak zostało to już powyżej zaznaczone – stanowi bowiem jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, a zapadłe w tym przedmiocie rozstrzygnięcie ma wyłącznie charakter tymczasowy i traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.