II SA/Kr 116/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach skargę oddala Decyzją z dnia 6 lipca 2010 r. znak: [...] Burmistrz Gminy B. stwierdził niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia pn. "Rozpoznanie i planowana eksploatacja kruszywa naturalnego ze złoża [...]" w części dotyczącej działek o numerach: "1-111" położonych w geodezyjnym obrębie ewidencyjnym W. jedn. ewid. B. - obszar wiejski z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. i odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla w/w przedsięwzięcia. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, póz. 1227 z późn. zm.) oraz art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000, Nr 98, póz. 1071 ze zmian.). W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, iż inwestycja określona we wniosku złożonym w dniu 1 kwietnia 2009 r. przez [...] Zakłady Eksploatacji Kruszywa S.A. z siedzibą w K. przy ul. [...], obejmująca: w l etapie rozpoznanie i ponadto eksploatację na działkach: "112’, "113", "114", "115", "116", "117", "118", "119", "120", "121", "122", "123", "124", "125", "126", obręb [...], j. ew. O. - obszar wiejski, i w II etapie rozpoznanie i udokumentowanie w kat. C1(l etap) jak również eksploatacja kruszywa (II etap) obejmująca działki: "127", "123", "124", ‘128", "129", "130", "131", "132", "133", "134", "135", "136", "137", "138", "139", "140", "141" obręb [...], j. ew. O. - obszar wiejski, oraz działki: "1-111", obręb W., jedn. ewid. B. - obszar wiejski, wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż polega na wydobywaniu kopalin ze złoża przy zastosowaniu metody odkrywkowej na powierzchni obszaru górniczego nie mniejszego niż 25 ha, przez co stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 26 lit. a - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, póz. 2573 z późn. zm.). Ponadto stwierdzono, iż zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 75 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, organem właściwym do wydania powyższej decyzji jest Burmistrz Gminy B., ponieważ większa część obszaru, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie zlokalizowana jest na terenie Gminy B.. W efekcie powyższych ustaleń pismem z dnia 29 maja 2009 r. znak: [...], zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy, organ l instancji zwrócił się do właściwego miejscowo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. o wydanie uzgodnienia przed sporządzeniem powyższej decyzji. Organ ten postanowieniem z dnia 25 września 2009 r. znak: [...] uzgodnił w przeważającej części pozytywnie warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, odmawiając jednak wydania uzgodnienia dla eksploatacji kruszywa na obszarze o powierzchni 16,5 ha w gminie B. z uwagi na to, że teren ten jest oznaczony jako RP (strefa gruntów rolnych -przeznaczona na tereny służące produkcji rolnej z dopuszczeniem budowy obiektów i urządzeń obsługujących bezpośrednio produkcję rolną) w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy B. "W." (uchwała Nr XXVIII/236/2000 Rady Miejskiej w B. z dnia [...] października 2000 r.). Ze względu na tą niezgodność organ l instancji orzekł jak wyżej, nie rozpatrując uwag, wniosków oraz protestów złożonych w toku prowadzonego z udziałem społeczeństwa postępowania. Ponadto pismem z dnia 12 kwietnia 2010 r. dopuszczono do udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym Towarzystwo na rzecz Ziemi w O. Od decyzji tej odwołanie złożyły [...] Zakłady Eksploatacji Kruszywa S.A. zarzucając jej naruszenie art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, § 3 ust. 1 pkt 42 lit. a) - c) rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a także art. 7 i 106 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, której treść pozostaje w sprzeczności z treścią postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. w sprawie uzgodnienia warunków przedmiotowej inwestycji podczas, gdy jest ono wiążące dla organu l instancji. Ponadto w odwołaniu wskazano, iż w decyzji nie zajęto stanowiska, co do działek objętych wnioskiem o rozpoznanie i eksploatację kruszywa a znajdujących się na terenie gminy O., gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego. Zwrócono również na uwagę, iż rozpoznawać i dokumentować złoża na terenie gminy B. można niezależnie od przepisów planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym organ l instancji powinien w sposób niezależny, w ocenie odwołującej się strony, potraktować kwestie rozpoznania i eksploatacji, tak jak uczynił to Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K.. Decyzją z dnia 22 listopada 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 59, 66, 71, 77, 80, 82, 85 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, § 2 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. W uzasadnieniu organ przyznał rację argumentom odwołania oraz stwierdził, iż organ l instancji powinien był ustalić charakter przedmiotu postępowania i przeanalizować czy jest on podzielny, a jeśli tak to rozstrzygnąć które części lub etapy przedsięwzięcia mogą funkcjonować samodzielnie. Ponadto wskazał na inne uchybienia zaskarżonej decyzji tj.: na brak w uzasadnieniu decyzji informacji wzięciu pod uwagę ustaleń z raportu o oddziaływaniu na środowisko; nie wyjaśnienie wszystkich przesłanek i motywów, którymi organ się kierował wydając decyzję; nie wzięcie pod uwagę wyników postępowania z udziałem stron i społeczeństwa oraz brak wymaganego porozumienia z Wójtem Gminy O. w związku z tym, że przedsięwzięcie miałoby być zlokalizowane również na terenie tej gminy i przewiduje je art. 75 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Dlatego z uwagi na powyższe, organ odwoławczy uznał, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części i orzekł jak wyżej. W toku postępowania odwoławczego postanowieniem [...] z dnia 29 września 2010 r. dopuszczono Stowarzyszenie na rzecz Bezpiecznego Rozwoju Przyległych do Rzeki [...] miejscowości [...] i W. do uczestniczenia w przedmiotowej sprawie w charakterze podmiotu na prawach strony. Skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyło Stowarzyszenie na rzecz Bezpiecznego Rozwoju Przyległych do Rzeki [...] miejscowości [...] i W.. Zarzucono w niej naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie trzeba dokonywać stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. podczas, gdy zgodnie art. 80 ust. 2 jedynie przedsięwzięcia wymagające koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin zwolnione są od takiego obowiązku a w przedmiotowej sprawie wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mówi również o eksploatacji kruszywa. Ponadto podniesiono, iż naruszono art. 104 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie może być wydana decyzja częściowa. Według skarżącego jest to niedopuszczalne ze względu na zakaz "sztucznego" dzielenia inwestycji i uzyskiwania decyzji na poszczególne części planowanego przedsięwzięcia zwłaszcza, że powyższa inwestycja stanowi nierozerwalną technologicznie i organizacyjnie całość, na co wskazuje wniosek inwestora. W skardze zarzucono decyzji SKO także naruszenie art. 75 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez błędną wykładnię i mylne przyjęcie, iż działanie w "porozumieniu" przewidziane w powyższej ustawie ma takie samo znaczenie jak na gruncie kodeksu postępowania administracyjnego, przeciwko czemu przemawia wyłączenie stosowania art. 106 § 3, 5 i 6 k.p.a. w tej ustawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 p.p.s.a. mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skarga jest bezzasadna. Wskazać przede wszystkim należy, iż zasadą w postępowaniu administracyjnym powinno być rozpatrzenie i rozstrzygnięcie całej sprawy administracyjnej co do jej istoty za pomocą jednej decyzji administracyjnej. Art. 104 § 1 k.p.a. przewiduje jednak możliwość wydania decyzji częściowej, nieprecyzując jednocześnie jakie przesłanki muszą zostać spełnione, by było to dopuszczalne. W piśmiennictwie przyjmuje się, że jest to możliwe wtedy, gdy charakter przedmiotu postępowania jest podzielny, tzn. można z niego wyodrębnić części nadające się do względnie samodzielnego rozstrzygnięcia (zob. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 484). Powyższy pogląd podziela również skład orzekający w niniejszej sprawie. Należy także podkreślić, iż wydanie decyzji częściowej nie kończy postępowania w danej sprawie, nawet gdy ta decyzja stanie się ostateczna. Ponadto instytucja ta może być wykorzystana przede wszystkim w tych sprawach, które nie dojrzały do pełnego rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie z treści sentencji decyzji organu l instancji wynika, iż rozstrzygnięto wniosek strony w całości, odmawiając wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla całego przedsięwzięcia. Nie mamy więc w tym przypadku do czynienia z decyzją częściową, zwłaszcza że zgodnie z utrwalonym poglądem w orzecznictwie sądów administracyjnych, w danej decyzji należy w sposób wyraźny podać, iż jest ona częściowa, by nabrała ona takiego charakteru (patrz: wyrok NSA z 14 marca 2002 r. sygn. akt l SA 2126/00, wyrok WSA z 3 kwietnia 2007 r. sygn.akt VI SA/WA127/07). Trzeba przy tym podkreślić, iż organ l instancji już na wstępie popełnił błąd, gdyż nie ustalił dokładnie przedmiotu postępowania. Nie zbadał czy możliwe jest wydzielenie w jego ramach odrębnych spraw administracyjnych, które mogą być rozstrzygnięte w różny sposób w jednej decyzji dotyczącej całości postępowania. Nie ustalił także czy sensownym jest wydanie decyzji częściowej. Postąpił w sposób odmienny do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., który w postanowieniu dotyczącym uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia odniósł się w różny sposób do poszczególnych elementów wniosku, traktując je jako samodzielne elementy postępowania. Zwrócić należy tu uwagę, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Uchwale Składu Pięciu Sędziów z 15 lutego 1999 r. OPK 14/98 zwrócił uwagę, iż " zgodnie z poglądem ukształtowanym od lat w doktrynie, stanowisko organu współdziałającego, z którym należy uzgodnić decyzję bądź wydać decyzję po uzgodnieniu, jest wiążące dla organu decydującego. Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która ma być wydana po uzgodnieniu przez organ decydujący. Organ decydujący po wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie, występuje do organu współdziałającego o zajęcie stanowiska w sprawie. Wystąpienie to inicjuje wszczęcie innego, wpadkowego postępowania przed organem współdziałającym. Postępowanie to nie ma jednak swojego samodzielnego bytu prawnego, w tym znaczeniu, że jest ściśle związane z postępowaniem wszczętym przez organ decydujący. Formą prawną uzgodnień, o których mowa w art. 40 ust. 3 i 4 ustawy, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, jest postanowienie wydane w trybie art. 106 par. 5 k.p.a.". Z poglądem tym sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni się zgadza. Uzgodnienie jest najmocniejszą formą współdziałania organów administracji i w odróżnieniu od innych form tego współdziałania np. wydaniu opinii, zajęciu stanowiska - jest dla organu który występuje o uzgodnienie wiążące w tym znaczeniu, iż narusza przepisy prawa procesowego wydanie decyzji odmiennej od postanowienia uzgadniającego. Wbrew stanowisku strony skarżącej, do uzgodnienia o którym mowa w art. 77 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ma zastosowanie przepis art. 106 k.p.a. Ustawa wyłącza jedynie zastosowanie przepisów § 3, 5 i 6 tego artykułu. W szczególności wyłączenie stosowania § 6 skutkuje tym, tym iż postanowienie uzgadniające nie jest osobno zaskarżalne i zgodnie z regułami o których mowa w 142 k.p.a. podlega zaskarżeniu w odwołaniu od decyzji. Warto w tym miejscu zauważyć, iż wbrew zarzutom skargi, nie ma podstaw by nadawać temu porozumieniu jakieś specyficzne znaczenie. Stanowi ono bowiem klasyczną formę współdziałania dwóch organów administracji. Nie przemawia za tym ani istota tego porozumienia, ani przepisy prawa wśród których, jak mowa o tym wyżej, żaden nie wyłącza co do zasady zastosowania do niego przepisu art. 106 k.p.a. a przepis art. 77 ust 7 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jedynie modyfikuje zaskarżalność tego postanowienia. W efekcie uchybienia których dopuścił się organ l instancji doprowadziły do rozstrzygnięcia sprzecznego z postanowieniem uzgadniającym i do popełnienia kolejnych błędów na które wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze tj.: sporządzenie wadliwego uzasadnienia, w którym organ nie wyjaśnił wszystkich przesłanek i motywów, którymi się kierował wydając decyzję; nie dokonanie oceny sporządzonego Raportu o oddziaływaniu na środowisko (uwzględnienia go w decyzji środowiskowej) a ponadto nie wzięcie pod uwagę wyników postępowania z udziałem stron i społeczeństwa oraz brak porozumienia z Wójtem Gminy O. wymaganego w sytuacji, gdy inwestycja znajduje się także w swej mniejszej części na terenie innej gminy, zgodnie z art. 74 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Tak więc podsumowując, popełniony już na początku błąd organu l instancji, polegający na nieustaleniu dokładnie przedmiotu postępowania spowodował, że ograniczył się on do szczątkowego zbadania przedmiotowej sprawy. W efekcie organ odwoławczy słusznie przyjął, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części i zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Niezależnie od powyższego w ocenie sądu poszukiwanie i eksploatacja kruszywa na różnych obszarach z istoty swej stanowi odrębne sprawy składające się na jedno wielkie przedsięwzięcie, dlatego niedopuszczalnym było odmówienie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odnośnie w/w działań na terenie gminy O. po stwierdzeniu niezgodności eksploatacji kruszywa w gminie B. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tej gminy w sytuacji kiedy wniosek obejmował rozpoznania złóż oraz eksploatację na terenie gminy O. na terenie na którym plan miejscowy nie obowiązywał. Na gruncie prawnym powyższe odrębne sprawy mogą być rozstrzygnięte różnie w zależności od konkretnych okoliczności odnoszących się do danego obszaru. Podobnie rzecz się ma z eksploatacją i rozpoznaniem złóż kruszywa na co wskazują przepisy takich ustaw jak: Prawo geologiczne i górnicze oraz ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, które odmiennie traktują te dwie kwestie pod względem prawnym. W związku powyższym trudno się zgodzić z zarzutami skargi o zakazie "sztucznego" dzielenia inwestycji a szczególnie z tym jakoby powyższa inwestycja stanowiła nierozerwalną technologicznie i organizacyjnie całość, skoro inaczej twierdzi sam inwestor w złożonym odwołaniu, podkreślając iż może zaakceptować negatywną decyzję odnośnie eksploatacji kruszywa w gminie B. ze względu na sprzeczność z przepisami planu zagospodarowania przestrzennego, ale nie rezygnuje z kwestii rozpoznania i udokumentowania złóż kruszywa na działkach w tej gminie. Jeśli zaś idzie o kolejny zarzut, to trudno w zaskarżonej decyzji znaleźć twierdzenie jakoby nie trzeba było dokonywać stwierdzenia zgodności lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B.. W decyzji tej jasno przedstawiono stanowisko przeciwne podkreślając, iż jedynie przedsięwzięcia wymagające koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin zwolnione są od takiego obowiązku zgodnie art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Stanowisko organu II instancji jest tu w pełni zasadne wobec jednoznacznego brzmienia przepisu art. 80 ust 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko który stanowi, iż właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących. Reasumując należy stwierdzić, iż decyzja organu I instancji odmawiająca wydania decyzji środowiskowej w zakresie całego wniosku, który dotyczył także rozpoznania i udokumentowania złóż (co nie wymaga stwierdzenia z planem miejscowym) oraz eksploatacji złóż położonych w gminie O. dla którego to obszaru nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z uzasadnieniem, iż nie istnieje zgodność z ustaleniami planów miejscowych dla część działek objętych wnioskiem o eksploatację złóż położonych w gminie B. naruszało obowiązujące przepisu a ponowne rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Biorąc pod uwagę powyższe, sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił jako niezasadną.