II SA/Kr 1162/04

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 listopada 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : NSA Andrzej Niecikowski (spr.) AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2004r. sprawy ze skargi T.K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2000r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia - uchyla zaskarżone postanowienie jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji - Postanowieniem z dnia [...].05.2000r. znak: [...] Starosta P., działając na podstawie art. 64, 116 i 122 ustawy z dnia 17.06.1996r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (obecnie tj. Dz.U. z 2002r. nr 110 poz. 968 z późn. zm.) nałożył na T.K. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5000 zł. W uzasadnieniu podniesiono, że w dniu 4.12.1995r. Kierownik Urzędu Rejonowego w P. udzielił zobowiązanej T.K. pozwolenia na budowę 3 sztuk tzw. melamin i 2 szt. wiat - na okres 2 lat od daty wydania decyzji. Obowiązek który stał się wymagalny w dniu 8.12.1997r., nie został wykonany do chwili wydania decyzji. Przy ustalaniu wielkości grzywny organ "odstąpił od obowiązujących przepisów wyliczenia jej wielkości i ustalił wysokość jej znacznie mniejszą ze względu na tymczasowy charakter budowy i wykonanie określonego obowiązku oraz biorąc pod uwagą niską szkodliwość społeczną czynu". Zażalenie T.K. nie zostało uwzględnione i Wojewoda, postanowieniem z dnia [...].09.2000r. znak:[...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, podzielając wywody organu I instancji. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła T.K. i wnosząc o jego uchylenie zarzuciła, że w pozwoleniu na budowę termin rozbiórki nie został określony. "Decyzja bowiem w swej treści zakłada, że udziela się pozwolenia na budową na okres 2 lat od daty wydania pozwolenia. Zatem obiekty budowlane mogą "trwać" w tym terenie, a uprawnieniem organu administracji jest wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji o rozbiórce". Bezspornym w sprawie jest, że właściwy organ administracyjny nie wydał żadnej decyzji o rozbiórce, w której określiłby termin wykonania takiej czynności. W sprawie bezspornym jest również, że żaden z organów administracji rozpoznających sprawę nie jest w stanie określić w jakim dniu wymagalność miałaby nastąpić. Nałożona grzywna w kwocie 5.000,- zł jest niewspółmierna do egzekwowanego obowiązku (przy przyjęciu, że taki obowiązek istnieje). Organy administracji nie pokusiły się o przeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania w sprawie wysokości nałożenia grzywny i zastosowały maksymalny wymiar kary. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 – w skrócie p.o.p.s.a.). Skarga jest uzasadniona bowiem dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżone postanowienie jak i utrzymane nią w mocy postanowienie organu I instancji naruszaj ą prawo. Wyrokiem z dnia 9.11.2004r. w sprawie sygn. akt II SA/Kr 2571/00, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewody z dnia [...].09.2000r. znak:[...] oraz postanowienie Starosty P. z dnia [...].06.2000r. znak:[...] oddalające zarzuty zobowiązanej do prowadzonego postępowania egzekucyjnego w sprawie nie wykonania rozbiórki tymczasowego obiektu. Już ten fakt powoduje, konieczność uchylenia postanowień nakładających grzywnę w celu przymuszenia. Na marginesie sprawy Sąd zmuszony jest zwrócić uwagę, że stanowisko organu I instancji, iż może on odstąpić "od obowiązujących przepisów wyliczenia jej wielkości (grzywny -przyp. WSA)" i ustalić wysokość grzywny znacznie mniejszą, ze względu na tymczasowy charakter budowy, wykonanie określonego obowiązku oraz niską szkodliwość społeczną czynu -jest oczywiście błędne. Jeżeliby w sprawie miał zastosowanie art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia to organ jest obowiązany zastosować podany w nim sposób obliczenia grzywny i wysokości grzywny nie może modyfikować żadnymi klauzulami generalnymi typu niskiej szkodliwości społecznej, czy okolicznościami charakteru budowy. Jeśli zaś obowiązek został wykonany - to w ogóle nie ma podstaw do stosowania grzywny w celu przymuszenia. Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, naruszaj ą prawo na podstawie art. 145 § l pkt. l lit. "c" oraz art.135 oraz art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.