II SA/Kr 1162/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant : Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., znak [...] nr [...] Prezydent Miasta Krakowa - po rozpatrzeniu wniosku Inwestora: Gminy Miejskiej Kraków, z dnia 30.10.2009 r. (uzup. 13.11.2009) ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa garażu podziemnego wraz z infrastrukturą techniczną oraz przebudowa istniejącej infrastruktury technicznej (kanalizacja, sieci energetyczne, telekomunikacyjne), budowa oświetlenia ulicznego wraz z rozbudową wjazdu z ulicy W. na działkach [...] i [...] obr.[...] przy ul. D. w Krakowie." Po rozpoznaniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] w K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 3 listopada 2010 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2015 r., sygn. II SA/Kr 443/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Krakowa. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta Krakowa wydał w dniu [...] lutego 2017 r. decyzję nr [...], którą na wniosek Gminy Miejskiej Kraków ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa parkingu podziemnego z dwoma budynkami obsługi technicznej, stacją transformatorową i infrastrukturą techniczną oraz przebudową istniejącej infrastruktury technicznej (stacja transformatorowa, wodociąg, kanalizacja, sieci energetyczne, telekomunikacyjne), budowa oświetlenia ulicznego na działkach nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. D. w Krakowie" i umorzył postępowanie dla części wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego obejmującego rozbudowę wjazdu z drogi publicznej ul. W. w granicach pasa drogowego. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ I instancji podkreślił że w toku ponownie prowadzonego postępowania inwestor sprecyzował treść złożonego wniosku co do planowanych parametrów poszczególnych obiektów oraz skorygował tytuł inwestycji. Sporządzono nową analizę architektoniczno - urbanistyczną z uwzględnieniem zastrzeżeń Sądu. Na jej podstawie sporządzono nowy projekt decyzji o warunkach zabudowy, który został pozytywnie uzgodniony przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Ponadto uzyskano opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego z dnia [...] lipca 2016 r., opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia [...] maja 2016 r. w zakresie ochrony środowiska, opinię Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego UMK z dnia [...] maja 2016 r. i uchwałę Rady Dzielnicy [...] Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2016 r. Projekt decyzji przesłano do uzgodnienia Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., a wobec nieząjęcia przez te jednostkę stanowiska w ustawowym terminie, uzgodnienie uznano za milcząco dokonane. Podano, że inwestycja była przedmiotem opiniowania Zespołu Urbanistycznego. Na skutek zmiany przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (art. 29 ust. 6 tej ustawy) aktualnie budowa zjazdu na podstawie zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy – dlatego umorzono postępowanie w tym zakresie. Od decyzji tej odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w K. . Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia z dnia 10 lipca 2017 r. znak: [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W jej uzasadnieniu Kolegium w pierwszej kolejności za bezzasadny uznało zarzut, iż zarówno Prezydent Miasta Krakowa, jak i wszyscy pracownicy urzędu Miasta Krakowa byli wyłączeni od rozpoznawania tej sprawy, w której wnioskodawcą była Gmina Miejska Kraków. Dalej wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 29 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 443/15 sformułował szereg zastrzeżeń do poprzedniego zapadłych w sprawie rozstrzygnięć organów obu instancji i wytycznych co do dalszego postępowania. Wyrok ten wiąże organy orzekające w przedmiotowej sprawie na zasadzie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd wskazał po pierwsze na błędne ustalenie frontu terenu inwestycji od strony ul. D. , podczas gdy frontem jest bok działki przyległy do ul. W. . Miało to wpływ na ustalenie granic obszaru analizowanego. Wskazał także, że błędnie organy orzekające przyjęły, iż przedmiotowe zamierzenie stanowić będzie kontynuację funkcji, jaką pełnią znajdujące się w obszarze analizy drogi publiczne. Sąd nie wyartykułował tego wprost, ale z treści wyroku wynika, że przedmiotowe zamierzenie pełnić będzie funkcję usługową. Podkreślono konieczność precyzyjnego ustalania poszczególnych parametrów przyszłej zabudowy, w szczególności potrzebę określania górnej i dolnej granicy dopuszczalnych przedziałów. Wskazano także na konieczność doprecyzowania nazwy planowanej inwestycji, co zostało dokonane w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny został ustalony na podstawie nowej analizy architektoniczno-urbanistycznej sporządzonej przez osobę uprawnioną w rozumieniu art. 60 ust. 4 u.p.z.p., mgr inż. arch. M. S., datowanej na sierpień 2016 r. Analiza zawiera część tekstową i graficzną. Analiza została w toku postępowania odwoławczego na wezwanie Kolegium uzupełniona aneksem z dnia [...] maja 2017 r. o wyjaśnienia dotyczące sposobu ustalenia frontu terenu inwestycji oraz wskazanie numerów konkretnych działek ewidencyjnych spełniających wymogi zawarte w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Celem weryfikacji przesłanki ustalenia warunków zabudowy określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Kolegium zbadało zatem oba dokumenty łącznie. W analizie wskazano, iż front terenu inwestycji to jego północno — zachodni bok, oznaczony na załączniku graficznym literami B-C-D. Od tej bowiem strony (od strony ul. W. ) odbywać ma się główny wjazd na teren inwestycji. Odcinek ten ma długość 45 m. Minimalny obszar analizowany winien być zatem wyznaczony w promieniu 135 m od granic terenu inwestycji i tak też wyznaczono go w przedmiotowej sprawie. W ocenie Kolegium front terenu inwestycji ustalony został obecnie prawidłowo, w związku z czym sposób wyznaczenia obszaru analizowanego uznać należy za zgodny z przepisami Rozporządzenia, a więc prawidłowy. Dalej wskazano, że przesłanka kontynuacji funkcji zabudowy w obszarze analizowanym była przedmiotem rozważań WSA w Krakowie w uzasadnieniu zapadłego na gruncie niniejszej sprawy, wyżej powołanego wyroku. Według wiążącej interpretacji Sądu, funkcja jaką pełni parking podziemny nie jest tożsama z funkcją jaką pełnią drogi publiczne. Nie można zatem uznać, że to właśnie drogi publiczne stanowią właściwy punkt odniesienia dla weryfikacji przesłanki kontynuacji funkcji w przedmiotowej sprawie. Sąd nie wypowiedział się wprost, jak w takim razie należy zakwalifikować funkcję przedmiotowego zmierzenia inwestycyjnego. Kolegium stwierdziło, że funkcja usługowa występuje w obszarze analizowanym. Jak wyjaśniono w aneksie do analizy z dnia [...] maja 2017 r. z ul. W. dostępna jest zabudowa usługowa: Urząd Miasta Krakowa (dz. nr [...]), bank (dz. nr [...]). bank (dz. nr [...]), hostel (dz. nr [...]), galeria (dz. nr [...]), restauracja i klub (dz. nr [...]). Nie ma podstaw, aby wymagać, żeby w obszarze analizowanym znajdował się obiekt o funkcji identycznej z planowaną (parking podziemny). W sytuacji, gdy nie ma wątpliwości co do występowania funkcji usługowej w obszarze analizowanym, nie ma możliwości uznania, że obiekt mający pełnić również funkcję usługową nie będzie stanowił kontynuacji funkcji zabudowy zastanej w obszarze analizowanym. Następnie weryfikacji poddano sposób ustalenia poszczególnych parametrów dla planowanej inwestycji, przy czym Kolegium oceniło te ustalenia jako prawidłowe. Stwierdzono, że sporządzona w sprawie analiza, po jej uzupełnieniu w żądanym przez Kolegium zakresie, jest kompletna i przekonująca i może być uznana za wiarygodny dowód na spełnienie podstawowej przesłanki ustalenia warunków zabudowy wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Jak wykazano, wyznaczone na jej podstawie parametry przyszłej zabudowy ustalone zostały prawidłowo. Organ I instancji określił także szczegółowe warunki zabudowy w zakresie ochrony środowiska, ochrony przyrody i ochrony zieleni, ochrony wód i gospodarki wodnej, geologii, ochrony powietrza, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej oraz warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Ze względu na specyfikę inwestycji (parking) odstąpiono od ustalania wymaganej liczby miejsc parkingowych. Jeśli chodzi o warunki w zakresie ochrony zieleni, zostały one oparte o przepisy ustawy o ochronie przyrody obowiązujące w dacie orzekania przez organ I instancji. Ponieważ już po wydaniu kwestionowanej decyzji przepisy ustawy o ochronie przyrody w zakresie ochrony zieleni i zasad dotyczących ewentualnej wycinki drzew znajdujących się na terenie inwestycji uległy zmianie, Kolegium w tym zakresie uchyliło decyzję organu I instancji i orzekło merytorycznie, wprowadzając do decyzji o warunkach zabudowy zapisy zgodne z aktualnym stanem prawnym regulującym ww. kwestię, obejmującym bezwzględnie wiążące reguły dotyczące ewentualnej wycinki znajdujących się na terenie inwestycji drzew. Przechodząc do weryfikacji spełnienia pozostałych warunków określonych w przepisie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wskazano, że na gruncie materiałów przedmiotowej sprawy wykazane zostało, że teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, ul. W. (co wynika z opinii ZIKiT z dnia [...] lipca 2016 r., karta 237, t. II). Za udowodnione także uznać należy, że istniejące uzbrojenie terenu inwestycji jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W aktach sprawy znajduje się aktualna informacja techniczna MPWiK S.A. potwierdzająca możliwość zaopatrzenia inwestycji w wodę i odprowadzania ścieków bytowych, przemysłowych i wód opadowych (informacja z dnia [...] marca 2016 r., karta 171, t. II). W toku postępowania odwoławczego akta sprawy został uzupełnione o aktualną informację techniczną [...] S.A. potwierdzającą możliwość zaopatrzenia inwestycji w energię elektryczną (informacja [...] S.A. z dnia [...] maja 2017 r.). Z ww. dokumentów wynika w sposób jednoznaczny, że projektowane uzbrojenie terenu przedmiotowej inwestycji jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Jeśli natomiast chodzi o uzbrojenie terenu w zakresie drogi dojazdowej, spełnienie tego warunku potwierdza pozytywna opinia Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia [...] lipca 2016 r. (karta 237, t. II). Z opinii tej wynika, że projektowane uzbrojenie w zakresie drogi uznać należy za wystarczające dla obsługi przedmiotowego zamierzenia, a jego obsługa komunikacyjna ma się odbywać od drogi publicznej ul. W. poprzez projektowany w ramach inwestycji zjazd. Należy zatem uznać, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne spełnia przesłankę określoną w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Nie budzi także wątpliwości, że teren inwestycji nie wymaga zgody, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.zp., oraz że przedmiotowa decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, te zatem przesłanki ustalenia warunków zabudowy uznać należy za spełnione. Odnosząc się na zakończenie do nieomówionych wcześniej zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium wyjaśnia, co następuje. W odwołaniu zarzucono, że organ I instancji błędnie ustalił krąg stron postępowania dopuszczając do udziału w nim wszystkich mieszkańców budynku przy ul. S. , pomijając jednocześnie działającą w tym budynku Wspólnotę Mieszkaniową. Kolegium stwierdza, że zarzut ten co do zasady jest uzasadniony. Rzeczywiście regułą przy ustalaniu kręgu stron w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy jest to, że jeśli na nieruchomości będącej w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji znajduje się budynek, w którym funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa, to ta wspólnota jest stroną postępowania, a nie właściciele poszczególnych wyodrębnionych lokali, chyba, że wykażą oni swój własny, odrębny od interesy wspólnoty, interes prawny w danym postępowaniu. Mając to na uwadze zarówno organ I instancji, jak i obecnie orzekający skład Kolegium, podejmowały liczne czynności celem ustalenia składu zarządu wspólnoty mieszkaniowej budynku przy ul. S. i ewentualnie podmiotu tę wspólnotę reprezentującego. Czynności te zakończyły się jednak niepowodzeniem. Z księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości powyższe informacje nie wynikają. Nie udzielają ich też kilkakrotnie wzywani do ich udzielania mieszkańcy przedmiotowego budynku. Nie dysponuje nimi także Urząd Miasta Krakowa. W związku z powyższym Kolegium, mając na uwadze zasady ogólne postępowania administracyjnego, w szczególności zasady wyartykułowane w przepisach art. 10 i 12 k.p.a., uznało za zasadne dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu właścicieli wszystkich wyodrębnionych lokali w budynku przy ul. S. . Zapewnia to udział w postępowaniu wszystkim członkom działającej w tym budynku Wspólnoty Mieszkaniowej. Wprawdzie zgodnie z ustawą o własności lokali jeżeli lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi. jest więcej niż siedem (a w analizowanym przypadku sytuacja taka ma miejsce), właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Członkiem zarządu może być wyłącznie osoba fizyczna wybrana spośród właścicieli lokali lub spoza ich grona. Z mocy ustawy zatem właściciele lokali w budynku przy ul. S. musieli ustanowić zarząd wspólnoty mieszkaniowej. Niemniej jednak w zaistniałej sytuacji dopuszczenie ich osobiście do udziału w postępowaniu zabezpiecza interes prawny Wspólnoty w postępowaniu, nie pozwalając jednocześnie na obstrukcję przedmiotowego postępowania polegającą na odmowie udzielenia informacji koniecznych dla prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania. Jeśli natomiast chodzi o pominięcie wśród stron postępowania zarządu wspólnoty mieszkaniowej, co do okoliczności tej wypowiedział się już WSA w Krakowie w zapadłym na gruncie przedmiotowej sprawy wyroku, stwierdzając, że " Nie jest natomiast zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a., który sformułowany został jako pominięcie niektórych stron postępowania przez organ II instancji. Jak wskazywano wielokrotnie w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego, uprawnionym do zgłoszenia zarzutu niewzięcia udziału w postępowania administracyjnym bez swojej winy jest wyłącznie ta osoba, która domaga się uczestnictwa w nim. Z tych też przyczyn podstawę do uchylenia decyzji ze względu na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), do której zmierza argumentacja analizowanego zarzutu, może skutecznie podnieść tylko osoba, której ona bezpośrednio dotyczy (...)". Na gruncie przedmiotowej sprawy przesądzone zostało zatem, że zarzut pominięcia Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. S. nie może być skutecznie podnoszony przez podmioty inne niż ów Zarząd. Należy również wyjaśnić, iż skierowanie decyzji do wszystkich właścicieli lokali w budynku przy ul. S. nie wyczerpuje przesłanki nieważności decyzji określonej w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazać należy, że w doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, iż "skierowanie decyzji" w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. oznacza zamiar ukształtowania nią czyjejś sytuacji prawnej, a nie samo tylko jej doręczenie (por. Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. PWN 1999, T. Kiełkowski w: H. Knysiak - Molczyk (red) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. Wolters Kluwer 2015). W orzecznictwie wyjaśniono, że "Przepis art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. ma za zadanie wyeliminowanie przypadków, w których akt administracyjny nie mógł wywołać przewidzianych w nim skutków z uwagi na jego skierowanie do niewłaściwej osoby, niedysponującej uprawnieniami strony. Nie chodzi o omyłkę w doręczeniu aktu, względnie o brak podstaw do tegoż doręczenia, lecz właśnie o rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach osoby niebędącej stroną" (wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II OSK 1935/11, CBOSA). "Skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną polega na nieprawidłowym określeniu adresata rozstrzygnięcia, a więc wadliwym ustaleniu praw lub obowiązków zawartych w decyzji administracyjnej względem podmiotu, który nie dysponuje interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. W świetle art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a., nieważność postępowania nie będzie zatem zachodzić w sytuacji, gdy organ administracji rozstrzygnął decyzją o prawach i obowiązkach strony postępowania, jednakże decyzję tę doręczył (równolegle) innemu podmiotowi (nieposiadającemu interesu prawnego). Wynika to z faktu, że kwestia doręczenia decyzji (wprowadzenia jej do obrotu prawnego) ma charakter wyłącznie procesowy" (wyrok NSA z dnia 7 lutego 2013 r., II OSK 1841/11, CBOSA). Podnosi się również, iż tylko błąd co do adresata materialnoprawnego (osoby dysponującej interesem bezpośrednim) będzie skutkował przyczyną nieważności decyzji. Bezpodstawne uznanie jakiegoś podmiotu za stronę dysponującą pośrednim interesem prawnym i umieszczenie jej w tzw. rozdzielniku decyzji jako pisma urzędowego przyczyny tej nie wyczerpuje. W odniesieniu do zarzutów dotyczących wpływu inwestycji na sąsiednią nieruchomość, w szczególności w zakresie narażenia sąsiednich nieruchomości na hałas i zanieczyszczenie powietrza, iż organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy nie bada zgodności istniejącej zabudowy z prawem budowlanym i warunkami technicznymi, a jedynie z przepisami dotyczącymi ładu przestrzennego. Warto wskazać, że istotą decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest określenie sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja ta, co wynika w sposób jednoznaczny z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie rodzi praw do terenu, jak również nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Samo wydanie takiego aktu administracyjnego nie powoduje żadnej zmiany w sferze praw rzeczowych. Decyzja ta nie ma bowiem mocy ograniczania cudzych praw do nieruchomości. Sama decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie uprawnia do rozpoczęcia prac budowlanych i stanowi jedynie o możliwości wykonania inwestycji planowanego rodzaju na przedmiotowej nieruchomości określając jednocześnie wskazane przepisami prawa warunki, jakie inwestycja ta ma spełniać. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy stanowi promesę dla pozwolenia na budowę i nie przesądza, że inwestycja taka powstanie. W toku postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę, ocenie organu podlegać będzie zgodność projektu budowlanego z przepisami techniczno — budowlanymi. Organ administracji architektoniczne — budowlanej działając na podstawie właściwych przepisów Prawa budowlanego dokona analizy, czy projekt budowlany nie narusza interesów osób trzecich. Jeżeli przedłożony projekt budowlany (projekt architektoniczne - budowlany i projekt zagospodarowania działki) będzie naruszał właściwe w sprawie przepisy szeroko pojmowanego Prawa budowlanego, nie będzie możliwości pozytywnego załatwienia sprawy o wydanie pozwolenia na budowę. Kwestie związane z samą realizacją planowanej inwestycji nie są zatem objęte zakresem niniejszego postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Jeśli chodzi o zarzut braku ponowienia opinii Wydziału Kształtowania Środowiska UMK i Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego UMK, pomimo uzupełnienia wniosku inwestora o zakres "przebudowy istniejącej stacji transformatorowej" Kolegium stwierdza, że nie jest to zarzut zasadny. Z całości materiału dowodowego sprawy wynika, że powyższa zmiana zakresu inwestycji nie wpływa w żaden sposób ani na kwestie ochrony środowiska i ochrony przyrody na przedmiotowym terenie ani na zagrożenie powodziowe. W tej sytuacji przedstawione opinie zachowują swoją aktualność. Nie było przy tym także formalnej konieczności ponawiania opinii przez ww. jednostki, są to bowiem wewnętrzne komórki organizacyjne Urzędu Miasta Krakowa, które nie wydają uzgodnień w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w trybie art. 106 k.p.a. Uzgodnieniu z tymi jednostkami nie podlega projekt decyzji, a jedynie zamierzenie inwestycyjne. Modyfikacja tego zamierzenia, na którą wskazuje się w odwołaniu nie ma żadnego wpływu na zakres zasięganej opinii, co organy orzekające w przedmiotowej sprawie są władne ocenić we własnym zakresie. Jeśli natomiast chodzi o rozbieżność dotyczącą tego, czy przedmiotowy parking będzie posiadał 155 miejsc czy też 172 miejsca, stwierdzić należy, że nie jest to zagadnienie istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy istotne może być jedynie, czy dane przedsięwzięcie nie wyczerpuje którejś z kategorii przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z wniosku złożonego w przedmiotowej sprawie wynika, że planowana ilość miejsc postojowych w ramach planowanego parkingu wynosi ok. 172. Ilość ta nie kwalifikuje przedsięwzięcia jako wymagającego uzyskania decyzji środowiskowej. Natomiast dopiero precyzyjne rozwiązania projektowe przesądzą w sposób jednoznaczny ilość i usytuowanie poszczególnych miejsc. Kwestia ta należy jednak do kolejnego etapu procesu inwestycyjnego. Odnosząc się z kolei do zarzutu sprzeczności inwestycji z Programem Ochrony Powietrza Województwa Małopolskiego Kolegium wskazało, że akt ten nie może stanowić podstawy orzekania w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy. Nie zawiera on zresztą bezwzględnie wiążący norm prawnych, a postulaty mające kształtować politykę Województwa jeśli chodzi o ochronę powietrza. Mając na powyższe Kolegium orzekło, jak w sentencji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w K. zarzucając naruszenie: 1/ art. 24 § 1 pkt 1 i 4 K.p.a. poprzez prowadzenie przez Prezydenta Miasta Krakowa i Samorządowe Kolegium Odwoławcze postępowania administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnych w sytuacji, gdy stroną tego postępowania jest Gmina Miasta Kraków, co stanowiło podstawę do wyłączenia wszystkich pracowników Urzędu Miasta Krakowa od udziału w postępowaniu i do załatwienia sprawy przez organ wyższego stopnia, i w konsekwencji również wyłączało możliwość orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jako organ odwoławczy; 2/ art. 107 § 1 w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na wymienieniu wśród adresatów decyzji osób nie będących stronami postępowania; 3/ art. 109 § 1 w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez doręczenie decyzji podmiotom, nie będącym stroną postępowania i jednocześnie brak doręczenia decyzji przedstawicielowi Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. S. będącej stroną postępowania; 4/ art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 61 § 4 K.p.a. poprzez brak zapewnienia Wspólnocie Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. S. w K., będącej stroną postępowania, czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności poprzez brak zawiadomienia jej przedstawiciela o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie i o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; 5/ art. 34 K.p.a. poprzez brak jego zastosowania i zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do ustalenia lub ustanowienia należycie umocowanego przedstawiciela Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. S. w K., w szczególności poprzez zaniechanie wystąpienia do sądu powszechnego z wnioskiem o wyznaczenie dla Wspólnoty stosownego przedstawiciela; 6/ art. 7, 77 i 80 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia decyzji na dokumentach nieaktualnych i zawierających błędne oznaczenie zakresu planowanej inwestycji; 7/ art. 7, 77 i 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez zignorowanie negatywnej opinii Rady Dzielnicy w sprawie inwestycji będącej przedmiotem postępowania i poprzez brak odniesienia się do treści tej opinii w uzasadnieniu decyzji; 8/ art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku i § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003 roku poprzez uczynienie częścią składową decyzji wewnętrznie sprzecznych wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej i w konsekwencji błędne ustalenie, że w [obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi j publicznej, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 9/ § 6 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieprawidłowe określenie szerokości elewacji frontowej budynków, które mają zostać zrealizowane w ramach planowanej inwestycji; 10/ przepisów uchwały Nr XLII/662/13 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 30 września 2013 roku - Programu Ochrony Powietrza Województwa Małopolskiego poprzez wydanie decyzji sprzecznej z obowiązkami Prezydenta Miasta Krakowa, wynikającymi z przedmiotowej uchwały. W konkluzji wniesiono o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lutego 2017 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację użytą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga nie jest uzasadniona. W myśl art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o Planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.) - zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą o planowaniu, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niesporną okolicznością jest, że dla terenu objętego inwestycją nie został dotychczas uchwalony plan miejscowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Brak spełnienia któregokolwiek z warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy skutkować winien odmową ustalenia warunków zabudowy. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Ponadto § 3 tego rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że opisana wyżej pokrótce procedura administracyjna, której celem jest ustalenie warunków zabudowy w formie decyzji administracyjnej, została przez organy przeprowadzona prawidłowo. Ostateczna treść decyzji znajduje swoje uzasadnienie w prawidłowo sporządzonej analizie architektoniczno – urbanistycznej wraz z jej aneksem z dnia [...] maja 2017 r., która wyczerpująco uzasadnia przyjęte parametry nowej zabudowy. Podkreślić należy, iż organ II instancji, dostrzegł braki w postępowaniu przeprowadzonym przez organ I instancji - przede wszystkim, co do braku wskazania, który bok terenu inwestycji uznano za jego front oraz co do ustaleń analizy dotyczących kontynuacji funkcji zabudowy w obszarze analizowanym i uchybienia te konwalidował w oparciu o uzupełniające wyjaśnienia do analizy architektoniczno-urbanistycznej. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela argumenty i obszerne rozważania zawarte w uzasadnieniu decyzji organu II Instancji, stąd ponowne ich przytaczanie w tym miejscu jest zbędne. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, wskazać należy co następuje. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 1 i 4 K.p.a. poprzez prowadzenie przez Prezydenta Miasta Krakowa i Samorządowe Kolegium Odwoławcze postępowania administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnych w sytuacji, gdy stroną tego postępowania jest Gmina Miasta Kraków. Praktyką nie tylko dopuszczalną ale nie mającą alternatywy jest to, że dla zamierzenia inwestycyjnego którego inwestorem ma być gmina a podmiotem inicjującym postępowanie o ustalenie warunków zabudowy jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta to właśnie wójt, burmistrz lub prezydent miasta prowadzi to postępowanie i wydaje decyzję w I instancji. Zgodnie bowiem z 60 ust 1 ustawy, decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Brak jest przepisu który wykluczały by te podmioty od orzekania w sytuacjach kiedy same inicjują postępowanie. W postępowaniu administracyjnym nierzadko ustawodawca danej jednostce będącej organem administracji powierza rolę strony (czy też jednej ze stron) prowadzonego przez siebie postępowania. Są to zabiegi celowe i nie muszą prowadzić do negatywnych skutków, których dopatrują się skarżący wywodząc, iż okoliczności te powinny przesądzać o wyłączeniu tego organu od orzekania. Dla przykładu można tu przytoczyć choćby postępowanie w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie ustawy z 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności, czy postępowanie o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Sfera władztwa administracyjnego (imperium) często w sposób zamierzony łączona jest sferą dominium, co wynika ze specyfiki postępowania administracyjnego. Fakt, iż w stosunku do składnika majątkowego czy prawa należącego do jednostki, która jednocześnie jest organem administracji, inne podmioty formują wnioski, żądania czy roszczenia inicjujące wszczęcie postępowania administracyjnego, sam w sobie nie przesądza, iż organ ten wyłączony jest od orzekania w sprawie tego wniosku czy roszczenia. Wyłączenia takiego nie sposób także zakładać z góry, w sytuacji, kiedy organ orzekający jest jednocześnie inicjatorem postępowania. W szczególności w obowiązującym porządku prawnym nie ma ogólnej regulacji uprawniającej do wyłączenia organu samorządu terytorialnego w sytuacji gdy sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego pozostaje w związku z interesem prawnym danej wspólnoty samorządowej. Widząc konieczność wyłączenia organu administracji od orzekania w sprawie w której występuje także jako strona, ustawodawca wprowadza stosowną normę prawną (np. 124 ust. 8 z 21 sierpnia 1997 r. ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 11f ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych). Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 marca 2014 r. II OSK 2075/12 "prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty nie jest wyłączony - wobec braku wyraźnego wyłączenia ustawowego - od wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych". Z kolei w wyroku z dnia 25 listopada 2016 r. II OSK 444/15 Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, iż "z faktu że inwestorem, a jednocześnie stroną postępowania jest Gmina (Miasto) B. nie wynika obowiązek wyłączenia Prezydenta Miasta B. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji, brak jest wyraźnej normy prawnej wyłączającej wójta, burmistrza, prezydenta miasta od orzekania w sprawie, w której jego gmina jest stroną. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej obowiązku takiego nie można wywieść z regulacji zawartych w art. 24 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 7 k.p.a. Zgodnie z art. 24 § 1 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki (pkt 1); w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3 (pkt 4); w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej (pkt 7). Pierwsza z przytoczonych wyżej regulacji dotyczy wyłączenia pracownika organu, a nie organu administracji. Wyłączenie organu administracji jest przedmiotem odrębnej regulacji art. 25 § 1 k.p.a., która nie stanowi o orzekaniu w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, dla której inwestorem jest gmina. Druga z ww. regulacji, tj. art. 24 ust. 4 k.p.a., również nie znajduje wprost zastosowania w sprawie, jako że prezydent miasta nie jest przedstawicielem ustawowym gminy. Nie jest również możliwe zastosowanie pkt 7 ww. przepisu, gdyż prezydent miasta nie pozostaje z gminą w stosunku nadrzędności służbowej". Poglądy te w pełni podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Nie istniały żadne powody, by w sprawie orzekał inny organ niż Prezydent Miasta Krakowa ani też nie istniały podstawy do wyłączenia pracowników tego organu administracji. Podobnie wypowiedział się także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w nieomal tożsamej sprawie, w wyroku z dnia 22 grudnia 2017 r. sygn. II SA/Kr 1163/17. Nie są również uzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 107 § 1, 109 § 1 w zw. z art. 28 K.p.a. oraz art. 10 § 1 K.p.a. i art. 61 § 4 K.p.a oraz art. 34 K.p.a, odnoszące się do braku uczestnictwa w postępowaniu wspólnoty mieszkaniowej budynku przy ul. S. . Zgodnie z dominującym poglądem orzecznictwa sądowoadministracyjnego, a który w pełni podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, jest pogląd, że tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać, a wynika to stąd, że wskazana w tym przepisie przesłanka wznowieniowa, polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy, wiąże się ściśle z art. 147 zdanie drugie k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. W konsekwencji tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu administracyjnego, zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia tego postępowania, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty - jak w niniejszej sprawie wnosząca skargę kasacyjną - nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że owa strona nie brała udziału w postępowaniu (por.m.in. wyroki NSA: z 5 czerwca 2006 r., I OSK 911/05 z 17 czerwca 2008 r., II OSK 665/07; z 22 grudnia 2008 r., II OSK 1109/07; z 26 stycznia 2009 r., II OSK 51/08; z 26 maja 2009 r., II OSK 832/08; z 21 października 2009 r., II OSK 1628/08; z 18 maja 2010 r., II OSK 796/09; z 16 maja 2012 r., II OSK 362/11; z 20 października 2016 r., II OSK 284/15 - dostępne w CBOSA), z 11 kwietnia 2017 r. II OSK 2009/15, z 9 czerwca 2017 r. II OSK 2602/15. Zarzut strony nie mógł być zatem nie tylko przez sąd uwzględniony ale też oceniony. Marginalnie wskazać tylko można, że szczególnie organ I Instancji poczynił daleko idące lecz bezskuteczne starania o ustalanie Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. S. . Nie mogły odnieść skutku także zarzuty dotyczące naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o i § 3 ust. 1 Rozporządzenia poprzez błędne ustalenie, że w obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi j publicznej, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; a także § 6 ust. 1 i 2 Rozporządzenia poprzez nieprawidłowe określenie szerokości elewacji frontowej budynków, które mają zostać zrealizowane w ramach planowanej inwestycji. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, organ II Instancji prawidłowo wykazał, że planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji jaka występuje w obszarze w jakim ma być realizowania. Prawidłowo organ ustala, iż parking podziemny jako odpłatny, komercyjny obiekt, pełni funkcję usługową. Zgodzić się też z organem należy, że pojęcie "tożsamości funkcji" nowej zabudowy nie należy rozumieć jako konieczności wykazania, że w obszarze analizowanym występują obiekty o funkcji identycznej jak wnioskowania. Pojęcie usług należy rozumieć możliwie szeroko. Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 października 2007 r. II OSK 1401/06 dokonując wykładni przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., należy wziąć pod uwagę cel i sens ustawy mającej służyć zapewnieniu ładu i porządku przestrzennego oraz innym dobrom i wartościom wskazanym w jej art. 1, a nie - ograniczaniu inicjatywy obywateli w zakresie podejmowania inwestycji budowlanych czy uniformizacji zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Rozumienie pojęcia kontynuacji funkcji nie może być zawężające i ograniczające się tylko do możliwości powstania w danym miejscu obiektów tożsamych z już istniejącymi. Co istotne wszakże, planowana inwestycja nie może godzić w zastany stan rzeczy. W ocenie organu nie można wyodrębniać funkcji parkingowej, jako funkcji odrębnej od innych funkcji usługowych, jakie występują w obszarze analizy, czy też węziej - na nieruchomościach dostępnych do tej samej drogi publicznej, co wnioskowania inwestycja. Pogląd ten zasługuje na aprobatę. Co do zasady zgodzić się też należy z organem, który jako działki sąsiednie gwarantujące zachowanie zasady dobrego sąsiedztwa i dostępne do tej samej drogi publicznej co wnioskowana inwestycja wskazuje działki nr [...] (budynek Urzędu Miasta K.) nr [...] i nr [...] (budynki banków) nr [...] (budynek hostelu), nr [...] (galeria) nr [...] (restauracja i klub). Działki te są zabudowane obiektami w których świadczone są usługi różnego rodzaju – bankowe, kulinarne, hotelowe i kulturalne. W żadnej sprzeczności z nimi nie pozostają usługi parkingowe. Przeciwnie, usługi parkingowe uzupełniają funkcje usługowe jak też występującą w tym obszarze podstawową funkcję mieszkaniową. Jest oczywistym, iż na tym terenie istnieje duże zapotrzebowanie na miejsca parkingowe, niezbędne dla osób korzystających z innych usług ale też dla mieszkańców, którzy z uwagi na stary, zabytkowy charakter obszaru na którym zamieszkują nie mają zapewnionej wystarczaj ilości miejsc parkingowych na terenie własnych posesji. Nie można też z pola widzenia gubić tego, że obszar ten właśnie z uwagi na zabytkowy charakter, bliskość Rynku Głównego to obszar wzmożonego ruchu turystycznego. Tym bardziej funkcja parkingowa, jako jedna z występujących na tym obszarze funkcji usługowych, wkomponowuje się w zastany na tym obszarze ład architektoniczny i go uzupełnia. Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 czerwca 2017 r. II OSK 390/16 przyjęte i dopuszczalne w myśl zasady dobrego sąsiedztwa uzupełnianie funkcji mieszkaniowej funkcją usługową oznacza, że chodzi o taki rodzaj usług, które dominującą na danym terenie funkcję mieszkaniową będą jedynie właśnie uzupełniać, towarzyszyć jej w tym znaczeniu, że nie będą jej zakłócać, czy też z nią kolidować. Dobre sąsiedztwo oznacza bowiem albo sąsiedztwo zabudowy o takiej samej funkcji, albo sąsiedztwo zabudowy o różnych funkcjach ale nie kolidujących ze sobą, uzupełniających się wzajemnie. Zauważyć można też, że w niewielkiej odległości - około 200 m. i dostępny z tej samej drogi publicznej co zamierzenie inwestycyjne z ul. W. jest działka zabudowana budynkiem hotelu [...], w którym zlokalizowany jest także podziemny parking. Uwaga ta ma jednak charakter poglądowy, z uwagi na fakt, że obszar na którym obiekt ten jest posadowiony nie został objęty analizą urbanistyczno-architektoniczną, której obszar wyznaczono w minimalnej, dopuszczalnej wielkości. Poglądowo też można wskazać, iż obszar planowanej inwestycji aktualnie pełni rolę parkingu naziemnego. Odnośnie natomiast parametrów planowanej inwestycji wskazać należy, iż w swojej zasadniczej części inwestycja ma być realizowania pod ziemią. Nie można zatem wielkości projektowanego parkingu odnosić do jakiejkolwiek zabudowy kubaturowej w obszarze analizy. Ustalone w decyzji parametry, dotyczą jedynie obiektów kubaturowych naziemnych. Zgodnie z ustawą parametry nowej zabudowy nowej zabudowy to linia zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometria dachu. W sposób oczywisty ustalenia organu w tym zakresie musiały dotyczyć jedynie naziemnej zabudowy towarzyszącej zamierzeniu podstawowemu i w ocenie sądu organ prawidłowo parametry te ustalił. Organ odwoławczy oceniał także w sposób prawidłowy, iż parametry nowej zabudowy ustalone przez organ I instancji w oparciu o analizę urbanistyczno-architektoniczną zostały ustalone poprawnie. Analiza zawiera przekonujące uzasadnienia co sposobu wyznaczenia tych parametrów oraz odstępstw od średnich czy dominujących wartości parametrów zabudowy z obszaru analizowanego, który składa się głównie ze zwartej zabudowy wielorodzinnej i usługowej w zabudowie pierzejowej o łącznej długości od około 53 metrów do około 260 metrów (w zależności od boku kwartału). W tej sytuacji ustalenie kwestionowanej przez skarżącą szerokości elewacji frontowej na poziomie średniej z obszaru tj. 26,7m byłoby całkowicie bezzasadne dla niewielkich z założenia budynków (budynki obsługi technicznej), stanowiących jedynie niezbędne uzupełnienie inwestycji głównej jaką jest parking podziemny. Zgodnie z § 6 ust. 1 szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Zgodnie natomiast z ust. 2 dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Jedynym zatem warunkiem ustalenia parametru szerokości elewacji frontowej w sposób odmienny od zasady z ust. 1 § 6, jest to, aby "wynikał" on z analizy. W analizie natomiast odstępstwo to zostało należycie uzasadnione. Jak już wskazano powyżej, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy ustala uwarunkowania architektoniczne i urbanistyczne zamierzenia inwestycyjnego, a zasada dobrego sąsiedztwa powinna być interpretowana urbanistycznie, gdyż jej celem jest zachowanie ładu urbanistycznego. Z urbanistycznego zaś punktu widzenia teren obecnie zajmowany przez parking naziemny i kilka niewielkich kiosków handlowych zostanie uporządkowany, strop parkingu okryty zostanie zielenią a połączenia piesze zostaną funkcjonalnie zaprojektowane. Odnośnie zarzutu oparcia się na nieaktualnych dokumentach tj. oświadczeniach dostawców mediów, a to MPWIK S.A. w K. i [...] S.A. to wskazać należy, że na etapie postępowania przed organem II Instancji do akt przedłożono oświadczenie [...] S.A. z dnia [...] maja 2017 r. o możliwości przyłączenia do sieci elektroenergetycznej oraz dostaw energii elektrycznej do obiektu o mocy przyłączeniowej większej niż 40 KW, ważne przez okres jednego roku. Natomiast oświadczenie MPWIK S.A. w K. wydane zostało w dniu [...] marca 2017r. z okresem ważności 3 lata. Prawdą jest, że oświadczenia te zostały wydane dla garażu podziemnego wraz z budynkiem handlowym, gdy tymczasem decyzja dotyczy garażu podziemnego i dwóch budynków obsługi technicznej. Różnica ta nie ma jednak istotnego znaczenia, gdyż budynki kubaturowe jedynie towarzyszą inwestycji głównej jaką jest parking podziemny, a nadto jeśli zakład energetyczny oświadcza, że istnieje możliwość przyłączenia projektowanego obiektu do sieci elektroenergetycznej (parkingu i budynku handlowego) z mocą 210 kW, to należy przypuszczać, że nie ma przeszkód w zapewnieniu dostaw energii elektrycznej zamiennie dla dwóch budynków obsługi technicznej - w miejsce budynku handlowego. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie uzależnia wydania decyzji o warunkach zabudowy nawet od fizycznego istnienia uzbrojenia terenu w dacie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i dla wydania takiej decyzji nie jest nawet konieczne faktyczne istnienie uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie uzbrojenie terenu wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Podobnie rzecz się ma z oświadczeniem MPWIK S.A. w K. odnośnie możliwości dostaw wody i odprowadzania ścieków z planowanej inwestycji. Zdaniem Sądu oświadczenia te dostatecznie dowodzą spełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt. 3 ustawy o planowaniu. W końcu bezzasadne są zarzuty dotyczące nieuwzględnienia negatywnej opinii Rady Dzielnicy [...] oraz niezgodności planowanego przedsięwzięcia z tzw. uchwałą antysmogową. Opinia Rady Dzielnicy jest niewiążąca dla organu wydającego decyzję, a sama decyzja o ustaleniu warunków zabudowy ma charakter związany – organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy jeżeli planowanie przedsięwzięcie spełnia warunki o których mowa w art. 61 ust 1 ustawy. Żaden z tych warunków nie odnosi się zaś do oceny czy projektowane przedsięwzięcie spełniania kryteria uchwał jednostek pomocniczych samorządu terytorialnego czy szerzej potencjalnie przyczynia się do pogorszenia jakości powietrza. Odnośnie natomiast zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważań dotyczących zarzutu, który nie był przedmiotem odwołania w niniejszej sprawie, ale stanowił zarzut w sprawie podobnej (rozpoznanej przez tutejszy Sąd w wyroku do sygn. II SA/Kr 1263/17), wskazać należy, że okoliczność ta nie ma wpływu na wynik sprawy, a tylko takie uchybienie przepisom może spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe okoliczności na podstawie art. 151 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.