II SA/Kr 1164/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Ewa Rynczak NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 2 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia zgromadzonych odpadów skargę oddala. Decyzją z dnia 20.01.2010 r. (znak: [...] ) Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 34, w związku z art. 3 ust. 3 pkt. 13 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2010r. Nr 185, poz. 1243 - dalej zwaną ustawą o odpadach), nakazał J. S. jako właścicielowi nieruchomości gruntowej, stanowiącej działkę nr: "1" obr. [...] położoną w K. usunięcie z tej działki zgromadzonych odpadów, pochodzących z remontu infrastruktury drogowej. A ponadto orzekł, że wykonanie decyzji nastąpi poprzez zawarcie umowy - na usunięcie odpadów i ich transport do uprawnionego miejsca odzysku, zbierania lub unieszkodliwiania odpadów - z wyspecjalizowanym przedsiębiorcą, posiadającym odpowiednie zezwolenie właściwego organu, zgodnie z ustawą o odpadach, na prowadzenie działalności w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów. W uzasadnieniu podniesiono co następuje. Część działki nr "1" obr. [...] położonej w K. przy ul. [...], została nadsypana (podniesiona) o ok. 70 - 85 cm, pasem o szerokości ok. 4 - 6 m przebiegającym na całej jej długości wzdłuż działki nr "2" obr. [...]. Do utworzenia nasypu użyty został między innymi gruz budowlany, elementy betonowe i ziemia. Powierzchnia nasypu została wyrównana ziemią, piaskiem i "recykliną", a brzeg zabezpieczony krawężnikami betonowymi. W dniu rozprawy administracyjnej (25.11.2010 r.) na nasypie tym pozostawała jeszcze pryzma płytek chodnikowych i gruzu betonowego. W pozostałej części działka nr "1" obr. [...] pozostawała nieutwardzona. Właścicielem działki nr "1" obr. [...] jedn. ewiden. [...] jest J. S., a przylegającej do niej działki nr "2" obr. [...] jedn. ewiden. [...], J. W.. 3. Odpady, z których wykonany został nasyp pochodzą z remontów infrastruktury drogowej ("inwestycji drogowych") i zostały przywiezione na zlecenie oraz za zgodą J. S. i nasyp ma służyć do wjazdu ciągnikiem w celu wykorzystania przedmiotowej działki pod zasadzenie borówki kalifornijskiej. W Wydziale Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta [...] nie został złożony żaden wniosek dot. możliwości zagospodarowania działki nr "1" obr. [...] jedn. ewiden. [...]. Według J. W., czoło nasypu "wchodzi w jej działkę"; chce usunięcia tej części nasypu, a także usunięcia gruzu opartego na jej budynku gospodarczym; ponadto twierdzi ona, że w nasypie pozostaje "schowany" asfalt. Ziemia, gruz, elementy betonowe oraz inne pochodzące z "inwestycji drogowych" (remontów dróg i chodników) - użyte do wykonania nasypu na części działki nr "1" obr. [...] – stanowią odpady w rozumieniu ustawy, o odpadach, których rodzaje wyszczególnia rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27.09.2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206). Zgodnie z rozporządzeniem, w wyniku budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej, mogą powstać odpady o rodzajach takich jak: odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów, (kod: 170101), odpady z remontów i przebudowy dróg, (kod: 170181), gleba I ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w kodach 170503, 170504 oraz inne wyszczególnione w grupie 17 katalogu odpadów. 7. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21.04.2006 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. Nr 75, póz. 527 z późn.zm.) tylko niektóre rodzaje odpadów mogą być wykorzystywane przez osoby fizyczne l tak według załącznika do rozporządzenia, spośród wymienionych powyżej odpadów istnieje możliwość wykorzystania: * odpadów betonu oraz gruzu betonowego z rozbiórek i remontów (kod: 170101), "do utwardzania powierzchni w sposób uniemożliwiający pylenie przez ich zestalenie lub przykrycie warstwą niepylącą z zachowaniem przepisów odrębnych, w szczególności przepisów prawa wodnego i prawa budowlanego; do budowy fundamentów, wykorzystania jako podsypki pod posadzki na gruncie po rozkruszeniu pod warunkiem, że zostało to uwzględnione w planie zagospodarowania przestrzennego, w decyzji wydanej na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lub prawa budowlanego bądź też wynika ze zgłoszenia robót budowlanych " – zgodnie z pozycją 42 listy w/w załącznika, * gleby i ziemi, w tym kamieni (kod: 170504) "do utwardzania powierzchni w sposób uniemożliwiający pylenie przez ich zestalenie lub przykrycie warstwą niepylącą z zachowaniem przepisów odrębnych, w szczególności przepisów prawa wodnego i prawa budowlanego - zgodnie z pozycją 52 listy w/w załącznika. J. S. nie zgłosił w organie administracji architektoniczno-budowlanej zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu części działki (o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. - zwaną dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.), ani też nie uzyskał żadnej decyzji, stanowiącej o możliwości budowy przedmiotowego nasypu. Przedłożenie w Wydziale Architektury i Urbanistyki UM stosownego wniosku (zgłoszenia) byłoby tym bardziej zasadne, iż dokument taki oprócz określenia rodzaju, zakresu i sposobu realizacji zamierzenia, musiałby precyzować przebieg jego granic, pozwalając tym uniknąć sporów sąsiedzkich na tle zagospodarowania graniczących ze sobą działek, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 2 ust.1 ustawy o odpadach, przepisy tejże ustawy stosuje się do postępowania z masami ziemnymi lub skalnymi, jeżeli są usuwane albo przemieszczane w związku z realizacją inwestycji lub prowadzeniem eksploatacji kopalin. Natomiast zgodnie z ust. 2 pkt. 1 tego przepisu: przepisów ustawy nie stosuje się do: mas ziemnych lub skalnych usuwanych albo przemieszczanych w związku z realizacją inwestycji, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzja o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenie robót budowlanych określają warunki i sposób ich zagospodarowania, a ich zastosowanie nie spowoduje przekroczeń wymaganych standardów jakości gleby i ziemi, o których mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Odwołanie J. S. nie zostało uwzględnione i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 2.07.2010 r. (znak: [...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję podnosząc w uzasadnieniu co następuje. 1. Na mocy art. 2 ust. 1 przepisy ustawy stosuje się także do postępowania z masami ziemnymi lub skalnymi, jeżeli są usuwane albo przemieszczane w związku z realizacją inwestycji lub prowadzeniem eksploatacji kopalin. Natomiast przepisów ustawy nie stosuje się do mas ziemnych lub skalnych usuwanych albo przemieszczanych w związku z realizacją inwestycji, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzja o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenie robót budowlanych określają warunki i sposób ich zagospodarowania, a ich zastosowanie nie spowoduje przekroczeń wymaganych standardów jakości gleby i ziemi, o których mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy). Tym samym masy ziemne co do zasady nie stanowią odpadu - ale w pewnych okolicznościach znajdują wobec nich zastosowanie przepisy ustawy o odpadach. Zgodnie zatem z art. 2 ustawy o odpadach masa ziemna jest traktowana jak odpad m.in. gdy masa ta, jest usuwana (lub przemieszczana) w związku z realizacja inwestycji (lub z eksploatacja kopaliny), ale ani miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ani decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (obojętnie w jakiej formie), ani pozwolenie na budowę nie określiły warunków i sposobów jej zagospodarowania. 2. "usuwanie i przemieszczanie" mas ziemnych i skalnych należy wiązać z ich transportem (w dowolnej formie) poza miejsce pochodzenia. Przemieszczanie masy ziemnej w związku z realizacją inwestycji oznacza zatem jej pozbycie się z miejsca gdzie powstały w wyniku realizacji pewnego technicznego przedsięwzięcia do miejsca innego. Taki sposób zagospodarowania mas ziemnych mógłby być uznany za zgodny z prawem wyłącznie w sytuacji, gdyby nastąpiło określenie warunków i sposobu ich zagospodarowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub wskazanych wyżej typach decyzji. Bądź też jeżeli masy ziemne wykorzystane byłyby do utwardzenia powierzchni nieruchomości po uprzednim zgłoszeniu wykonywania robót tego typu właściwemu organowi. Nadto zaznaczyć należy, iż sposób gospodarowania tego typu "odpadami" nie jest uzależniony od ich ewentualnego zanieczyszczenia. 3. Jeśli nastąpiło przemieszczenie mas ziemnych w związku z realizacją jakiejś inwestycji nie decyduje także fakt w jaki sposób podmiot dokonujący takiego przemieszczenia je zagospodarował i w jakim celu ją tam przemieścił (np. rekultywacja, zatrzymanie wody) i czy posiada nawet decyzje odnoszące się do pewnego sposobu zagospodarowania nieruchomości na którym składowane są masy ziemne np. rekultywacji terenu. Masy ziemne które powstają w związku z realizacją jakiejś inwestycji winny być zagospodarowane w sposób dopuszczony przez prawo. W przypadku mas ziemnych lub skalnych powstających na skutek realizacji jakiejś inwestycji warunkiem wyłączającym je spod ustawy o odpadach jest istnienie odpowiednich zapisów w określonych dokumentach (np. decyzji o pozwoleniu na budowę), które wskazywały będą warunki i sposób zagospodarowania tych mas. W sytuacji nie spełnienia tego warunku stają się one odpadem. 4. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, co wynika z treści protokołu z rozprawy – oględzin nieruchomości z dnia 25.11.2009 roku oraz oświadczeń samych stron składanych w związku ze sprawą i czego co do zasady nie kwestionuje odwołujący się J. S., iż masa ziemna (ziemia oraz odpady betonowe pochodzące z remontów dróg i chodników) została przemieszczona z terenów inwestycji drogowych na teren jego nieruchomości, i na jego nieruchomości zdeponowana, za jego zgodą i wiedzą. Jak wskazano natomiast wyżej, czynności takie mogłyby być uznane za legalne w sytuacji ich zagospodarowania zgodnie ze sposobami przewidzianymi przez prawo. Skarżący nie przedstawił natomiast dokumentów potwierdzających dopełnienie przepisów prawa budowlanego i posiadanie decyzji (warunków zabudowy, pozwolenie na budowę, czy też dokonanie zgłoszenia robót nie wymagających decyzji administracyjnej) przewidujących wykorzystanie ziemi z inwestycji na cele rolnicze. Należy też zaznaczyć, iż działka nr "1" nie jest miejscem składowania i magazynowania odpadów. Zgodnie z ustawą (załącznik Nr 6 do wskazanej wyżej ustawy), składowanie odpadów jest jedną z dopuszczalnych form unieszkodliwiania odpadów, natomiast w art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy ustalono, że magazynowaniem odpadów jest ich czasowe przetrzymywanie lub gromadzenie przed transportem, odzyskiem lub unieszkodliwieniem. 5. Proces składowania wymaga uzyskania odpowiedniego zezwolenia na prowadzenie takiej działalności (art. 26 ustawy) i niewątpliwe skarżący nie posiada takiego zezwolenia. Natomiast na magazynowanie nie jest wymagane odrębne zezwolenie, co nie oznacza, iż czynność ta jest pozbawiona zupełnie regulacji prawnych. Określenie miejsca i sposobu magazynowania odpadów wymagane jest w zezwoleniach wymienionych w art. 63 ust. 6 ustawy o odpadach. Zatem zdeponowanie na działce nr "1" wydobytej ziemi i gruzu betonowego" pochodzącego z remontów drogowych spowodowało wydanie przez organ l instancji zaskarżonej obecnie decyzji. Kolegium nie widzi podstaw do jej zakwestionowania. 6. Aby zapewnić prawidłową realizację obowiązków ustawowych, ustawodawca starał się stworzyć mechanizm, który zapewniłby, że odpady będą trafiać tylko do podmiotów zamierzających dokonać ich odzysku lub unieszkodliwiania w sposób zgodny z prawem. Jest przy tym regułą, że powinny one posiadać na te czynności stosowne zezwolenie. Pierwszy posiadacz odpadów (wytwórca) i każdy następny może je przekazywać wyłącznie podmiotom, które posiadaj ą zezwolenie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł J.S. i zarzucił jej naruszenie: 1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: • art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy o odpadach, poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, na skutek przyjęcia, że materiały użyte przez Skarżącego do ułożenia pasa drogi (nasypu) na działce nr "1" były usuwane lub przemieszczane w związku z realizacją inwestycji lub prowadzeniem eksploatacji kopali, a także na przyjęciu, że materiały użyte do utwardzenia pasa drogi (nasypu) na tejże działce stanowią odpady w rozumieniu Ustawy o odpadach, a ponadto na błędnym uznaniu, iż Skarżący pozbywał się. zamierzał się pozbyć lub był zobowiązany do pozbycia się przedmiotowych materiałów, gdyż był tylko nabywcą przetworzonych materiałów, oraz na przyjęciu, że Skarżący jest władającym odpadami i następnie uznaniu, że w przedmiotowej sprawie winny mieć zastosowanie przepisu Ustawy o odpadach; 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: • art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., na skutek nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i w efekcie naruszenie zasady nakazującej przeprowadzenie postępowania w sposób pogłębiający zaufanie Skarżącego do organów Państwa. - i w oparciu o te zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l Instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l Instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że orzekające organy błędnie uznały, że w sprawie zastosowanie ma ustawa o odpadach. Bezsporne jest bowiem, że materiały, z których został wykonany nasyp na działce skarżącego, nie są odpadami w rozumieniu ustawy o odpadach. Aby natomiast stosować do nich ustawę o odpadach, musiały by one zostać uznane, za masy ziemne lub skalne, o których mowa w art.2 ust. 1 ustawy o odpadach, usuwane lub przemieszczane w związku z realizacją inwestycji lub prowadzeniem eksploatacji kopalin. Chodzi tu zatem o sytuacje, gdy w trakcie inwestycji powstaną pewne pozostałości, które trzeba usunąć. W tym przejawia się związek pomiędzy inwestycją, a usunięciem pozostałości po niej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywodzi, że przedmiotowe materiały pochodziły z remontów dróg i chodników i z tego powodu zastosowanie znajduje ustawa o odpadach. Jest to oczywiste nieporozumienie. Byłoby tak bowiem wówczas, gdyby to skarżący prowadził inwestycję remontów dróg i chodników, powodującą pozostawienie odpadów (mas ziemnych) wymagających usunięcia. Wówczas można byłoby zasadnie mówić o usuwaniu lub przemieszczaniu w związku z realizacją inwestycji. Tymczasem jest bezsporne, że skarżący żadnej inwestycji budowy dróg i chodników nie prowadził i w efekcie w ogóle nie spoczywała na nim odpowiedzialność za składowanie odpadów (mas ziemnych). Skarżący po prostu zakupił przedmiotowe materiały od podmiotów trzecich, zajmujących się przetwarzaniem odpadów pochodzących z budowy dróg i chodników, a to celem utwardzenia pasa (nasypu) drogi na swojej działce "1". A zatem wykorzystanie tych materiałów w powyższym celu oraz ich przemieszczenie pozostawało bez żadnego związku z realizacją inwestycji budowy dróg lub chodników. Treść zaskarżonych decyzji w istocie nakłada na konsumenta zakupującego materiały u osób trzecich obowiązek badania, czy aby przypadkiem materiały te nie stanowią odpadów lub mas ziemnych, do których stosuje się ustawę o odpadach. W niniejszej sprawie skarżący pismem z dnia 30.11.2009 roku zgłosił w Urzędzie Miasta [...] zamiar wykonywania przedmiotowych robót polegających na utwardzeniu części działki nr "1", wskazując zakres i sposób wykonania tych prac. Urząd Miasta [...] Wydział Architektury i Urbanistyki nie wniósł sprzeciwu w tym zakresie, o czym świadczy zaświadczenie z dnia 27 stycznia 2010 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 póz. 1269 z póź.zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem więc dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W myśl zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1270 z późn.zm. zwaną dalej w skrócie p.o.p.s.a ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku: - uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" p.o.p.s.a.), - rozstrzygnięcia dotkniętego wadą uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), - wystąpienia wad postępowania, jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy lit. "c"). Przedmiotem sprawy niniejszej jest kontrola decyzji Kolegium utrzymującej w mocy decyzję nakazującą skarżącemu usunięcie zgromadzonych odpadów, pochodzących z remontu infrastruktury drogowej. Skarżący stoi na stanowisku, że decyzje naruszają prawo materialne i procesowe. Zarzut prawa procesowego ma polegać na nie wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy i w efekcie naruszenie zasady nakazującej przeprowadzenie postępowania w sposób pogłębiający zaufanie skarżącego do organów Państwa. Nie można podzielić tego zarzutu. W zasadzie okoliczności sprawy - istotne dla jej rozstrzygnięcia -są niesporne między stronami. Podniesiony w skardze zarzut iż skarżący pismem z dnia 30.11.2009 roku zgłosił w Urzędzie Miasta [...] zamiar wykonywania przedmiotowych robót polegających na utwardzeniu części działki i brak sprzeciwu ze strony organu administracji architektoniczno-budowlanej - wykazany stosownymi dokumentami przedłożonymi na rozprawie sądowej w dniu 7.12.2010 r., nie może prowadzić do uwzględnienia skargi. Potrzeba rozważenia tego zarzutu miałaby rację bytu tylko wtedy gdyby skarżący przed wykonaniem utwardzenia zamiar taki zgłosił organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Tymczasem skarżący uczynił to już po wykonaniu robót o czym świadczy treść protokołu rozprawy administracyjnej z dnia 25.11.2009 r. Już w tym dniu stwierdzono wykonanie robót podniesienia i utwardzenia części nieruchomości przy wykorzystaniu ziemi i gruzu betonowego. Tak więc roboty co najmniej w dniu 25.11.2009 r., były już wykonane -przeto zgłoszenie zamiaru ich wykonania w dniu 30.11.2009 r., nie ma żadnego znaczenia prawnego dla oceny stanu faktycznego. Nie można podzielić zarzutu skargi co do naruszenia prawa materialnego. W ocenie skarżącego użyty przez niego "materiał" nie miał charakteru odpadu w rozumieniu ustawy o odpadach bowiem to nie skarżący "usuwał" czy "przemieszczał" ten materiał w związku z realizacją inwestycji i nie może być uznany za "władającego odpadem". Taka sytuacja miałaby miejsce tylko wtedy "gdyby to skarżący prowadził inwestycję remontów dróg i chodników, powodującą pozostawienie odpadów (mas ziemnych) wymagających usunięcia. Wówczas można byłoby zasadnie mówić o usuwaniu lub przemieszczaniu w związku z realizacją inwestycji. Tymczasem jest bezsporne, że skarżący żadnej inwestycji budowy dróg i chodników nie prowadził i w efekcie w ogóle nie spoczywała na nim odpowiedzialność za składowanie odpadów (mas ziemnych)". Sąd nie podziela tego rozumowania. Ustawa o odpadach upoważnia Prezydenta m. [...] do nakazania posiadaczowi odpadów ich usunięcia (art. 34 ustawy o odpadach). Jednocześnie ustawa ta zawiera legalną definicję "posiadacza odpadów" - którym jest każdy kto faktycznie włada odpadami (wytwórcę odpadów, inną osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną), z wyłączeniem prowadzącego działalność w zakresie transportu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości (art.3.ust.3 pkt.13 ustawy o odpadach). Jest poza sporem, że skarżący nie prowadzi działalności w zakresie transportu odpadów. Jest także poza sporem, że skarżący nabył "materiał" dla utwardzenia powierzchni i tym materiałem "utwardził" nieruchomość. Jest on więc tym podmiotem do którego może być skierowana decyzja o której mowa w art. 34 ust.1 ustawy o odpadach. Sąd w całości podziela pogląd Kolegium co do możliwości zastosowania ustawy do opisywanego w sprawie "materiału" którego substancji i struktury skarżący nie kwestionuje. Wydane na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27.09.2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U.nr.112 poz.1206) - odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej (włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych) zalicza do 17 grupy ( zob. § 2 pkt. 17 cyt. rozporządzenia). Zwrócić trzeba uwagę, że w skład tego materiału wchodził "gruz asfaltowy" - co w odwołaniu przyznał sam skarżący twierdząc, że ten "gruz asfaltowy" usunął na polecenie Straży Miejskiej. Kolegium trafnie podnosi, że skarżący tego swego twierdzenia w żaden sposób nie udowadnia. Tym samym zarzut skargi, że do użytego przez skarżącego "materiału" ustawa o odpadach nie ma zastosowania należy uznać za chybiony. Nawet gdyby przyjąć, że mamy do czynienia z odpadem kodu 17, to zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. Nr 49, poz. 356) - odpady kodu 17 mogą być wykorzystywane, do utwardzania powierzchni terenów, do których posiadacz ma tytuł prawny, ale pod warunkami wynikającymi z treści przepisów tego rozporządzenia i zapisów ustawy o odpadach. Warunki te nie zostały dotrzymane. Twierdzenie skargi, że skarżący zakupił przedmiotowe materiały od podmiotów trzecich, zajmujących się przetwarzaniem odpadów pochodzących z budowy dróg i chodników, pozostaje tylko twierdzeniem nie popartym żadnym dowodem. Sąd nie będąc związany granicami skargi zbadał sprawę w pełnym aspekcie jej zgodności z prawem. W sprawie wyłania się zagadnienie zbiegu możliwości rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o dwie ustawy. Pierwszą- ustawę o odpadach i drugą- ustawę Prawo Budowlane z 1994 r. (tj. Dz.U. z 2006 r. nr 156 poz. 1118 z późn.zm.). W sprawie Prezydent Miasta [...] swoje rozstrzygniecie oparł na przepisach ustawy o odpadach, ustalony stan faktyczny dawał także podstawę do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o przepisy ustawy Prawa Budowlanego z 1994 r., wszak nie może budzić wątpliwości, że tego rodzaju roboty budowlane jakie wykonał skarżący wymagały co najmniej zgłoszenia o którym mowa w art. 30 ust.1 pkt. 2 w związku z art. 29 ust.2 pkt. 5 Prawa Budowlanego z 1994 r. Dokonane przez skarżącego zgłoszenie nie miało żadnego znaczenia prawnego o czym powiedziano wyżej. Taki zbieg przepisów nie daje pierwszeństwa żadnej z wyżej wskazanych ustaw, a zastosowanie przez orzekające organy przepisów ustawy o odpadach nie może być traktowane jako naruszenie prawa. Można zaobserwować tendencję wykorzystywania różnego rodzaju "materiałów" -bez badania ich substancji i struktury - do utwardzania szlaków drożnych. Tego rodzaju działania musza się spotkać z reakcją organów i sprawa niniejsza jest tego przejawem. W tym stanie rzeczy skoro kontrola sądowa nie wykazała aby zaskarżona decyzja czy poprzedzająca ją decyzja organu l instancji naruszały prawo na podstawie art. 151 p.o.p.s.a należało orzec jak sentencji.