II SA/Kr 1164/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 30 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. i H. S. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego postanawia: oddalić wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. T. S. i H. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. z dnia 15 czerwca 2018 r., znak: [...], którą organ II instancji uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia 29 grudnia 2017 r. i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) nałożył na inwestorów budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce ewid. nr [...] w M. tj.: T. i H. S. obowiązek sporządzenia i przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w M. projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce ewid. nr [...] w M., w terminie do dnia 30 czerwca 2019 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na jego uzasadnienie wskazano, że nałożenie obowiązku przygotowania projektu budowlanego zamiennego budynku jednorodzinnego na działce nr [...] w M. może spowodować wyrządzenie skarżącym znacznej szkody. W chwili obecnie przygotowanie dokumentacji przekracza ich możliwości zarobkowe. Skarżący podkreślili, że w skardze zawarto szereg merytorycznych zarzutów odnośnie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302- zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej jako "CBOSA"), "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że skarżący nie wykazali w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, to wnioskodawca, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. postanowienie NSA z 12 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14). Argumentacja przedstawiona we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ogranicza się do lakonicznego twierdzenia, że przygotowanie dokumentacji przekracza możliwości zarobkowe skarżących. Powyższa okoliczność nie została w żadnym stopniu uprawdopodobniona. Sąd nie posiada wiedzy co do sytuacji materialnej skarżących, wiadomo jedynie, że skarżący nie wnosili o zwolnienie od kosztów sądowych, a w sprawie są reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Należy również zwrócić uwagę, że organ II instancji zakreślił termin do przedłożenia dokumentacji projektowej do dnia 30 czerwca 2019 r., tymczasem sprawa winna zostać rozpoznana na rozprawie wyznaczonej w dniu 10 grudnia 2018 r. Ze wskazanych powyżej powodów Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.