II SA/Kr 1167/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Piotr Fronc Protokolant: starszy referent sądowy Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi P. Sp.j. z siedzibą w D. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 17 czerwca 2024 r. znak: WI-I.7840.7.8.2024.BS w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. Postępowanie wszczęte wnioskiem z 26 lipca 2023 r. Starosta Krakowski zakończył decyzją nr AB.V.1.1194.2023 z 11 grudnia 2023 r., znak: AB.V.6740.1.241.2023.AD, zatwierdzając projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielając pozwolenia na budowę dla inwestycji: Budowa stacji paliw oraz LPG wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na dz. nr [...],[...] w m. L. , gm. K. – L. . Od ww. decyzji odwołanie złożyła P. sp.j. z siedzibą w D. , nie uznana za stronę postępowania przez organ I instancji. Odwołująca, zarzucając naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz.U. 2021.2351 ze zmianami) - zwanej dalej Pb i art. 10 kpa poprzez pominięcie skarżącej jako strony postępowania i tym samym uniemożliwienie jej czynnego udziału w tym postępowaniu, wywodzi swój przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji z uwagi na własność działki nr [...] w K. oraz działek nr [...] i [...] w L. , podkreślając, że działka o nr [...] znajduje się zaledwie 26 m od działek inwestora. Na ww. działkach prowadzona jest działalność gospodarcza. Przedmiotem inwestycji jest natomiast budowa obiektów (stacji paliw oraz LPG wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną) znacząco oddziaływujących na duży obszar znajdujący się w sąsiedztwie i to nie tylko w znaczeniu środowiskowym, czy wodnoprawnym. Oczywistym jest więc, że przedmiotowe przedsięwzięcie na działkach [...], [...], z uwagi na charakter, lokalizację, projektowany sposób zagospodarowania terenu oddziaływać będzie na nieruchomości sąsiednie w szerokim tego słowa znaczeniu. Już sama ta okoliczność jest wystarczająca do przyjęcia, że skarżącej przysługuje przymiot strony. W dalszej części odwołania podniesiono szereg kwestii dotyczących nieprawidłowości prowadzonego przez Starostę postępowania poprzedzającego wydanie skarżonej decyzji, tj. - brak uwzględnienia przez organ I instancji, że projektowana stacja paliw stanowi jedynie element większej inwestycji: parku handlowego, której część objęta jest ostateczną decyzją Starosty Krakowskiego o pozwoleniu na budowę z 25 kwietnia 2023 r., znak: AB.V.1.403.2023 oraz, że inwestycja jako całość będzie wpływała na znacznie większy obszar niż przyjął to Starosta w poszczególnych postępowaniach; - pominięcie przez Starostę faktu, że sama decyzja środowiskowa dołączona do wniosku o pozwolenie na budowę jest przedmiotem postępowania nadzwyczajnego (wniosek o wznowienie postępowania), albowiem zawiera wiele wad, które w ocenie skarżącej powodują jej wadliwość; - zakwestionowano zgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy K. – L. w zakresie możliwości realizacji stacji paliw w terenie MU1, w którym zlokalizowany jest teren inwestycji. Wojewoda Małopolski decyzją z 17 czerwca 2024 r. Znak sprawy: WI-I.7840.7.8.2024.BS, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa i art. 82 ust. 3 Pb, umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu podano, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest budowa stacji paliw oraz LPG wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na dz. nr [...],[...] w m. L. , gm. K. – L. , w skład której wchodzą: budynek stacji paliw, wiata naddystrybutorowa, nawierzchnie drogowe (drogi wewnętrzne, miejsca parkingowe, ciągi piesze, szczelne nawierzchnie w obrębie stanowisk tankowania), nowe urządzenia i instalacje infrastruktury technicznej: wodociągowej wraz ze zbiornikiem zapasu wody do celów ppoż., elektrycznej, kanalizacyjnej wraz ze zbiornikiem bezodpływowym, kanalizacyjnej deszczowej wraz ze zbiornikiem retencyjnym, technologicznej ze zbiornikami paliw i AdBlue (podziemny magazynowy dwukomorowy 40 mł i 10 mł), paliw (podziemny magazynowy trzykomorowy 8, 17 i 25 mł), ciśnieniowy podziemny gazu propan butan o pojemności 10 mł, trzy odmierzacze wieloproduktowe, dwustronne, odmierzacz gazu dwustronny, odmierzacz płynu AdBlue dwustronny, kontener na butle z gazem i elementy małej architektury: witacz, pylon cenowy. Teren inwestycji zlokalizowany jest przy zbiegu ulic Św. K. J. i ul. J. . Dostępność komunikacyjna terenu inwestycji odbywać się będzie poprzez istniejący zjazd z ulicy Św. K. J.. Na terenie inwestycji znajdują się obiekty kolidujące z planowanym zamierzeniem: dwa budynki gospodarcze, budynek mieszkalny wraz ze studnią wody i instalacją zewnętrzną wody, których rozbiórka realizowana będzie w oparciu o przyjęte zgłoszenie z 25 maja 2023 r. znak: AB-III-W.6743.3.34.2023, a także fragmenty sieci wodociągowej oraz gazowej, na przebudowę których inwestor uzyskał stosowne uzgodnienia od zarządców sieci warunki techniczne. Teren inwestycji zlokalizowany jest w obszarze objętym ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Nr XLII/327/2018 Rady Gminy K. - L. z dnia 12.07.2018 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy K. – L. (Dz.Urz.Woj.Małop.2018.5279 ze zmianami), zwanego dalej MPZP, w terenach zabudowy mieszkalno-usługowej, oznaczonych na rysunku planu symbolem MU1 oraz częściowo (niewielki fragment działki nr [...], na której nie przewiduje się realizacji żadnych obiektów) w terenie komunikacji drogowej, oznaczonej symbolem KDZ. Zgodnie z § 30 ustaleń MPZP przeznaczeniem podstawowym terenów MU1 jest zabudowa mieszkaniowo - usługowa, dopuszczalnym zaś zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa usługowa oraz związana z wytwórczością i rzemiosłem oraz usługi publiczne. Na terenie inwestycji zaprojektowano zabudowę usługową - stację paliw, która mieści się w kategorii zabudowy usługowej. Plan określając, jaka zabudowa może być realizowana na tym terenie nie ogranicza zakresu usług, jakie mogą być realizowane - poza usługami związanymi z wytwórczością i rzemiosłem. Spójnik "oraz" wskazuje jednoznacznie, że obok zabudowy związanej z wytwórczością i rzemiosłem, może być lokowana na tym terenie szeroko pojęta zabudowa usługowa - w granicach i na zasadach określonych planem. W związku z powyższym stwierdzono, iż planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami MPZP w tym zakresie. Jak wynika z akt sprawy, obszar oddziaływania inwestycji określony w projekcie zagospodarowania terenu przez projektanta, zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jednolity - Dz.U.2022.1679 – zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie projektu) obejmuje działki, na których jest ona realizowana: [...] i [...], działki nr [...], [...], których właścicielem jest Inwestor oraz działki nr [...], [...] [...] w K. . Organ pierwszej instancji, w toku prowadzonego postępowania, potwierdził prawidłowość ustaleń autora projektu zagospodarowania w zakresie obszaru oddziaływania inwestycji i na tej podstawie określił krąg stron upoważnionych do udziału w niniejszym postępowaniu. Status strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę wynika wprost z przepisu art. 28 ust. 2 Pb. Prawo wniesienia odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę przysługuje jedynie stronom postępowania, w rozumieniu ww. art. 28 ust. 2 Pb. Obszar oddziaływania planowanej inwestycji, określony przez organ I instancji w badanej decyzji, nie obejmował działki nr [...], będącej w posiadaniu wnioskodawcy. Czyli Starosta Krakowski nie znalazł przepisu prawa, w świetle którego doszłoby do ograniczenia możliwości zabudowy działki nr [...] w związku z inwestycją, której projekt budowlany był badany w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Takie stanowisko zostało szeroko uzasadnione przez ten organ w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, w piśmie z 4 października 2023 r. znak AB-V.6740.1.241.2023.AD, stanowiącym odmowną odpowiedź na złożony przez spółkę P. wniosek o uznanie za stronę prowadzonego postępowania. W odwołaniu nie wskazano, jakie konkretnie ograniczenia w zabudowie nieruchomości nr [...] wprowadza realizacja planowanej przez inwestora inwestycji, zwłaszcza, że jak wynika z mapy do celów projektowych, działka ta nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji i jest od niego oddzielona obszernym rondem – węzłem łączącym ulice Ja. i Św. K. J.. Samo położenie nieruchomości w sąsiedztwie nieruchomości, na której realizowana będzie inwestycja, bez wskazania konkretnych podstaw prawnych ograniczenia zagospodarowania terenu skarżących lub naruszenia ich praw nie może przesądzać o przyznaniu statusu strony postępowania. Niezbędnym jest wykazanie, że cechy i parametry spornej inwestycji powodują, że oddziałuje ona na nieruchomość skarżących w taki sposób, iż kształtować będzie potencjalny sposób jej zagospodarowania (por. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 28 lipca 2023 r, sygn. akt II SA/Kr 416/23.). Nie jest wystarczające przekonanie odwołującej, że przedsięwzięcie realizowane na działkach [...], [...] "z uwagi na charakter, lokalizację, projektowany sposób zagospodarowania terenu oddziaływać będzie na nieruchomości sąsiednie w szerokim tego słowa znaczeniu". W obszernym uzasadnieniu odwołania skarżący nie wykazał powodu, dla którego na wstępie powołał się na własność, oprócz działki nr [...] w K. także na własność działek nr [...] i [...] w L. . Analiza mapy (geoportal, Sip mapy) wykazała, że działki te znajdują się w odległości ponad jednego kilometra od terenu inwestycji, zatem uznano, że projektowana inwestycja nie ma i nie może mieć wpływu na sposób zagospodarowania tych nieruchomości. Z uwagi na charakter planowanej inwestycji, na podanych wyżej działkach Odwołującej Spółki znajduje się Stacja Paliw Orlen, myjnia samochodowa, sklep spożywczy oraz ‘king auto spa’ ("zajmujący się kompleksową pielęgnacja samochodów") oraz restauracja. Można jedynie domniemywać, że wskazując te działki odwołująca spółka nawiązywała do potencjalnych strat finansowych związanych z powstaniem, stosunkowo niedaleko, konkurencyjnej stacji paliw. W niniejszej sprawie dokumentacja projektowa, zatwierdzona skarżoną decyzją zawiera szczegółową analizę zakresu oddziaływania inwestycji (karty nr [...] pkt 8 części opisowej projektu zagospodarowania terenu) sporządzoną w oparciu o obowiązujące w dacie jej przygotowania akty prawne w tym: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity - Dz.U.2022.1225. ze zmianami) oraz Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekobieżne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (tekst jednolity - Dz.U.243.2063 ze zmianami), zastąpione, z racji utraty jego mocy obowiązującej przepisami Rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 24 lipca 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, bazy i stacje gazu płynnego, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, przewidującego analogiczne warunki techniczne istotne dla niniejszej sprawy. Ponadto obszar oddziaływania inwestycji został przedstawiony graficznie (rysunek nr 1.1 03). W zakresie lokalizacji wszystkich obiektów budowlanych objętych zakresem niniejszej inwestycji, w tym w szczególności projektowanego budynku stacji paliw analiza wykazała, że w świetle przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny w odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§12, 13, 19, 23, 36, 40, 60 oraz 271-273) projektowana inwestycja nie ma wpływu na ograniczenie możliwości zabudowy nieruchomości zlokalizowanych w sąsiedztwie inwestycji. Budynek stacji paliw, dla którego zasięg przesłaniania, równy wysokości okapu tego budynku wynosi 4,40 m, zlokalizowany jest w odległości 9,5 m od granicy z działką drogową nr [...] i w odległości 35 m od granicy z działkami nr [...] i [...], zabudowanymi budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, zatem obiekt ten w powyższym zakresie nie oddziałuje na działki sąsiednie. Lokalizacja projektowanych obiektów spełnia również wszelkie wymagania z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe (§ 271 ust. 1 rozporządzenia – zakres wymaganej minimalnej odległości 8 m pomiędzy ścianami zewnętrznymi budynków niebędących ścianami oddzielenia pożarowego, a mających na powierzchni większej niż 65 % klasę odporności ogniowej (E) mieści się w całości na działkach inwestora). Ponadto stwierdzono, że zaprojektowane miejsce gromadzenia odpadów stałych, oraz lokalizacja pokryw i wylotów wentylacji zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, znajdują się w odległościach pozwalających na potwierdzenie braku ewentualnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Natomiast w związku z realizacją instalacji technologii paliw, inwestycja będzie oddziaływać na tereny sąsiednie. W projekcie zagospodarowania przedstawione zostały odległości od odmierzacza paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego stacji paliw płynnych (zgodnie § 98 ust. 1 ww. Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych), strefy zagrożenia wybuchem zostały podane zgodnie z załącznikiem do ww. Rozporządzenia, określającym minimalne wymiary stref zagrożenia wybuchem dla urządzeń technologicznych. Odległości magazynu butli z gazem płynnym do 440 kg, odmierzacza gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz podziemnego zbiornika gazu płynnego zostały ustalone zgodnie z § 124 ust. 2 pkt 3 ww. Rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem oraz z § 124 ust. 1 pkt 1-5, zarówno podziemny zbiornik gazu płynnego, odmierzacz tego gazu oraz kontener na butle z gazem mogą być usytuowane w odległości zmniejszonej o połowę, nie mniejszej niż: 1) 5m - od budynku stacji paliw płynnych; 5m - od miejsc postojowych dla pojazdów samochodowych oraz od granicy działki tub krawędzi jezdni, jeżeli przepisy o drogach publicznych nie stanowią inaczej; 2) 15m - od budynków mieszkalnych jednorodzinnych; 3) 30m - od obiektów użyteczności publicznej oraz budynków mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego; 4) 10m - od innych budynków niż wymienione w pkt 3 i 4; Zaproponowane rozwiązania projektowe o zostały potwierdzone przez zaopiniowanie projektu poprzez rzeczoznawcę do spraw p.poż. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że obszar ograniczonego zainwestowania występuje na terenach sąsiednich w zakresie: - lokalizacji budynków o konstrukcji palnej w odległości 20m odległości od odmierzaczy paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego stacji paliw płynnych - dz. nr [...],[...],[...],[...]. - lokalizacji budynków użyteczności publicznej oraz budynków mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego w odległości 30m od odmierzacza gazu - dz. nr [...],[...],[...] Objęte tym obszarem działki zostały prawidłowo włączone do obszaru oddziaływania inwestycji, a ich właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy zaproszeni do udziału w niniejszym postępowaniu. Skarżąca spółka uzasadniając fakt, że jej działka mieści się w obszarze oddziaływania obiektu, wskazuje, że jest ona położona zaledwie 26 metrów od działek inwestora. Odległość ta - liczona od granic każdej z działek - nie jest wystarczająca dla uznania działki za położoną w obszarze ograniczonego zainwestowania. W świetle przytoczonych przepisów obszar oddziaływania obiektu wyznacza się między innymi z uwzględnieniem odległości w jakiej mają być usytuowane projektowane na terenie inwestycji urządzenia (wymienione w rozporządzeniu). W powyższej analizie uwzględniono, że działki znajdujące się w sąsiedztwie planowanej inwestycji zlokalizowane są w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz usług, oznaczonym na rysunku planu symbolem "MN1", "MU1", "U", "KDZ", "KDG" dla którego to terenu ustalenia dotyczące przeznaczenia terenu wraz z ogólnymi warunkami jego zagospodarowania i kształtowania zabudowy zostały określone odpowiednio w § 28, § 30, § 32, § 49 oraz w rozdziale II MPZP. Wyznaczając obszar oddziaływania zaprojektowanych obiektów uwzględniono usytuowanie tych obiektów w odniesieniu do działek sąsiednich, ich funkcję, przeznaczenie a także możliwy sposób zabudowy terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji na podstawie obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na powyższe organ uznał, że brak jest podstaw do uznania, że inwestycja ogranicza zabudowę działki nr [...] w K. , a także zabudowę działek nr [...] i [...] w L. , zatem brak jest przesłanek do uznania wnioskującej za stronę postępowania w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę, a zebrane dowody nie dają podstaw do wnioskowania, że istnieje prawdopodobieństwo popełnienia błędu w toku postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przez organ I instancji, poprzez pominięcie wnioskującej jako strony tego postępowania. Jak wynika z analizy obszaru oddziaływania dla niniejszej inwestycji (czy jak podaje odwołująca jednego z etapów inwestycji) objęcie wnioskiem całości inwestycji także nie spowodowałoby objęcia zakresem jej oddziaływania nieruchomości nr [...] należącej do skarżącej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył odwołujący, zarzucając naruszenie: • art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. przez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; • art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. przez błędną ich wykładnię skutkującą nieuprawnionym uznaniem, iż była podstawa do umorzenia postępowania przez Wojewodę; • art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. przez ich błędną interpretację skutkującą brakiem uznania Skarżącej za stronę postępowania i przyjęcie, iż nieruchomość zabudowana obiektem użyteczności publicznej sąsiadująca z nieruchomością, na której ma powstać ww. stacja paliw i LPG nie znajduje się w obszarze oddziaływania, choć istnieje konkretny przepis prawa (m.in. § 124 niżej powołanego rozporządzenia) wprowadzający ograniczenia zabudowy terenów sąsiadujących, który to przepis został naruszony w postępowaniu przed organami obu instancji; • § 98 i § 124 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie przez ich faktyczne pominięcie, a w konsekwencji uznanie przez organy, iż Skarżąca nie ma prawa oczekiwać/żądać, iż zostanie zachowana odległość 60 m od odmierzacza gazu do prowadzonego przez nią obiektu o przeznaczeniu użyteczności publicznej, a także; • art. 140 w zw. art. 144 k.c. przez ich pominięcie, a wskutek tego pominięcia uznanie, że działka należąca do Skarżącej (nr [...] w K. ) nie leży w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a w konsekwencji uznanie, że Skarżąca nie może być stroną postępowania dotyczącego ww. pozwolenia na budowę, tymczasem do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. należą także przepisy ww. wymienionego rozporządzenia i Kodeksu cywilnego; • art. 28 k.p.a. przez jego pominięcie, pomimo tego, że krąg podmiotów uznawanych za strony powinien zostać ustalony również na podstawie art. 28 k.p.a., subsydiarnego wobec art. 28 ust. 2 p.b., z uwagi na to, że wzajemna relacja obu regulacji jest tego rodzaju, że przepis art. 28 ust. 2 p.b. ma charakter zawężający, ale nie sprawia, że przepis art. 28 k.p.a. nie ma zastosowania w zakresie ustalania stron postępowania w sprawie postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę; • art. 33 ust. 1 p.b. przez jego błędną interpretację i uznanie, że ww. decyzja Starosty Krakowskiego z dnia 11 grudnia 2023 roku obejmuje całe zamierzenie budowlane i w związku z tym obszar oddziaływania winien być analizowany w stosunku jedynie do planowanej stacji paliw i LPG w oderwaniu od pozostałych części inwestycji, które mają być realizowane w ramach tego samego procesu inwestycyjnego (m.in. galerii handlowej i dużego parkingu). Podkreślono w uzasadnieniu, iż - obszar oddziaływania planowanej inwestycji został wyznaczony błędnie (nie wzięto pod uwagę w szczególności stref wybuchu i warunków przeciwpożarowych związanych z budową stacji paliw i LPG z uwzględnieniem faktu, że Skarżąca jest właścicielem działki, na której jest posadowiony dużej wielkości budynek użyteczności publicznej, na który strefy wybuchu stacji paliw oddziaływują); - sprzeczność ww. inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; niedozwolone etapowanie inwestycji (które ma również wpływ na ustalenie stron postępowania); brak stosownego zjazdu i dojazdu do planowanej inwestycji; - nieprawidłową decyzję środowiskową (Inwestor został zwolniony z przygotowania pełnego raportu oddziaływania na środowisko). Planowana budowa stacji paliw i LPG realnie zagraża bezpieczeństwu osób korzystających z obiektów już istniejących - w tym już istniejącego obiektu użyteczności publicznej - a decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana przede wszystkim z naruszeniem przepisów bezpieczeństwa, które organy błędnie wykładają (zakładając, że zostały przeanalizowane przez organy). Starosta wskazuje na dwa akty prawne, które wg. niego będą miały wpływ na teren wyznaczony w otoczeniu obiektu - są nimi: (a) rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - wskazane w nim: § 36 (odległość urządzeń sanitarno - gospodarczych) oraz § 271 (usytuowanie budynku z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe); oraz (b) rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, tj. § 98 i § 124, z których to przepisów ma wynikać obszar oddziaływania projektowanych obiektów o największym zasięgu. Istotnym jest, że Starosta zastosował błędne rozporządzenie Ministra Gospodarki z 2005 roku, albowiem rozporządzenie z 2005 roku obowiąz5wało jedynie do 8 września 2023 roku. Natomiast od 9 września 2023 roku obowiązywało już rozporządzenie z dnia 24 lipca 2023 Ministra Klimatu i Środowiska w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, bazy i stacje gazu płynnego, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, które zastąpiło rozporządzenie z 2005 roku. Zatem do zaskarżonej decyzji z dnia 11 grudnia 2023 roku miało zastosowanie aktualnie obowiązujące rozporządzenie z 9 września 2023 roku. Jednakże z uwagi na to, że numeracja jednostek redakcyjnych i ich treść regulująca te kwestie w obu rozporządzeniach są zasadniczo te same, to zarzuty skargi koncentrują się na przywołanym przez Starostę rozporządzeniu z 2005 roku. Przyjmując zatem kryteria wyznaczania obszaru oddziaływania na podstawie rozporządzenia z 2005 roku, to nakazują one obowiązek uznania za strony postępowania znacznie szerszego kręgu - w tym Skarżącej. Punktem wyjścia dla rozważań o istnieniu interesu prawnego powinna być analiza § 124 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki z 2005 roku. Rozporządzenie to ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa dla obiektów w nim wskazanych oraz ludzi w tych obiektach przebywających. Tym samym, skoro na działce Skarżącej (5/2) znajduje się obiekt użyteczności publicznej (co wydaje się bezsporne), to należy zachować przynajmniej odległość 60 m od odmierzacza gazu do tego budynku. Jeżeli zatem odmierzacz gazu ma być posadowiony przynajmniej 60 m od innych obiektów użyteczności publicznej, to już tylko z tego powodu Skarżąca winna być uznana za stronę postępowania. Nie ma w tej sytuacji żadnego znaczenia, że działki inwestycje od działki Skarżącej oddziela droga publiczna. Istotnym są jedynie odległości działki inwestycyjnej od działki, co do której powstają ograniczenia w zabudowie. W przypadku przepisów regulujących zasady bezpieczeństwa jakim bezsprzecznie jest § 124 ww. rozporządzenia analizować należy charakter obiektów budowlanych, a nie to, czy działka znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie i czy jest oddzielona drogą, czy też innym rozgraniczeniem geodezyjnym. Zresztą jak wskazano wyżej - Staroście nie przeszkadzało uznać działek dalej położonych (niż działka Skarżącej) i nie w bezpośrednim sąsiedztwie za obszar, na który będzie wpływać planowana inwestycja - mowa tu o dz. [...] i [...]. Organy obu instancji (Starosta jedynie ww. rozporządzenie wymienia, a Wojewoda nawet nie odniósł się do wywodu w tym zakresie zawartego w odwołaniu) nie wskazują w ogóle, jakie odległości należy zachować w przypadku posadowienia obiektu użyteczności publicznej w stosunku do stacji paliw. Nie chcą zauważyć nawet, że takie obiekty w sąsiedztwie planowanej inwestycji istnieją, a w konsekwencji, że przepisy obowiązujące nakładają szczególne obowiązki na inwestora obiektu o takiej funkcji. Kryteria określone w zastosowanym ww. rozporządzeniu z 2005 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw wskazują na to, że obszar oddziaływania dotyczący odmierzaczy gazu na stanowisku tankowania pojazdów wynosi 60 m od działek, gdzie znajdują się obiekty użyteczności publicznej (§ 124 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia z 2005 roku), a jak wskazano wyżej obiekt użyteczności publicznej Skarżącej usytuowany na działce nr [...] w K. znajduje się w znacznie mniejszej odległości. Obiekt użyteczności publicznej Skarżącej o nieograniczonej dostępności, który musi być na bieżąco modernizowany i ma być rozbudowany i przebudowany będzie musiał w tej sytuacji być rozebrany, albowiem powstanie stacji paliw i LPG w niedozwolonej odległości, co spowoduje, że jedna z podstawowych zasad budowy tego typu obiektów - zasada bezpieczeństwa (która jest priorytetowa - nie zostanie spełniona. Trudno nie zauważyć (nie uznać) w tej sytuacji interesu prawnego Skarżącej do występowania w przedmiotowej sprawie. Ponadto w decyzji brak jest analizy dotyczącej stref zagrożeń wybuchem, co powinno się znaleźć z uwagi na treść § 98 ust. 1 ww. rozporządzenia z 2005 roku oraz stref bezpieczeństwa pożarowego wyrażających się koniecznością zachowania minimalnych odległości między zbiornikiem magazynującym paliwa i innymi urządzeniami, a budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Starosta (a następnie Wojewoda) całkowicie zaniechał sprawdzenia, czy projektowana lokalizacja inwestycji, tj. projektowane zagospodarowanie działek nr [...] i [...], spełnia wymogi techniczno-budowane określone wskazanymi strefami bezpieczeństwa. Organy nie wypowiedziały się ani w kwestii tego, czy zachowane są odległości instalacji stacji paliw i LPG od budynków na działkach sąsiednich oraz nie przedstawiły oceny tych ustaleń, ani wynikających z nich konsekwencji dla załatwienia niniejszej sprawy. W szczególności nie uwzględniły, że w obszarze oddziaływania znajdują się budynki użyteczności publicznej. W tym budynek Skarżącej na dz. [...] w K. przeznaczony na pobyt powyżej 100 osób, a to skutkuje tym. że strefa bezpieczeństwa pożarowego wynosi przynajmniej 60 m. Również galeria handlowa, co do której wydano decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia 25 kwietnia 2023 roku dla tego samego inwestora i m.in. na tych samych działkach, na których ma być realizowana ww. stacja paliw i LPG, również należy do obiektów użyteczności publicznej i znajduje się w strefie, o której mowa w § 98 i 124 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że odległość pomiędzy dystrybutorem paliw i dystrybutorem LPG od budynku galerii handlowej wynosi - na co wprost wskazują obliczenia projektanta - około 47 m. Powoduje to. że dystrybutor LPG jest położony o 13 m za blisko mającej powstać galerii handlowej, co do której jak wskazano wyżej, w obrocie prawnym jest już ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Ponadto z rysunków zatwierdzonych kwestionowaną decyzją wynika, że nie tylko obiekty użyteczności publicznej znajdować się mają w niedozwolonych odległościach od planowanej stacji paliw i LPG, ale również budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Z rysunków wynika, że dystrybutor LPG od najbliższych domów jednorodzinnych znajduje się w odległości około 17-18 m, a odległość zgodnie z § 124 ust. 1 pkt 3 winna wynosić co najmniej 30 m, a w przypadku dystrybutora paliw 20 m. Odległość natomiast dystrybutora LPG od budynku stacji paliw wynosi 7,9 m , a powinno być 10 m. Błędy dotyczące odległości można by mnożyć. Wskazana w zaskarżonej decyzji stacja paliw jest jedynie częścią dużej inwestycji składającej się również (jak na razie) z galerii handlowej i parkingu. Dlatego też w przedmiotowej sprawie doszło do nieprecyzyjnego określenia rodzaju i skali inwestycji, w tym wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, a w konsekwencji możliwego oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie. Sam inwestor stwierdza we wniosku skierowanym do Wójta Gminy L. - K. z dnia 13 listopada 2023 roku o wydanie decyzji środowiskowej na kolejny etap inwestycji, iż inwestycja jest etapowana, pierwszym etapem było uzyskanie decyzji o pozwolenie na budowę z dnia 25 kwietnia 2023 roku wydanej przez Starostę Powiatu Krakowskiego w przedmiocie pozwolenia na budowę parku handlowego (galerii handlowej), a następnym ww. stacja paliw, a jeszcze kolejnym dużej wielkości parking. Toczy się również przed Wójtem Gminy K. - L. postępowanie związane z decyzją środowiskową na parking: "pudowa parku handlowego (zespołu obiektów handlowych wraz z infrastrukturą techniczną)'' z wniosku tego samego Inwestora dla inwestycji, która ma być realizowana na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości L., znak sprawy: [...], który będzie kolejnym z etapów tej samej inwestycji. W konsekwencji te trzy inwestycje winne być rozpatrywane razem, również w kontekście ustalenia kręgu stron postępowania. Zauważyć bowiem (na tym etapie) należy, że same powierzchnie handlowe przedsięwzięcia mają mieć wielkość odpowiednio 7.000 m2 i 2.500 m2 (w sumie planowane w tym obszarze będą miały wielkość 9.500 m2). Całość inwestycji (nie podzielona w sposób nieuprawniony na etapy) winna być przedstawiona w jednym wniosku i tak też winna być rozpatrywana. Podzielenie (etapowanie) inwestycji nie daje bowiem pełnego obrazu, jaki wpływ na działki sąsiednie i środowisko będzie miała inwestycja, a w konsekwencji stanowi wypaczenie całej instytucji kontroli organów i społeczeństwa nad inwestycjami, które mają lub mogą mieć wpływ na działki sąsiednie i przede wszystkim na środowisko (w przypadku I etapu - galerii handlowej organy nie wymagały decyzji środowiskowej, w przypadku II etapu – stacji benzynowej Wójt Gminy K. - L. wydając decyzję środowiskową zwolnił inwestora z obowiązku przedstawienia pełnego raportu, a w przypadku III etapu postępowanie trwa i jest na etapie uzyskiwania decyzji środowiskowej). Wskazano także obszernie na niezgodność z mpzp i nieprawidłową dokumentację co do zjazdów z drogi publicznej. W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W odpowiedzi na skargę inwestor E. M. również wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie sądowo-administracyjnej jest decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze, a nie decyzja zatwierdzająca projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę. Istota sporu sprowadza się zatem wyłącznie do tego, czy stronie skarżącej, w poddanym kontroli postępowaniu administracyjnym, dotyczącym zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przysługuje, czy też nie przysługuje przymiot strony. Zgodnie z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, w wersji obowiązującej w niniejszym wypadku, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Z powyższych przepisów wynika zatem, że w celu ustalenia stron postępowania o pozwolenie na budowę należy zweryfikować, czy na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego, inwestycja oddziałuje na inne nieruchomości w sposób wpływający na możliwość ich zabudowy. Przymiot strony nie przysługuje z samej racji posiadania prawa własności sąsiedniej nieruchomości, istnienia interesu faktycznego, czy oddziaływania inwestycji w sposób inny niż formalnie zdefiniowany treścią art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Doniosłe znaczenie ma jedynie kwestia ustalenia, w oparciu o przepisy prawa materialnego, oddziaływania przez inwestycję na inne nieruchomości w sposób ograniczający ich zabudowę. Status strony w postępowaniach o udzielenie pozwolenia na budowę oceniany jest bowiem wyłącznie w oparciu o art. 28 ust. 2 prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Obszar oddziaływania ustala się zatem na podstawie przepisów odrębnych, które z uwagi na cechy obiektu budowlanego wprowadzają ograniczenia w zabudowie terenu. Natomiast sama potencjalna, teoretyczna, czy subiektywna możliwość ograniczenia w sposobie zagospodarowania działki wskutek powstania, czy istnienia w sąsiedztwie obiektu budowlanego, bez potrzeby konkretyzowania rodzaju danego ograniczenia i realności jego powstania w okolicznościach danej sprawy, nie wystarcza do zaliczenia tej działki w obręb oddziaływania obiektu. W okolicznościach niniejszej sprawy organ wyczerpująco i wnikliwie przeanalizował możliwość wpływu planowanej inwestycji na możliwość zabudowy działki strony skarżącej. Ustalenia i rozważania te zostały obszernie przytoczone w części historycznej uzasadnienia, stąd nie ma potrzeby ich powtarzania. Wynika z nich ponad wszelką wątpliwość, że planowana inwestycja w żaden sposób i w żadnym zakresie nie wprowadza ograniczeń dla jakiejkolwiek możliwej na działce strony skarżącej zabudowy. Podkreślenia przy tym wymaga, że położona najbliżej terenu inwestycji działka strony skarżącej o nr [...] nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji i jest od niej oddalona o ok. 26 metrów. Z uwagi na powyższe, zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego, a także art. 140 w zw. art. 144 k.c. nie zasługują na uwzględnienie. Co do zarzutów skargi, dotyczących naruszenia przez organ § 98 i § 124 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, to również one są bezzasadne. Na tej płaszczyźnie rozważań w pierwszej kolejności wskazać należy, że w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę dla zamierzanej przez inwestora inwestycji, zastosowanie miało w/w rozporządzenie z dnia 21 listopada 2005 roku. Zgodnie bowiem z § 179 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 24 lipca 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, bazy i stacje gazu płynnego, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, które weszło w życie 9 września 2023 r., przepisów rozporządzenia nie stosuje się do budowy i przebudowy budynków stacji paliw płynnych i budynków samodzielnej stacji gazu płynnego, o których mowa w § 3 ust. 5, w stosunku do których, przed wejściem w życie rozporządzenia, został złożony wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, wniosek o wydanie odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego albo zgłoszono budowę lub wykonywanie robót budowlanych. Skoro w przedmiotowej sprawie wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w dniu 26 lipca 2023 roku, a zatem przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 24 lipca 2023 r., to w postępowaniu o pozwolenie na budowę zastosowanie znajduje rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 roku. Zaznaczyć przy tym należy, że kwestia właściwego w sprawie rozporządzenia jest drugorzędna, z uwagi na praktycznie identyczną treść tych przepisów obu rozporządzeń, które regulują odległości infrastruktury stacji paliw od innych budynków. Natomiast co do meritum samych zarzutów, to przede wszystkim przywołać należy poglądy wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2021 r., wydanym do sygnatury akt II OSK 3283/18, a dotyczącym analogicznej sprawy. W uzasadnieniu przywołanego wyroku wyrażono pogląd, który prezentuje również Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że warunki techniczne jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie odnoszą się do lokalizacji stacji paliw, rurociągów przesyłowych, których to rozporządzenie dotyczy. Zatem przepisy tego rozporządzenia nie mają zastosowania do budowy innych obiektów budowlanych. Z dyspozycji § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 21 listopada 2005 r. jednoznacznie wynika, że przepisy te stosuje się "przy budowie obiektów budowlanych przeznaczonych do magazynowania, przeznaczonych do magazynowania i dystrybucji ropy naftowej oraz produktów naftowych, a także przy przebudowie tych obiektów". Jest to przepis ogólny zamieszczony w ww. rozporządzeniu, zaś § 125 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" wynika, że w przepisach ogólnych rozporządzenia: określa się jego przedmiot, jeżeli nie jest on określony w tytule rozporządzenia w sposób szczegółowy i wyczerpujący, rozpoczynając przepis od wyrazów: "Rozporządzenie określa". Tym samym zakres przedmiotowy tego rozporządzenia nie budzi wątpliwości. Przepisów rozporządzenia nie stosuje się tym samym w każdej sytuacji. Dotyczą ono wyłącznie realizacji i przebudowy obiektów związanych z magazynowaniem, przeładunkiem i dystrybucją ropy naftowej. Norma ta nie może być interpretowana w sposób rozszerzający. Tym samym przedmiotowe rozporządzenie, będące normą szczególną, nie może być stosowane wobec innych obiektów budowlanych niż określone w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Z powyższego wynika, że w świetle przepisów w/w rozporządzenia, przedmiotowa inwestycja nie ogranicza strony skarżącej w realizacji hipotetycznej budowy obiektu budowlanego na swojej działce o nr [...] a z drugiej strony, planowana inwestycja nie wprowadza żadnych ograniczeń dla istniejącej już na tej działce zabudowy, w tym usytuowanego tam obiektu użyteczności publicznej. A niezależnie od powyższych argumentów należy dodać, że przy stosowaniu przepisów w/w rozporządzenia znaczenie mają nie odległości pomiędzy granicami działek, a odległości pomiędzy miejscami gdzie zlokalizowane są: magazyny butli z gazem, odmierzacze tego gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych, czy zbiorniki gazu płynnego, a miejscem gdzie zlokalizowany jest budynek. Jak wynika z projektu, odległości te zostały ustalone zgodnie z § 124 ust. 1 pkt 1-5 i ust. 2 ww. rozporządzenia. Co się tyczy merytorycznych zarzutów do decyzji o pozwoleniu na budowę, to w sytuacji kiedy stronie skarżącej nie został przyznany przymiot strony w postępowaniu, w wyniku którego taka decyzja została wydana, to w postępowaniu dotyczącym wyłącznie oceny, czy przymiot taki jej przysługuje, decyzja o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę nie może podlegać merytorycznej weryfikacji, co do jej zgodności z prawem. Taki pogląd wynika m.in. z przywołanego przez inwestora wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 lipca 2023 r., sygnatura akt II SA/Op 132/22, który stwierdził, że: "Bez pozytywnego zweryfikowania legitymacji osoby ubiegającej się o wszczęcie postępowania nie jest możliwe jego uruchomienie (i prowadzenie), postępowanie bowiem może toczyć się na wniosek strony, nie zaś osoby, która się nią mieni. Stwierdzony przez organ brak przymiotu strony wnioskodawcy uniemożliwia wydanie przez ten organ orzeczenia co do meritum sprawy, choćby nawet wniosek zawierał trafną argumentację merytoryczną (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 3750/19)". Dlatego zarzuty podnoszące wadliwość decyzji o pozwoleniu na budowę, w niniejszym postępowaniu są bezprzedmiotowe, gdyż w jego ramach nie mogą być merytorycznie oceniane. Odnośnie zarzutów związanych z etapowaniem zamierzanego przez inwestora przedsięwzięcia należy natomiast wskazać, że czym innym jest oddziaływanie inwestycji na płaszczyźnie szeroko rozumianych przepisów środowiskowych, a czym innym obszar oddziaływania wyznaczany na podstawie przepisów prawa budowlanego. Ponadto w postępowaniu, dotyczącym zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę, przedmiotem oceny co do obszaru oddziaływania, może być wyłącznie skonkretyzowana inwestycja, zatwierdzona decyzją o pozwoleniu na budowę. Brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych, aby przy ocenie oddziaływania inwestycji, która została zatwierdzona określoną decyzją, badać możliwość oddziaływania na działki sąsiednie innej, w zasadzie hipotetycznej inwestycji, której decyzja zatwierdzająca projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielająca pozwolenia na budowę w ogóle nie dotyczy i która jej swoim zakresem rozstrzygnięcia nie obejmuje. Z tych przyczyn również ten zarzut skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe, skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.