II SA/Kr 1169/15

Kraków, dnia 22 lipca 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.F. na postanowienie Wojewody z dnia 18 sierpnia 2015r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wykładni postanowienia z dnia 28 czerwca 2016r. We wniosku z dnia 8 lipca 2016r. A.F. żądał wykładni postanowienia z dnia 28 czerwca 2016r., którym odrzucono skargę A.F. o stwierdzenie niezgodności z prawem zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 lutego 2016r. We wniosku A.F. podał, iż nie jest dla niego jasne na jakiej podstawie prawnej Sąd wydał to postanowienie, kiedy to zarządzeniu z dnia 4 lutego 2016r. zarzucił naruszenie szeregu przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 158 w zw. z art. 166 treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. zwaną dalej w skrócie p.p.s.a.) Sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Ze wskazanego art. 158 p.p.s.a. wynika, że konieczność dokonania wykładni postanowienia lub uzasadnienia zachodzi tylko wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób nieprecyzyjny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia jest istnienie wątpliwości co do treści orzeczenia wydanego przez ten sąd. Natomiast nie jest dopuszczalne rozstrzyganie przez sąd wątpliwości strony powstałych na tle uzasadnienia postanowienia lub dokonanej w nim interpretacji przepisów prawa. W tym też zakresie art. 158 p.p.s.a. nie daje podstaw do podjęcia przez Sąd ustaleń, które umożliwią rozstrzygnięcie sprawy przy zastosowaniu właściwych przepisów prawa. Wniosek podlega oddaleniu. W rozpatrywanej kwestii nie zachodzi konieczność dokonania wykładni postanowienia w zakresie określenia podstawy prawnej postanowienia, którym odrzucono skargę A.F. o stwierdzenie niezgodności z prawem zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 lutego 2016r. W postanowieniu tym bowiem określono w sposób precyzyjny powody odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem zarządzenia, szczegółowo wskazując, iż zaskarżeniu skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem podlegają jedynie prawomocne orzeczenia sądu administracyjnego określone w rozdziale 10 p.p.s.a. (wyroki i postanowienia), a nie zarządzenie wydane przez Przewodniczącego Wydziału, które tą skargą zaskarżył A.F. , a nadto iż skarga A.F. nie została bowiem sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Podnoszone zatem we wniosku o wykładnię kwestie naruszenia przepisów prawa w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 lutego 2016r., wykraczają poza zakres wykładni powodów odrzucenia skargi A.F. o stwierdzenie niezgodności, jakiej sąd może dokonać na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a. i wobec tego Sąd odmówił rozstrzygnięcia tych wątpliwości, orzekając jak w sentencji.